Angela’s Ashes

22 Νοεμβρίου, 2010
Κι άλλο πλοίο στα βράχια … δεν μπορώ να πω: αν και εκείνοι είναι οι μισοί από μας, μοιάζει να τα κατάφεραν πολύ καλύτερα .. και η Αμερική είναι τώρα ακόμη πιο μακριά …

Με αφετηρία την best seller ομώνυμη αυτοβιογραφία του Ιρλανδού μετανάστη Frank McCourt (19 Αυγούστου 1930-19 Ιουλίου 2009), οι  «Στάχτες της Άντζελα», η ταινία του Alan Parker (1999) παρακολουθεί τον νεαρό Frankie και την οικογένειά του καθώς προσπαθούν να ξεφύγουν από την ενδημική φτώχεια του προπολεμικού Limerick. Η ταινία αρχίζει το 1935 με την οικογένεια στο Μπρούκλιν. Ύστερα από το θάνατο μιας από τις αδελφές του Frankie,  βρέφους ακόμη, επιστρέφουν στην Ιρλανδία, για να βρουν μια  κατάσταση ακόμα χειρότερη.

Angela’s Ashes (video)

(μεγαλώστε)

Στο βιβλίο, ο πατέρας του Frankie, αφού είχε υπηρετήσει στον IRA, έφυγε για την Αμερική, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε την Angela Sheehan από το καθολικό και ‘επαρχιώτικο’ Limerick της Ιρλανδίας.  Η Angela γεννάει το ένα παιδί μετά το άλλο. Το ένα πέθανε βρέφος ακόμη, άλλα δύο δίδυμα πέθαναν από πνευμονία. Οι συγγενείς κανονίζουν την επιστροφή της οικογένειας στην Ιρλανδία.. Τα στοιχειωμένα απομνημονεύματα του Frank McCourt κέρδισαν το Pulitzer.

Ζητείται βοήθεια – Δεν μας χρειάζονται Ιρλανδοί

Η ταινία εξιστορεί σκηνές από την παιδική ηλικία του συγγραφέα αρχικά στην Νέα Υόρκη και ύστερα το Limerick στην Ιρλανδία. Ο McCourt εικονογραφεί μια βάναυση και οδυνηρή εικόνα των παιδικών χρόνων του, όταν το φαγητό σπάνιζε στο τραπέζι, και οι μπότες και τα παλτά ήταν πολυτέλεια.
Με μια μελωδική ιρλανδική φωνή που καλύπτει με ένα συχνά ευγενές αλλά και πικρό χιούμορ το άφατο, ο συντάκτης θυμάται το δύστροπο αλλά αξιαγάπητο πατέρα του, που έπινε μονίμως τα λίγα χρήματα που είχε η οικογένεια. Εξιστορεί την απώλεια των αδελφών του από την ασθένεια και την πείνα, μιλά για την υπερήφανη μητέρα του,  που αναγκάζεται να ζητιανεύει, περιγράφει τη δυσωδία των λυμάτων έξω από τη είσοδο του σπιτιού. Καθώς ο McCourt φτάνει στην εφηβεία, ανακαλύπτει την ντροπή της φτώχειας μαζί με τη μαγεία του Shakespeare, το μυστήριο του φύλου και το φλερτ με το θάνατο, αλλά και την πανίσχυρη ιρλανδική καθολική εκκλησία που δεν συγχωρεί. Πρόκειται για μια δυνατή και συνάμα σπαρακτική ωδή στην ανθεκτικότητα και την αποφασιστικότητα της νιότης. (ξανα-)Δείτε την: κάνει καλό..

πηγές-σημειώσεις :
– η επανάληψη που έκανα πριν λίγες μέρες στην ταινία
– παρόμοιο κλίμα στα πολυάριθμα βιβλία του Archibald Joseph Cronin (19 Ιουλίου1896–6 Ιανουαρίου 1981) και της Betty Smith (Elisabeth Wehner, 15 Δεκεμβρίου 1896- 17 Ιανουαρίου 1972). Κάποια από αυτά έγιναν ταινίες. Η Betty Smith δημοσίευσε το 1943 το: A Tree Grows In Brooklyn, και το 1945 ο Elia Kazan το έκανε ταινία.

©-απόδοση: L’Enfant de la Haute Mer

Για άλλα (περί βίας) συναφή, δείτε εδώ

Για άλλα (περί φτώχειας) συναφή, δείτε εδώ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

ΗΠΑ : ο μύθος του melting-pot

10 Νοεμβρίου, 2008
© οι μεταφράσεις μου ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση

Μια απανταχούσα του AssociatedPress, με υπογραφή StephenOhlemacher και ημερομηνία 14 Αυγούστου 2008, αναφέρει ότι το αμερικανικό γραφείο απογραφής δημοσίευσε αυτήν την εβδομάδα τις νέες προβολές της δημογραφικής εξέλιξης, που δείχνουν ότι ο λευκός πληθυσμός των ΗΠΑ θα πέσει κάτω του 50% το 2042, και επομένως θα γίνει μειονοτικός!

Προβολή των μεταβολών της σύνθεσης του πληθυσμού των ΗΠΑ, για το 2050. Όλα τα σκαριφήματα είναι του Philippe Rekacewicz. (μεγαλώστε)

Αυτές οι αλλαγές στη σύνθεση του πληθυσμού φαίνεται να έρχονται πιο γρήγορα από όσο προβλεπόταν, αφού οι εκτιμήσεις που δημοσιεύτηκαν το 2004 (βρίσκονται στον ιστότοπο της εν λόγω κυβερνητικής υπηρεσίας) έδειχναν την ανατροπή το 2050, δηλαδή, οκτώ χρόνια αργότερα.

Εκατό χρόνια εξέλιξης του πληθυσμού των ΗΠΑ. Δημοσιεύτηκε στο : «L’Atlas du Monde diplomatique, 2003» και συμπληρώθηκε με το χέρι το 2008, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ‘Υπηρεσίας Απογραφών’ των ΗΠΑ. (μεγαλώστε)

Ο μη-ισπανόφωνος λευκός πληθυσμός, που σήμερα αποτελεί το 65% περίπου του πληθυσμού, δεν θα είναι παρά το 46% το 2050.

Οι γάμοι στις ΗΠΑ. Δημοσιεύτηκε στο: «L’Atlas du Monde diplomatique-2003», με βάση την απογραφή του 2000 (μεγαλώστε)

Ο μαύρος πληθυσμός θα περάσει από το 12% το 2008 στο 15% το 2050, και  ο πληθυσμός ασιατικής προέλευσης από 5% το 2008 στο 10% το 2050.

Γεωγραφική κατανομή του μαύρου πληθυσμού. Δημοσιεύτηκε στο: «L’Atlas du Monde diplomatique-2003», με βάση την απογραφή του 2000. (μεγαλώστε)

Η πιο θεαματική πρόοδος θα είναι αυτή του ισπανόφωνου πληθυσμού, ο οποίος θα περάσει από το 15 στο 30%.

Γεωγραφική κατανομή του ισπανόφωνου πληθυσμού. Δημοσιεύτηκε στο: «L’Atlas du Monde diplomatique-2003», με βάση την απογραφή του 2000. (μεγαλώστε)

Σύμφωνα με αυτούς αριθμούς, ο πληθυσμός των ΗΠΑ είναι σήμερα περίπου 305 εκατομμύρια και θα φθάσει να είναι το 2050 κάτι λιγότερο από 440 εκατομμύρια. Θα γεράσει επίσης σημαντικά, εφόσον οι άνω των 65 ετών θα περάσουν από 12% σήμερα στο 20% το 2050, δηλαδή, από 40 στα 90 εκατομμύρια άτομα !

Γεωγραφική κατανομή του λευκού πληθυσμού. Δημοσιεύτηκε στο: «L’Atlas du Monde diplomatique-2003», με βάση την απογραφή του 2000. (μεγαλώστε)

Εκείνο που θα κάνει τη διαφορά, είναι η μετανάστευση – που παραμένει σημαντική – και οι υψηλότεροι δείκτες γεννητικότητας των μειονοτήτων. Ο αμερικάνικος πληθυσμός είναι όλο και περισσότερο ποικίλος, αλλά οι κοινότητες δεν αναμιγνύονται ιδιαίτερα: ελάχιστοι μικτοί γάμοι, και μια εκπληκτική συγκέντρωση της κατανομής του πληθυσμού κατά προέλευση, γεγονός που αμφισβητεί την εικόνα που πολύ συχνά έχουμε για μία Αμερική του meltingpot: αυτός ο μύθος της ‘σύντηξης’ των πληθυσμών δεν αντέχει στη γεωγραφική και την στατιστική ανάλυση.

Όπως γράφει ο SergeHalimi στον Άτλαντα του 2003 τηςMondediplomatique, «εδώ και πάνω από έναν αιώνα, η καλώς νοούμενη ευφορία σχετικά με το αμερικάνικο meltingpot ξεχνά ότι, ακόμη κι αν το χωνευτήρι μπορεί να περιλάβει ένα αυξανόμενο αριθμό συστατικών, στο βαθμό που τα κύματα των μεταναστών διαδέχονται το ένα το άλλο,σίγουρα δεν τα συγχωνεύει περισσότερο από πριν. Υπάρχει πάντα μια απόκλιση».

Από το : États Unis : le mythe du melting pot


Αρέσει σε %d bloggers: