Το παξιμάδι (χριστουγεννιάτικο)

23 Δεκεμβρίου, 2010

.
.

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια — Translation, editing, lighting, scenery and costumes — Traduction, édition, éclairage, décors et costumes: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μας ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση — our translations are NOT reproduced: but ONLY after prior consultation – nos traductions NE SONT PAS reproduites: qu’UNIQUEMENT après consultation préalable

«Τώρα, κάνω ό,τι κάνουν όλοι: το σκ@τό μου παξιμάδι», μου έλεγε μια φίλη, που συνήθως εκφράζεται πιο προσεκτικά…

Το να κάνεις το σκ@τό σου παξιμάδι, καθώς τελειώνει το 2010, σημαίνει ότι παραμένεις σε μια δουλειά κάτω από άθλιες συνθήκες (κι αν υπάρχει κι αυτή) και το βουλώνεις, με την ελπίδα πως η θύελλα θα περάσει στ’ανοιχτά. Σημαίνει πως κάνεις πως δεν βλέπεις τις αλλεπάλληλες σπαθιές που λιανίζουν τα εργασιακά δικαιώματα, τη μείωση ή στην καλύτερη περίπτωση το πάγωμα των μισθών, την πλήρη «βαλκανοποίηση» του κόσμου της εργασίας, όπου καθένας προσπαθεί να σώσει το τομάρι του, ακόμα κι αν χρειαστεί να πατήσει πάνω στον διπλανό του. Δεν ήταν κι άσκημα που τα ¾ των Γάλλων υποστήριξαν τις κινητοποιήσεις ενάντια στην ανατίναξη των συντάξεων, στην πραγματικότητα όμως οι πολίτες υποστήριξαν την ιδέα πως κάποιοι άλλοι και όχι οι ίδιοι θα έτρωγαν νερόβραστα μακαρόνια, διασώζοντας κάποια ασφάλεια απέναντι στην φρενήρη αρπακτικότητα της εργοδοσίας. Η επανάσταση μέσω εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου, τη στιγμή που καθένας θα είχε τα ποδαράκια του στα ζεστά, χωρίς να ρισκάρει την καριέρα και την προαγωγή του, βεβαιωθήκαμε πια: δεν οδηγεί πουθενά.
Αποτέλεσμα: το 100% των μισθωτών «γ@μημένο» και μια άπληστη εργοδοσία να σανιδώνει τα γκάζια της κορνάροντας δαιμονισμένα στον αυτοκινητόδρομο της κοινωνικής απορρύθμισης. Γιατί, μια χαρά το καταλάβαμε: οι διεκδικήσεις των αγώνων ξεπερνούν μακράν το απλό λογιστικό ζήτημα, το κατά πόσο δηλαδή πιο εξαθλιωμένοι θα είμαστε αύριο, την στιγμή που, όπως και να το κάνουμε, δεν γίνεται να λιώσουμε παραπάνω στη δουλειά. Το ξέραμε ότι είμαστε μικρο-παίχτες. Το ξέραμε και τώρα τρώμε όλοι το «παξιμάδι» μας. Σε μεγάλα σακιά, γεμάτα και ξέχειλα.
Τις τελευταίες μέρες, ακούω τα μήντια να μουρμουρίζουν αναγγέλλοντας την αρχή της ανάκαμψης. Πολύ μ’αρέσει αυτό το ρεφραίν…  Μας το πετάνε στη μούρη, το λιγότερο μια φορά το μήνα, με την ελπίδα ότι, δεν μπορεί, κάποια στιγμή η μαγιονέζα θα δέσει. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι όμως ακριβώς αυτή: εκεί οι άνθρωποι ζουν και παλεύουν μέρα με τη μέρα για ένα κομμάτι ψωμί. Αντίθετα, ο καλύτερος δείκτης περί του αντιθέτου, είναι όταν ένας-ένας οι εργαζόμενοι «αλλάζουν» και τη βλέπουν αλλιώς τη δουλειά: ελάτε τώρα, όλοι σας ξέρετε μερικούς από δαύτους, που δεν είναι ούτε πιο κακοί, ούτε πιο ηλίθιοι από τους άλλους, που παινεύονται πως πάντα θα βρουν μια άκρη,  αρκεί να μην κάνουν τους δύσκολους, πως όποιος θέλει μπορεί, που αν τους παραζορίσουν, αρκεί να ρίξουν τρία τηλέφωνα, και θα βρουν αμέσως αλλού δουλειά. Η ανεργία, δεν ξέρουν τι πράγμα είναι, τραβάνε μπροστά, δουλεύουν πολύ, λυσσάνε στη δουλειά, τίποτε δεν τους αντιστέκεται και κανένας δεν μπορεί να τους κλείσει το δρόμο..
Ε, λοιπόν, τώρα τελευταία, ακόμη κι αυτοί οι τύποι έβγαλαν το «παξιμάδι» τους και    -κάνοντας κάποιους μορφασμούς, είναι η αλήθεια-    ξεκίνησαν σιγά-σιγά να το τρώνε, ακριβώς όπως και οι διπλανοί τους. Γιατί, ακόμη κι αυτοί κατάλαβαν, πως όταν η μουσική σταματήσει, είναι προτιμότερο να βρεθείς καθισμένος πάνω στα καρφιά, παρά με τα οπίσθια ανάμεσα σε δυο καρέκλες, δηλαδή στο κενό. Κατάλαβαν λοιπόν, πως ακόμη κι αν η δουλειά σου είναι χάλια, κι αν το αφεντικό είναι βλαξ, οι συνάδελφοι μαλ@κες που κοιτάνε την πάρτη τους, καρφιά, ανεύθυνοι, κάλπικοι, ακόμη κι αν πρέπει να παστώνεσαι στα αντικαταθλιπτικά ώστε να συνεχίσεις να σηκώνεσαι το πρωί … δεν παύει να είναι προτιμότερο από το να βρεθείς χωρίς τίποτα… Γιατί το τίποτα, δεν είναι τώρα πια ένα μεταβατικό στάδιο ή μια προσωρινή κατάσταση όπως ήταν κάποτε: το τίποτα είναι ένα απάνθρωπο βάραθρο, απ’όπου πιθανότατα δεν θα ξαναβγείς ποτέ!
Κι έτσι όλος ο κόσμος τρώει το «παξιμάδι» του και περιμένει…
Πρέπει να πω όμως, πως μερικοί δεν περιμένουν πια τίποτα, δεν ελπίζουν και πολλά από τη ζωή τους. Μονάχα να μη χειροτερέψουν κι άλλο τα πράγματα. Την ίδια στιγμή που πολύ καλά το ξέρουν, πως τα πράγματα δεν μπορεί παρά να πάνε από το κακό στο χειρότερο. Τα μαγαζιά σπάνε τα μούτρα τους. Κι όσα κρατάνε ακόμη, το κάνουν σφίγγοντας τρεις τρύπες το ζωνάρι. Οι μόνοι που τα καταφέρνουν ακόμη είναι οι «κολλαμπό» του συστήματος, οι βρωμιάρηδες, οι εγωιστές, εκείνοι που δεν έχουν ενδοιασμούς, οι εκμεταλλευτές, οι απατεώνες, οι  «τρύπες του κατώτατου σημείου του σώματος», αυτοί, που ό,τι και να γίνει, είναι πάντα έτοιμοι να πουλήσουν και τη μάνα τους για το πρώτο πινάκιο φακής που θα βρεθεί μπροστά τους. Δηλαδή, δεν χρειάζεται να σπρώχνεσαι στην ουρά για «παξιμάδι»: αυτή τη φορά έχει για όλους, και για τους πιο καλοφαγάδες έχει και σάλτσα.
Υπάρχουν βέβαια και οι αρρωστημένα αισιόδοξοι, που νομίζουν στ’αλήθεια ότι τους εκμεταλλευτές, «θα τους στριμώξουμε το 2012», ψηφίζοντας «χρήσιμα»… [στμ. εννοεί την προεδρική εκλογή στη Γαλλία, το 2012].
Γι’αυτούς, δεν ξέρω πραγματικά τι να πω …
Όπως και νάχει, δεν έχω πλέον να πω κάτι που να μην το έχω ξαναπεί… Μήπως μάθαμε ποτέ από τις παλιές εμπειρίες για να μάθουμε και τώρα; Προτιμάμε να παραμυθιαζόμαστε, ώστε να μη βλέπουμε το τσουνάμι «παξιμαδιού» που έρχεται, για το οποίο κάποιοι διαρκώς μας προετοιμάζουν χωρίς καν την απαιτούμενη λεπτότητα και περιστροφές !! Ειλικρινά, ανάμεσα στην επανεμφάνιση της κόρης του Le Pen και το παραλήρημα των δημοσκοπήσεων υπέρ του Dominique Strauss-Khan,  ειδικού απεσταλμένου μας στο Δ.Ν.Τ., ο σπάγκος είναι τόσο χοντρός, που θα μπορούσε να σύρει τον Τιτανικό ως το φεγγάρι.
Δεν πιστεύω στη θεία πρόνοια. Δεν πιστεύω ότι το σύστημα εκκρίνει από μόνο του σωτηρία, ένα σύστημα, που εδώ και πολλά χρόνια ουδέποτε σταμάτησε να μας μηρυκάζει. Δεν πιστεύω ότι κρατώντας χαμηλό προφίλ, κι ο καθένας στη γωνιά του, έχουμε την παραμικρή πιθανότητα να βελτιώσουμε την κατάστασή μας.
Πιστεύω μονάχα πως όσο τρώμε «παξιμάδι», τόσο θα βρωμάει το στόμα μας.
Πιστεύω πως όσο δεν συνειδητοποιούμε πως το δικαίωμά μας να ζούμε αξιοπρεπώς δεν αποτελεί κανενός είδους κεκτημένο, αλλά πρέπει να το υπερασπιζόμαστε εμείς οι ίδιοι, την κάθε μέρα και όλοι μαζί, δεν θα έχουμε παρά χειρότερες μέρες να προσφέρουμε στα παιδιά μας.
Νομίζω, πως το φθινόπωρο που μας πέρασε, κοντέψαμε να γυρίσουμε τον τροχό προς όφελός μας, προς όφελος των πολλών και εναντίον των υπερφίαλων και τερατόμορφων ολίγων.
Πιστεύω πως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η δύναμη μας βρίσκεται στην ικανότητα να εξεγερθούμε και να ενώσουμε τους αποτροπιασμούς μας, απέναντι σ’αυτούς που ακούραστα εκμεταλλεύονται τους φόβους και την υποχωρητικότητά μας.
Πιστεύω όμως πως πρέπει πρώτα απ’όλα να παλαίψουμε με τους εαυτούς μας, ενάντια στην ηλίθια παραίτησή μας, ώστε να ξαναβρούμε την μαχητικότητά μας και την θέληση για κοινωνική πρόοδο.
Και εν τω μεταξύ, κι εσείς κι εγώ, όσο περιμένουμε αυτή την φώτιση, μπορούμε πάντοτε να βγάλουμε στο τραπέζι το «παξιμάδι» μας !

Πηγή: Le Monolecte (via BétaPolitique)

©-απόδοση: L’Enfant de la Haute Mer

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται — Please NOTE: anonymous comments or comments mentioning fake on-line personality with false or disposable e-mail and a fake alias, will neither be approved nor answered.NOTEZ S’il vous Plaît: Les commentaires anonymes ou des commentaires mentionnant fausse personnalité en ligne, avec e-mail faux ou jetable et un faux alias, ne seraient ni approuvés ni répondus.

Η φτώχεια και ο χώρος της (μικρό δοκίμιο)-UPDATE

25 Νοεμβρίου, 2007
.

Ένας στους δύο Γάλλους φοβάται πως θα μείνει άστεγος

©Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια — Translation, editing, lighting, scenery and costumes — Traduction, édition, éclairage, décors et costumes: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μας ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση

Συναφές : Τι είναι ο «Τέταρτος Κόσμος» (Quart Monde)

the-destruction-of-small-ideas.jpegΈχετε κι εσείς φοβηθεί πως θα μείνετε άστεγοι ? Σεις, που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, μάθετε, πως δεν είστε οι μόνοι. Σύμφωνα με μία έρευνα γνώμης της BVA (που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της Humanité και της Vie, επί αντιπροσωπευτικού σε εθνικό επίπεδο δείγματος 1005 προσώπων), το 47% των Γάλλων φοβάται πως θα βρεθεί χωρίς στέγη. Σχεδόν ένας στους δύο. Αντίθετα, δεν το φοβάται το 52% των Γάλλων. Απομένει 1% : δεν έχουν άποψη ή είναι ήδη άστεγοι ;
… Οι Γάλλοι φοβούνται. Ένα συναίσθημα συγκεχυμένο, που ο πρώτος λαϊκιστής θα μπορούσε να εργαλειοποιήσει κατά βούληση …»
(Απόδοση από εδώ)

Αλλά με ποιους τρόπους συνδέεται η φτώχεια με τον χώρο ;

« … Η κοινωνική γεωγραφία των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών, όσο ασχολήθηκε με τις ανταγωνιστικές κοινωνικές σχέσεις και το πώς αυτές διαδραματίζονται στο χώρο, με διεκδικούμενο τον χώρο, αλλά και με εργαλείο τον χώρο, έδωσε μια ογκώδη παραγωγή, που κινήθηκε μεταξύ άλλων γύρω από τα ζητήματα της περιφερειακής ανισότητας, της περιθωριοποίησης, της άνισης ανάπτυξης, της σχέσης κέντρου και περιφέρειας, ή τέλος , της κοινωνικής δικαιοσύνης…

… Με τον όρο κοινωνικός αποκλεισμός περιγράφουμε την «νέα φτώχεια», η οποία έχει ως αίτιο την ανεργία μακράς διάρκειας, την εργασία σε υποβαθμισμένες συνθήκες, ή/και την πολλαπλά «ελαστική» απασχόληση, και η οποία σε βάθος χρόνου αποκλείει τα άτομα και τις κοινωνικές ομάδες από τα minimum κοινωνικά αγαθά και δικαιώματα, ενώ την ίδια στιγμή εμπεριέχει και διασφαλίζει τους μηχανισμούς παγίωσης και αναπαραγωγής της.

Map Descriptive of London poverty (in 12 sheets) SHEET 3, Northern District [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Χάρτης Περιγραφής της Φτώχειας στο Λονδίνο (12 φύλλα) ΔΕΛΤΙΟ 3, Βόρειες Συνοικίες – Map Descriptive of London poverty (in 12 sheets) SHEET 3, Northern District – Carte Descriptive de la pauvreté de Londres (en 12 feuilles) FICHE 3, Quartiers du Nord [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Όταν τεθεί το ζήτημα έτσι, το να προσδιορίσουμε τους συγκεκριμένους τόπους των οποίων οι κάτοικοι είναι σε μεγάλο ποσοστό άνεργοι, φτωχοί κι εγκλωβισμένοι σε μια διαδικασία κοινωνικού παγιωμένη, εντεινόμενη και ανατροφοδοτούμενη, είναι πολύ εύκολο και λογικό. Έτσι, αν περιοριστούμε στη λογική αυτή, οδηγούμαστε αναπόφευκτα στη χαρτογράφηση των κοινωνικών δεικτών, η οποία όμως, όχι μονάχα συρρικνώνει και υποτιμά τις πραγματικές διαστάσεις της εμπλοκής του χώρου στις κοινωνικές σχέσεις, αλλά τις περισσότερες φορές αποβαίνει παραπλανητική ως προς το μέτρο των πραγμάτων, αλλά κυρίως, ως προς τα πραγματικά κριτήρια τα οποία θα έπρεπε να υιοθετηθούν τόσο για την κατανόηση, όσο και για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

poverty-map-of-london-1899.jpeg

Η φτώχεια βέβαια δεν είναι καινούρια κατάσταση, ενώ ο κοινωνικός διαχωρισμός μέσα στην πόλη (segregation) είναι μια παλιά κιόλας ιστορία. Αναγνωρίζουμε ως «φυσικό» το γεγονός ότι όμοιας τάξης εισοδήματα συχνά ομαδοποιούνται σε σχετικά ομοιογενείς συνοικίες. Γνωρίζουμε καλά ότι η άγρια αστικοποίηση έσπειρε τον πλανήτη παραγκουπόλεις. Τέλος, το γεγονός ότι η παραδοσιακή φτώχεια στεγάστηκε στις ιστορικές φτωχογειτονιές, αποτελεί κάτι σαν μέρος της κουλτούρας μας: το ζήσαμε οι ίδιοι ή το είδαμε στο ασπρόμαυρο σινεμά….….»

Booth’s Poverty Map of London 1899.

poverty-map-of-london-legend-complete.gif

.

.

.

.


ΜΑΥΡΟ: χαμηλότερη κατηγορία. Διεστραμένη, ημι-εγκληματική κατηγορία.
ΣΚΟΥΡΟ ΜΠΛΕ: Πολύ κακή. Σε χρόνια ανάγκη.
ΓΑΛΑΖΙΟ: Κακή. 18σελίνια. με 21σελίνια την εβδομάδα για μια μέτρια οικογένεια
ΠΟΡΦΥΡΟ: Μικτή. Κάποιοι άνετα, άλλοι φτωχοί
ΡΟΖ: Αρκετά άνετα. Καλή κατάσταση, συνήθεις αποδοχές.
ΚΟΚΚΙΝΟ: Μεσαία τάξη. Άνετη κατηγορία.
ΚΙΤΡΙΝΟ: Ανώτερα μεσαία και ανώτερα στρώματα. Πλούσιοι.

BLACK: Lowest class. Vicious, semi-criminal.
DARK BLUE: Very poor, casual. Chronic want.
LIGHT BLUE: Poor. 18shillings to 21shillings a week for a moderate family
PURPLE: Mixed. Some comfortable others poor
PINK: Fairly comfortable. Good ordinary earnings.
RED: Middle class. Well-to-do.
YELLOW: Upper-middle and Upper classes. Wealthy.

BLACK: classe la plus basse. Vicious, semi-criminelle.
DARK BLUE: Très pauvre, décontracté. Besoin Chronique
BLEU CLAIR: Mauvais. 18shillings à 21shillings la semaine pour une famille modérée
VIOLET: Mixte. Some confortables d’autres pauvres
PINK: Assez à l’aise. Bons revenus ordinaires.
ROUGE: Classe moyenne. A l’aise.
JAUNE: Classe moyenne-supérieure et supérieure. Riches.

Έχει ενδιαφέρον η ανάλυση του υπομνήματος και η περιγραφή των τάξεων και ειδικά των δύο ακραίων (παρατίθεται αυτούσια):

Booth’s Description of Classes

A The lowest class, which consists of some occasional labourers, street sellers, loafers, criminals and semi-criminals. Their life is the life of savages, with vicissitudes of extreme hardship and their only luxury is drink.
B Casual earnings, very poor.The labourers do not get as much as three days work a week, but it is doubtful if many could or would work full time for long together if they had the opportunity. Class B is not one in which men are born and live and die so much as a deposit of those who from mental, moral and physical reasons are incapable of better work.
C Intermittent earning. 18s to 21s per week for a moderate family. The victims of competition and on them falls with particular severity the weight of recurrent depressions of trade. Labourers, poorer artisans and street sellers. This irregularity of employment may show itself in the week or in the year: stevedores and waterside porters may secure only one of two days’ work in a week, whereas labourers in the building trades may get only eight or nine months in a year.
D Small regular earnings. poor, regular earnings. Factory, dock, and warehouse labourers, carmen, messengers and porters. Of the whole section none can be said to rise above poverty, nor are many to be classed as very poor. As a general rule they have a hard struggle to make ends meet, but they are, as a body, decent steady men, paying their way and bringing up their children respectably.
E Regular standard earnings, 22s to 30s per week for regular work, fairly comfortable. As a rule the wives do not work, but the children do: the boys commonly following the father, the girls taking local trades or going out to service.
F Higher class labour and the best paid of the artisans. Earnings exceed 30s per week. Foremen are included, city warehousemen of the better class and first hand lightermen; they are usually paid for responsibility and are men of good character and much intelligence.
G Lower middle class. Shopkeepers and small employers, clerks and subordinate professional men. A hardworking sober, energetic class.
H Upper middle class, servant keeping class.

« … Σήμερα όμως δεν έχουμε να κάνουμε με τη γνωστή «παραδοσιακή», στατική, ακόμα και «κληρονομική» φτώχεια του αγροτικού χώρου ή της πρόσφατης αστικοποίησης. Πρόκειται για μια καινούρια δυναμική διαδικασία ραγδαίας ‘φτωχοποίησης’ και περιθωριοποίησης μεγάλων κοινωνικών ομάδων, των μεσαίων στρωμάτων. Ομάδων, οι οποίες, πολύ πέρα από την συμμετοχή τους στη μέχρι τώρα κοινωνική οργάνωση και συμφωνία, υπήρξαν τα ίδια της τα στηρίγματα. Είναι αυτοί που είχαν αποδεχτεί και επενδύσει σ’αυτό το ‘κοινωνικό σχέδιο’ (μετείχαν στην εκπαίδευση που η κοινωνία επέλεξε και επέβαλε, δήλωσαν έμπρακτα νομιμοφροσύνη στο σύστημα και αποδέχτηκαν το πλέγμα των αξιών του). Είναι αυτοί που πλήρωσαν τα τιμήματα που τους ζητήθηκαν (οικονομικά, ηθικά, προσωπικά κλπ.), συντηρώντας αλλά και συντηρούμενοι από ιδεολογίες και αξίες συνεχιζόμενης κοινωνικής αναρρίχησης, απόλυτου ατομικισμού και ανεξέλεγκτης κατανάλωσης. Αυτοί είναι που συνθλίβονται σήμερα στο κοινωνικό περιθώριο. Η έννοια της «κοινωνικής δικαιοσύνης», με όποιους τρόπους κι αν είχε κατασκευαστεί και «συμφωνηθεί» να ισχύσει, σήμερα καταρρέει. Κι ένας μετά τον άλλο, οι καθρέφτες μέσα στους οποίους η κοινωνία λάτρεψε τον εαυτό της, θρυμματίζονται. Το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» δοκιμάζεται, κι αυτό θέτει σε κίνδυνο την κοινωνία την ίδια ….»

(Τα αποσπάσματα είναι από: Δώρα Λαφαζάνη, «Χώρος και Κοινωνικές Σχέσεις – Χώρος και Κοινωνικός Αποκλεισμός», Σύγχρονα Θέματα, τ. 62, 1-3/1997, 69-75)
Δείτε και :Booth’s1898-99 Map
Poverty maps of London
Booth’s poverty map of London
Charles Booth and poverty mapping in late nineteenth century London
Charles Booth and the survey into life and labour in London (1886-1903)
Selected Studies on Charles Booth
Επίσης : Τhe spatial form of poverty in Charles Booth’sLondon (Μεταφέρω από το σχόλιο αρ. 5, infra, του ‘στεγασμένος’)
Κι ακόμη : Η «εξαφάνιση» της φτώχειας
Ενημέρωση (13-Ιαν-08):
Πληθαίνουν οι Άθλιοι τωνΑθηνών

και
Η μάχη των αστέγων για μια «θέση» ύπνου
Επίσης :
11.000 άστεγοι στην Αθήνα
«Δεν θέλω λύπηση, θέλω μόνιμη δουλειά»
Έντεκα χιλιάδες σκιές στη λαμπερή Αθήνα
Πού μπορούν να βρουν φαγητό και στέγη
Μια Εστία για 70 από τους άστεγους της Αθήνας (τους οποίους ο Δήμος Αθηναίων μέτρησε στο τέλος του 2007, και τουςβρήκε 1700.)

Στη Θεσσαλονίκη ..

’Αποροι – Άστεγοι: η άλλη πλευρά της ζωής στη Θεσσαλονίκη !
Τριπλασιάστηκαν σε 3 χρόνια οι άστεγοι της Θεσσαλονίκης
Μια χούφτα ανθρωπιάς για χιλιάδες απόρους

©Μετάφραση – Μοντάζ : L’Enfant de la Haute Mer

© Photo_Copyright : Drugo

(συνεχίζεται …)

Για άλλα (περί βίας) συναφή, δείτε εδώ

Για άλλα (περί φτώχειας) συναφή, δείτε εδώ



Αρέσει σε %d bloggers: