το Λυκόφως του ευρώ

© Μετάφραση, φωτισμοί, σκηνικά & κοστούμια : L’Enfant de la Haute Mer

του Paul Krugman, 1, Νοεμβρίου 2011

το Λυκόφως του ευρώ [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Η σήψη προχωράει στην Ευρώπη, ο πυρήνας καταρρέει.

Ο Παπανδρέου θα διεξαγάγει δημοψήφισμα, θα νικήσει το «ΟΧΙ».

του Σπύρου Δερβενιώτη, via:  [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τα Ιταλικά δεκαετή ομόλογα  βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο 6,29%, ένα επίπεδο όπου το κόστος της αναχρηματοδότησης του υφιστάμενου χρέους θα προκαλέσει χρεωκοπία, παρ’όλο που η Ιταλία έχει πρωτογενές πλεόνασμα.

[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Καθώς όλες οι χώρες εφαρμόζουν ταυτόχρονα δημοσιονομική λιτότητα η ύφεση είναι παντού σίγουρη, πράγμα το οποίο θα επιδεινώσει τα προβλήματα όλης της Ηπείρου.
Όλα αυτά τα τελευταία χρόνια έκανα την ανάλυση αυτής της προαναγγελθείσας καταστροφής, και είμαι πολύ κουρασμένος για να την ξανακάνω.

Θυμίζω απλά ότι το ευρώ ήταν μια θεμελιωδώς εσφαλμένη ιδέα, ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει μόνο με μια ισχυρή ευρωπαϊκή οικονομία, με ένα σημαντικό επίπεδο πληθωρισμού, καθώς και απεριόριστο πιστωτικό όριο για τα κράτη που πλήττονται από κερδοσκοπικές επιθέσεις.

via: [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Η δημιουργία της ζώνης του ευρώ, χώνοντας μέσα μια μεγάλη γκάμα κρατών με μεγάλες διαφορές στην παραγωγικότητα  —δεν μιλάμε καθόλου για «τεμπελιά» εδώ, αλλά απλά διαπιστώνουμε ανισότητες ως προς το απόθεμα επενδεδυμένου κεφαλαίου και την τεχνολογία-τεχνογνωσία—   οδήγησε νομοτελειακά στην υπερχρέωση των χωρών, των οποίων το εμπορικό ισοζύγιο ήταν ελλειμματικό.

ξεφουσκώνει το φουσκωτό της Ε.Ε. by Petar Pismestrovic, via [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Η κρίση του ιδιωτικού χρέους, έγινε τώρα κρίση δημόσιου χρέους, ξανάνοιξε πεδίο δράσης για τους κερδοσκόπους που στοιχηματίζουν στις διαφορές επιτοκίων δανεισμού. Το αντιπληθωριστικό μπαϊράκι της ΕΚΤ, που σημαίνει σκληρό μονεταρισμό—   έχει μέχρι στιγμής απαγορεύσει την εφαρμογή παρεμβάσεων για τη στήριξη των οικονομιών και του δημόσιου χρέους, αντίθετα από ό,τι έπραξαν τα κεντρικά τραπεζικά ιδρύματα των ΗΠΑ, Ιαπωνίας και Βρετανίας. Οι πολιτικές της λιτότητας και της αναχρηματοδότησης του χρέους, υπόσχονται μόνο κρίση.
Ωστόσο, οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν υιοθετήσει μια ηθικολογία της οικονομίας, επιβάλλοντας μια γενικευμένη λιτότητα, αυστηρή νομισματική πολιτική, παρά τον χαμηλό πληθωρισμό, και είχαν μεγάλη πρεμούρα να τιμωρήσουν τους ενόχους. Έτσι δεν σκέφτηκαν ότι τα πάντα θα ανατινάζονταν σε περίπτωση απουσίας ενός «δανειστή-τελευταία λύση» που θα ήταν ταυτόχρονα και αποτελεσματική.

via [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το ερώτημα αυτή τη στιγμή είναι πώς θα παιχτεί η τελική πράξη του δράματος. Στο σημείο αυτό, προβλέπω μια απότομη εκτίναξη των επιτοκίων στο ιταλικό χρέος, που θα οδηγήσει σε γιγάντιο τραπεζικό κραχ, λόγω των φόβων για τη ρευστότητα και την φερεγγυότητα των ιταλικών τραπεζών σε περίπτωση χρεωκοπίας, αλλά και των φόβων ότι η Ιταλία θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το ευρώ .

via:[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Αυτό λοιπόν θα οδηγήσει την Ιταλία σε κατεπείγον κλείσιμο των τραπεζών της, και στη συνέχεια, στην απόφαση να εγκαταλείψει το ευρώ και να δημιουργήσει μια νέα λιρέτα.

Επόμενο επεισόδιο, Γαλλία.

Όλα αυτά ακούγονται όλα αποκαλυπτικά και εξωπραγματικά. Πώς όμως αυτή η κρίση μπορεί να επιλυθεί; Ο μόνος τρόπος που βλέπω να αποφευχθεί ένα τέτοιο σενάριο θα σήμαινε ότι η ΕΚΤ αλλάζει τελείως τις προτεραιότητές της, και γρήγορα.

[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

πηγές:
– Le Crépuscule de l’Euro, par Paul Krugman, 2 novembre 2011
– Eurodämmerung, November 1, 2011, 9:01 am

Σημείωση:

— για εκλογές είχα προειδοποιήσει την Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2011 στις 10:03 πμ

via: [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Advertisements

3 Responses to το Λυκόφως του ευρώ

  1. Ο/Η demetrat λέει:

    τώρα εμένα αυτή η διαπίστωση που κάνει ο κύριος κρούγκμαν, παρόλο που δεν την καταλαβαίνω επακριβώς ως προς τα αυτονόητά της, γιατί δε με χαλάει;
    θέλω ψυχίατρο γιατρέ μου;
    δ

  2. Ο/Η demetrat λέει:

    σήκω βισκόντι να τη δείς !!!

    δ

  3. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Greece should default and abandon the euro

    By Nouriel Roubini / Financial Times 19.9.11

    Greece is stuck in a vicious cycle of insolvency, low competitiveness and ever-deepening depression. Exacerbated by a draconian fiscal austerity, its public debt is heading towards 200 per cent of gross domestic product. To escape, Greece must now begin an orderly default, voluntarily exit the eurozone and return to the drachma.
    The recent debt exchange deal Europe offered Greece was a rip-off, providing much less debt relief than the country needed. If you pick apart the figures, and take into account the large sweeteners the plan gave to creditors, the true debt relief is actually close to zero. The country’s best current option would be to reject this agreement and, under threat of default, renegotiate a better one.

    Yet even if Greece were soon to be given real and significant relief on its public debt, it cannot return to growth unless competitiveness is rapidly restored. And without a return to growth, its debts will stay unsustainable. Problematically, however, all of the options that might restore competitiveness require real currency depreciation.
    The first of these options, a sharp weakening of the euro, is unlikely while the US is economically weak and Germany über-competitive. A rapid reduction in unit labour costs, through structural reforms that increased productivity growth in excess of wages, is just as unlikely. Germany took 10 years to restore its competitiveness this way; Greece cannot wait in depression for a decade.
    The third option is a rapid deflation in prices and wages, known as an “internal devaluation”. But this would lead to five years of ever-deepening depression, while making public debts more unsustainable.
    Logically, therefore, if those three options are not possible, the only path left is to leave the eurozone. A return to a national currency and a sharp depreciation would quickly restore competitiveness and growth, as it did in Argentina and many other emerging markets that abandoned their currency pegs.
    Of course, this process will be traumatic. The most significant problem would be capital losses for core eurozone financial institutions. Overnight, the foreign euro liabilities of Greece’s government, banks and companies would surge. Yet these problems can be overcome. Argentina did so in 2001, when it “pesified” its dollar debts. America actually did something similar too, in 1933 when it depreciated the dollar by 69 per cent and repealed the gold clause. A similar unilateral “drachmatisation” of euro debts would be necessary and unavoidable.
    Major eurozone banks and investors would also suffer large losses in this process, but they would be manageable too – if these institutions are properly and aggressively recapitalised. Avoiding a post-exit implosion of the Greek banking system, however, may unfortunately require the imposition of Argentine-style measures – such as bank holidays and capital controls – to prevent a disorderly fallout.
    Realistically, collateral damage will occur, but this could be limited if the exit process is orderly, and if international support was provided to recapitalise Greek banks and finance the difficult fiscal and external balance transition. Some argue that Greece’s real GDP will be much lower in an exit scenario than in the hard slog of deflation. But this is logically flawed: even with deflation the real purchasing power of the Greek economy and of its wealth will fall as the real depreciation occurs. Via nominal and real depreciation, the exit path will restore growth right away, avoiding a decade-long depressionary deflation.
    Those who claim contagion will drag others into the crisis are also in denial too. Other peripheral countries have Greek-style debt sustainability and competitiveness problems too; Portugal, for example, may eventually have to restructure its debt and exit the euro too.
    Illiquid but potentially solvent economies, such as Italy and Spain, will need support from Europe regardless of whether Greece exits; indeed, a self-fulfilling run on Italy and Spain’s public debt at this point is almost certain, if this liquidity support is not provided. The substantial official resources currently being wasted bailing out Greece’s private creditors could also then be used to ringfence these countries, and banks elsewhere in the periphery.
    A Greek exit may have secondary benefits. Other crisis-stricken eurozone economies will then have a chance to decide for themselves whether they want to follow suit, or remain in the euro, with all the costs that come with that choice. Regardless of what Greece does, eurozone banks now need to be rapidly recapitalised. For this a new European Union-wide programme is needed, and one not reliant on fudged estimates and phoney stress tests. A Greek exit could be the catalyst for this approach.
    The recent experiences of Iceland, along with many emerging markets in the past 20 years, show that the orderly restructuring and reduction of foreign debts can restore debt sustainability, competitiveness and growth. Just as in these cases, the collateral damage to Greece of a euro exit will be significant, but it can be contained.
    Like a broken marriage that requires a break-up, it is better to have rules that make separation less costly to both sides. Breaking up and divorcing is painful and costly, even when such rules exist. Make no mistake: an orderly euro exit will be hard. But watching the slow disorderly implosion of the Greek economy and society will be much worse.

    Nouriel Roubini is Chairman of Roubini Global Economics, professor at the Stern School, New York University and co-author of ‘Crisis Economics’
    .

Μήπως θέλετε να γράψετε κάτι στο βιβλίο επισκεπτών; (Κεφαλαία, είτε Ελληνικά είτε Greeklish δεν θα δημοσιεύονται)

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: