Πορτογαλία: από το ψαλίδι στο αλυσοπρίονο

12 Ιουνίου, 2012

– Portugal: Under the iron thumb of the troika

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μου ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση

Εδώ και 14 μήνες, η χώρα βρίσκεται υπό την εποπτεία του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που της έχουν δανείσει χρήματα ώστε να ανταποκριθεί στα χρέη της. Τη στιγμή που οι απεσταλμένοι αυτών των «διασωστών» κάνουν επί τόπου ελέγχους σχετικά με την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, οι πολίτες απαιτούν «περισσότερο χρόνο, περισσότερα χρήματα και καλύτερες συνθήκες αποπληρωμής».

Του Pedro Rodríguez

Graffiti in Lisbon, April 2011 «I.M.F. Out of Here!  They Want us Precarious, they will Have us Rebels! Graffiti à Lisbonne, avril 2011- «FMI, Dehors! Ils nous Veulent Précaires, ils nous Auront Rebelles!»Γκράφιτι στη Λισαβόνα, Απρίλιος 2011: «Έξω το ΔΝΤ ! Μας θέλουν Eπισφαλείς, θα μας έχουν Επαναστάτες!» (Photograph: Patricia de Melo Moreira/AFP/Getty Images)- [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Όταν οι Πορτογάλοι μιλούν περί «MoU», δεν αναφέρονται βέβαια στον πιο διάσημο από τους συμπατριώτες τους, τον προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης Ζοζέ Μουρίνιο. «MoU» είναι τα αρχικά του “Memorandum of Understanding on specific economic policy Conditionality” [Μνημόνιο Κατανόησης για τους Ειδικούς Όρους της Οικονομικής Πολιτικής], τα αρχικά που ελέγχουν την οικονομική ζωή της χώρας αυτής των 10,6 εκατομμυρίων κατοίκων. Μια χώρα που περιμένει τον Απρίλιο για να κάνει ριζικές αλλαγές. Ήταν τον Απρίλιο του 1974 που η επανάσταση των γαρύφαλλων έφερε τη δημοκρατία. Ήταν τον Απρίλιο του 2011 ότι η σοσιαλιστική κυβέρνηση του José Sócrates αναγκάστηκε να ζητήσει έκτακτη βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ακολουθώντας τα βήματα της Ελλάδας και της Ιρλανδίας.
Ένα μήνα αργότερα, τον Μάιο του 2011, το αίτημα της υλοποιήθηκε με ένα σχέδιο διάσωσης των 78 δις ευρώ, επί των οποίων η Πορτογαλία θα πρέπει να πληρώνει 4% τόκους. Ένα ποσό που καταβλήθηκε σε δόσεις και με την επιφύλαξη της εφαρμογής μιας σειράς βαθιών και επώδυνων μεταρρυθμίσεων. Η ρήτρα, γραμμένη με πολύ ψιλά γράμματα στη σύμβαση, που θα επιτρέψει στην Πορτογαλία να εξυγειάνει τα οικονομικά της και να επιστρέψει στις αγορές [ώστε να αναχρηματοδ0τήσει το χρέος της] το Σεπτέμβριο του 2013 (σ.σ. λέμε τώρα), προβλέπει ότι οι εκπρόσωποι της Τρόικα (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) θα πηγαίνουν στη Λισαβόνα σε τακτά χρονικά διαστήματα για την παρακολούθηση των οικονομικών επιδόσεων της χώρας ..

EuroCrisis The Photo-montage is mine. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Αυτή την εβδομάδα ήρθαν πάλι, για τέταρτη φορά μέσα σε ένα έτος, από την ώρα που οι Πορτογάλοι πιάστηκαν στο δόκανο της τρόικας. Αυτό το είδος του ελέγχου των υποχρεώσεων που ανέλαβε η Πορτογαλία, προβλέπει την παρουσία για δύο εβδομάδες μιας ομάδας νεαρών τεχνικών, οπλισμένων με φορητούς υπολογιστές, που κάνουν σαφάρι για προθεσμίες, τους αριθμούς και έγγραφα. Εν τω μεταξύ, τρεις ανώτατοι υπαλλήλοι έχουν αναλάβει τις επαφές σε πολιτικό επίπεδο: ο Abebe Selassie (άλλος ένας Αιθιοπικής καταγωγής ευγενής Σελασιέ, για το ΔΝΤ), ο Jürgen Kröger (καμαρώστε φωτογραφία, για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και τον Rasmus Rüffer (καμαρώστε φωτογραφία, για την ΕΚΤ).
«Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, θα τους είχαν υποδεχτεί με διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις, ήδη μόλις θα πατούσαν στο αεροδρόμιο, αλλά εμείς, οι Πορτογάλοι, είμαστε διαφορετικοί. Δεν είμαστε σαν κι εσάς, τους Ισπανούς», εξηγεί ο κοινωνιολόγος Jorge de Sa, ο οποίος πραγματοποιεί εδώ και χρόνια μηνιαίες έρευνες για την εξέλιξη της πορτογαλικής κοινής γνώμης.

Θλιμμένο Φάντο
Ο περιορισμένος αριθμός των διαδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν στην Πορτογαλία στους 14 μήνες της «διάσωσης», των φετινών εκλογών, της αλλαγής της κυβέρνησης και της βίαιης προσαρμογής, είναι κατά τον Nicolau Santos ένδειξη «σιωπηλής απόγνωσης» των Πορτογάλων. Ο Nicolau Santos, είναι δημοσιογράφος και αναπληρωτής διευθυντής της έγκυρης οικονομικής εβδομαδιαίας εφημερίδας της Πορτογαλίας Expresso. Κατά τον João Cantiga Esteves (φωτό), έναν οικονομολόγο του Ανώτατου Ινστιτούτου Οικονομίας και Διαχείρισης του Πολυτεχνείου της Λισαβόνα,  που έχει ασχοληθεί περισσότερο με την κρίση, υπάρχει μια σιωπηρή συναίνεση στο ότι η τρόικα είναι «ένα απαραίτητο στοιχείο, μια ευκαιρία», ώστε να πραγματοποιηθούν γρήγορα όλες οι μεταρρυθμίσεις που οι διάφορες κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν(σ.σ. καλός κι αυτός).
Αυτή η συναίνεση δεν σημαίνει ότι όλη την περασμένη χρονιά, η Πορτογαλία δεν έχει αρκετούς λόγους για να τραγουδήσει το πιο θλιμμένο της fado. Οι επιπτώσεις της λιτότητας και οι περικοπές στις κρατικές δαπάνες, που επιβλήθηκαν από την τρόικα, ώστε να μειωθεί το έλλειμμα που ξεπερνούσε το 9% του ΑΕΠ το 2010 και το οποίο πρέπει να μειωθεί στο 4,5%, βαραίνουν πάρα πολύ την καθημερινή ζωή. «Περάσαμε από το ψαλίδι στο αλυσοπρίονο», σχολίασε μια νέα γυναίκα, η Praça Dom Pedro IV, στο κέντρο της Λισαβόνας.
Παρά τους μισθούς από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη  —εδώ οι «1000ευρίτες» της Ισπανίας γίνονται «560ευρίτες»—  οι θυσίες που απαιτούνται από τους Πορτογάλους βαίνουν αυξανόμενες, από τότε που την περασμένη χρονιά, η κυβέρνηση εισήγαγε ένα ειδικός φόρος 50% επί του δέκατου τρίτου μισθού για όλους τους Πορτογάλους των οποίων το μηνιαίο εισόδημα ξεπερνά τα 485 €  (που είναι το ισοδύναμο του κατώτατου μισθού). Από τότε, η κρίση και η λιτότητα έχουν πάψει να είναι αποκλειστικά θεωρητικές, και οι περικοπές δαπανών διαδέχονται η μια την άλλη: υγεία, εκπαίδευση, μέσα μαζικής μεταφοράς … Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση ξεκίνησε ανέβασε την φορολογία, και σήμερα, ο ΦΠΑ είναι στα 23%.
Παρά το γεγονός ότι τους όρους του Μνημονίου τους διαπραγματεύτηκε η τρόικα με την προηγούμενη Σοσιαλιστική κυβέρνηση, είναι ο νέος σοσιαλιστής πρωθυπουργός, ο Pedro Passos Coelho, ο οποίος πρέπει να τους εφαρμόσει. Το κυβερνητικό του σχήμα είναι το μικρότερο και το νεαρώτερο της χώρας από την επανάσταση των γαρύφαλλων. Τέσσερα από τα έντεκα χαρτοφυλάκια απονεμήθηκαν σε τεχνοκράτες, συμπεριλαμβανομένου και αυτού των Οικονομικών υπό τον Vitor Gaspar. Ο Vitor Gaspar επιβεβαίωσε την άνοιξη, ότι οι συνταξιούχοι και οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να περιμένουν τουλάχιστον μέχρι το 2018 πριν ανακτήσουν το σύνολο των πρόσθετων αποζημιώσεών τους, που σήμερα έχουν περικοπεί. (σ.σ.: Vitor, για την άλλη ζωή, πώς το κόβεις; προλαβαίνουμε;)

Ο Ασθενής Πρότυπο
Οι επικριτές της κυβέρνησης λένε διαρκώς ότι τα μέλη της είναι «περισσότερο τρωϊκανοί κι από την ίδια την Τρόικα», αφού πιέζουν για επιτάχυνση των ρυθμών προσαρμογής. Το μόνο αίτημα της τρόικας που απορρίφθηκε από την κυβέρνηση υπήρξε η κατάργηση του «Ενιαίου Κοινωνικού Φόρου», δηλαδή του φόρου μισθωτών υπηρεσιών που καταβάλλουν οι επιχειρήσεις για κάθε μισθωτό. Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση του Passos Coelho, πήρε πάντοτε «λίαν καλώς» σε κάθε επίσκεψη ελέγχου για την εφαρμογή του «μνημονίου». Το γεγονός ότι η Πορτογαλία αποτελεί έναν ασθενή-πρότυπο τροφοδοτεί την ευρωπαϊκή διαμάχη  σχετικά με τα όρια της λιτότητας.
Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει υπακούσει τις διαταγές (της τρόικα) με κάθε επιμέλεια, η πορτογαλική οικονομία είναι μόνιμα σε κρίσιμη κατάσταση. Φέτος, το ΑΕΠ αναμένεται να χάσει μεταξύ 3,1 και 3,5%, ενώ η ανεργία είναι στο κόκκινο (άνω του 15% στον ενεργό πληθυσμό και 36% στους νέους). Κατά την έναρξη της «διάσωσης», το δημόσιο χρέος ήταν 107% του ΑΕΠ. Με τους τρέχοντες ρυθμούς, και πριν ολοκληρωθεί η «διάσωση», θα φθάσει το 118%.
Ο καθηγητής Cantiga Esteves είναι πεπεισμένος ότι τα προβλήματα της Πορτογαλίας δεν έχουν καμία σχέση με την ιρλανδική τραπεζική κρίση ή τα ψεύτικα στοιχεία για το έλλειμμα της ελληνικής κυβέρνησης. Στην περίπτωση της Λισαβόνα, λέει, είναι ότι αυτό σχετίζεται με το γεγονός ότι «η οικονομία μας παρουσίασε μεγέθυνση κατά μέσο όρο 0,7% κατά την τελευταία δεκαετία, και όλη μας, η δημόσια και ιδιωτική κατανάλωση βασίστηκε σε ένα χρέος που δεν θα μπορούσε να πάει μακρυά».
Σχετικά με τη διαμάχη σχετικά με τον ασθενή-πρότυπο και την ανάγκη για ένα δεύτερο σχέδιο «διάσωσης», ο κοινωνιολόγος Jorge de Sá αντλεί από την παροιμιώδη πορτογαλική ειρωνεία: «Πείτε μου, παρακαλώ, έστω και μια περίπτωση, που το ΔΝΤ έδωσε οποιαδήποτε λύση εντός δημοκρατικού πολιτεύματος». Ο Nicolau Santos, εν τω μεταξύ, είναι πεπεισμένος ότι θα είναι δύσκολο να αποφευχθεί ένα δεύτερο σχέδιο «διάσωσης»: «Χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο, περισσότερα χρήματα και καλύτερες συνθήκες».

[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Πηγές:

– Portugal: Under the iron thumb of the troika

– Portugal: “Nous sommes passés des ciseaux à la tronçonneuse”

– A day in the life of Patricia de Melo Moreira in Lisbon (9 φωτογραφίες)

ShortLink: http://wp.me/p3lcY-3BG

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Θερίζει η νεοφιλελεύθερη «χημειοθεραπεία» στην Ισπανία

20 Μαΐου, 2012

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια: L’Enfant de la Haute Mer

Τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από την κυβέρνηση Rajoy ματώνουν τον πληθυσμό χωρίς να μειώνουν το έλλειμμα.

«Οι Σοσιαλιστές θα κριθούν για την ανεργία». Με αυτό το σύνθημα πορεύτηκε ο Mariano Rajoy, ηγέτης του δεξιού Λαϊκού Κόμματος (PP) στις βουλευτικές εκλογές το περασμένο φθινόπωρο. Εκλογές στις οποίες οι Συντηρητικοί έβαλαν στο στόχαστρο το ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (PSOE που ήταν στην εξουσία μέχρι το Δεκέμβριο 2011). Φτάνοντας αμέσως μετά στο Παλάτι Moncloa (το ισπανικό Μαξίμου), έδρα της κυβέρνησης, με συντριπτική πλειοψηφία (186 έδρες, έναντι 111 για το PSOE), ο Rajoy ξεκίνησε να υλοποιεί ένα μέρος του προγράμματος βάσει του οποίου εξελέγη: δραστικό πρόγραμμα λιτότητας με μείωση των κρατικών ενισχύσεων, απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, οικονομική στήριξη στις τράπεζες, αύξηση της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας και του φυσικού αερίου, υποτέλεια στις προσταγές της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μεγάλες περικοπές στους προϋπολογισμούς για την υγεία, την εκπαίδευση και περικοπές στους προϋπολογισμούς των περιφεριών, οι περισσότερες των οποίων βρίσκονται με χρόνια ελλείμματα …
Κανένα αποτέλεσμα … Η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και οι διευκολύνσεις που παρέχονται στις επιχειρήσεις για να ξεκάνουν τους υπαλλήλους τους, βύθισαν την χώρα σε ένα φαύλο κύκλο  κοινωνικών προγραμμάτων. Σήμερα, το ένα τέταρτο σχεδόν του εργατικού δυναμικού είναι άνεργοι και επομένως, είναι υποχρεωμένοι να καταφύγουν στην «Chapu», την μαύρη εργασία. Οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις δίνουν συνολικά 500.000 επιπλέον ανέργους μέχρι το τέλος του έτους, φέρνοντας σε 5,7 εκατομμύρια ή 6 εκατομμύρια, τον αριθμός των Ισπανών που ψάχνουν για δουλειά. Με δείκτη ανεργίας στους νέους 48%, είναι αυτοί που υποφέρουν περισσότερο από την κατάσταση.
Προειδοποίηση. «Η χημειοθεραπεία μπορεί στην αρχή της θεραπείας του καρκίνου να κάνει κακό. Αλλά μεσοπρόθεσμα θεραπεύει», διαβεβαίωνε ο Mariano Rajoy στο τέλος του 2011, χρησιμοποιώντας μια αλληγορία που συνηθίζει. Αλλά πολλοί Ισπανοί της μεσαίας τάξης  —οι οποίοι υπέστησαν μετωπικά το κύριο βάρος της κρίσης που σχετίζεταιι κυρίως με την έκρηξη της φούσκας της αγοράς κατοικίας το 2008 και οι οποίοι είχαν στραφεί προς το PP—  έχουν πλέον την αίσθηση ότι η θεραπεία θα να τους σκοτώσει. «Βουλιάζουμε, όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία», δήλωσε ο Αντόνιο, ένας έμπορος από την Σεβίλλη (Ανδαλουσία), ο οποίος ψήφισε πριν από λίγους μήνες υπέρ του Συντηρητικού Κόμματος.
Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Ισπανών δηλώνουν ότι είναι έτοιμοι να ξαναδώσουν τα ηνία της χώρας τους στο Λαϊκό Κόμμα σε περίπτωση εκλογών, πολλοί είναι εκείνοι που θέλουν να αλλάξουν προτίμηση. Η πρώτη προειδοποιητική βολή προς την ισπανική δεξιά εξαπολύθηκε τον Φεβρουάριο του 2012, με μαζικές διαδηλώσεις που συγκέντρωσαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους της Μαδρίτης, της Βαρκελώνης ή της Βαλένθια κατά της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας.
Η δεύτερη προειδοποίηση, ένα μήνα αργότερα, επέτρεψε  στους σοσιαλιστές της Ανδαλουσίας να διατηρηθούν, παρά κάθε προσδοκία, επικεφαλής στην επαρχία αυτή του νότου σε συμμαχία με την Ενωμένη Αριστερά (IU, ριζοσπαστική αριστερά). Προς μεγάλη απογοήτευση των Populares που είχαν βάλει στο «τσεπάκι», εκτός από το Κοινοβούλιο, και την Γερουσία, 11 από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) και τα τρία τέταρτα των δήμων.
Στο κόκκινο. Η Ισπανία μπήκε και επίσημα σε ύφεση το πρώτο τρίμηνο του 2012 μετά από έξι μήνες στο κόκκινο,  εξακολουθεί να μην είναι σε θέση να εκπληρώσει την ευρωπαϊκή συμφωνία της, για την απορρόφηση του αβυσσαλέου δημόσιου ελλείμματός της. Οι Βρυξέλλες θέλουν να αναγκάσουν την Μαδρίτη να μειώσει το έλλειμμα 8,5% (που είχε στο τέλος του 2011) σε 5,3% μέχρι τον Δεκέμβριο του 2012 και όχι στο 5,8% που θέλει η κυβέρνηση Rajoy, κάτι ανέφικτο. Στα τέλη Απριλίου 2012, ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poors υποβάθμισε την κατάταξη της Ισπανίας κατά δύο μονάδες.
Σε μια κοινωνία των πολιτών που απλά επιβιώνει, το καλύτερο χαρτί του Λαϊκού Κόμματος (PP) δείχνει πολύ χειρότερο από την καταστροφική διαχείριση των τελευταίων χρόνων του Σοσιαλιστή Χοσέ Λουίς Θαπατέρο.

Πηγή (Libération)

Δείτε και αυτό
και
– All the politicians in Greece (even the mainstream ones) have said they want to renegotiate the bailout agreement (Business Insider)
– After two years of self-defeating austerity measures, a Greek default looks more likely than ever(Counterfire)
– Greek Crisis Poses Hard Choices for Western Leaders (NYTimes)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.


Αρέσει σε %d bloggers: