Πώς ανέβηκε η Proton Bank στο… Κιλιμάντζαρο? (updated)

18 Οκτωβρίου, 2011

→ Ανοιχτή επιστολή του Κ. Βαξεβάνη στον Ε. Βενιζέλο (19.10.2011)

ο κ. Γιώργος Τανισκίδης, τελευταίος διευθύνων σύμβουλος της «παλαιάς» Proton Bank και -προηγουμένως- διευθύνων σύμβουλος της Millennium Bank. (μεγαλώστε)

Βεβαίως απόλυτα ενοχλητικό το ρατσιστικό: «πλην του συμπαθούς νέγρου» που αναφέρεται στην πρώτη παράγραφο, κάτω ακριβώς από την φωτό.


Πάμε όμως στην ουσία:

O ίδιος, έκδηλα υπερήφανος για το κατόρθωμά του (την αναρρίχηση στην κορυφή) κρατά στα χέρια του, όπως βλέπετε, και μία σημαία της… Proton Bank.
Το ορειβατικό αυτό επίτευγμα του κ. Τανισκίδη αποκαλύπτει το πολυδιάστατο του χαρακτήρα του και την ικανότητά του να αναρριχάται στην κορυφή, συμμετέχοντας σε περιπετειώδεις δραστηριότητες εντός και εκτός του επαγγελματικού του στίβου.
Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί και «σπουδή» στην ειρωνεία, τουλάχιστον για εκείνους τους μετόχους της Proton Βank που είδαν τις μετοχές τους να πετιούνται στον κάλαθο των σκουπιδιών, χωρίς να έχουν πάρει μέρος στο γνωστό πλέον «πάρτι» των χορηγήσεων που οδήγησε την τράπεζα στην κατάρρευση.
Αφενός διότι η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε την ημέρα που η «παλαιά» Proton πέρναγε στην Ιστορία – και οι μετοχές τους γίνονταν… παλιόχαρτα.
Κι αφετέρου διότι, όπως αποδεικνύεται, ο κ. Τανισκίδης, παρότι τυπικά τουλάχιστον διευθύνων σύμβουλος της Proton έως και την επίσημη χρεοκοπία της, στις 9 – 10 Οκτωβρίου, βρισκόταν ήδη στην Αφρική (προκειμένου να λάβει μέρος στην κατάκτηση μιας άλλης κορυφής), από τα τέλη… Σεπτεμβρίου!
Πράγματι, στις 30 Σεπτεμβρίου, σε σχετικό ρεπορτάζ του euro2day.gr αναφερόταν ότι επρόκειτο να γίνει συνεδρίαση του Δ.Σ. της τράπεζας, απόντος του κ. Τανισκίδη, για να δοθεί απάντηση στο ελληνοαμερικανικό fund που εκπροσωπείτο από τον κ. Μηλιάκο (πρώην πρόεδρος της ΑΤΕ επί τελευταίας κυβερνήσεως της Ν.Δ.) και ενδιαφερόταν για συμμετοχή στην Proton.
Κι έτσι ήταν, αφού την ίδια ακριβώς ημέρα ο κ. Τανισκίδης βρισκόταν ήδη στη μακρινή Αφρική, όπως προκύπτει από το Blog της αποστολής Κιλιμάντζαρο (όπου και η αυτοπαρουσίαση του Γ.Τ. Όταν πάτε στην σελίδα αυτή, πατάτε ΤΕΑΜ) .

Well done George!
Αμέσως πριν, βέβαια, όπως αναφέρεται στο ίδιο ρεπορτάζ, είχε ήδη κλείσει η συμφωνία μεταξύ του διοικητικού συμβουλίου της τράπεζας και του επιχειρηματία Λαυρεντιάδη, προκειμένου ο τελευταίος να καταθέσει τα 51 εκατ. ευρώ και να κλείσει νομικά, με βάση τις… ευχέρειες σχετικής διάταξης, το καυτό για εκείνον θέμα της υπεξαίρεσης!
(περισσότερα εδώ)

πηγές:

– Πώς έφτασε η Proton στο… Κιλιμάντζαρο
– Μόλις βάλαμε άλλα 863 εκατ. ευρώ από την τσέπη μας (δηλαδή 86,3 ευρώ το κεφάλι) για την διάσωση/κρατικοποίηση της Proton Bank
– Small Greek lender Proton Bank names new CEO, chairman the former U.S. ambassador Daniel Speckhard (Reuters)

– Ο Ντάνιελ Σπέκχαρντ νέος πρόεδρος της Proton Bank
Former US-Ambassador Speckhard to head Greek Proton Bank

συναφές-1συναφές-2συναφές-3  και συναφές-4

… και όλα αυτά υπό το έκπληκτο βλέμμα μιας … ΚιλιμαντζαροΚαμηλοπάρδαλης

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Το παξιμάδι (χριστουγεννιάτικο)

23 Δεκεμβρίου, 2010

.
.

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια — Translation, editing, lighting, scenery and costumes — Traduction, édition, éclairage, décors et costumes: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μας ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση — our translations are NOT reproduced: but ONLY after prior consultation – nos traductions NE SONT PAS reproduites: qu’UNIQUEMENT après consultation préalable

«Τώρα, κάνω ό,τι κάνουν όλοι: το σκ@τό μου παξιμάδι», μου έλεγε μια φίλη, που συνήθως εκφράζεται πιο προσεκτικά…

Το να κάνεις το σκ@τό σου παξιμάδι, καθώς τελειώνει το 2010, σημαίνει ότι παραμένεις σε μια δουλειά κάτω από άθλιες συνθήκες (κι αν υπάρχει κι αυτή) και το βουλώνεις, με την ελπίδα πως η θύελλα θα περάσει στ’ανοιχτά. Σημαίνει πως κάνεις πως δεν βλέπεις τις αλλεπάλληλες σπαθιές που λιανίζουν τα εργασιακά δικαιώματα, τη μείωση ή στην καλύτερη περίπτωση το πάγωμα των μισθών, την πλήρη «βαλκανοποίηση» του κόσμου της εργασίας, όπου καθένας προσπαθεί να σώσει το τομάρι του, ακόμα κι αν χρειαστεί να πατήσει πάνω στον διπλανό του. Δεν ήταν κι άσκημα που τα ¾ των Γάλλων υποστήριξαν τις κινητοποιήσεις ενάντια στην ανατίναξη των συντάξεων, στην πραγματικότητα όμως οι πολίτες υποστήριξαν την ιδέα πως κάποιοι άλλοι και όχι οι ίδιοι θα έτρωγαν νερόβραστα μακαρόνια, διασώζοντας κάποια ασφάλεια απέναντι στην φρενήρη αρπακτικότητα της εργοδοσίας. Η επανάσταση μέσω εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου, τη στιγμή που καθένας θα είχε τα ποδαράκια του στα ζεστά, χωρίς να ρισκάρει την καριέρα και την προαγωγή του, βεβαιωθήκαμε πια: δεν οδηγεί πουθενά.
Αποτέλεσμα: το 100% των μισθωτών «γ@μημένο» και μια άπληστη εργοδοσία να σανιδώνει τα γκάζια της κορνάροντας δαιμονισμένα στον αυτοκινητόδρομο της κοινωνικής απορρύθμισης. Γιατί, μια χαρά το καταλάβαμε: οι διεκδικήσεις των αγώνων ξεπερνούν μακράν το απλό λογιστικό ζήτημα, το κατά πόσο δηλαδή πιο εξαθλιωμένοι θα είμαστε αύριο, την στιγμή που, όπως και να το κάνουμε, δεν γίνεται να λιώσουμε παραπάνω στη δουλειά. Το ξέραμε ότι είμαστε μικρο-παίχτες. Το ξέραμε και τώρα τρώμε όλοι το «παξιμάδι» μας. Σε μεγάλα σακιά, γεμάτα και ξέχειλα.
Τις τελευταίες μέρες, ακούω τα μήντια να μουρμουρίζουν αναγγέλλοντας την αρχή της ανάκαμψης. Πολύ μ’αρέσει αυτό το ρεφραίν…  Μας το πετάνε στη μούρη, το λιγότερο μια φορά το μήνα, με την ελπίδα ότι, δεν μπορεί, κάποια στιγμή η μαγιονέζα θα δέσει. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι όμως ακριβώς αυτή: εκεί οι άνθρωποι ζουν και παλεύουν μέρα με τη μέρα για ένα κομμάτι ψωμί. Αντίθετα, ο καλύτερος δείκτης περί του αντιθέτου, είναι όταν ένας-ένας οι εργαζόμενοι «αλλάζουν» και τη βλέπουν αλλιώς τη δουλειά: ελάτε τώρα, όλοι σας ξέρετε μερικούς από δαύτους, που δεν είναι ούτε πιο κακοί, ούτε πιο ηλίθιοι από τους άλλους, που παινεύονται πως πάντα θα βρουν μια άκρη,  αρκεί να μην κάνουν τους δύσκολους, πως όποιος θέλει μπορεί, που αν τους παραζορίσουν, αρκεί να ρίξουν τρία τηλέφωνα, και θα βρουν αμέσως αλλού δουλειά. Η ανεργία, δεν ξέρουν τι πράγμα είναι, τραβάνε μπροστά, δουλεύουν πολύ, λυσσάνε στη δουλειά, τίποτε δεν τους αντιστέκεται και κανένας δεν μπορεί να τους κλείσει το δρόμο..
Ε, λοιπόν, τώρα τελευταία, ακόμη κι αυτοί οι τύποι έβγαλαν το «παξιμάδι» τους και    -κάνοντας κάποιους μορφασμούς, είναι η αλήθεια-    ξεκίνησαν σιγά-σιγά να το τρώνε, ακριβώς όπως και οι διπλανοί τους. Γιατί, ακόμη κι αυτοί κατάλαβαν, πως όταν η μουσική σταματήσει, είναι προτιμότερο να βρεθείς καθισμένος πάνω στα καρφιά, παρά με τα οπίσθια ανάμεσα σε δυο καρέκλες, δηλαδή στο κενό. Κατάλαβαν λοιπόν, πως ακόμη κι αν η δουλειά σου είναι χάλια, κι αν το αφεντικό είναι βλαξ, οι συνάδελφοι μαλ@κες που κοιτάνε την πάρτη τους, καρφιά, ανεύθυνοι, κάλπικοι, ακόμη κι αν πρέπει να παστώνεσαι στα αντικαταθλιπτικά ώστε να συνεχίσεις να σηκώνεσαι το πρωί … δεν παύει να είναι προτιμότερο από το να βρεθείς χωρίς τίποτα… Γιατί το τίποτα, δεν είναι τώρα πια ένα μεταβατικό στάδιο ή μια προσωρινή κατάσταση όπως ήταν κάποτε: το τίποτα είναι ένα απάνθρωπο βάραθρο, απ’όπου πιθανότατα δεν θα ξαναβγείς ποτέ!
Κι έτσι όλος ο κόσμος τρώει το «παξιμάδι» του και περιμένει…
Πρέπει να πω όμως, πως μερικοί δεν περιμένουν πια τίποτα, δεν ελπίζουν και πολλά από τη ζωή τους. Μονάχα να μη χειροτερέψουν κι άλλο τα πράγματα. Την ίδια στιγμή που πολύ καλά το ξέρουν, πως τα πράγματα δεν μπορεί παρά να πάνε από το κακό στο χειρότερο. Τα μαγαζιά σπάνε τα μούτρα τους. Κι όσα κρατάνε ακόμη, το κάνουν σφίγγοντας τρεις τρύπες το ζωνάρι. Οι μόνοι που τα καταφέρνουν ακόμη είναι οι «κολλαμπό» του συστήματος, οι βρωμιάρηδες, οι εγωιστές, εκείνοι που δεν έχουν ενδοιασμούς, οι εκμεταλλευτές, οι απατεώνες, οι  «τρύπες του κατώτατου σημείου του σώματος», αυτοί, που ό,τι και να γίνει, είναι πάντα έτοιμοι να πουλήσουν και τη μάνα τους για το πρώτο πινάκιο φακής που θα βρεθεί μπροστά τους. Δηλαδή, δεν χρειάζεται να σπρώχνεσαι στην ουρά για «παξιμάδι»: αυτή τη φορά έχει για όλους, και για τους πιο καλοφαγάδες έχει και σάλτσα.
Υπάρχουν βέβαια και οι αρρωστημένα αισιόδοξοι, που νομίζουν στ’αλήθεια ότι τους εκμεταλλευτές, «θα τους στριμώξουμε το 2012», ψηφίζοντας «χρήσιμα»… [στμ. εννοεί την προεδρική εκλογή στη Γαλλία, το 2012].
Γι’αυτούς, δεν ξέρω πραγματικά τι να πω …
Όπως και νάχει, δεν έχω πλέον να πω κάτι που να μην το έχω ξαναπεί… Μήπως μάθαμε ποτέ από τις παλιές εμπειρίες για να μάθουμε και τώρα; Προτιμάμε να παραμυθιαζόμαστε, ώστε να μη βλέπουμε το τσουνάμι «παξιμαδιού» που έρχεται, για το οποίο κάποιοι διαρκώς μας προετοιμάζουν χωρίς καν την απαιτούμενη λεπτότητα και περιστροφές !! Ειλικρινά, ανάμεσα στην επανεμφάνιση της κόρης του Le Pen και το παραλήρημα των δημοσκοπήσεων υπέρ του Dominique Strauss-Khan,  ειδικού απεσταλμένου μας στο Δ.Ν.Τ., ο σπάγκος είναι τόσο χοντρός, που θα μπορούσε να σύρει τον Τιτανικό ως το φεγγάρι.
Δεν πιστεύω στη θεία πρόνοια. Δεν πιστεύω ότι το σύστημα εκκρίνει από μόνο του σωτηρία, ένα σύστημα, που εδώ και πολλά χρόνια ουδέποτε σταμάτησε να μας μηρυκάζει. Δεν πιστεύω ότι κρατώντας χαμηλό προφίλ, κι ο καθένας στη γωνιά του, έχουμε την παραμικρή πιθανότητα να βελτιώσουμε την κατάστασή μας.
Πιστεύω μονάχα πως όσο τρώμε «παξιμάδι», τόσο θα βρωμάει το στόμα μας.
Πιστεύω πως όσο δεν συνειδητοποιούμε πως το δικαίωμά μας να ζούμε αξιοπρεπώς δεν αποτελεί κανενός είδους κεκτημένο, αλλά πρέπει να το υπερασπιζόμαστε εμείς οι ίδιοι, την κάθε μέρα και όλοι μαζί, δεν θα έχουμε παρά χειρότερες μέρες να προσφέρουμε στα παιδιά μας.
Νομίζω, πως το φθινόπωρο που μας πέρασε, κοντέψαμε να γυρίσουμε τον τροχό προς όφελός μας, προς όφελος των πολλών και εναντίον των υπερφίαλων και τερατόμορφων ολίγων.
Πιστεύω πως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η δύναμη μας βρίσκεται στην ικανότητα να εξεγερθούμε και να ενώσουμε τους αποτροπιασμούς μας, απέναντι σ’αυτούς που ακούραστα εκμεταλλεύονται τους φόβους και την υποχωρητικότητά μας.
Πιστεύω όμως πως πρέπει πρώτα απ’όλα να παλαίψουμε με τους εαυτούς μας, ενάντια στην ηλίθια παραίτησή μας, ώστε να ξαναβρούμε την μαχητικότητά μας και την θέληση για κοινωνική πρόοδο.
Και εν τω μεταξύ, κι εσείς κι εγώ, όσο περιμένουμε αυτή την φώτιση, μπορούμε πάντοτε να βγάλουμε στο τραπέζι το «παξιμάδι» μας !

Πηγή: Le Monolecte (via BétaPolitique)

©-απόδοση: L’Enfant de la Haute Mer

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται — Please NOTE: anonymous comments or comments mentioning fake on-line personality with false or disposable e-mail and a fake alias, will neither be approved nor answered.NOTEZ S’il vous Plaît: Les commentaires anonymes ou des commentaires mentionnant fausse personnalité en ligne, avec e-mail faux ou jetable et un faux alias, ne seraient ni approuvés ni répondus.

Αρέσει σε %d bloggers: