Nazi Germany: Another way to say «I am sorry»

19 Φεβρουαρίου, 2012

Ναζιστική Γερμανία: Ένας άλλος τρόπος να ζητήσεις συγνώμη….

Από το εξαιρετικό site «στο… Επτά» και το site της ταινίας Porcelain Unicorn
Διάρκεια 3 λεπτά

Σε σκηνοθεσία του νεαρού Keegan Wilcox, είναι μία ευαίσθητη και συγκινητική ιστορία για το πώς μια τραυματική συνάντηση του πολέμου εμπνέει έναν άνθρωπο αργότερα στη ζωή του.

Το ταινιάκι σάρωσε τα βραβεία του διεθνούς διαγωνισμού: Philips Parallel Lines ‘Tell It Your Way’ !

Συντελεστές:
Γερμανάκι – πρωταγωνιστής,  Trevor Teichmann
Εβραία Κοριτσάκι-πρωταγωνίστρια, Fiona Perry
Εβραία σε μεγαλύτερη ηλικία, Rita Zohar
Γηραιός αξιωματικός, Bruce Schroffel
Σχολιαρόπαιδο #1, Griffin Prechter
Σχολιαρόπαιδο#2, Clayton Brown
Αξιωματικός Ναζί, Collin Hoffmeister
Στρατιώτης Ναζί #1, Ron Carlson
Στρατιώτης Ναζί  #2, John C. Crow

Παραγωγός : Anselm Clinard
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Keegan Wilcox
Κάμερες: Adam Biddle
Σχεδιασμός Παραγωγής: Ryan & Eric Berg και Alexa Roland
Μουσική: Greg Nicolett

Τα υπόλοιπα θα τα βρείτε στο site της ταινίας

Ωστόσο… Δεύτερες Σκέψεις: όσο το ξαναβλέπω, τόσο στεριώνει μέσα μου η βεβαιότητα ότι τέτοιου είδους ζητήματα είναι επιτακτικό να διευθετούνται μέσα στις κοινωνίες και καθόλου σε ατομική βάση…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

The «National Consensus» is a scam. Not ethnicity, poverty and hunger


«Για την Υστεροφημία» του Μπέρτολτ Μπρεχτ

19 Ιανουαρίου, 2012

«Στους Μεταγενέστερους» (ο τίτλος του Τ.Π.)ή ακριβέστερα, «Για την Υστεροφημία» (διόρθωση δική μου)

του Μπέρτολτ Μπρεχτ
μετάφραση, Τίτος Πατρίκιος

Αλήθεια,
σε μαύρα χρόνια ζω!
Τα λόγια που δεν κεντρίζουν
Είναι σημάδι χαζομάρας.
Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας.
Εκείνος που γελάει
Δεν έχει μάθει ακόμα
Τις τρομερές ειδήσεις.

Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που
Είν’ έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα
Γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα!
Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο
Ξέκοψε πια ολότελα απ’ τους φίλους του
Που βρίσκονται σ’ ανάγκη.

Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.
Όμως πιστέψτε με:
Είναι εντελώς τυχαίο.
Απ’ ό,τι κάνω, τίποτε δε μου δίνει
Το δικαίωμα να φάω ως να χορτάσω.
Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση.
(Λίγο η τύχη να μ’ αφήσει, χάθηκα.)

Μου λένε: Φάε και πιες!
Να ‘σαι ευχαριστημένος που έχεις!
Μα πώς να φάω και να πιω, όταν
Το φαγητό μου τ’ αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν
Κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω;
Κι ωστόσο, τρώω και πίνω.

Θα ‘θελα ακόμα να ‘μουνα σοφός.
Τ’ αρχαία βιβλίο λένε τί είναι η σοφία:
Μακριά να μένεις απ’ τις επίγειες συγκρούσεις
Και δίχως φόβο τη λιγοστή ζωή σου να περνάς.
Θεωρούν σοφό ακόμα
Το δρόμο σου να τραβάς αποφεύγοντας τη βία
Στο κακό ν’ ανταποδίνεις το καλό
Να μη χορταίνεις τις επιθυμίες σου, Αλλά να τις ξεχνάς.
Μου είναι αδύνατο να πράξω όλα τούτα:
Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!


Ήρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης
Όταν εκεί, βασίλευε η πείνα.
Ήρθα μες στους ανθρώπους Στην εποχή της ανταρσίας
Και ξεσηκώθηκα μαζί τους.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Το ψωμί μου το ‘τρωγα ανάμεσα στις μάχες.
Για να κοιμηθώ, πλάγιαζα ανάμεσα στους δολοφόνους.
Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα
Κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Στον καιρό μου,
Οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη.
Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο.
Λίγα περνούσαν απ’ το χέρι μου.
Όμως, αν δεν υπήρχα..
Οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα,
αυτό έλπιζα τουλάχιστον.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες.
Ο στόχος βρισκότανε πολύ μακριά.
Φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα..
Ήταν σχεδόν απρόσιτος.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.


Εσείς, που θ’ αναδυθείτε
Μέσ’ απ’ τον κατακλυσμό
Που εμάς μας έπνιξε,
Όταν για τις αδυναμίες μας μιλάτε
Σκεφτείτε
Και τα μαύρα χρόνια
Που εσείς γλυτώσατε

Εμείς περνάγαμε, αλλάζοντας χώρες
Πιο συχνά από παπούτσια,
Μέσα από ταξικούς πολέμους,
Απελπισμένοι σα βλέπαμε,
Την αδικία να κυριαρχεί και
Να μην υπάρχει εξέγερση.

Κι όμως το ξέραμε:
Ακόμα και το μίσος ενάντια στην ευτέλεια
Παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.
Ακόμα κι η οργή ενάντια στην αδικία
Βραχνιάζει τη φωνή. Αλίμονο, εμείς που θέλαμε
Να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία
Δεν καταφέρναμε..
Να ‘μαστε φίλοι ανάμεσά μας.

Όμως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός
Ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο
Να μας θυμάστε
Με κάποιαν ε π ι ε ί κ ε ι α.

via

Το ποίημα γράφτηκε το 1939, σε μια περίοδο που οι Ναζί έκαιγαν βιβλία.

— Το γερμανικό πρωτότυπο

— H μετάφραση στα αγγλικά του Hoffmann Reynolds Hays (1904-1980). H. R. Hays was a writer, anthropologist, and educator. The collection contains his correspondence with ten Latin American writers and poets, primarily about literary and research issues. Also included are typescripts of an article about Jorge Carrera Andradeâ’s poetry and Antenor Orregoâ’s prologue to Trilce (1922).

Υπάρχει και ένα συναφές βίντεο, το οποίο όμως δεν θεωρώ σπουδαίο:

[http://www.youtube.com/watch?v=NTj7GX3mSqs&feature=player_embedded]

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Αρέσει σε %d bloggers: