… συγκίνηση και αμφιλεγόμενες ματιές στην ιστορία, όπως και άλλοτε
στους Αλεξανδρινούς φίλους μου
-
-
πηγή:
- Egypt: The Other Homeland
-
… συγκίνηση και αμφιλεγόμενες ματιές στην ιστορία, όπως και άλλοτε
στους Αλεξανδρινούς φίλους μου
-
-
πηγή:
- Egypt: The Other Homeland
-
πηγή: Viral Video Chart: Guardian

η Βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου Ahmed Baba στο Τιμπουκτού, εσωτερικό. Τα γραφεία του προσωπικού βρίσκονται πάνω από τους ευάερους χώρους της βιβλιοθήκης, με τις κρεμαστές λάμπες, χαρακτηριστικές της Βόρειας Αφρικής. Οι όλο και αυξανόμενες συλλογές σύγχρονων βιβλίων για την ιστορία και τους πολιτισμούς της περιοχής, προσελκύουν μεγάλο αριθμό ακαδημαϊκών και επισκεπτών.

οι σπουδαστές στο ημιυπαίθριο προαύλιο της βιβλιοθήκης Ahmed Baba στο Τιμπουκτού, που ‘κλιματίζεται’ από το συντριβάνι.

η κάτοψη της Βιβλιοθήκης: 1.-αμφιθέατρο, 2.-το σπίτι του Ahmed Baba(σήμερα Στέγη Ισλαμικών Μελετών), 3.-γαλαρία, 4.-βιβλιοθήκη, 5.-εντευκτήριο επισκεπτών, 6.-ερευνητικό κέντρο, 7.-φωτογραφικό εργαστήριο, 8.-ψηφιοποίηση και συντήρηση χειρογράφων, 9.-ημιυπαίθριο προαύλιο, 10.- auditorium, 11.-υπαίθριος χώρος συνάντησης, 12.-γραφεία προσωπικού, 13.-τζαμί και 14.-δημόσιοι νιπτήρες

Η κυκλοφορία στο Ινστιτούτο γίνεται από ημι-υπαίθριες αλλέες. Στον γλυπτό-κηπο υπάρχει μια σειρά αφηρημένων πυλώνων, δίπλα ακριβώς από το αμφιθέατρο.
Λίγα μόλις μίλια από το Δέλτα του Νίγηρα στο Μαλί, το Τιμπουκτού μοιάζει με λαβύρινθο χωματένιων κτιρίων.

Abu al-Abbas Ahmad ibn Ahmad al-Takruri Al-Massufi al-Timbukti (1556 – 1627), γνωστός επίσης και ως Ahmed Baba ο Σουδανός ή Ahmed Baba ο Μαύρος
Μια πόλη παραμυθένια, η τελευταία έξοδος πριν την μεγάλη Έρημο της Σαχάρα, ένας τόπος στην άκρη του πουθενά.
Ωστόσο, όσο κι είναι απομακρυσμένη, η πόλη έχει μακρά ακαδημαϊκή παράδοση και έναν εκπληκτικό αριθμό παλαιών χειρόγραφων. Το νέο «Ινστιτούτο Ανώτατων Ισλαμικών Σπουδών και Έρευνας Ahmed Baba», ολοκληρώθηκε το 2009 και αποτελεί τεχνολογικό πρότυπο για την συντήρηση, έκθεση και μελέτη των περίφημων χειρόγραφων του Τιμπουκτού.
Το νεότευκτο Ινστιτούτο, είναι καρπός μιας πρωτοβουλίας αντικατάστασης του παλαιού προκατόχου του, που θεμελιώθηκε το 1970 σε απόσταση μικρότερη από δύο χιλιόμετρα.
Μετά το τέλος της γαλλικής αποικιοκρατίας (σ.τ.μ. λέμε τώρα) το 1960, το Τιμπουκτού παρήκμασε και οι ακαδημαϊκοί έκαναν τα πάντα για να προστατέψουν τον θησαυρό της πόλης, μέχρι που έθαβαν τα χειρόγραφα στην άμμο.

Μια μικρή πόλη μέσα στην πόλη, το Ινστιτούτο Ahmed Baba στεγάζει ογκώδες υλικό για την μελέτη και την συντήρηση των περίφημων χειρόγραφων του Timbuktu. Τα πολύπλοκα σκίαστρα (πάνω αριστερά) βλέπουν νότια και ‘δίνουν’ στους δρόμους της πόλης, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους άστρωτους.
Εξήντα με ογδόντα ιδιωτικές βιβλιοθήκες στην Αφρική, στέγασαν την γιγάντια προσπάθεια συντήρησης των χειρογράφων.
Σύμφωνα με την UNESCO, μονάχα στην περιοχή του Τιμπουκτού υπάρχουν 300.000 χειρόγραφα.
Τα τελευταία χρόνια, οι Αφρικανοί ηγέτες μεταχειρίστηκαν την αρχιτεκτονική για να προβάλουν την πολιτιστική κληρονομιά των χωρών τους:
Η Αίγυπτος, ανέθεσε στην νορβηγική εταιρεία Snøhetta να σχεδιάσει την μεγάλη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, με σκοπό να επαναφέρει την φήμη της πόλης ως πόλης της γνώσης.
Το 2001, ένα χρόνο πριν τα εγκαίνια της Bibliotheca Alexandrina, ο Thabo Mbeki, τότε πρόεδρος της Νότιας Αφρικής, ταξίδεψε επίσημα στο Τιμπουκτού και συνέδραμε στην ίδρυση του «Timbuktu Manuscripts Project», και στην κατασκευή μιας εντυπωσιακής νέας Στέγης για τα Χειρόγραφα.
Το γραφείο dhk Architects του Cape Town (σ.τ.μ. τυχαίο, δεν νομίζω) σχεδίασε την πρώτη φάση του Ινστιτούτου, προϋπολογισμού 8,36 εκατομμυρίων $, και εμβαδού 4.646 τετραγωνικών μέτρων. Δημιουργήθηκε έτσι ένα αρχείο 20.000 χειρόγραφων και μία δημόσια βιβλιοθήκη με υλικό αναφοράς σχετικό με τους πολιτισμούς της περιοχής.
Ο Andre Spies, ο αρχι-αρχιτέκτονας της dhk, αυτονομήθηκε εν συνεχεία (twothink architects) και ανέλαβε να σχεδιάσει την δεύτερη φάση, το εσωτερικό του Ινστιτούτου.
Ο Spies περιγράφει το Timbuktu ως «στεγνή Βενετία».

Από το εργαστήριο συντήρησης, μια ράμπα κατεβαίνει στην υπόγεια έκθεση και τον αρχειακό χώρο, όπου φυλάσσεται η συλλογή των χειρογράφων.
Κι όπως η Βενετία παλεύει να μην την καταπιούν τα νερά της, έτσι και το σημερινό Timbuktu παλεύει να μην το καταπιεί η Σαχάρα. Η παλαιά πόλη απλώνεται ως μια σειρά από αυλές κήπων κρυμμένες πίσω από επιβλητικά τείχη κατά μήκος στενών δρόμων και βαθιών πρανών άμμου.
Το συγκρότημα του Ινστιτούτου συνδέει την παλιά πόλη με την νέα, με υπαίθριες αλλέες, ενώ ο άξονάς του ευθυγραμμίζεται με τον μιναρέ του τζαμιού Sankoré, το οποίο κατασκευάστηκε από λάσπη τον 15° αιώνα και ανακηρύχθηκε από την UNESCO μνημείο της παγκόσμιας κληρονομιάς.
Ο Spies σεβάστηκε την τοπική αρχιτεκτονική και επέλεξε να χτίσει κυρίως με λάσπη, που σημαίνει ότι το Ινστιτούτο χρειάζεται ετήσια συντήρηση μετά την περίοδο των βροχών.
Βρήκε ωστόσο έναν ντόπιο χτίστη, ο οποίος ανέμιξε λάσπη με τσιμέντο ώστε η πρόσοψη να είναι αδιάβροχη, ενώ προμηθεύτηκε χωματό-τουβλα από πλανόδιους κατασκευαστές.
Επειδή όμως το εργαστήριο συντήρησης των χειρογράφων έπρεπε να είναι πιο προστατευμένο, το τμήμα αυτό του ινστιτούτου κατασκευάστηκε από τυποποιημένα μπλοκ μπετόν.
Έστρεψε το εργαστήριο συντήρησης ώστε να έχει πρόσωπο σε μια αλλέα, ούτως ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να βλέπουν τους συντηρητές να εργάζονται.
Ένα κλιματιζόμενο auditorium 300 θέσεων, που δεν είναι ωστόσο προς το παρόν εξοπλισμένο, και ένα υπαίθριο αμφιθέατρο μπορούν να φιλοξενήσουν συνέδρια και διαλέξεις.
Ο Spies συνέδεσε τα διάφορα στοιχεία της κάτοψης με εκτεταμένες υπαίθριες αλλέες, που οδηγούν όλες σε ένα προαύλιο.

Τιμπουκτού, δρόμος στην νέα πόλη, μην το λέω κάθε τόσο, για μεγαλύτερη απόλαυση, τις μεγαλώνετε κατά βούληση..
Ο διευθυντής της Βιβλιοθήκης Baba Tandina λέει ότι απολαμβάνει τα παιδιά του σχολείου που γεμίζουν την βιβλιοθήκη, που είναι ιδιαίτερα χαρωπή το απόγευμα όταν το φως περνάει μέσα από στολισμένα, σκαλιστά σκίαστρα.
Τα σκαλίσματα στα σκίαστρα -ακτινωτές διαγώνιοι, ζιγκ-ζαγκ, και πυραμίδες- είναι εμπνευσμένα από σχέδια στα χειρόγραφα και από μοτίβα της κλωστο-ϋφαντουργίας της Δυτικής Αφρικής.
Ο ευάερος διπλού ύψους κύριος χώρος στεγάζει σειρές γραφείων και ραφιών βιβλίων, ενώ ο πάνω όροφος έχει χώρους για ιδιωτική μελέτη. Για να μειώσει την άμμο που φέρνει ο αέρας στην βιβλιοθήκη, ο αρχιτέκτονας σχεδίασε τις εισόδους στο προαύλιο, όπου οι επισκέπτες μπορούν να κυκλοφορούν όσο δεν εργάζονται στην βιβλιοθήκη και να δροσίζονται από τον κλιματισμό που παρέχει ένα συντριβάνι.
Το παλαιό ινστιτούτο δεν είχε κλιματισμό, κάτι που ήταν επιζήμιο για τα χειρόγραφα.
Σε γενικές γραμμές το νέο ινστιτούτο εξασφαλίζει τη βαθμιαία μετάβαση από τους κλειστούς χώρους προς τους υπαίθριους, μια προσέγγιση που είναι μάλλον μοντέρνα για την Δυτική Αφρική, όπου ο δημόσιος με τον ιδιωτικό χώρο είναι αυστηρά διαχωρισμένοι, ώστε να κρατούν μακριά την άμμο, τους πλάνητες και τους γαϊδάρους.
Τα στοιχεία του έργου:
Πρώτη φάση : dhk Architects
Δεύτερη φάση: twothink architects
Τοποθεσία έργου: Sankore precinct, Timbuktu, Mali
Ολοκληρώθηκε: Ιανουάριος 2009
Μικτή κάλυψη: 4.646 τετρ. μέτρα
Συνολικό κόστος κατασκευής: $8.360.000
Τα χωράφια που καλλιεργούν οι κάτοικοι του Μαλί, από την μία γενεά στην άλλη, ελέγχονται πλέον από τον ηγέτη της Λιβύης Muammar el-Qaddafi, και οι αγρότες πρέπει να τα εγκαταλείψουν.
«Μας είπαν ότι αυτή θα είναι η τελευταία περίοδος των βροχών που θα μπορέσουμε να καλλιεργήσουμε.
Έπειτα θα ισοπεδώσουν τα χωριά μας και θα πάρουν την γη», λέει ο Mama Keita, 73 ετών, αρχηγός του χωριού, χαμένου πίσω από πυκνούς θάμνους.
Σε όλη την Αφρική και τον αναπτυσσόμενο κόσμο, φουντώνει μια νέα μεγάλη πρεμούρα για αρώσιμες γαίες. Οι χωρικοί ανακαλύπτουν σιγά-σιγά ότι οι Αφρικανικές κυβερνήσεις τυπικά μόνο κατέχουν την γη, ενώ στην πραγματικότητα την έχουν παραχωρήσει κοψοχρονιά σε ιδιώτες επενδυτές και ξένες κυβερνήσεις, για τις πολλές ερχόμενες δεκαετίες (σ.τ.μ. αυτό πάλι τι μου θυμίζει;).
Οργανισμοί, όπως τα Ηνωμένα Έθνη και η Παγκόσμια Τράπεζα ισχυρίζονται, ότι εάν η παραχώρηση είναι δίκαιη, θα μπορούσε να βοηθήσει να τραφεί ο παγκόσμιος πληθυσμός, με την εισαγωγή μεγάλης κλίμακας εμπορικών εκμεταλλεύσεων, σε μέρη όπου τώρα δεν υπάρχουν.
Ο αντίλογος όμως καταδικάζει τις συμφωνίες ως νεοαποικιοκρατική αρπαγή γης και καταστροφές οικισμών, που ξεριζώνουν δεκάδες χιλιάδες αγροτών δημιουργώντας μια μάζα φτωχών ακτημόνων. Το χειρότερο είναι πως τα τρόφιμα αυτά προορίζονται για τις πλούσιες χώρες.
«Η επισιτιστική ασφάλεια θα πρέπει να είναι προτεραιότητα της κάθε Αφρικανικής χώρας», λέει ο Kofi Annan, πρώην Γ.Γ. του ΟΗΕ από την Γκάνα, ο οποίος ασχολείται τώρα με την αφρικανική γεωργία (σ.τ.μ. εγώ πάλι γιατί δεν τον πιστεύω;). «Διαφορετικά, πρόκειται για εκμετάλλευση και δεν θα περπατήσει».
Μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας που δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβρη του 2009 υπολόγισε τις παραχωρήσεις σε τουλάχιστον 445.155 τετραγ. χιλιόμετρα —όσο είναι η California και η Δυτική Virginia μαζί— μόνο για το πρώτο 11μηνο του 2009. Περισσότερο από 70% των παραχωρήσεων αυτών ήταν στην Αφρική, με το Σουδάν, την Μοζαμβίκη και την Αιθιοπία στην πρώτη γραμμή.
Πριν το 2008, ο μέσος όρος τέτοιων παραχωρήσεων ήταν μικρότερος από 50.000 τετρ. χιλιόμετρα το χρόνο, λέει η μελέτη. Προοπτικά, η σπανιότητα των αρόσιμων γαιών θα προσελκύει όλο και πιο πολύ τόσο τις πλούσιες κυβερνήσεις, που δεν έχουν αρκετές για να ταΐσουν τους λαούς τους όσο και τα κερδοσκοπικά hedge funds.
«Οι τριτοκοσμικές κυβερνήσεις δεν αποκαλύπτουν τις συμφωνίες», λέει ο Klaus Deininger, οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας που έγραψε την έκθεση παίρνοντας στοιχεία και από το Grain.
Το 2008 στη Μαδαγασκάρη η κυβέρνηση παραχώρησε σε νοτιο- Κορεάτικο όμιλο το 50% των καλλιεργήσιμων γαιών της χώρας, κάτι που ένωσε την αντιπολίτευση που πέταξε τον πρόεδρο Marc Ravalomanana τον Ιανουάριο του 2009.
Οι αγρότες πετάχτηκαν έξω από την γη τους σε χώρες όπως η Αιθιοπία, η Ουγκάντα, το Κογκό, η Λιβερία και η Ζάμπια. Συχνά οι κυβερνήσεις περιγράφουν τις εκτάσεις αυτές ως «σχολάζουσες γαίες». Στην Μοζαμβίκη πχ, όταν έφτασε η επενδύτρια εταιρεία ανακάλυψε ότι όχι μόνο σχολάζουσες δεν ήταν οι γαίες, όπως διετείνετο η κυβέρνηση, αλλά υπήρχε εκεί ένα μεγάλο χωριό με ταχυδρομείο.
Στο Μαλί και πάλι, 12.141 τετραγωνικά χιλιόμετρα κατά μήκος του Νίγηρα και στην ενδοχώρα του, ελέγχονται από το κρατικό trust «Υπουργείο του Νίγηρα». Μέσα σε 80 χρόνια η κυβέρνηση δεν κατάφερε να αρδεύσει παρά μονάχα 810 τετρ. χλμ., και άρα καλοδέχεται τους επενδυτές ως ευλογία.
Οι χώρες που όρμηξαν στις γαίες της Αφρικής είναι: Κίνα και Νότια Αφρική για ζαχαροκάλαμο, Λιβύη και Σαουδική Αραβία για ρύζι, Καναδάς, Βέλγιο, Γαλλία, Νότια Κορέα, Ινδία, Ολλανδία και πολυεθνικοί οργανισμοί, όπως η West African Development Bank.(σ.τ.μ. για το ποια ακριβώς είναι αυτή η τράπεζα δείτε αυτό)
Στο Μαλί, 60 συμφωνίες παραχώρησης καλύπτουν τουλάχιστον 6070 τετρ.χλμ., ενώ ο Καντάφι κατέχει 1.011 τετρ. χλμ. για ρύζι. Το τι χρήμα κερδίζει το Μαλί από τις παραχωρήσεις αυτές, παραμένει άγνωστο…
Ο Καντάφι πχ δεν πληρώνει τίποτε για 50 χρόνια με μόνο αντάλλαγμα να αναπτύξει και να αρδεύσει τις καλλιέργειες. Επένδυσε έτσι 50 εκατομμύρια δολάρια για ένα αρδευτικό κανάλι 40 σχεδόν χλμ. που έκανε.
Επίσης, έβαλε τους Κινέζους και έκαναν και έναν δρόμο. Είκοσι χιλιάδες (20.000) αγρότες έχουν πληγεί από την Λιβύη: «αν χάσουν έστω και ένα δέντρο θα τους αποζημιώσουμε» (σ.τ.μ. εδώ γελάμε). Εκατοντάδες αγρότες διαδήλωσαν τον περασμένο μήνα ζητώντας να σταματήσουν οι παραχωρήσεις, ενώ πολλοί χτυπήθηκαν και φυλακίστηκαν.
«Ο λιμός επίκειται», λέει ο Ibrahima Coulibaly, μέλος του συντονιστικού των αγροτικών ενώσεων του Μαλί.
Ο Kassoum Denon, το τοπικό αφεντικό του «Υπουργείου του Νίγηρα», κατηγόρησε τους αντιτιθέμενους, λέγοντας ότιο τα παίρνουν από ΜΚΟ που αντιτίθενται στην γεωργία μεγάλης κλίμακας.
«Εχουμε την ευθύνη να αναπτύξουμε το Μαλί» είπε, «εάν η κοινωνία των πολιτών δεν συμφωνεί, να πάνε να πέσουν στη λίμνη».(σ.τ.μ. τι μου θυμίζει… τι μου θυμίζει…)
Το πρόβλημα είναι ότι το Μαλί παραμένει αγροτική κοινωνία.
Αν πεταχτούν οι αγρότες από τη γη τους, χωρίς εναλλακτικές επιβίωσης, κινδυνεύει να πλημμυρίσει η Μπαμακό με άνεργους ξεριζωμένους, κι αυτό θα ήταν πολιτικό πρόβλημα.
Τα υπόλοιπα σχετικά θα τα βρείτε εδω (σελ. 1 και 2).
- Ahmed Baba Institute Library
- ..African Farmers Displaced as Investors Move In (the New York Times, 21 Δεκεμβρίου 2010)
- Land grab in Africa
- Food crisis and the global land grab
- Protecting land rights is key to successful large-scale land acquisitions
- Ethiopia at centre of global farmland rush
- GRAIN
- Who wants a piece of Mali?
- Ethiopia: Country For Sale!
- The (CIA) online Factbook: Mali
- Mali country profile (BBC)
- δείτε εδώ μερικές ακόμη φωτογραφίες και video
- άλλα δικά μου σχετικά με το Μαλί
- και άλλες πολλές………
-
-
-
-
-
[Πατάτε PLAY και ακούτε τον εθνικό ύμνο του Μαλί]