αποστολή στο Cabo Verde, πρώτος σταθμός Santiago

9 Ιουλίου, 2011

© Μετάφραση και τεκμηρίωση: L’Enfant de la Haute Mer
© φωτογραφίες: Μυρτώ Β.

το νησί Santiago [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Rua de Banana, Cidade Velha, νησί Santiago [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

το νησιωτικό σύμπλεγμα του Cabo Verde, στα ανοιχτά της Δυτικής Αφρικής [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

1.- © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Φωτορεπορτάζ της ειδικής απεσταλμένης μας Μ.Β. (καλοκαίρι 2010). Αρχικός προορισμός το νησί Santiago, πρωτεύουσα Praia. Στο ίδιο νησί, η πρώην πρωτεύουσα του αρχιπελάγους Ribeira Grande, που τώρα λέγεται Cidade Velha, ήταν ο μεγάλος σταθμός μεταφόρτωσης (σκάλα) των σκλάβων. Τα τελευταία χρόνια η UNESCO του έδωσε τον χαρακτηρισμό: «Παγκόσμια Κληρονομιά».

2.- Praia, συνοικία Fazenda, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β.[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Πριν την άφιξη των Ευρωπαίων, το σύμπλεγμα του Cabo Verde ήταν ακατοίκητο. Τα νησιά «ανακάλυψαν» Ιταλοί και Πορτογάλοι θαλασσοπόροι γύρω στα 1456. Σύμφωνα με τα επίσημα πορτουγκέζικα στοιχεία, τα νησιά πρωτοανακάλυψαν ο Γενοβέζος  Antonio de Noli, που αργότερα διορίστηκε από τον Πορτογάλο Βασιλιά Afonso V, κυβερνήτης του Cabo Verde .

3.- Praia,  συνοικία Plato, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

‘Αλλοι θαλασσοπόροι που συνέβαλαν στην «ανακάλυψη» του Cabo Verde είναι οι Diogo Gomes, ο Diogo Dias, ο Diogo Afonso και ο Ιταλός Alvise Cadamosto.

20.- Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β.

20.- Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Στα 1462, φτάνουν Πορτογάλοι έποικοι στο νησί Santiago και ιδρύουν αποικία, που την ονόμασαν Ribeira Grande (η σημερινή Cidade Velha, για να μην συγχέεται με την ομώνυμή της πόλη Ribeira Grande στο νησί Santo Antão). Η Ribeira Grande υπήρξε η πρώτη μόνιμη ευρωπαϊκή αποικία στους τροπικούς).

4.- στην πόλη São Domingos στο ίδιο νησί: Εδώ δεν πουλάμε κρέας χελώνας, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Κατά τον 16ο αιώνα, το αρχιπέλαγος γνώρισε «μεγάλη άνθηση» λόγω του δι-Ατλαντικού Δουλεμπόριου. Κατά καιρούς πειρατές χτυπούσαν τους Πορτογάλους έποικους. Το 1585, ο «Sir» Francis Drake ισοπέδωσε την Ribeira Grande. Το 1712, οι Γαλλαίοι έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα στην Ribeira Grande, η πόλη παρήκμασε σταδιακά και το 1770 πρωτεύουσα έγινε η γειτονική Praia.

5.- Praia, προάστια, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Με την παρακμή του δουλεμπόριου, η αρχική «ευμάρεια» του Cabo Verde ατόνησε. Ωστόσο, η θέση του νησιωτικού συμπλέγματος στο μέσον των θαλάσσιων δρόμων του Ατλαντικού έκαναν το Cabo Verde ιδεώδη σκάλα ανεφοδιασμού (ατμόπλοια, τρόφιμα κλπ). Κατά τον 19ο αιώνα, το αρχιπέλαγος διέθετε ένα εξαιρετικό λιμάνι το Mindelo (στο νησί  São Vicente), κάτι που το ανέδειξε σε σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο.

6.- Το χωριό Ribeira Grande, η σημερινή Cidade Velha, το άλλοτε ανθηρό κέντρο του σκλαβοπάζαρου. 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το 1951, σε μια προσπάθεια να καταστείλει το εντεινόμενο εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα, η Πορτογαλία άλλαξε το καθεστώς του Cabo Verde από αποικία σε «υπερθαλάσσια επαρχία».

7.- στην πόλη São Domingos, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το 1956, ο Amilcar Cabral, (τοπογράφος μηχανικός, μαρξιστής, αντάρτης και πολιτικός, γνωστός και με το επιχειρησιακό όνομα Abel Djassi)  και μια ομάδα ΚαμποΒερντέζοι και Γουιναίοι σύντροφοί του ίδρυσαν στην Πορτογαλική Γουινέα το εκτός νόμου Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Cabo Verde (PAIGC).

8.- Assomada, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νησιού, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το κόμμα απαιτούσε βελτίωση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών στο Cabo Verde και την Πορτογαλική Γουινέα και έβαλε τα θεμέλια για κίνημα εθνικής απελευθέρωσης δύο διαφορετικών εθνών.

9.- σκηνές από ένα γάμο-1, λιθόστρωτο στρωμένο με μπουγκαβίλιες. Praia, Farol (εκκλησάκι στον Φάρο), 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]


Το 1960, το PAIGC μετέφερε το στρατηγείο του στο
Conakry της Γουινέας και το 1961, ξεκίνησε ένοπλη εξέγερση εναντίον της Πορτογαλίας.
Τα εκτεταμένα σαμποτάζ και οι πολεμικές επιχειρήσεις στην Πορτογαλική Γουινέα αντιπαρέταξαν 10.000 στρατιώτες του PAIGC, που είχαν την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης εναντίον 35.000 Πορτογαλικού και Αφρικανικού στρατού.

10.- Σκηνές από ένα γάμο-2, λιθόστρωτο στρωμένο με μπουγκαβίλιες. Είναι λίγο γεματούλα, μπορεί και πιο μεγάλη του: είναι όμωςλευκή και ξανθειά! Αυτά έχει η γαμήλια αγορα! Praia, Farol (εκκλησάκι στον Φάρο), 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το 1972, και παρά την ισχυρή παρουσία πορτογαλικών στρατευμάτων, το PAIGC είχε υπό τον έλεγχό του ένα μεγάλο μέρος της πορτογαλικής Γουινέας.

11.- Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ωστόσο η οργάνωση δεν προσπάθησε να τσακίσει τον πορτογαλικό έλεγχο στο Cabo Verde.  Το 1973 η πορτογαλική Γουινέα ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της και το 1974 της παραχωρείται και με νόμο.

12.- φτωχικό με ημιΥπαίθριο, Praia, Fazenda, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το 1974, μετά την Επανάσταση των Γαρύφαλων  στην Πορτογαλία, το PAIGC γίνεται ενεργό πολιτικό κίνημα στο Cabo Verde. Τον Δεκέμβρη του 1974 το PAIGC και η Πορτογαλία υπέγραψαν συμφωνία που προέβλεπε μεταβατική κυβέρνηση από Πορτουγκέζους και Καμπο-Βερντιάνους.

13.- Διαφημιστικές πινακίδες, Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Στις 30 Ιουνίου 1975, οι Πρασινο-Ακρωτήριοι εξέλεξαν Εθνικό Κοινοβούλιο και στις 5 Ιουλίου του 1975 απέκτησαν την ανεξαρτησία τους από την Πορτογαλία (το παιδί ήταν εκεί στους εορτασμούς για τα 25χρονα της νεαρής Δημοκρατίας, με νταούλια και βιολιά).

14.- Τοπικό κατσίκι, μαλτέζικο, Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τον Νοέμβρη του 1980, αμέσως μετά το πραξικόπημα στην Guinea-Bissau, υπήρξε ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών. Το Cabo Verde εγκατέλειψε το σχέδιο ένωσης με την Guinea-Bissau και σχημάτισε το δικό του Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία του Cabo Verde (PAICV).

15.- Cidade Velha (Ribeira Grande), το ανθηρό διαμετακομιστικό κέντρο των σκλάβων, που λέγαμε. Rua de Banana, ο κεντρικός δρόμος του χωριού, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]


Οι σχέσεις των δύο χωρών εξομαλύνθηκαν έκτοτε. Το PAICV και το προκάτοχό του κόμμα ίδρυσαν ένα μονοκομματικό σύστημα, το οποίο κυβέρνησε το Cabo Verde από την ανεξαρτησία του ως το 1990.

16.- Praia,  συνοικία Plato, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τον Φλεβάρη του 1990 και καθώς η πίεση για δημοκρατική πολυφωνία μεγάλωνε, το PAICV συγκάλεσε κατεπείγον συνέδριο για να συζητήσει τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που θα τερμάτιζαν το μονοκομματικό κράτος.

17.- Praia,  συνοικία Plato, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τον Απρίλιο του 1990, συνασπίστηκαν οι αντιπολιτευόμενες ομάδες στην Praia και σχημάτισαν την Κίνηση για την Δημοκρατία (MPD), που έκανε εκστρατεία αμφισβήτησης της προγραμματισμένης για τον Δεκέμβρη του 1990 προεδρικής εκλογής.

18.- Το χωριό Ribeira Grande, η σημερινή Cidade Velha, το ανθηρό κέντρο των υπερΑτλαντικών σκλαβοπάζαρων, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1990 καταργείται το μονοκομματικό κράτος και τον Ιανουάριο του 1991 γίνονται οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές. Το MPD κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο, ενώ ο προεδρικός υποψήφιός του, ο António Mascarenhas Monteiro νίκησε τον υποψήφιο του PAICV με 73,5% των ψήφων. Οι βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 1995 αύξησαν την πλειοψηφία του MPD στο εθνκό κοινοβούλιο. Το MPD πήρε τις 50 από τις 72 έδρες.

19.- Praia, συνοικία Fazenda, 2010.  Κέντρο Νεότητας, όπου κάθε Παρασκευή μαζεύονται τα παιδιά της γειτονιάς, από 7-18 ετών, παίζουν μουσική, τραγουδούν, μιλούν για τις αξίες της ζωής, τον χριστιανισμό κλπ. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τον Φεβρουάριο του 1996 η προεδρική εκλογή επανέφερε στην εξουσία τον António Mascarenhas Monteiro. Τον Ιανουάριο του 2001 οι βουλευτικές εκλογές επανέφεραν το PAICV στην εξουσία, με την εξής κατανομή:

PAICV  40 έδρες, MPD 30 έδρες, και από 1 έδρα το Κόμμα Δημοκρατικής Σύγκλισης (PCD) και το Κόμμα για την Εργασία και την Αλληλεγγύη (PTS).
Τον Φεβρουάριο του 2001, ο υποστηριζόμενος από το PAICV προεδρικός υποψήφιος
Pedro Pires νίκησε με βραχεία κεφαλή τον υποψήφιο του MPD Carlos Veiga.

Αυτάαα… για μια από τις νεαρότερες δημοκρατίες της αφρικανικής απο-αποικιοποίησης.

21.- Cidade Velha, Rua de Banana, ο κεντρικός δρόμος του χωριού, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]


Βέβαια από χτές έχουμε και το κατακαημένο το Σουδάν. Κάποια στιγμή, θα γράψω και γι’αυτό. Για την ώρα, έχουμε ακόμη μια-δυό αναρτήσεις με σχόλια για το Cabo Verde.

Όπως θα είδατε και στις φωτογραφίες (και θα δείτε και στις επόμενες), τo Cabo Verde είναι ηφαιστειογενές. Η τελευταία έκρηξη έγινε στο ilha de FOGOτο 1995.

22.- Cidade Velha, Rua de Banana, ο κεντρικός δρόμος του χωριού, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τα ενεργά και ανενεργά ηφαίστεια του Cabo Verde.[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

– The (CIA) online Factbook: Cabo Verde
– Cabo Verde country profile (BBC)

23.- Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

PLAY για να ακούσετε τον δυτικότροπο εθνικό ύμνο του Cabo Verde

24.- στο δρόμο για το Tarrafal, την βορειότερη πόλη του νησιού, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Περισσότερες φωτογραφίες για το συγκεκριμένο νησί, μπορείτε να δείτε εδώ

Επίσης: οι τέσσερις τελευταίες φωτό στην ανάρτηση του silentcrossig είναι από το Cabo Verde

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Αποστολή στην Ακτή Ελεφαντόδοντος

4 Ιανουαρίου, 2011

φωτορεπορτάζ της ειδικής απεσταλμένης μας. Το παιδί χρειάστηκε να πάρει τα μέτρα του (εμβόλια ή/και καθημερινή φαρμακευτική αγωγή) για ελονοσία, κίτρινο πυρετό, διάφορες ηπατίτιδες κλπ. Εκείνη έβαλε τις φωτογραφίες που σημειώνονται με «©-Μ.Β.», (Αύγουστος 2009) και η μαμά της τα υπόλοιπα.

CSC_0666: κοριτσάκι στο χωριό. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

CSC_0483: πρώτο πλάνο Yam (στα αγγλικά) ή Ignames (στα γαλλικά), πίσω ντομάτες, μάνγκο, άσπρες μελιτζάνες και άλλα πολλά…. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

DSC_0754: ορυζώνας στο Man. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

DSC_0740: χωράφι καλαμποκιού στο Man. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

DSC_0609: Πωλούνται καλαμπόκια. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

DSC_0728: χωράφι σόγιας, στο Man. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

DSC_0072: μεταποίηση της σόγιας (αλεύρι κλπ). ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

DSC_0076: «ξηραντήριο» σόγιας. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

CSC_0646. Διαφήμιση: η σόγια είναι πλούσια σε βιταμίνες. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

DSC_0764: στο ‘καφενείο’. Διαφήμιση στον τοίχο: «Σόγια, τρόφιμο πλήρες, εύπεπτο και θρεπτικό. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

DSC_0761: υποχρεωτική σήμανση στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου «NO ARMS ON BOARD». ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

CSC_0539: ΑκτΕλεφαντοδόντιες Κυρίες (με ωραίες πλάτες), δύο τουλάχιστον Κύριοι με κινητά και χειράμαξα μεταφοράς εμπορευμάτων με άδεια και πινακίδες κυκλοφορίας. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

CSC_0541: Πωλείται άρτος πολυτελείας. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

CSC_0534: πλαστικά δοχεία με νερό και μεγάλες χύτρες με σούπα για τις ανάγκες των ανθρώπων της αγοράς. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

παλαιό αποικιακό κτίριο στο θέρετρο Grand Bassam, σήμερα εργαστήριο υφασμάτων. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

CSC_1242: εμπόριο έξω από το τζαμί. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το «πελέκημα» της καρύδας στο Grand Bassam. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

DSC_0973: «δεντράκι» στο Man. «Shade Tree» ή Kapok Tree (lat. Ceiba pentandra), το «δέντρο της σκιάς» ή Buttress Tree (δέντρο με επιφανειακές ρίζες). Ο καρπός του δέντρου έχει ίνες που μοιάζουν με μετάξι και χρησιμοποιείται και για ξυλεία. Kingdom: Plantae, (unranked):    Angiosperms, (unranked): Eudicots, (unranked): Rosids, Order: Malvales, Family:  Malvaceae, Subfamily: Bombacoideae, Genus: Ceiba ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

καλύβες ψαράδων στο θέρετρο-παλαιά πρωτεύουσα Grand Bassam. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

CSC_1246: «Μαρίδα» στο Grand Bassam. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

DSC_0631: «γόνος» με την μαμά του. ©-Μ.Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Λίγα λόγια για τη χώρα:

Côte d’Ivoire, «ανεξάρτητη» από τη Γαλλία από τις 7 Αυγούστου 1960 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Επιφάνεια: 322.500 Km2, εκ των οποίων 1.4 % καλύπτεται από νερά (τρία μεγάλα ποτάμια, τα δύο εκ των οποίων σχηματίζουν μεγάλες λίμνες στο εσωτερικό της χώρας).
Καλλιεργήσιμη γη: 12%, Ανεκμετάλλευτες γαίες 41%, Δάση 22%.
Υψόμετρο: μεταξύ 0,00 (κόλπος Γουινέας) και  1752 m (όρος Nimba). Χώρα πεδινή, με εύφορα χώματα και πολλά νερά.
Πληθυσμός: 18.142.000 κάτοικοι (2005).

Côte d’Ivoire: διοικητική διαίρεση, μεγαλώνετε κατά βούληση [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Πρωτεύουσα: Yamoussoukro (110.000 κάτοικοι, το 2005).
Το ευρύτερο Abidjan έχει 3.000.000 (το 2005). Το Grand Bassam είναι παλιά πρωτεύουσα, το σημαντικότερο θέρετρο και σήμερα πόλη φάντασμα, στα ανατολικά του Abidjan. Με κύκλους έχω σημειώσει στο χάρτη το Man και το Grand Bassam
Νόμισμα: το Φράγκο CFA (Franc de la Communauté Financière Africaine), κοινό σε 14 χώρες της Γαλλικής Αποικιακής Αφρικής. 1 Euro = 656 Francs CFA.
PIB 2002 (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) : 11.7 δις. δολάρια, PI(εγχώριο)B κατά κεφαλήν, 2002 : 645 δολάρια
PNB 2005 (Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν) : 15.3 δις. δολάρια, PN(εθνικό)B κατά κεφαλήν, 2005 : 843 δολάρια
Πηγές φυσικού πλούτου (παγκόσμια κατάταξη 2002) :
– Κακάο (1η)
– Ignames/Yam (2η)[στη φωτογραφία CSC_0483]
– Καουτσούκ (9η)
– Καφές (11η)
– Βαμβάκι (15η)
Κεχρί (23η)
– Ρύζι
– Ξυλεία
– Διαμάντια (14η)
Άλλα: πετρέλαιο, φυσικό αέριο, μαγγάνιο, σίδηρος, κοβάλτιο, βωξίτης (μετάλλευμα αλουμινίου), χαλκός, χυσός, νικέλιο, το σπάνιο ανθεκτικό στην οξείδωση μέταλλο ταντάλιο, πυριτούχα άμμος, πηλός, καρύδα, φοινικέλαιο, υδροηλεκτρική ενέργεια.
Επίσης, έκτοτε φαίνεται να έχει φουντώσει για τα καλά η σόγια και το καλαμπόκι. Είναι η πιο πλούσια χώρα της Δυτικής Αφρικής, πηγή.
Θερμοκρασίες: χωρίς ουσιαστικές μεταβολές χειμώνα-καλοκαίρι (ένα με τρεις βαθμούς το πολύ). Βροχές κυρίως το καλοκαίρι.

Θερμοκρασίες και Υετός στο Abidjan/μέσες μηνιαίες τιμές [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Σημειώσεις και πηγές (ανοίγετε τα διάφορα link, μέσα στις περιόδους):

Gbagbo, ο παλιός [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

1: Όλα αυτά προεκλογικά. Από τις εκλογές της Κυριακής 31 Οκτωβρίου και Κυριακής 28 Νοεμβρίου 2010 (1ος & 2ος γύρος) και μέχρι σήμερα, όπως ξέρετε, γίνεται χαμός, η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα εμφυλίου με τον παλαιό πρόεδρο να αρνείται να εγκαταλείψει την εξουσία. Δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες, τόσο υποστηρικτές του  Gbagbo, όσο και του Ouattara έχουν ήδη περάσει στη γειτονική Λιβερία. Οι εκλογές κόστισαν πενταροδεκάρες, όχι παραπάνω από 305.000.000 ευρώ. Στη δαπάνη αυτή περιλαμβάνονται: έξοδα προεκλογικής εκστρατείας, αλλά επίσης (για λόγους διαφάνειας) απογραφή του πληθυσμού, έκδοση δελτίου ταυτότητας (που εδώ και πολλά χρόνια δεν υπήρχαν), και φυσικά την ευρεία κάλυψη από τα εγχώρια και τα διεθνή «μήδια». Η ίδια η επιχείρηση απογραφής και έκδοσης «δελτίων ταυτότητας» κόστισε αρκετά, καθώς χρειάστηκε κάποια τεχνολογία για τη λήψη φωτογραφιών και αποτυπωμάτων καθώς και ιατρική υποστήριξη για τον προσδιορισμό της ηλικίας μεγάλου μέρους του αγροτικού πληθυσμού, συγκοινωνιακή διευκόλυνση του πληθυσμού για να ψηφίσει κλπ κλπ. Οι εκλογικοί κατάλογοι με τα άτομα που είχαν δελτία ταυτότητας αριθμούν οριστικά 5.750.720 άτομα. Περισσότερα για την προεδρική εκλογή του 2010 δείτε εδώ. Σύμφωνα με την σημερινή «Le Monde» πάντως, οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε αδιέξοδο.

Alassane Ouattara, ο καινούριος [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

2: Και ναι, είναι η χώρα την οποία η ελληνική δημοσιογραφία αποκαλεί «Ακτή Ελεφαντοστού» (άλλη χάρη έχει όσο νάναι το «οστούν»: δεν είμαστε και άγριοι ‘ιθαγενείς’ να μιλάμε για «δόντι», σου λέει ο άλλος…)
3: Δείτε και παλαιότερη ανάρτηση. Οι κακές γλώσσες λένε, αλλά όχι μόνο οι κακές, ότι ο Laurent Gbagbo έχει καλές σχέσεις με τους γαλλο-σοσιαλιστές, για τούτο και δεν τον παραζορίζουν. Αντίθετα, εγώ που είμαι καχύποπτη μπορώ να ισχυριστώ ότι σ’αυτή τη μικρή διαφορά που ανέδειξε νικητή της προεδρικής εκλογής τον αντίπαλο του Laurent Gbagbo, τον Alassane Ouattara (που βρίσκεται πρακτικά σε κατ’οίκον περιορισμό), μπορεί να έβαλαν το χεράκι τους οι εκπρόσωποι της Σαρκοζίας, που άλλωστε ποτέ δεν κατάφεραν να σταματήσουν να αναμιγνύονται στα πράγματα της χώρας. Τέλος, επειδή είμαι πάρα πολύ κακιά (και μετά από υπόδειξη φίλου), θα σας παραπέμψω στην εν λόγω παλαιότερη ανάρτηση, που λέει πως ο Laurent Gbagbo δεν παραβρέθηκε στα πανηγύρια, και θα τολμήσω να εικάσω ότι φοβήθηκε να απομακρυνθεί εν μέσω προεκλογικής περιόδου (που άρχισε στις 4 Αυγούστου του 2010), μην του τύχει κανένα πραξικόπημα, από τους ανθρώπους της Σαρκοζίας, την στιγμή που οι εκλογές απείχαν μόλις τέσσερις μήνες…. Θυμίζω ότι ο Laurent Gbagbo συνδέεται καλύτερα με τους σοσιαλιστές…
4: Μερικές ακόμη φωτογραφίες της ειδικής ανταποκρίτριάς μας εδώ (σέρνοντας τον δείκτη σας πάνω στην κάθε μία θα δείτε και τον τίτλο)

©-Μετάφραση, μοντάζ, σκηνικά και κοστούμια: L’Enfant de la Haute Mer

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Αρέσει σε %d bloggers: