Περί βίας και πάλι

5 Απριλίου, 2012

το σημείωμα [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Απόπειρα αποκωδικοποίησης των παραδοχών, των συμβάσεων και της σιωπής
1.- Αν είναι ο «βίαιος θάνατος» το μοναδικό κριτήριο και η μεζούρα για την μελέτη της βίας, τότε ας το πούμε ανοιχτά. Μου φαίνεται όμως πως δεν φτάνει, αφού δεν μιλάμε, ούτε για τον θάνατο από πείνα, ούτε από βασανιστήρια, ούτε από κρύο, ούτε για την ηθελημένη και σκοπούμενη μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης κάποιων κοινωνικών ομάδων κλπ., με τρόπους που    -μην πάτε πια μακριά-   μας γίνονται όλο και πιο οικείοι. .. Γιατί μια τέτοια οπτική είναι μάλλον στείρα, ασφυκτική και σίγουρα δεν πάει πολύ μακριά. Θα ήταν σαν να προσπαθούσε κάποιος να ερμηνεύσει αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια στα παλαιστινιακά εδάφη, στο Ιράκ, στους εμφύλιους αλλά και αλλού, μονάχα με όρους-αριθμούς βίαιων θανάτων, εκτελέσεων ή αυτοκτονιών, με ηλικίες, χρώμα και φύλο των θυμάτων.

Όμως βία έχει πολλές μορφές τόσο στις κοινωνικές όσο και τις άλλες συγκρούσεις, ακόμη και στις προσωπικές ή τις ενδοοικογενειακές. Βία είναι η παραβίαση των «ανθρώπινων δικαιωμάτων», ό,τι κι αν εννοούμε μ’αυτόν τον ύποπτο όρο. Κάθε μία από τις αντιμαχόμενες πλευρές έχει διαφορετικά μέσα στη διάθεσή της για να ασκήσει βία. Ειδικότερα, σε συγκρούσεις μεταξύ άνισων και ιεραρχημένων αντιπάλων, οι οποίες στοχεύουν ακριβώς στην επαναδιαπραγμάτευση ή και την ανατροπή της ιεραρχίας αυτής, τα μέσα άσκησης βίας είναι πολύ-πολύ διαφορετικά από τις δύο πλευρές. Στις περιπτώσεις αυτές η μία πλευρά έχει π.χ. βαρέα όπλα και η άλλη όχι, όμως χειρότερα:
–     η μία πλευρά μπορεί να αποκλείσει την άλλη από τα τρόφιμα, το πόσιμο νερό, την μόρφωση, την λόγια γλώσσα, τις (καλύτερες) θέσεις εργασίας, την κοινωνική ασφάλεια και η άλλη όχι
–    η μία μπορεί να εκτοπίσει την άλλη ή να της απαγορεύσει την μετακίνηση στο χώρο και η άλλη όχι,
–    η μία πλευρά μπορεί να προκαλεί τον φόβο ή τον τρόμο μονοπωλώντας την άσκηση «έννομης» βίας και η άλλη όχι, κλπ.

Poverty is the greatest violence! [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Άρα, όταν επιλέγουμε να μελετήσουμε μία μονάχα από τις μορφές της βίας, αυτό κακό από μόνο του δεν είναι: μόνο που θα πρέπει να δηλώνεται έντιμα, αυτή η μορφή να κατονομάζεται και όχι να μιλάμε γενικά και αόριστα περί βίας. Όμως υπάρχει και κάτι άλλο, σημαντικότερο ίσως : Όταν επιλέγουμε ποια μορφή βίας μελετάμε, η επιλογή αυτή και με δεδομένη την διαφορετικότητα των μέσων και των μεθόδων σύγκρουσης μεταξύ ιεραρχημένων και με διαφορετική ισχύ αντιπάλων, αποκαλύπτει τις περισσότερες φορές το ποιού ενός εκ των δύο τη βία θέλουμε να μελετήσουμε. Γιατί βέβαια, και εφ’ όσον ισχύουν όσα ελέχθησαν, κάθε μία μορφή μελετώμενης βίας παραπέμπει μονοσήμαντα σ’αυτόν που την μεταχειρίζεται. Κι έτσι, μπορούμε ακόμη ακριβέστερα από πριν, να δηλώσουμε εξ αρχής για το ποιας ομάδας την βία μελετάμε, αφού, καθώς αφήνουμε έξω, από επιλογή μας και προμελέτη, κάποιες μορφές βίας, αφήνουμε αναγκαστικά έξω την βία συγκεκριμένων ομάδων και άρα και τις ίδιες, υπονοώντας ίσως, ότι αυτές δεν είναι ή δεν υπήρξαν βίαιες, τις αθωώνουμε. Και τούτο, στο πλαίσιο άλλης μίας παραδοχής, η οποία επίσης χρησιμοποιείται αξιωματικά, ότι δηλαδή, «η βία είναι καταδικαστέα απ’όπου κι αν προέρχεται»..
2.- Πράγματι λοιπόν, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι χωρίς κάποιες παραδοχές και οριοθετήσεις, οι οποίες δηλώνουν «προκατάληψη» και προεπιλεγμένο πλαίσιο και συγκείμενα …
Και είναι αυτές ακριβώς οι παραδοχές και οι οριοθετήσεις, οι οποίες αποτελούν το “αυθαίρετο” τμήμα της εργασίας μας, την ευθύνη μας δηλαδή, και για τούτο συνιστούν μια σημαίνουσα και ξεκάθαρη προσωπική παρέμβαση στην επιστημονικότητα της εργασίας. Ο μόνος τρόπος με τον οποίον μπορούμε να αποκαθιστούμε, τόσο στις κοινωνικές όσο και στις λεγόμενες “ακριβείς” επιστήμες, το ενδεχόμενο αλλά και ελλοχεύον έλλειμμα επιστημονικότητας είναι η έντιμη και εξ αρχής διακήρυξή των παραδοχών, των συμβάσεων και των προσωπικών μας επιλογών.
Ωστόσο οι παραδοχές αυτές, αλλά και άλλα, εξ ίσου καίρια, συστατικά μιας επιστημονικής εργασίας, όπως η επιλογή της ερωτηματοθεσίας, η προβληματική, η επιλογή της μεθόδου, των όρων και του λεξιλογίου, αποτελούν ένα σημαντικό στοιχείο για την ταυτότητα μιας εργασίας. Είναι ευτυχές κατά την γνώμη μου, το ότι στις μόλις προαναφερθείσες επιλογές, ο επιστήμονας αναγκάζεται να είναι ολόκληρος παρών, και να επικαλεστεί και να αναδείξει την σύνολη προσωπικότητά του, και κύρια τις πεποιθήσεις του και τις αξίες του. Και είναι ακόμη πιο ευτυχές ότι λίγο-λίγο η επιστημονικότητα επιδεικνύει, άλλοτε με την θέλησή της και άλλοτε όχι, τις πεποιθήσεις της και αναγκαστικά αναλαμβάνει την ευθύνη γι’αυτό.

arbeit macht frei ή Το Μνημόνιο Είναι Ευλογία

3.- Τέλος, και επειδή την ιστορία κάθε διαμάχης σε πρώτη φάση την γράφει ο νικητής, καμιά διαμάχη δεν ολοκληρώνεται και δεν κρίνεται παρά από στο βαθμό που εκείνος θα κατορθώσει να επιβάλει την δική του ερμηνεία των πραγμάτων.
Ο νικητής που όλα τα παίρνει, διεκδικεί όχι βέβαια να απολογηθεί, αλλά κυρίως το φωτοστέφανο, την ηθική καταξίωση. Κι έχει ακόμη την έγνοια να μην τύχει και πάρει στη συνείδηση των ανθρώπων το ρόλο τού δήμιου και του «χασάπη». Θέλει ένα λούστρο ηθικής, θέλει να είναι ο «καλός». Μόνο που για τούτη εδώ την τελευταία και πιο δύσκολη μάχη και για όσο ζουν οι κάθε είδους μάρτυρες, εμπόδιο είναι μεγάλο η κοινωνική μνήμη.
Κι έτσι στις μέρες μας βλέπουμε, συχνά πυκνά, και προϊούσης της αποχώρησης από τον μάταιο τούτο κόσμο των μαρτύρων των όποιων κοινωνικών συγκρούσεων, οι νικητές τους, σε πολλά μέρη του κόσμου και του μικρόκοσμου, να δραστηριοποιούνται ξανά για να διεκδικήσουν κάτι : «το φύλλο της ηθικής».
Και τότε μένει σε μας να δούμε και να παραδεχτούμε σε ποια κατεύθυνση βρισκόμαστε όσο μιλάμε, κι όσο σιωπούμε…

©L’Enfant de la Haute Mer

Εν τω μεταξύ, στα αζήτητα των δελτίων της «αντικειμενικής ενημέρωσης» (πλην ΝΕΤ) έμεινε η εξής είδηση:

Ελλάδα: πρώτη διανομή επισιτιστικής βοήθειας από τη γαλλική Secours Populaire

Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στο Πέραμα: Τριάντα τόνοι επισιτιστικής βοήθειας, που συγγέντρωσε η ΜΚΟ Secours Populaire Français (SPF) για την πρώτη της αποστολή στην Ελλάδα της κρίσης (φωτό Louisa Gouliamaki)

Πακέτα μικρών κέϊκ  στο ένα χέρι, κονσέρβες στο άλλο, παρέλαβαν Έλληνες άνεργοι και σε επισφάλεια την Τετάρτη 4 Απριλίου 2012 στην Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος και στην Ελληνική Χαλυβουεγία. Τριάντα τόνοι τροφίμων, που συλλέχτηκαν από τη γαλλική Secours Populaire (SPF) για την πρώτη της αποστολή στην Ελλάδα της  κρίση.
Επιπλέον, ταμείο έκτακτης ανάγκης 10.000 ευρώ διατέθηκε από την ΜΚΟ Secours Populaire για να βοηθήσει χιλιάδες ελληνικές οικογένειες.
«Είναι μια πρώτη χειρονομία χειροπιαστής αλληλεγγύης , ωστόσο δεν πρόκειται για επίσκεψη-αστραπή. Βρισκόμαστε επίσης εδώ για να δούμε πώς μπορούμε να επεκτείνουμε αυτή την αλληλεγγύη», δήλωσε ο Julien Lauprêtre, πρόεδρος της SPF από το 1955, ο οποίος συνόδευσε αντιπροσωπεία της οργάνωσης.
Για τη διανομή των προϊόντων, η Secours Populaire και οι Έλληνες εταίροι της της Ελληνικής Επιτροπής Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης επέλεξαν δύο μέρη σύμβολα του οικονομικού και κοινωνικού μαρασμού στον οποίο βυθίζεται η Ελλάδα.
Τα ναυπηγεία στο Πέραμα, κοντά στον Πειραιά, που απασχολούσαν 6.500 άτομα το 2008 έναντι λιγότερο από 500 σήμερα, σύμφωνα με τον πρόεδρο του τοπικού συνδικάτου μεταλλουργών Σωτήρη Πουλικογιάννη. Στις αποβάθρες, μπροστά στα γιγαντιαία πλοία, διακριτικοί και λιγομίλητοι άνθρωποι έκαναν ουρά για να παραλάβουν τα πακέτα τους.
Λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, σε ένα από τα εργοστάσια του ομίλου της Χαλυβουργικής, οι εργαζόμενοι που βρίσκονται σε απεργία για πάνω από πέντε μήνες, αντιδρούν σε ένα σχέδιο εκτεταμένων απολύσεων και προτεινόμενη μείωση του χρόνου εργασίας που συνδέεται και με μεγάλες περικοπές μισθών.
«Δεν έχω πληρωθεί από τον Νοέμβριο (αρχή της απεργίας, δηλαδή)… βαστάμε ακόμη χάρη στην αλληλεγγύη του κόσμου», δήλωσε ο Κώστας, εργάτης εδώ και 22 χρόνια, για 1.500 ευρώ το μήνα, σε αυτή τη βιομηχανία των 400 εργαζομένων.

All that is Human is Ours-ό,τι είναι ανθρώπινο είναι δικό μας (κλικ για να πάτε στην ιστοσελίδα της οργάνωσης)

Η Secours Populaire ιδρύθηκε το 1945 και είναι μία από τις κύριες γαλλικές Μ.Κ. οργανώσεις που αγωνίζονται κατά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Σήμερα η οργάνωση αντιμετωπίζει στη Γαλλία «ένα παλιρροϊκό κύμα μιζέριας» που την οδήγησε να βοηθήσει 3 εκατομμύρια ανθρώπους το 2011 στη Γαλλία, σύμφωνα με τον Julien Lauprêtre.
«Αυτό όμως δεν είναι λόγος για να μην ασχοληθούμε με το τι συμβαίνει αλλού, το αντίθετο μάλιστα», είπε ο κ. Lauprêtre, που θέλει να ενισχύσει την κίνηση, κάνοντας έκκληση ειδικά «σε Έλληνες φίλους και διασημότητες που ζουν στην Γαλλία».
Υπενθύμισε ότι η Secours Populaire (Λαϊκή Συνδρομή) έχει εδώ και πολλά χρόνια στρατευτεί στο πλευρό της Ελλάδας, υποστήριξε τους «κομμουνιστές μαχητές της αντίστασης και τους δημοκράτες» κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, αλλά και τους πολιτικούς κρατουμενους τους καθεστώτος των συνταγματαρχών.

via

Βοήθεια στην Ελλάδα, από την ιστοσελίδα της Οργάνωσης

Κι ακόμη: Το 23% αγγίζει το ποσοστό της παιδικής φτώχιας στην Ελλάδα, σύμφωνα με την έκθεση της UNICEF για την «Κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα 2012». Τα παιδιά που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας υπολογίζονται σε 439.000. Την ίδια ώρα, το ποσοστό παιδικής φτώχιας για το σύνολο της Ευρώπης είναι 20,5%. Σημειώνεται ότι η έκθεση βασίζεται, μεταξύ άλλων, σε στοιχεία της Eurostat του 2010, οι παραπάνω αριθμοί ενδέχεται (σ.σ. σιγά μην ενδέχεται) να έχουν μεταβληθεί. Περισσότερα εδώ

Δείτε όμως και αυτή την εξαιρετική ανάρτηση του Greek Rider

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Κάρολος Ντίκενς (1812-1870): ρατσισμός και γενοκτονία

1 Απριλίου, 2012
©Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια — Translation, editing, lighting, scenery and costumes — Traduction, édition, éclairage, décors et costumes: L’Enfant de la Haute Mer
© οι μεταφράσεις μου ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση

Με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από τη γέννηση του Κάρολου Ντίκενς (1812-1870) και στην Ταινιοθήκη της Αθήνας) για τον εορτασμό αυτής της επετείου, στο πλαίσιο του προγράμματος Ντίκενς 2012(Celebrating the 200th birthday of Charles Dickens). See: «Dickens’s anxieties about the ‘Indian Mutiny»»

Charles Dickens (1812-1870) [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ο  Ντίκενς θεωρείται ως ο μεγαλύτερος μυθιστοριογράφος της βικτωριανής εποχής, σήμερα μάλιστα ιδιαίτερα επίκαιρος.
Υπάρχει όμως και ένα «αλλά»:
Ο Ντίκενς, όπως και πολλοί Βρετανοί της εποχής του, ήταν ‘λιγάκι’ ρατσιστές και κάτι τους έσπρωχνε στην εθνοκάθαρση. Στις 23 Οκτώβρη 1857, έγραφε λοιπόν ο κ. Κάρολος στον Τραπεζίτη φίλο του Emile De La Rue στην Γένοβα,  σχετικά με τη λεγόμενη Ινδική Ανταρσία της 10ης Μαϊου του 1857-1859: «Θα ήθελα να είμαι Αρχιστράτηγος εκεί κάτω (ενν. στην Ινδία). Και να τι θα έλεγα στους Ανατολίτες, με τους οποίους πρέπει να είμαστε πολύ αυστηροί (κι αυτό που θα έλεγα, θα έπρεπε επίσης να μεταφραστεί και σε όλες τις τοπικές διαλέκτους): «Εγώ, ο καπετάν-Ένας, που έχω αναλάβει λειτούργημα για το οποίο βαθύτατα πιστεύω ότι μου δόθηκε από τον Θεό και όχι από τον Σατανά, έχω την τιμή να σας πληροφορήσω, Ινδικέ Λαέ, ότι πρόθεσή μου είναι να αποφύγω όσο το δυνατόν την περιττή σκληρότητα και και να λειτουργήσω με έλεος αλλά και με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα, ώστε να εξαλείψω την Φυλή σας από τον πλανήτη. Διότι η Φυλή σας διέπραξε τρομερές ωμότητες, σκοτώνοντας 2.000 Άγγλους κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας σας το 1857 »(Ινδική Ανταρσία)». Δείτε: Grace Moore (2004), «Dickens and the Empire. Discourses of class, race, and colonialism in the works of Charles Dickens», Ashgate Publishing, Aldershot, U.K.
Ο Ντίκενς δεν αποτελούσε βέβαια εξαίρεση μεταξύ των συγχρόνων του, ενώ η βρετανική εξουσία ενήργησε με απαράμιλλη βιαιότητα.

Ο απαγχονισμός δύο μελών της Ινδικής Εξέγερσης του 1857. (αργυροτυπία του Felice Beato, 1858) [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Από το  1667 οι Βρετανοί άρχισαν να στρατολογούν και να εκπαιδεύουν στα όπλα Ινδούς «Sepoy«, των οποίων η αναλογία έφτασε κάποια στιγμή στο 1 βρετ.στρατιώτης προς 10 «Sepoy». Η εξέγερση είχε ως κύρια αιτία την εξοντωτική φορολογία των Άγγλων. Σε συμβολικό είπεδο, την εκ μέρους τους χρήση χοιρινού και αγελαδινού λίπους για να λαδώνουν τα όπλα τους, κάτι που θεωρήθηκε προσβλητικό από τους Μουσουλμάνους και τους Hindu.

([Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]για να δείτε το υπόμνημα)

Διαμελισμός της Ινδίας 1947-απέραντα στρατόπεδα εκατομμυρίων προσφύγων [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Διαμελισμός της Ινδίας 1947 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Διαμελισμός της Ινδίας με υποκίνηση θρησκευτικολυ πολέμου εκ μέρους των Βρετανών1947 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Πρώτος πόλεμος για την Ανεξαρτησία (εναντίον του Βρετανικού Ιμπεριαλισμού, 1857): Ο Karl Marx ήτανο πρώτος Δυτικός Στοχαστής που αποκάλεσε την εξέγερση «Εθνική Εξέγερση», παρ’όλο που χρησιμοποιούσε τον όρο «Sepoy Revolt» για να περιγράψει τα γεγονότα  [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το ρημαδιό του Secundra Bagh, Lucknow 1858. Εδώ οι Βρετανοί σκότωσαν μεταξύ 1700 και 3000 Ινδών που βρίσκονταν στο εσωτερικό του [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ο Πύργος του Ρολογιού μπροστά στην Πύλη της Φρουράς Bailee, που ήταν και η κύρια είσοδος στο Lucknow, 1858.via [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

ερείπια του Μουσουλμανικού κάστρου The Munchee Bau ή παλαιού κάστρου του Lucknow, 1858 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ο Ινδός ιστορικός, Amaresh Misra, λέει στο βιβλίο του «Πόλεμος των Πολιτισμών: Ινδία το 1857»,  ότι οι Βρετανοί σκότωσαν 10 εκατομμύρια Ινδούς σε αντίποινα για τους 2.000 Αγγλους που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 1857  (της λεγόμενη «Ινδικής Ανταρσίας»). Παραθέτω: «Ήταν ένα ολοκαύτωμα στο οποίο εκατομμύρια άνθρωποι εξαφανίστηκαν. Ήταν ένα αναγκαίο ολοκαύτωμα από βρετανική σκοπιά, γιατί νόμιζαν ο καλύτερος τρόπος για να πάρουν το πάνω χέρι ήταν να εξοντώσουν το σύνολο του πληθυσμού της Ινδίας, πόλεις και χωριά. Ήταν απλό και χωρίς έλεος: όποιον Ινδό έβρισκαν στο δρόμο τον σκότωναν. Αλλά το μέγεθος της σφαγής κρατήθηκε μυστικό». Οι Άγγλοι συγγραφείς, οι οποίοι εξακολουθούν να αρνούνται το Ολοκαύτωμα, ισχυρίζονται ότι σκοτώθηκαν περί τους 100.000 μονάχα Ινδοί. (Βλ. άρθρο του Randeep Ramesh, «India’s secret history: ‘A holocaust, one where millions disappeared…’ The Guardian της 24ης Αύγ 2007  . Υπότιτλος:  Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι τα Βρετανικά αντίποινα σήμαναν 10.000.000 νεκρούς στην Ινδία κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 10 ετών.
Το ολοκαύτωμα που διέπραξαν οι Βρετανοί στην Ινδία, δεν περιορίστηκε στην δεκαετία που ακολούθησε την εξέγερση του 1857. Εκτιμάται ότι οι Ινδοί που πέθαναν λόγω των στερήσεων που υπέστησαν κατά τη διάρκεια των δύο αιώνων της βρετανικής κατοχής ανήλθαν σε 1,8 δισεκατομμύρια και το μακελειό έληξε με το Ολοκαύτωμα της Βεγγάλης (1942-1945) κατά το οποίο οι Βρετανοί με τη βοήθεια των Αυστραλών, άφησαν σκόπιμα να πεθάνουν από την πείνα 6 ή 7 εκατομμύρια Ινδών (βλ. το βιβλίο «Η Jane Austen και μαύρη τρύπα της Βρετανικής ιστορίας»). Τέλος κατά την διάρκεια του διαμελισμού της Ινδίας με βάση την θρησκεία το 1947, ένα εκατομμύριο Ινδοί έχασαν τη ζωή τους και 18 εκατομμύρια εγκαταλείψαν τις περιοχές τους για να ξεφύγουν από τις μαζικές δολοφονίες (βλ. το βιβλίο  «Body Count. Global avoidable mortality since 1950»).
Ωστόσο, από την ιστορία της Αγγλίας απουσιάζουν επιμελώς τα Ινδικά ολοκαυτώματα του 1857 και του 1947 όπως επίσης και το Ολοκαύτωμα της Βεγγάλης 1942-1945.
Για παράδειγμα, δεν υπάρχει καμία αναφορά στις φρικτές θηριωδίες στην τρέχουσα βιβλιογραφία και τις ιστορικές μαρτυρίες, όπως π.χ.: «Η ιστορία της Ινδίας» του Michael Wood (εκδ. BBC, 2007), «Η Ιστορία των αγγλόφωνων λαών, από το 1900» του Andrew Roberts (εκδ. Harper , 2006), «Μια ιστορία της Βρετανίας» του Simon Schama (εκδ. BBC, 2002), «Μια Σύντομη Ιστορία του Κόσμου» του Geoffrey Blainey (εκδ. Viking, 2000), «Μια πολύ σύντομη ιστορία του κόσμου» του Geoffrey Blainey (εκδ. Viking 2004) και «Μια Σύντομη Ιστορία του 20ου αιώνα» του Geoffrey Blainey (εκδ. Penguin, 2005).

Ενάμισυ αιώνα μετά την Ινδική εξέγερση του 1857, και 70 χρόνια μετά το ολοκαύτωμα της Βεγγάλης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Άγγλοι εξακολουθούν να αρνούνται τα ολοκαυτώματα.

via

πηγές :
– East India Company expansion in India
– Causes of the Indian Rebellion of 1857
– The Causes of the Indian Revolt
– The Sepoy Rebellion of India 1857
– Χρονολόγιο του Ινδικού πολιτισμού
– Η Αρχιτεκτονική Mughal στο Lucknow
– 1947 : Partition of India
– Blown Away! — George Craig (27/3/1858)
– sepoy mutiny 1857 (pictures)
– Indian Partition 1947 (pictures)
– Indian Mutiny, 1857 (pictures)
– Indian Rebellion of 1857 (pictures)
– Causes of the Indian Mutiny
– Indian Rebellion of 1857
– The Indian Mutiny of 1857-1858: Causes and consequences
– Sepoy or sipāhi
– Indian Mutiny-National Army Museum
φέρδερ ρήντινγκ:
– A Country Study: India (The Library of Congress)
– The (CIA) online Factbook: India
– India country profile (BBC)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Αρέσει σε %d bloggers: