Π. Βούλγαρη: Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967-1974 Full movie

16 Νοεμβρίου, 2012

17 November: Tribute to the uprising at the Athens Polytechnic in 1973

17 novembre : Hommage au soulèvement à l’Ecole d’Enseignement Eechnique d’Athènes en 1973

Επτά «πέτρινα» χρόνια μέσα από την κάμερα του Π. Βούλγαρη
«Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974», ένα ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Έλληνα σκηνοθέτη.
Το 37λεπτο ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη «Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974». ταινία, η οποία περιέχει πολύτιμο αρχειακό υλικό· από την κηδεία των Γεωργίου Παπανδρέου και Γιώργου Σεφέρη ως τις δίκες του Αλέκου Παναγούλη και άλλων αγωνιστών.

via

« Σε αυτό το φιλμ υπάρχει ό,τι καταφέραμε εμείς που μείναμε στον τόπο » είπε ο σκηνοθέτης, ο οποίος θυμήθηκε ότι την ώρα του πραξικοπήματος του 1967 ο ίδιος συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας «Κιέριον» του Δήμου Θέου. «..Συμμετείχαν όλοι» είπε συγκινημένος. « O Αγγελόπουλος, η Μαρκετάκη, ο Φέρρης, ο Βαλτινός. Ήταν μια ταινία όμως που άρχισε να φθίνει, γιατί άλλους τους συνελάμβαναν και άλλοι φεύγανε».
Σιγά σιγά άρχισε να καταγράφει ό,τι μπορούσε με μια κάμερα Super 8. Φυλακές του Μπογιατίου, κάποια στρατοδικεία… Αργότερα το υλικό έφθασε στο Παρίσι, όπου ο Κώστας Γαβράς το είδε μαζί με τον Κρις Μαρκέρ. Αμέσως βοήθησαν τον Βούλγαρη, στέλνοντάς του μια μηχανή 16 mm και φιλμ. Έτσι συνεχίστηκε η κινηματογράφηση. Η κηδεία του Πέτρουλα, οι φυλακές της Ακροναυπλίας, η πορεία της Ειρήνης. « Στη Δικτατορία, από ένστικτο, φανταζόμασταν ότι κάτι θα συμβεί στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου », ανέφερε ο σκηνοθέτης, « αλλά κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα μαζεύονταν 500.000 άνθρωποι. Ήταν ένας τρόπος για να φανεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που δεν αντιδρά ». Όλα αυτά όμως γίνονταν κρυφά. Έπρεπε να έχεις ειδική άδεια για να κυκλοφορείς με κάμερα στους δρόμους της Αθήνας. « Ήταν μια εποχή συντροφικότητας, το ξεκίνημα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, μια εποχή που τη θυμάμαι σε ένα κλίμα φοβίας και ανασφάλειας,αλλά ταυτόχρονα και βαθιάς ανθρωπιάς. Άρα, είναι ένα χρήσιμο υλικό. Για να ξαναθυμηθούμε εμείς και για να μάθουν οι νέοι ».
Δεν έλειψαν οι δυσκολίες και τα κυνηγητά. Αλλά αυτό δεν πείραζε γιατί «καταγράψαμε σημαντικά πράγματα από ταράτσα σε ταράτσα, όπως τα γεγονότα στη Νομική. Ίσως η ποιότητα να μην είναι πάρα πολύ καλή,όμως το γεγονός που καταγράφεις είναι» συμπλήρωσε στο τέλος της παρουσίασης ο Νίκος Καβουκίδης.

The Greek Military Junta (Regime of the Colonels) — The Athens Polytechnic Uprising, 17 November 1973
via

From the start of 1967, the junta, trying to control every aspect of politics, had interfered with student syndicalism, banning student elections in Universities, forcefully drafting leftist students and enforcing non-elected student syndicate leaders in the national student’s syndicate, EFEE. These actions eventually created a fierce anti-junta sentiment among students that was first manifested by the self immolation protest against the junta of geology student Kostas Georgakis in 1970 in Genoa, Italy.
On 21 February 1973, law students went on strike and barricaded themselves inside the buildings of the Law School of the University in the centre of Athens, demanding the cancellation of the law that imposed drafting of “subversive youths”, as 135 of their colleagues had been forcefully drafted. The regime ordered the police inside the Law School and many students suffered police brutality. The events at the Law School are often cited as the prelude to the Polytechnic uprising.
On 14 November 1973, students at the National Technical University of Athens (also known as the Athens Polytechnic or Polytechneion) went on strike and started protesting against the military regime. There was no response, so the students barricaded themselves in and built a radio station (using materials from the laboratories) that repeatedly broadcasted across Athens: “Here is the Polytechneion! People of Greece, the Polytechneion is the flag bearer of our struggle and your struggle, our common struggle against the dictatorship and for democracy!”. Leftist, later to be politician, Maria Damanaki was one of the major speakers. Soon thousands of workers and youngsters joined them protesting inside and outside of the Athens Polytechnic.
By Wednesday, 14 November, 1.500 students had barricaded themselves inside the Polytechnic. Tension grew throughout Thursday as sympathizers old and young converged on the school next to the Archaeological Museum. By late Friday, 16 November, thousands of people were filling the area stretching from Panepistimiou Street, all the way to the Alexandras Avenue intersection.
Witness accounts disagree as to which end of Patission Street the tear-gas canisters came from but the asphyxiating fumes had already started to terrify the crowd into headlong flight, even before the first tanks appeared on Patission Street from the direction of Alexandras Avenue.
In the early hours of Saturday 17 November 1973, about 25 AMX-30 tanks arrived at the Polytechnic. One took position right in front of the main gate. Fifteen minutes later, a delegation of the students requested for 30 minutes to evacuate the school grounds, but they were only given 15. Less than then ten minutes later the AMX 30 tank crashed through the gate of the Athens Polytechnic.
The events were filmed by the Belgian journalist Albert Coerant who worked as a correspondent for Dutch and Belgian TV in Greece during the military dictatorship. Even though the film is quite dark, it is clear enough to show that the tank crashed down the main entrance of the Polytechneion, while students, who had climbed on the gate earlier, were still on it.
In recordings of the “Free Athens Polytechnic Radio” that was transmitting from the school grounds, a young man’s voice is heard desperately asking the soldiers (who he calls brothers in arms) surrounding the building complex, to refuse to obey the military orders and not to fire at ‘brothers protesting’. The voice carries on to an emotional outbreak, reciting the lyrics of the Greek national anthem. Shortly after the tank entered the school grounds, the radio station ceased to transmit.
According to a, highly contested, official investigation after the fall of the Junta, no students of the Athens Polytechnic were killed during the incident and only a few were injured by the tank. Unofficial accounts differ as to how many died in the tank invasion into the Polytechnic area but a number were killed in the immediate area of the school. A further number are estimated to have been killed in Patission Street by sniper fire from nervous military guards atop buildings and in what sounded like indiscriminate shooting that went on until the early hours of Saturday 17 November. According to unofficial accounts, at least 24 were killed (the number might be higher), hundreds were injured and almost 1.000 were arrested at the Polytechnic and at the Ministry of Public Order where students also were protesting.
Although several civilians (some of them children and even the case of an infant) are documented having been killed in the cross-fire of the Polytechnic uprising, there is no documented reference to any actual students of the Athens Polytechnic killed at the time. Despite this, according to popular opinion tens (or even hundreds!) of students of the Athens Polytechnic were killed. It does not pay homage to the memory of those who were actually killed to fabricate fictitious victims.
Both on Sunday 18 and Monday 19 November 1973 a mass of soldiers and police prevented crowds from gathering in the centre of Athens and there were tanks in strategic positions as well as surrounding the Parliament Building. All of Greece was put under martial law for one week preventing from more than four people gathering. There also was a curfew between 19:00 and 05:00 and a number of people were shot for breaking it. Around the country 28 student organizations were dissolved and their assets were confiscated.
Every year the campus of the Polytechnic is closed on 15 November (the day the students first occupied the campus) and on 17 November, all Greek schools and Universities are closed. Students and politicians lay wreaths near the Memos Makris monument within the Polytechnic that has the names of all Polytechnic students killed during the Greek Resistance in the 1940s inscribed (there are no names of students killed during the Polytechnic uprising). The commemoration day ends with a demonstration that begins at the campus of the Athens Polytechnic and ends at the United States Embassy.

Δείτε και το πόρισμα Δημ. Τσεβά, Εισαγγελέα Πρωτοδικών

[‘tags’ to be added later]


Please NOTE: anonymous comments or comments mentioning fake on-line personality with false or disposable e-mail and a fake alias, will neither be approved nor answered.Παρακαλώ ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Short Link: http://wp.me/p3lcY-4nq


Chris Marker, Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο (in French, English subtitles)

30 Ιουλίου, 2012

Tchao Chris Marker … Et Merci! ( Le Grand Soir)

Μετά θάνατον Αφιέρωμα — Posthumous Tribute — Hommage Posthume

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια — Translation, editing, lighting, scenery and costumes — Traduction, édition, éclairage, décors et costumes: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μας ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση- our translations are NOT reproduced: but ONLY after prior consultation – nos traductions NE SONT PAS reproduites: qu’UNIQUEMENT après consultation préalable

Ο Chris Marker (πραγματικό όνομα: Christian François Bouche-Villeneuve), πέθανε χτες σε ηλικία 91 ετών.  Ο πρωτοποριακός στρατευμένος κινηματογραφιστής της αριστεράς μιλά για την άνοδο και την πτώση των επαναστατικών ουτοπιών της δεκαετίας του ’60 και του ’70. Μια οραματική ταινία που έδειξε το ARTE, την Τρίτη 15 Απριλίου 2008, στις 23H00.

Chris Marker (29 July 1921 – 29 July 2012) [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Πρόκειται για το opus magnum  του Marker: μια τρίωρη επισκόπηση των πολιτικών ανακατατάξεων σε όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια της δεκαετία του εξήντα και του εβδομήντα.
Ο Chris Marker συνυφαίνει πρωτογενές υλικό από τον πόλεμο του Βιετνάμ και τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις στις ΗΠΑ, το Μάη του ’68 στο Παρίσι, την σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, τον Σαλβαδόρ Αλιέντε και το πραξικόπημα στη Χιλή, τον Τσε Γκεβάρα και τον Regis Debray στη Βολιβία, τον Σάχη του Ιράν, τον Φιντέλ Κάστρο , και άλλους…

Chris Marker [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Επίσημες εικόνες, αποσπάσματα ταινιών, αποσπάσματα από την ειδησεογραφική κάλυψη της εποχής αλλά και παραμελημένες εικόνες, περιλαμβάνονται στα βασικά υλικά της μεγάλης αυτής τοιχογραφίας, η οποία καταλήγει με την ακόλουθη αναγνώριση: «Οι πραγματικοί συγγραφείς αυτής της ταινίας είναι οι αμέτρητοι εικονολήπτες και τεχνικοί, οι μάρτυρες και οι ακτιβιστές των οποίων το έργο βρίσκεται απέναντι σε εκείνο των κυβερνήσεων, οι οποίες θα ήθελαν να μην έχουμε μνήμη».

via:

Ήταν μεγάλη χρονιά το 1968. Ήταν το αποκορύφωμα μιας δεκαετίας η οποία σιγόβραζε μέχρι που έφτασε η μεγάλη παγκόσμια έκρηξη, η οποία μπορεί να μην ανέτρεψε το σύστημα αλλά, οπωσδήποτε ο κόσμος έγινε διαφορετικός.
Ντοκιμαντέρ που πιάνει τον παλμό της εποχή «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο», αποτυπώνει όλο εκείνο το πάθος και την οργή, αλλά και το κέφι για γιορτή, μια γιορτή της αμφισβήτησης. Η λέξη αυτή, είναι η λέξη κλειδί, επάνω στην οποία βασίζεται και –το αποτελούμενο από δύο μέρη- ντοκιμαντέρ του Κρις Μαρκέρ. ΚΙ αυτό φαίνεται, αφού ο σκηνοθέτης δεν κάνει μια διδακτική ταινία, ούτε μια ταινία η οποία καθοδηγεί φλερτάρτοντας με τον προπαγανδιστικό κινηματογράφο. Αντίθετα, θέτει ερωτήματα και προσπαθεί να δώσει απαντήσεις μέσα από τα γεγονότα που οδήγησαν στο 1968 και σε εκείνα που το ακολούθησαν.
Ο Μαρκέρ κινηματογραφεί την επανάσταση και έτσι ονομάζει το πρώτο μέρος του ντοκιμαντέρ «Τα εύθραυστα χέρια» και το δεύτερο «Τα κομμένα χέρια», εννοώντας τα χέρια της επανάστασης.

«Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο», η αφίσα. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Έχοντας στη διάθεσή του ένα [πολύ πλούσιο υλικό, το οποίο αποτελείται από φωτογραφίες, από κάμερες σούπερ 8 και 16 χιλιοστών, από εικόνες της τηλεόρασης, συνεντεύξεις, ηχητικά ντοκουμέντα, ακόμη και υλικό από κρυφές κάμερες, ο Κρις Μαρκέρ κάνει μια καταπληκτική ιστορική δουλειά.  Όλα αυτά μονταρισμένα αλά Αϊζενστάιν, προσφέρουν ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα, κι έτσι η ταινία «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο» να θεωρείται ως το πλέον εμβληματικό, και το πιο πλήρες εκείνης της εποχής.

Chris Marker [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Στο πρώτο μέρος, μαζί με τα γεγονότα του Μάη στη Γαλλία, παρατίθεται και εικόνες από το Βιετνάμ και τις αντιδράσεις που προκάλεσε ο πόλεμος αλλά και η κουβανέζικη επανάσταση, ο Φιντέλ Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα.  Ο κόσμος είναι ανάστατος, η εξέγερση έρχεται και ξεσπάει. Αλλά πέρα από τον αυθορμητισμό, την αυτοθυσία και την αγνότητα ιδεών και ανθρώπων, υπάρχουν και οι αντιφάσεις ενός κινήματος ασαφούς πολιτικά. Γι’ αυτό και ο Μαρκέρ μιλά για τα «Εύθραυστα χέρια», επειδή φαίνεται πως όλα αυτά θα αλλάξουν τη σκέψη των ανθρώπων αλλά, δυστυχώς, ο κόσμος δε θα αλλάξει.

Chris Marker [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε].

Όμως ο αγώνας δεν τελείωσε κι αυτό το ξέρει ο Κρις Μαρκέρ. Μπορεί να νοιώθει και να κινηματογραφεί μια χαμένη ευκαιρία, αλλά καταγγέλλοντας τους πολεμικούς εξοπλισμούς, στο φινάλε, είναι σαν να μας λέει: «Ιδού, ο αγώνας συνεχίζεται».
Άλλωστε αν ξαναδιαβάσουμε τον τίτλο της ταινίας, «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο», μόνον αισιοδοξία μπορούμε να αντλήσουμε. Τι κι αν έχει σύννεφα επάνω στο κεφάλι μας. Στο βάθος το κόκκινο αχνοφέγγει κι έρχεται.
Η ταινία είναι το πιο σπουδαίο πολιτικό ντοκιμαντέρ που έχει γυριστεί για το Μάη, είναι μια ταινία που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν πρόκειται να χάσει ούτε την ιστορική αλλά ούτε και την καλλιτεχνική αξία του.
(Κείμενο για την εκδήλωση του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς, με ταινίες του Μάη ’68 – Δημοτική Αγορά Κυψέλης, Πέμπτη 29 Μαΐου 2008)

Chris Marker αριστερά, με τον Alain Resnais [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]


via

Το 1968 ο Κρις Μαρκέρ ήταν ήδη 47 ετών. Θεωρούμενος, ως η μεγαλύτερη φυσιογνωμία του αγωνιστικού κινηματογράφου στη Γαλλία, το 1977 επιχειρεί, με την ταινία του «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο», να κάνει έναν κριτικό απολογισμό των γεγονότων του Μάη και όσων τον γέννησαν. Ο τίτλος της ταινίας είναι ελπιδοφόρος, αφού στο βάθος, μέσα από τη χαραμάδα της ήττας βλέπει το βάθος του ουρανού να κοκκινίζει. Ο απολογισμός του είναι μάλλον αρνητικός, καθώς κοιτάζει την αγαπημένη του εξέγερση να υποχωρεί μαζί με τις ψευδαισθήσεις που άφησε πίσω του ο Μάης, τα επαναστατικά κινήματα στη Λατινική Αμερική, η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, η βαρβαρότητα του υπαρκτού «σοσιαλισμού». Η απογοήτευση του Μαρκέρ είναι εμφανής ακόμη κι από τους τίτλους που έχει δώσει στα δύο μέρη στα οποία χωρίζει την ταινία του: «Τα εύθραυστα χέρια» και «Τα κομμένα χέρια», εννοώντας τα χέρια της Επανάστασης.

via

Part 1- ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ: «Τα εύθραυστα χέρια» (της επανάστασης)

Le fond de l’air est rouge:«Τα εύθραυστα χέρια»-1

Le fond de l’air est rouge:«Τα εύθραυστα χέρια»-2

Le fond de l’air est rouge:«Τα εύθραυστα χέρια»-3

Le fond de l’air est rouge:«Τα εύθραυστα χέρια»-4

Le fond de l’air est rouge:«Τα εύθραυστα χέρια»-5

Le fond de l’air est rouge:«Τα εύθραυστα χέρια»-6

Le fond de l’air est rouge:«Τα εύθραυστα χέρια»-7

Le fond de l’air est rouge:«Τα εύθραυστα χέρια»-8

Le fond de l’air est rouge:«Τα εύθραυστα χέρια»-9

Le fond de l’air est rouge:«Τα εύθραυστα χέρια»-10

Part 2 -ΔΕΥΤΕΡΟ Μέρος: «Τα κομμένα χέρια» (της επανάστασης)

Le fond de l’air est rouge:«Τα κομμένα χέρια»-1

Le fond de l’air est rouge:«Τα κομμένα χέρια»-2

Le fond de l’air est rouge:«Τα κομμένα χέρια»-3

Le fond de l’air est rouge:«Τα κομμένα χέρια»-4

Le fond de l’air est rouge:«Τα κομμένα χέρια»-5

Le fond de l’air est rouge:«Τα κομμένα χέρια»-6

Le fond de l’air est rouge:«Τα κομμένα χέρια»-7

Le fond de l’air est rouge:«Τα κομμένα χέρια»-8

Le fond de l’air est rouge:«Τα κομμένα χέρια»-9

Le fond de l’air est rouge:«Τα κομμένα χέρια»-10

Το βιογραφικό του Chris Marker (μεταφράζεται και, εντός ολίγου, ανεβαίνει σε word.doc)

Πηγές-Sources
– French film-maker Chris Marker dies. The controversial Left Bank Cinema director scored an arthouse hit with «Sans Soleil» and made the brilliant, haunting, highly influential «La Jetée» (The Guardian)
– Chris Marker, Sa biographie (AlloCiné)
– Chris Marker obituary (The Guardian)
– Décès du cinéaste français Chris Marker (La Croix)
– Chris Marker, cinéaste-écrivain engagé (AFP)
– Le cinéaste Chris Marker est mort (Le Point)
– Le réalisateur français Chris Marker est mort (France Culture)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται — Please NOTE: anonymous comments or comments mentioning fake on-line personality with false or disposable e-mail and a fake alias, will neither be approved nor answered.NOTEZ S’il vous plaît: Les commentaires anonymes ou des commentaires mentionnant fausse personnalité en ligne, avec e-mail faux ou jetable et un faux alias, ne seraient ni approuvés ni répondus.false or disposable e-mail and a fake alias, will neither be approved nor answered.

Short Link: http://wp.me/p3lcY-3Zr


Αρέσει σε %d bloggers: