η παλιά καλή συνταγή: η εξουσία στους ευνούχους!-original in English

.

The Good Old Recipe: the Power to Eunuchs! (see below the scanned page in English)

La Bonne Vieille Recette: le Pouvoir aux Eunuques!

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια — Translation, editing, lighting, scenery and costumes — Traduction, édition, éclairage, décors et costumes: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μας ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση- our translations are NOT reproduced: but ONLY after prior consultation – nos traductions NE SONT PAS reproduites: qu’UNIQUEMENT après consultation préalable

POLIDORI Gian Carlo(1943-), Italy: Οδαλίσκη και Ευνούχος στο χαρέμι [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ευνούχοι και επιβήτορες: Τα είδη των αξιωματούχων στην προβιομηχανική εποχή

«… Όσον αφορά στο κεντρικό κράτος, ο μείζων κίνδυνος, όπως από τόσο παλιά αναγνώρισε ο Πλάτωνας, είναι η απόκτηση ή η διατήρηση, εκ μέρους των στρατιωτικών ή κληρικών αξιωματούχων δεσμών συγγένειας με συγκεκριμένες ομάδες · τα συμφέροντα των ομάδων αυτών, τείνουν εν συνεχεία να ‘ξεστρατίσουν τους αξιωματούχους από την ευθεία οδό του καθήκοντος, ενώ η υποστήριξή τους τείνει, παράλληλα, να τους χαρίζει περιστασιακά υπερβολικά μεγάλη εξουσία.

Zülfü Livaneli, Ο Ευνούχος της Κωνσταντινούπολης [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Οι στρατηγικές που υιοθετήθηκαν για την αντιμετώπιση αυτού του κυρίαρχου κινδύνου ποικίλλουν στις λεπτομέρειες, αλλά μπορούν να χαρακτηριστούν γενικά ως ευνουχιστικές. Η ιδέα ήταν να σπάσουν οι δεσμοί συγγένειας, στερώντας από τον εκκολαπτόμενο πολεμιστή/ γραφειοκράτη/ κληρικό είτε τους ανιόντες, είτε τους κατιόντες, είτε και τους δύο. Οι τεχνικές που εφαρμόστηκαν, περιέλαβαν τη χρήση ευνούχων, σωματικά ανίκανων για την παραγωγή κατιόντων · ιερέων, των οποίων η αγαμία ήταν προϋπόθεση για την προνομιούχο θέση τους, αποτρέποντας τους έτσι να αναγνωρίσουν απογόνους · αλλοδαπών, των οποίων οι δεσμοί συγγένειας υποτίθεται ότι ήταν σε ασφαλή απόσταση · ή μελών αποκλεισμένων ή χωρίς πολιτικά δικαιώματα ομάδων, τα οποία μέλη ήταν παντελώς ανίσχυρα χωρίς το κράτος το οποίο τους ανέθετε το αξίωμα. Μια άλλη τεχνική ήταν η χρησιμοποίηση «σκλάβων», ατόμων που, αν και εκ των πραγμάτων είχαν εξουσία, εντούτοις, από τη στιγμή που «ανήκαν» στο κράτος, δεν είχαν τεχνικά κανένα άλλο νόμιμο δεσμό, και των οποίων η περιουσία και το αξίωμα θα μπορούσαν να επανέλθουν στο κράτος οποιαδήποτε στιγμή, χωρίς καν να διανοηθούν πως θα είχαν δικαίωμα σε οποιαδήποτε προσφυγή σε σχετική διαδικασία, και άρα χωρίς να θεμελιώνεται οποιοδήποτε δικαίωμα υπέρ κάποιας τοπικής ή συγγενικής ομάδας του εκπεσόντος αξιωματούχου.

Mathew Kuefler, The Manly Eunuch [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Συχνά χρησιμοποιήθηκαν πραγματικοί ευνούχοι. Οι άγαμοι ιερείς είχαν, φυσικά, προεξάρχοντα ρόλο στη χριστιανοσύνη. Μετά την πτώση του Χαλιφάτου, οι στρατιωτικές γραφειοκρατίες σκλάβων ήταν ευδιάκριτες στα ισλαμικά κράτη. Οι αλλοδαποί διέπρεπαν στις φρουρές επιλέκτων των παλατιών και στις οικονομικά αξιώματα των αυτοκρατοριών.

Εντούτοις, οι ευνουχιστικές πρακτικές δεν είχαν οικουμενική ισχύ. Η κινεζική γραφειοκρατία στρατολογήθηκε από τη «ανώτερη τάξη» και η ευρωπαϊκή φεουδαρχική τάξη κατάφερε γρήγορα να επιβάλει την αρχή της κληρονομικότητας εις βάρος της αρχής της παραχώρησης γαιών έναντι παρεχομένων υπηρεσιών. Σε αντίθεση με τις ευνουχιστικές πρακτικές, τα μέλη των ελίτ, τα οποία έχουν επίσημα την άδεια να αναπαράγονται κοινωνικά, και να διατηρούν τα αξιώματά τους για τα βλαστάρια τους, θα μπορούσαμε να τα αποκαλούμε επιβήτορες …»

Από το : Ernest Gellner, Nations and Nationalism, Blackwell, 1983, pp. 15-16 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ernest Gellner, Nations and Nationalism, Blackwell, 1983, pp. 15-16 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Από το : Ernest Gellner, Nations and Nationalism, Blackwell, 1983, pp. 15-16 (οι υπογραμμίσεις δικές μου).

Παλαιότερη δημοσίευσή μου, που ξαναθυμήθηκα με αφορμή:Une antique et bonne solution : le pouvoir aux eunuques (Libération, 20 mai 2011)

(αποδίδεται στον) GALLOCHE Louis, 1670-1761 (France), Η βάφτιση του ευνούχου [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

.
.

PLEASE NOTE: Anonymous comments or comments mentioning fake on-line personality with false or disposable e-mail and a fake alias, will neither be approved nor answered. — ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Short Link: http://wp.me/p3lcY-1Ja

.

.

Advertisements

16 απαντήσεις στο η παλιά καλή συνταγή: η εξουσία στους ευνούχους!-original in English

  1. Ο/Η Latecomer λέει:

    Γκέλλνερ! Ο αγαπημένος μου! Κι όμως το είχα ξεχάσει αυτό το κομματάκι, υποθέτω είναι στο μέρος που αναφέρεται στις προβιομηχανικές κοινωνίες.
    Ευχαριστώ που μου τονε θύμισες, καλησπέρα

  2. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    βλέπω και τόπο καταγωγής Ρουριτανία Σκωτίας!
    :)
    Δεν νομίζω πως υπήρξε πιο επιτυχημένο ‘παράδειγμα’ του Γκέλλνερ (για την Ρουριτανία λέω)! κλασσικό!
    Ναι, εκεί είναι:
    μήπως έχεις και την ελληνική κόπια?

  3. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    F. Barth και Gellner και ξερό ψωμί!

  4. Ο/Η katabran λέει:

    πάντα υπάρχει χώρος για ευνούχους σε ένα παλάτι!
    πάντα η κοπτοραπτική είχε φάσιον- βίκτιμς!
    καλησπερούδια!

  5. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    πολύ περισσότερο που παλαιότερα δεν υπήρχε καθόλου ραπτική!

  6. Ο/Η Rodia λέει:

    Υποτίθεται ότι με το ίδιο σκεπτικό (της αμεροληψίας, κλπ) κυβερνά την ΕΕ η Κομισιόν!

  7. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Μα αυτοί έχουν συγγενείς!
    ο Gellner λέει ότι δεν επιτρέπεται να έχουν ανιόντες ή κατιόντες, ώστε μετά την λήξη της θητείας τους, η όποια περιουσία απέκτησαν να επιστρέφει στο δημόσιο.
    Επίσης ότι θα μπορούσαν να είναι σκλάβοι που επιλέγονται ειδικά, ώστε να μην έχουν παρτίδες με το «έθνος».

    «…. Οι καλύτεροι ευνούχοι μορφώνονται στη «Σχολή Ευνούχων», όπου μαθαίνουν να διαβάζουν και να αντιγράφουν επίσημα έγγραφα και τους κλασσικούς της λογοτεχνίας. Η εξέλιξη της καριέρας ενός ευνούχου μεταξύ των υπολοίπων ομοίων του, επιτρέπει στους καλύτερους να μαζέψουν κολοσσιαίες περιουσίες, μέσω δωροδοκιών…..»

  8. Ο/Η Latecomer λέει:

    χαχα ναι η πρώτη φορά που συνάντησα τη Ρουριτανία ήτανε στον Γκέλλνερ, αν κι έκτοτε την έχω πετύχει πολλές φορές. Είναι αγαπημένη φανταστική χώρα για υποθέσεις εργασίας ή ασκήσεις διεθνούς δικαίου.

    Την ελληνική κόπια την έχω μεν, αλλά την έχω αφημένη στην Ελλάδα δε. Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας είναι πως έχει πολύ ευαίσθητο εξώφυλλο!

  9. Ο/Η Latecomer λέει:

    Νομίζω κλασικό παράδειγμα των ευνούχων του Γκέλλνερ ήτανε οι γενίτσαροι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν ήτανε βέβαια ευνούχοι με την κυριολεκτική έννοια, μα ταιριάζουν στην περιγραφή. Διέκοπταν τους δεσμούς με τις οικογένειές τους σε πολύ μικρή ηλικία, οι οικογένειές τους ήτανε φτωχοί αγρότες χωρίς πολιτική επιρροή κι εξουσία ζωής και θανάτου επάνω τους είχε μόνο ο Σουλτάνος. Έτσι αν εκτελούσε λ.χ. τον Μεγάλο Βεζύρη κι αυτός ήταν γενίτσαρος δεν κινδύνευε από τις ίντριγκες που θα ακολουθούσαν αν κάποιος αριστοκράτης είχε αυτόν τον ρόλο.

  10. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Latecomer,

    κι εγώ πρώτη φορά εκεί συνάντησα την Ρουριτ., δεν ξέρω καθόλου αν είναι δικό του. Είναι άριστο μοντέλο
    Ποια κόπια έχει το ευαίσθητο εξώφυλλο; Η αγγλική;
    Όσο για το εξώφυλλο της ελληνικής επιφυλάσσομαι για αποκαλύψεις…

    Είμαι απόλυτα σύμφωνη για τους γενίτσαρους.. Ο Γκέλλνερ όμως αναφέρεται και στην Κίνα, απ’όπου και το παράθεμα που έβαλα (υποθέτω διαβάζεις γαλλικά)

    Γι’αυτό τι γνώμη έχεις;
    Ethnic Groups and Boundaries: Introduction by Fredrik Barth

  11. Ο/Η Latecomer λέει:

    Νομίζω από ένα διήγημα από τα τέλη του 19ου αιώνα προέρχεται η Ρουριτανία. Φανταστική κεντροευρωπαϊκή χώρα κάπου μεταξύ Γερμανίας και αν πιστέψουμε την wikipedia κάπου μεταξύ Σαξονίας και Βοημίας. Ιδανικό μοντέλο για τον Τσέχο Γκέλλνερ και την τρίτη timezone του!

    Γαλλικά ψευτοδιαβάζω ναι. Ένα από τα θετικά ή αρνητικά (όπως το δει κανείς) σημεία της θεωρίας του Γκέλλνερ είναι πως εξετάζει τις προβιομηχανικές κοινωνίες σαν ένα σύνολο με κοινά χαρακτηριστικά, κάτι που υποθέτω θα ενόχλησε αφάνταστα τους λοιπούς ανθρωπολόγους. Βέβαια στο βαθμό της αφαίρεσης που δουλεύει, το επιχείρημα βγαίνει πειστικό.

    Στο εξώφυλλο της ελληνικής αναφερόμουν, εκείνο το βυσσινί που ξεκολλάει από το βιβλίο τη δεύτερη φορά που πας να το διαβάσεις :Ρ

    Τον Barth δεν τον είχα υπόψιν δυστυχώς

  12. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Α!
    δεν το θυμάμαι αυτό.
    Ναι, πρέπει να μπουν όλα στο καλούπι.
    Εμένα μ’ενόχλησε ένα κάποιο έλλειμμα ‘αναλυτικής σκέψης’, σχηματικά: δεν αντέχει να κρατάει ερωτήματα ανοιχτά προς διερεύνηση.
    Για το εξώφυλλο πήγε ο νους μου σε καλλιτεχνικές ευαισθησίες.. νομίζω πως τώρα είναι σε διψήφια έκδοση και το εξώφυλλο δεν είναι πια το παλιό γυαλιστερό!

  13. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Σύμφωνα με την υποσημείωση της μεταφράστριας προς τα ελληνικά:
    Ruritania
    Ruritania is a fictional country in central Europe which forms the setting for three books by Anthony Hope: The Prisoner of Zenda (1894), The Heart of Princess Osra (1896), and Rupert of Hentzau (1898). The kingdom is also the setting for sequels and variations by other writers. (See here for homages.) It lent its name to a genre of adventure stories known as Ruritanian romances, and is used in academia to refer to a hypothetical country.
    In Hope’s oeuvre, Ruritania is depicted as a German-speaking, Roman Catholic country under an absolute monarchy, with deep social, but not ethnic, divisions reflected in the conflicts of the first novel.
    Geographically, it is usually considered to be located between Saxony and Bohemia; the author indicates that the capital city, Strelsau, lies on the railway line between Dresden and Prague. Yet, more than likely, Strelsau is modelled on the city of Hof, Germany, which is just over the Czech border and therefore within Bavaria. Hope’s novels give the impression that Ruritania would not be a pleasant place for a modern person to inhabit, with its feckless, autocratic king, police surveillance of suspected subversives and a social structure deeply polarised between the rich and poor. In The Heart of Princess Osra, set in the nineteenth century, Hope refers to a palace «sacked and burnt by the people in the rising of 1848». In this novel, it emerges in passing that Jews were not allowed to hold an interest in land in the capital.

  14. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    I had to cut your comment: advertising is not welcome on this blog!

Μήπως θέλετε να γράψετε κάτι στο βιβλίο επισκεπτών; (Κεφαλαία, είτε Ελληνικά είτε Greeklish δεν θα δημοσιεύονται)

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: