Γ.Κατρούγκαλος: Η κατάργηση της Βουλής ως βασικού νομοθετικού οργάνου της πολιτείας

22 Ιανουαρίου, 2013

.

Γιώργος Κατρούγκαλος: Η κατάργηση της Βουλής ως βασικού νομοθετικού οργάνου της πολιτείας. (Συνέντευξη στον Μάριο Διονέλλη)

George Katrougalos: The abolition of the Parliament as the main legislative body of the state. (Interview to Marios Dionellis)

George Katrougalos: L’abolition du Parlement comme corps législatif principal de l’état. (Interview à Marios Dionellis)

Γιώργος Κατρούγκαλος [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Γιώργος Κατρούγκαλος [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Για ουσιαστική κατάργηση της Βουλής και για παράδοση της νομοθετικής εξουσίας στην Τρόικα και στο Εurogroup μιλά στον «Δρόμο» ο Γιώργος Κατρούγκαλος, συνταγματολόγος, καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης. Τονίζει πως αυτή τη στιγμή εισάγονται μια σειρά από «παράλληλες» με το Σύνταγμα διατάξεις που περιορίζουν τα δικαιώματα των πολιτών και παραλληλίζει την περίοδο αυτή με σκοτεινά χρόνια της ελληνικής Ιστορίας.
Επισημαίνει πως η καταπάτηση του Συντάγματος δίνει χώρο σε αντικοινοβουλευτικές στοχεύσεις και χαρακτηρίζει… χρυσή εφεδρεία του συστήματος τη Χρυσή Αυγή. Μιλά, επίσης, για την ανάγκη νέου Συντάγματος με περισσότερες εξουσίες στους πολίτες, που θα κατακτηθούν όμως με την ανατροπή των συσχετισμών όχι μόνο στη Βουλή, αλλά κυρίως στην κοινωνία.

For effective abolition of the Parliament and the transition of legislative power to the Troika and the Eurogroup talks to «DROMOS» (street) George Katrougalos, Constitutionalist, a professor at the Democritus University of Thrace. He stresses that at this moment are being introduced a series of  «parallel» to the Constitution provisions, that restrict the rights of citizens and compares this period with the dark years of the recent Greek history.
He notes that the violation of the Constitution gives space to anti-parliamentary parties and features Golden Dawn as the golden reserve of the  system. He speaks also of the need for a new constitution with more power to citizens, which will be achieved with the overthrow of the correlations not only in Parliament, but mainly in the society.

De l’abolition effective du Parlement et de la transition du pouvoir législatif à la Ttroïka et à l’Eurogroupe parle à «DROMOS» (Rue) George Katrougalos, constitutionnaliste, professeur à l’Université Démocrite de Thrace. Il souligne qu’en ce moment une série de dispositions «parallèles» sont introduites à la Constitution,  qui restreignent les droits des citoyens et compare cette période aux années sombres de l’histoire grecque recente.
Il note que la violation de la Constitution crée l’espace pour des partis anti-parlementaire et designe  l’Aube  Doré comme réserve en or du système. Il parle aussi de la nécessité d’une nouvelle constitution avec plus de pouvoir aux citoyens, qui va être réalisé avec le renversement des corrélations non seulement au Parlement, mais surtout dans la société.

Error 404: Democracy Not Found [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Error 404: Democracy Not Found [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το τελευταίο διάστημα φαίνεται η νομοθετική εξουσία να έχει μεταφερθεί στα χέρια των υπουργών μέσω των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου. Ποια είναι η γνώμη σας;
Ουσιαστικά πρόκειται για κατάργηση της Βουλής ως βασικού νομοθετικού οργάνου της πολιτείας. Ένα μεγάλο κομμάτι αρμοδιοτήτων ουσιαστικά της έχει υφαρπαγεί. Ακόμα, όμως, και όταν έρχονται για να συζητηθούν εκ των υστέρων οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, δεν γίνεται πραγματική συζήτηση γιατί η κυβέρνηση διαλέγει τη διαδικασία του επείγοντος. Είναι διπλά προβληματικό αυτό το φαινόμενο: Αφενός επειδή το Σύνταγμα προβλέπει Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου να εκδίδονται μόνο για να αντιμετωπιστούν καταστάσεις επείγουσες και απρόβλεπτης ανάγκης. Τον Δεκέμβριο, όμως, είδαμε αίφνης μία από αυτές να προβλέπει την ίδρυση Φιλοτελικού Μουσείου…
Ακόμα όμως και όταν η Βουλή νομοθετεί, νομοθετεί καθ’ υπαγόρευση. Μην ξεχνάτε πως το φορολογικό νομοσχέδιο πρώτα συζητήθηκε στο Εurogroup, εγκρίθηκε από ‘κεί και μετά κατατέθηκε στη Βουλή, αποδεικνύοντας πως είμαστε ουσιαστικά υπό κηδεμονία και υπό απαγόρευση. Συνεπώς, οι βουλευτές δεν κάνουν πια ούτε το αυτονόητο, δηλαδή συζήτηση και αντιπαράθεση για τα νομοσχέδια. Η Βουλή έπαψε να είναι βήμα διαλόγου.

Πάντως, στην τελευταία περίπτωση οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου συγχωνεύθηκαν σε νομοσχέδιο. Μήπως πήραν το μήνυμα;
Αμφιβάλλω. Η κίνηση αυτή μαρτυρά απλώς διαχειριστική ανικανότητα. Απλά έχασαν την τυπική προθεσμία των 40 ημερών εντός των οποίων λέει το Σύνταγμα ότι πρέπει να κατατίθενται προς κύρωση οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου ώστε να ισχύουν και στο μέλλον πέραν της θεωρητικής «έκτακτης» περιόδου. Αυτό, λοιπόν, το όριο το έχασαν όχι επειδή σεβάστηκαν το Σύνταγμα, αλλά από καθαρή ανικανότητα.

Μήπως είναι το ίδιο το Σύνταγμα όμως που επιτρέπει τέτοιες… παρακάμψεις;
Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι παράλογο το Σύνταγμα. Ούτε και οι ίδιες οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Προβλέπονται για κάποια χρήση. Έχουμε ας πούμε μια φυσική καταστροφή, μια θεομηνία και δεν μπορεί να συνεδριάσει η Βουλή. Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου τίθεται σε εφαρμογή και δίνει στο Σύνταγμα περιθώριο 40 ημερών για να κυρωθεί αργότερα. Δεν είναι οι διατάξεις παράλογες, παράλογος είναι ο τρόπος που τις χρησιμοποιούν.
Παράλογη είναι και η αντιμετώπιση των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου από τη Δικαιοσύνη. Κατά πάγια νομολογία, το Συμβούλιο της Επικρατείας απέχει από το να κρίνει αν πράγματι συντρέχουν λόγοι έκτακτης ανάγκης που να δικαιολογούν την έκδοσή τους. Και αυτό συντηρεί την πρακτική της συνταγματικής παραβατικότητας από την πλευρά της κυβέρνησης.

Όσοι μιλούν περί κινδύνου για τη Δημοκρατία κατηγορούνται περίπου για λαϊκισμό.  
Κι όμως, είναι προφανής ο κίνδυνος για τη Δημοκρατία. Με τη συνεχή καταπάτηση του Συντάγματος ο μέσος άνθρωπος πείθεται ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν. Άρα, αν παρανομεί το κράτος, τότε μπορεί να παρανομήσει και ο ίδιος. Ουσιαστικά, με τον τρόπο αυτό ενισχύονται μόνον όσοι έχουν αντικοινοβουλευτική στόχευση, όπως η Χρυσή Αυγή. Εμφανίζονται ως οι βασικές «αντισυστημικές» δυνάμεις ενώ στην ουσία είναι η χρυσή εφεδρεία του συστήματος. Στο αρρωστημένο κλίμα της παρακμής των θεσμών, ο λόγος τους βρίσκει έδαφος και παραπλανά.

Χρειαζόμαστε νέο Σύνταγμα
Ισχύουν στο ακέραιο οι ενστάσεις αντισυνταγματικότητας που είχατε προβάλει με κοινό σας κείμενο 5 συνταγματολόγοι κατά του δεύτερου Μνημονίου;
Βεβαίως, ισχύουν και για τα επόμενα. Με τα μνημόνια παραβιάζονται μια σειρά συνταγματικών, ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Όταν υπάρχουν άνθρωποι που για να φάνε ψάχνουν στα σκουπίδια, παραβιάζεται σαφώς η Αρχή της Προστασίας της Ανθρώπινης Αξίας. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει στην Ελλάδα Συνταγματικό Δικαστήριο για να το κρίνει αυτό. Η Ελλάδα χρειάζεται νέο Σύνταγμα και ασφαλώς πρόβλεψη για ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Οι πολίτες έχουν «συνείδηση» του Συντάγματος ή μήπως είναι κάτι μακρινό γι’ αυτούς; Γνωρίζει ο μέσος άνθρωπος ότι η περικοπή του μισθού του, εκτός από άδικη, είναι και συνταγματικά παράτυπη;
Νομίζω πως τα τελευταία χρόνια έχει επέλθει μια βίαιη συνειδητοποίηση. Ακόμα και αν οι πολίτες δεν έχουν ακριβή γνώση των διατάξεων του Συντάγματος, συνειδητοποιούν ότι αυτό απαξιώνεται και παραβιάζεται με τον τρόπο που εφαρμόζονται οι μνημονιακές πολιτικές. Πολλές φορές οι πολίτες αναγκάζονται να δεχτούν νόμους άδικους, που όμως επιβάλλονται από την πλειοψηφία, γιατί έτσι λειτουργεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Τώρα όμως έχουμε νόμους άδικους που επιπλέον επιβάλλονται με αντισυνταγματικές διαδικασίες και μεθοδεύσεις. Οι νόμοι αυτοί δεν έχουν νομιμοποίηση.

Πάντως, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε συνταγματικό το Μνημόνιο…
Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται. Στην ουσία τα μνημόνια συνιστούν ένα νέο «παρασύνταγμα», δηλαδή ένα μπλοκ διατάξεων, παράλληλο και αντίθετο προς το Σύνταγμα. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στην Ελλάδα. Μοιάζει με το πρώτο «παρασύνταγμα», τη σειρά διατάξεων που επιβλήθηκαν μετά τον Εμφύλιο από τους νικητές εις βάρος των χαμένων και εκμηδένιζαν τις ατομικές ελευθερίες, προέβλεπαν εκτοπίσεις και εκτελέσεις. Και τότε οι συνταγματολόγοι είχαν καταγγείλει εκείνο το «παρασύνταγμα» και δυστυχώς και τότε το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν είχε διαγνώσει καμιά αντισυνταγματικότητα στις ρυθμίσεις του. Πάντως, να σας θυμίσω πως η απόφαση του ΣτΕ αφορά μόνο το πρώτο Μνημόνιο και έχει αφήσει ένα παράθυρο για να επανέλθει, εφόσον ληφθούν και άλλα, ακόμη πιο σκληρά μέτρα, όπως συνέβη με τα επόμενα μνημόνια…

Ωστόσο, για το Σύνταγμα εκφράζονται διαμετρικά αντίθετες ερμηνείες με συναδέλφους σας να υπερασπίζονται τα μέτρα. Συνταγματολόγοι είναι και ο κύριος Βενιζέλος, και ο κύριος Λοβέρδος και ο κύριος Παυλόπουλος. Για το ίδιο Σύνταγμα δεν μιλούν στους φοιτητές τους και στην κοινωνία;   
Ξέρετε, στα κοινωνικά ζητήματα δεν μπορεί να υπάρχει αξιακή ουδετερότητα. Η δημιουργία των Συνταγμάτων προκύπτει από συγκρουόμενα συμφέροντα και αυτοί που τα ερμηνεύουν εκφράζουν και διερμηνεύουν τη σύγκρουση αυτή. Έτσι, οι διαφορετικές αξίες του καθενός φυσικό είναι να οδηγούν σε διαφορετικές προσεγγίσεις.
Πέραν τούτου, κατά τη γνώμη μου, ο καλός δάσκαλος είναι αυτός που διδάσκει την αμφιβολία. Η εκβιασμένη ομοφωνία είναι το κακό πράγμα, όχι η διαφωνία.
Πάντως, θα σας έλεγα πως ένα θετικό χαρακτηριστικό της δικής μου «γενιάς συνταγματολόγων», είναι πως δεν εκφραζόμαστε… μονομπλόκ, ακόμη και όταν για πολλά συμφωνούμε. Για παράδειγμα με τον Κώστα Χρυσόγονο, αν και στηρίξαμε μαζί την αντισυνταγματικότητα των μνημονίων, εν τούτοις διαφωνήσαμε δημόσια για τα θέματα της παραγραφής των αδικημάτων της λίστας Λαγκάρντ. Θέλω να πω ότι δεν συνεννοούμαστε ώστε να υπάρξει μια «γραμμή» που θα ακολουθηθεί. Αν ανατρέξετε στο παρελθόν θα δείτε πως οι τοποθετήσεις των συνταγματολόγων ήταν πιο απόλυτες και «στοιχισμένες».

Η λίστα Λαγκάρντ και η παραγραφή
Τελικά, υπάρχει ζήτημα παραγραφής στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ; Μήπως πάλι το πολιτικό σκηνικό ετοιμάζεται να αθωώσει τον εαυτό του;
Είναι απαράδεκτη η ρύθμιση του άρθρου 86. Δείχνει πόσο το πολιτικό προσωπικό ήθελε να στήσει ένα προστατευτικό τείχος γύρω του. Έχουμε απαράδεκτες και σύντομες προθεσμίες που οδηγούν είτε στην «απόσβεση», όπως λέμε νομικά, είτε στην παραγραφή.
Θεωρώ πως δεν πρέπει να υπάρξει παραγραφή.
Στο κάτω-κάτω όσοι υπερασπίζουμε αυτή την άποψη, στην ουσία υπερασπίζουμε και την υπόληψη του πολιτικού κόσμου. Πρέπει, δηλαδή, να δοθεί η δυνατότητα να διερευνηθούν σε βάθος τα ποινικά αδικήματα. Δεν είναι μόνο η προσωπική μοίρα του κάθε εμπλεκόμενου που κρίνεται.
Ουσιαστικά, κρίνεται η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του.

Να ελπίζουμε σε ένα «Σύνταγμα των Πολιτών»;
Χρειάζεται ένα νέο Σύνταγμα που θα δίνει περισσότερες άμεσες εξουσίες στον καθένα από μας. Υπάρχουν Συντάγματα που καθιερώνουν τη λεγόμενη «λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία», δηλαδή τη δυνατότητα των πολιτών μέσω συλλογής υπογραφών να ζητούν από τη Βουλή την ψήφιση ή την ακύρωση ενός νόμου ή να επιβάλλουν οι ίδιοι οι πολίτες δημοψηφίσματα για σοβαρά θέματα.
Επίσης άλλα Συντάγματα δίνουν τη δυνατότητα στον πολίτη όχι μόνο να εκλέγει τους αντιπροσώπους του, αλλά και να τους ανακαλεί. Πιστεύω, συνεπώς, πως δεν χρειαζόμαστε μια αναθεωρητική αλλά μια συντακτική Βουλή, δηλαδή ένα νέο Σύνταγμα ώστε να γυρίσουμε σελίδα και στα ζητήματα της πολιτικής και στα ζητήματα της λειτουργίας των θεσμών.

Ναι, αλλά το Σύνταγμα πάντα ένα καθεστώς δεν το φτιάχνει; Μήπως πρέπει πρώτα να αλλάξει η Βουλή; Μια ίδια Βουλή ένα ίδιο Σύνταγμα δεν θα έφτιαχνε;
Προφανώς. Αλλά η αλλαγή των συσχετισμών στη Βουλή δεν φτάνει. Υπάρχει και ο συσχετισμός στην κοινωνία, στο λαό και στο λαϊκό κίνημα. Ο λαός θα επιβάλει ένα πιο προοδευτικό Σύνταγμα. Προς το παρόν, η αντίδρασή του είναι μάλλον παθητική και μουδιασμένη, αλλά για το μέλλον είμαι αισιόδοξος.

Προσφέρει καλό παράδειγμα η Ισλανδία;
Βεβαίως, η Ισλανδία ξεκίνησε απορρίπτοντας σε δύο δημοψηφίσματα πολιτικές αντίστοιχες με αυτές που επιβάλλονται σε μας και κατέληξε να έχει ένα νέο Σύνταγμα, το πρώτο ίσως στον κόσμο που συζητήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα παράλληλα με τη συζήτηση στα τραπέζια των διασκέψεων. Εν τέλει, το Σύνταγμα αυτό εγκρίθηκε με δημοψήφισμα και μάλιστα όχι απλά με ένα «ναι» ή ένα «όχι», αλλά με πέντε διαφορετικά ερωτήματα για τα πιο κρίσιμα ζητήματα. Κάτι τέτοιο φαντάζομαι και ελπίζω για την Ελλάδα.

Οι ευθύνες του Κ. Παπούλια

Θα έπρεπε να υπάρχει αντίδραση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας;
Ασφαλώς! Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι υπεύθυνος για την τήρηση της τυπικής συνταγματικότητας, εάν δηλαδή εφαρμόζεται η διαδικασία και ισχύουν οι προϋποθέσεις που προβλέπει το Σύνταγμα. Όταν καλείται να υπογράψει πράγματα που είναι εμφανώς αντισυνταγματικά, θα πρέπει να ασκεί τις αρμοδιότητες του. Θα έπρεπε, συνεπώς, να αρνηθεί να υπογράψει Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, εφόσον δεν προκύπτει η κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Το ίδιο το Σύνταγμα δεν έχει περιορίσει τις αρμοδιότητές του;
Μα αυτό εντάσσεται στις σημερινές του αρμοδιότητες. Και όχι μόνο αυτό. Μπορεί να αναπέμψει στη Βουλή νομοσχέδιο που θεωρεί αντισυνταγματικό, τουλάχιστον ως προς τα θέματα της διαδικασίας, της «τυπικής συνταγματικότητας». Δείτε το παράδειγμα του τελευταίου Μνημονίου, όπου σε ένα άρθρο μόνο σωρεύτηκαν σε 260 σελίδες διατάξεις άσχετες μεταξύ τους. Είναι προφανώς αντισυνταγματικό κάτι τέτοιο.
Το Σύνταγμα ορίζει ρητά ότι σε ένα νομοσχέδιο δεν μπορούν να μπαίνουν άσχετες διατάξεις και ορισμένα θέματα, όπως τα συνταξιοδοτικά, πρέπει να ψηφίζονται μόνο σε αυτοτελή νομοσχέδια. Δεν το λέω εγώ αυτό, το γράφει ρητά το Σύνταγμα και το είπε ομόφωνα πρόσφατα και η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Είχε, συνεπώς, συνταγματική υποχρέωση ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να αναπέμψει το νομοσχέδιο αυτό στη Βουλή. Δεν το έκανε και προφανώς φέρει ευθύνη.

Η χώρα παραιτήθηκε από τις ασυλίες εθνικής κυριαρχίας: Ένα κράτος που υπογράφει την αυτο-κατάργησή του

Έχει βάση η καταγγελία περί εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας, με τη δανειακή σύμβαση;
Ναι, έχει. Η σύμβαση περιέχει μια ρήτρα «παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας». Τι σημαίνει αυτό; Τα κράτη δεν αντιμετωπίζονται από τα δικαστήρια ως εταιρίες ή ιδιώτες. Ειδικότερα, απαγορεύεται να τους κατασχεθούν περιουσιακά στοιχεία που συνδέονται στενά με την άσκηση των σκοπών τους, η «δημόσια περιουσία» τους, όπως είναι ο νομικός όρος. Για παράδειγμα, ένα πολεμικό πλοίο δεν μπορεί να κατασχεθεί από έναν ιδιώτη επειδή του χρωστά χρήματα το Δημόσιο. Δυστυχώς η Ελλάδα παραιτήθηκε από τις «ασυλίες» αυτές. Σε αυτό υπάρχει αφενός ένας ισχυρός συμβολισμός, αφού το κράτος στην ουσία υπογράφει την αυτοκατάργησή του.
Αφετέρου, όμως, υπάρχει και ουσιαστικό θέμα. Πρόσφατα η Αργεντινή κινδύνευσε να χάσει όντως μια φρεγάτα η οποία επιχειρήθηκε να κατασχεθεί από κάποιον δανειστή της χώρας, ευρισκόμενη σε ξένα ύδατα. Η Αργεντινή απέτρεψε την κατάσχεση, επικαλούμενη τη σχετική διεθνή σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1926. Η Ελλάδα δεν θα μπορεί να το κάνει σε μια αντίστοιχη περίπτωση, εφόσον παραιτήθηκε από τις ασυλίες αυτές. Ουσιαστικά παραδίδουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στους ξένους δανειστές.

Σχετίζεται η διάταξη αυτή με το Αγγλικό Δίκαιο;
Όχι ακριβώς. Οι δανειστές πάντα ζητούν την εφαρμογή του Αγγλικού Δικαίου στις συμβάσεις τους, επειδή οι διατάξεις του ευνοούν προδήλως αυτόν που δανείζει έναντι αυτού που χρωστάει. Κυρίως αυτό συνέβαινε στα δάνεια προς τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, όμως μετά το PSI και τα ελληνικά ομόλογα υπήχθησαν στο Αγγλικό Δίκαιο. Εκείνο, όμως, που είναι πρωτοφανές είναι η παραίτηση από τις ασυλίες εθνικής κυριαρχίας που μας επεβλήθη ως πρόσθετος όρος.

Τελικά κινδυνεύουμε «να χάσουμε και την Ακρόπολη», όπως ακούστηκε πρόσφατα;
Θεωρώ πως όχι. Για να γίνει αυτό θα πρέπει κάποιος να προβεί σε αναγκαστική εκτέλεση στο έδαφος της Ελλάδας. Θέλω να πιστεύω πως εκεί τα ελληνικά δικαστήρια θα κρίνουν αντισυνταγματικό ένα τέτοιο τερατούργημα…

via
.

.
PLEASE NOTE: Anonymous comments or comments mentioning fake on-line personality with false or disposable e-mail and a fake alias, will neither be approved nor answered. — ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Short Link: http://wp.me/p3lcY-4Hu

.

.


«Habemus Presidentum Ólafur»: Η Ισλανδία δίνει μαθήματα νομισματικής πολιτικής σε ολόκληρο τον κόσμο!-UPDATE

1 Ιουλίου, 2012

©Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μου ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση

Ελέγχετε το νόμισμά σας ώστε να βοηθήσετε τον λαό σας ! Μαθήματα Δημοκρατίας από την Ισλανδία !

5η θητεία για τον Ólafur Ragnar Grímsson

«… Αλλά υπάρχει και ένας άλλος σημαντικός λόγος για το ότι η Ισλανδία τα πήγε πολύ καλύτερα από τους γείτονές της… .. Η Ισλανδία δεν μπήκε ποτέ στη ζώνη του ευρώ. Ως εκ τούτου, είχε την δυνατότητα να διαχειρίζεται το δικό της νόμισμα. Και προβλέψιμα αλλά και πολύ έξυπνα υποτίμησε το νόμισμά της. Αυτή τη στιγμή, η κορώνα βρίσκεται 20% κάτω από το ευρώ, κι ενώ το ευρώ συνεχίζει να πέφτει κατακόρυφα τον τελευταίο καιρό. Και αυτό κάνει ανταγωνιστικές τις εξαγωγές της Ισλανδίας, κάτι που συμπεριλαμβάνει και τον τουρισμό. Καμία όρεξη δεν έχουν να ζούνε με τη νομισματική πολιτική μιας άλλης χώρας…»[FireDogLake]

Κι έτσι λοιπόν, χτες Σάββατο 30 Ιουνίου 2012, ο Ólafur Ragnar Grímsson μάζεψε το 52,4% των ψήφων, αφήνοντας μακράν πίσω την Thóra Arnórsdóttir με ένα 33,4%. Οι άλλοι τέσσερεις υποψήφιοι μάζεψαν ένα 12%.

άποψη του λιμανιού του Reykjavík. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ο 69 ετών Ólafur, που γεννήθηκε στο ψαροχώρι Ísafjörður (που σημαίνει το φιορδ των πάγων, με πληθυσμό σήμερα 2.600 κατοίκους), είναι καθηγητής πανεπιστημίου και ο πρώτος και αρχαιότερος διδάκτωρ πολιτικής επιστήμης της χώρας του. Εξελέγη για πέμπτη στη σειρά τετραετία, επικεφαλής ενός τεράστιου και μαγευτικού ψαροχωριού που είναι η Ισλανδία των 320.000 κατοίκων.

Παρ’όλο που διασύρθηκε για τη συμμετοχή του στην οικονομική κρίση του 2008, ο απερχόμενος πρόεδρος πράγματι κατάφερε να ανακτήσει σταδιακά την εμπιστοσύνη του μεγαλύτερου μέρους των Ισλανδών. Εδώ και πολλά χρόνια είχε συστρατευτεί με την αριστερά: από το 1978 ως το 1983 υπήρξε μέλος του αριστερού κόμματος  People’s Alliance και  κατόπιν, από το 1980 ως το 1983 υπήρξε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ιδίου κόμματος. Στις 31 Αυγούστου του 1984 με άλλους τρείς αριστερούς διανοούμενους αντιμετώπισε σε τηλεοπτική συζήτηση τον νεοφιλελεύθερο φονταμενταλιστή Milton Friedman, με θέμα «»tyranny of the status quo«. Παραθέτω ένα μικρό video (το και τελευταίο) διάρκειας 2′ 35» όπου ακούγεται ο καθηγητής τότε Ólafur Grímsson να λέει ότι τα παιδιά φτωχών και πλούσιων θα πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες πρόσβασης στην εκπαίδευση. Όλη την σειρά με τα video του M.Friedman -στην Ισλανδική τηλεόραση (1984) μπορείτε να την δείτε εδώ.

Ωστόσο, ο Ólafur Grímsson μπόρεσε να υπολογίσει στις ψήφους και των δεξιών ψηφοφόρων, οι οποίοι τον ακολούθησαν ειδικά επειδή αντιτάχθηκε στην ένταξη της Ισλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.(Le Monde-Europe)

Το κέντρο του χωριού Ísafjörður, γενέτειρας του Ólafur Ragnar Grímsson. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Αλλά η πολιτική δεξιοτεχνία του του επέτρεψε επίσης να προσελκύσει και τα λαϊκά στρώματα, αφού απέκτησε  «την φήμη ότι είναι ανεξάρτητος και ισχυρός, και μπορεί να κάνει τους ψηφοφόρους να νιώθουν ασφαλείς σε αυτούς τους αβέβαιους καιρούς», λέει ο Thoroddur Bjarnasson, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Reykjavík.

η «σοσιαλίστρια» Jóhanna Sigurðardóttir

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2010, είχε εκφράσει την αντίθεσή του στο Ισλανδικό Κοινοβούλιο σχετικά με την κατάρρευση της τράπεζας Icesave, βλ. Icesave dispute, (ενώ να σημειώσουμε ότι το Ενωμένο Βασίλειο κινητοποίησε την αντιτρομοκρατική του νομοθεσία εναντίον της Ισλανδίας), θυγατρικής της ισλανδικής τράπεζας Landsbanki. Την Κυριακή 10 Απριλίου 2011, οι Ισλανδοί ψήφισαν μαζικά ( 60%) εναντίον της αποπληρωμής 3 δις £ στην Βρετανία και την Ολλανδία. Εννοείται, ότι η «σοσιαλίστρια» Jóhanna Sigurðardóttir, δήλωσε ότι «ο Ισλανδικός λαός έκανε την χειρότερη δυνατή επιλογή!!!!» Ο Ólafur Ragnar Grímsson στη συνέχεια οδήγησε την χώρα του σε άλλα δύο δημοψηφίσματα.(Le Monde-Europe)

Μαθήματα Δημοκρατίας από την Ισλανδία
Τον Ιανουάριο του 2012, ο Ólafur Ragnar Grímsson δήλωσε ότι δεν θα ξαναβάλει υποψηφιότητα για πρόεδρος, διότι ήθελε, στα 69 του χρόνια να χαρεί επί τέλους την σύνταξή του και να αφήσει το αξίωμα για άλλους.
Ωστόσο, μερικές βδομάδες αργότερα 30.000 Ισλανδοί (δηλαδή 10% του πληθυσμού της χώρας) υπέγραψαν κείμενο απαιτώντας να ανακαλέσει την απόφασή του και να ξαναείναι υποψήφιος. Κάτι το οποίο τελικά αποδέχτηκε.
Το αξίωμα του Προέδρου είναι κατ’ουσίαν τιμητικό χωρίς υπερεξουσίες: η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Όμως ο Πρόεδρος έχει μία σημαντική αρμοδιότητα: να αρνηθεί να επικυρώσει κάποιον νόμο (σ.σ. ακούς, κ. Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας;;).
Κι αυτό ακριβώς έκανε ο κ. Grimsson, αρνούμενος δύο φορές να επικυρώσει νόμο, που προέβλεπε να αποζημιώσουν οι Ισλανδοί την Μεγάλη Βρετανία και την Ολλανδία, που οι αποταμιευτές είχαν θιγεί από την κατάρρευσης της τράπεζας Icesave το 2008.
Αν και πρώην υπουργός Οικονομικών (ή μήπως ακριβώς επειδή υπήρξε πρώην υπουργός Οικονομικών;), ο κ. Grimsson κατάφερε να προασπίσει τα συμφέροντα των συμπατριωτών του εναντίον των τραπεζών. Αρνήθηκε λοιπόν οι Ισλανδοί φορολογούμενοι, οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με όλη αυτή την υπόθεση, να κληθούν να καλύψουν τα χρέη της χρεοκοπημένης τράπεζας.(AgoraVox)

Η Ισλανδία υπήρξε ιστορικά στην πρωτοπορία της παγκόσμιας Δημοκρατίας.
Υπήρξε η πρώτη χώρα στον κόσμο που θέσπισε Κοινοβούλιο, ήδη από τον ύστερο Μασαίωνα: η Ισλανδική Βουλή (Althing-από το ισλανδικό «Alþingi», δηλ. το «όλον») ιδρύθηκε το 930, την ώρα που στην Γαλλία π.χ. ο βασιλιάς  Raoul πολεμούσε εναντίον των καταστροφικών επιδρομών των Νορμανδών…….

Εδώ και μερικά χρόνια η Ισλανδία και πάλι δίνει μαθήματα Δημοκρατίας:
– Με τις λαϊκές διαδηλώσεις (επανάσταση της Κατσαρόλας) εναντίον του χρηματοπιστωτικού συστήματος, οι Ισλανδοί αρνήθηκαν και πέτυχαν να μην πληρώσουν τα χρέη των τραπεζών τους.
– Έπειτα από αυτές τις διαδηλώσεις και από τον Νοέμβριο του 2010, οι Ισλανδοί αποφάσισαν να γράψουν ένα Νέο Σύνταγμα, με Συνταγματικό Συμβούλιο που εξέλεξαν οι ίδιοι οι πολίτες. Το νέο αυτό σύνταγμα βρίσκεται αυτή την στιγμή σε συζήτηση και θεσπίστηκε με την συνεισφορά όλων των πολιτών, κυρίως μέσω Internet, κάτι που αποτελεί παγκόσμια πρώτη!!
– Αυτό που έγινε το περασμένο Σάββατο στο Reykjavík γεμίζει τον κόσμο ελπίδα και ασφάλεια: οι Ισλανδοί απέδειξαν ότι μπορεί ακόμη επί της Γης, το 2012, να βρεθεί ένας άξιος αρχηγός κράτους:
α) – που θα τολμήσει να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των συμπατριωτών του απέναντι στις ορέξεις της οικονομικής ολιγαρχίας,
β)- που διαθέτει ακόμη την «αρετή», αφού θέλησε ο ίδιος να εγκαταλείψει το αξίωμά του.(AgoraVox)

Σημ.: Για τον Ólafur Ragnar Grímsson έχω ξαναγράψει και εδώ: Ζήτω ο σοσιαλισμός: Παπανδρέου vs Πρόεδρος της Ισλανδίας (update)

Πηγές:
– Διαβάστε και μία επιστολή του Χρ. Μαγγούτα, που από όσο είδα πρωτοδημοσιεύτηκε στις 9 Μαρτίου 2012: Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας; (επικοινωνία: Chris@Mangoutas.com)
Iceland’s Lesson for the World: Control Your Own Currency and Help Your People (FireDogLake)
Islande : vingt ans de présidence pour Ólafur (Le Monde-Europe)
– Olafur Grimsson réélu président de l’Islande contre sa volonté, pour avoir défendu les intérêts du peuple (AgoraVox)
– Robert Mundell, evil genius of the euro: The Euro As An Instrument Of Class Warfare (The Guardian)
Greg Palast: The Euro As An Instrument Of Class Warfare (Steve Bates)

Φέρδερ Ρήντινγκ:
– Country profile: Iceland (BBC)
– Iceland (The CIA World Factbook)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.


Αρέσει σε %d bloggers: