Ζήτω ο σοσιαλισμός: Παπανδρέου vs Πρόεδρος της Ισλανδίας (update)

Φεβρουαρίου 28, 2011
Πρόεδρος Ólafur Ragnar Grímsson, της Δημοκρατίας της Ισλανδίας, ο Μέγας!
[Να τους χαιρόμαστε τους σοσιαλιστές που κυβερνούν]

Θα επιτρέψει ο ελληνικός λαός στον Γιώργο Παπανδρέου και την κυβέρνησή του να ρημάξουν κυριολεκτικά την Ελλάδα με την πολιτική που ακολουθούν ή θα τους διώξει από την εξουσία πριν προλάβουν να ολοκληρώσουν το ολέθριο έργο τους, περιορίζοντας τις ζημιές στα όσα έχουν ήδη κάνει, τα οποία φυσικά θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να αναστραφούν; Το δίλημμα αυτό κυριαρχεί πλέον στην πολιτική ζωή του τόπου, καθώς έχει γίνει σαφές ότι ο πρωθυπουργός αδιαφορεί για κάθε είδους λαϊκή διαμαρτυρία και είναι αποφασισμένος να φέρει σε τέρμα την αποστολή που έχει αναλάβει – να «κινεζοποιήσει» την Ελλάδα. 

ο ανεξάρτητος Πρόεδρος της Ισλανδίας Ólafur Ragnar Grímsson. Η χώρα δεν ανήκει στην ευρωζώνη (έχει κορώνες), έχει 400.000 περίπου κατοίκους και Δημόσιο χρέος μικρό, γύρω στο 36% του ΑΕΠ της. Τα χρέη των τραπεζών είναι καμιά δεκαριά φορές το ΑΕΠ, τα ανέλαβε το κράτος και η χώρα χρεωκόπησε… Οι κάτοικοι ξαναγύρισαν στην παλιά τους τέχνη, ψαράδες (πολλή ρέγγα στην Ισλανδία). Εκείνη την ώρα μπαίνει το ΔΝΤ και η παρέα του (ξέρουμε εμείς…). Τους δίνει μια μικροδόση και κάνουν μια συμφωνία να ξεχρεώσουν τα 5,6 δισ. δολάρια που χρωστάνες στους δανειστές Βρετανούς και Ολλανδούς σε 13 χρόνια με επιτόκιο 5,55%. Βάζει η Τρόϊκα τα χαρτιά μπροστά στον Ólafur για να τα κυρώσει, αυτός όμως τα στέλνει σε δημοψήψισμα. «93,2% νιέτ», είπαν οι Ισλανδοί. «Ααα, λέει ο Ólafur, τα παιδιά δεν συμφωνούν… πρέπει να μας κάνετε καλύτερη πρόταση». «35 χρόνια και 3,2% επιτόκιο», λέει με μια φωνή η τρόϊκα. «ΟΚ, λέει ο Πρόεδρος, ωστόσο λέω να μην την κυρώσω εγώ, περιμένετε, θα κάνω σε λίγες μέρες δημοψήφισμα»… Αυτά…… Ο δικός μας Παπακωνσταντίνου κυρώνει ό,τι λάχει και ούτε από την Βουλή δεν υποχρεώνεται να περάσει..

Πάνω από εκατό χιλιάδες λαού ξεχύθηκαν την Τετάρτη στους δρόμους της Αθήνας εναντίον του. Αυτός βρισκόταν σε ταξιδάκι «πολιτικού τουρισμού» στη Φινλανδία και έκανε δηλώσεις… αυτοθαυμασμού! «Η κυβέρνησή μου ανήγαγε τις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές σε δημοψήφισμα για τις μεταρρυθμίσεις και τις κερδίσαμε» διακήρυξε θριαμβολογώντας. Με προκλητικό τρόπο, την επομένη ακριβώς της γενικής απεργίας και του συλλαλητηρίου εναντίον της πολιτικής της, η κυβέρνηση Παπανδρέου με τις κατοχικές δυνάμεις της ΕΕ και του ΔΝΤ γνωστοποίησαν τι έχουν συμφωνήσει εναντίον των Ελλήνων εργαζομένων γι’ αυτό το τρίμηνο με το «Μνημόνιο 4», το οποίο επιχειρεί να δεσμεύσει και την επόμενη κυβέρνηση, βάζοντας στόχους για την τετραετία 2012 – 2015! Τι προβλέπει; Πρώτα πρώτα λεηλασία των αποδοχών των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα με το κόλπο του «ενιαίου μισθολογίου στο Δημόσιο» και νέες, δραστικές περικοπές των μισθών όσων εργάζονται στις ΔΕΚΟ. Λεηλασία όλου του ελληνικού λαού μέσω αφενός της αύξησης των τιμολογίων του ηλεκτρικού, του νερού, του τηλεφώνου κ.λπ. και αφετέρου μέσω της αύξησης κατά 10% (!) του ΦΠΑ ειδών πρώτης ανάγκης, τα οποία θα μετατάξουν από το συντελεστή του 13% στο συντελεστή 23%. Δραματική υποβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών στην υγεία μέσω της μείωσης της κρατικής επιχορήγησης στους αντίστοιχους δημόσιους φορείς. Μείωση κοινωνικών επιδομάτων και άλλα πολλά…

Jóhanna Sigurðardóttir, η εν σοσιαλισμώ συνάδελφος του Παπανδρέου και άκρως ενδοτική απέναντι στους δανειστές της χρεωκοπημένης Ισλανδίας. Διαβάστε (Δελαστίκ)

Για τους εργαζόμενους η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι η πιο ανελέητη και μισητή κυβέρνηση του κεφαλαίου που έχει περάσει ποτέ από αυτόν τον τόπο. Για το ξένο και το ελληνικό κεφάλαιο βεβαίως είναι το πιο τυφλό πολιτικό όργανο που είχαν ποτέ. Δικαίως διεκδικεί τον τίτλο της πιο σημαντικής κυβέρνησης για την προώθηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, πρωτίστως του ξένου αλλά φυσικά και του εγχώριου. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη κυβέρνηση και για έναν ακόμη λόγο: είναι μια… «κυβέρνηση – καμικάζι»! Ο Γ. Παπανδρέου θα φύγει από τη χώρα αμέσως μόλις ανατραπεί, προσδοκώντας στη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ ή του ΓΓ του ΝΑΤΟ ή κάτι ανάλογο. Έχει αποφασίσει ότι δεν έχει πολιτικό μέλλον στην Ελλάδα και ούτε θέλει κάτι τέτοιο. Έχει προσαρμόσει επομένως τη διακυβέρνησή του στο ότι θα κάνει μόνο μία πρωθυπουργική θητεία, άρα στη διάρκεια αυτής της μοναδικής θητείας του πρέπει να πάρει όλα τα μέτρα συντριβής του εργατικού  κινήματος και του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα! Να φτωχύνει τόσο πολύ τους έλληνες εργαζόμενους και τη χώρα συνολικά ώστε να τους παραδώσει βορά στο ξένο και το ελληνικό κεφάλαιο με πολύ ευνοϊκότερους όρους για το κεφάλαιο από όσο τους παρέλαβε.

Στην Ελλάδα οι πολίτες συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις έπειτα από εννέα μεγάλες απεργίες από τον Φεβρουάριο του 2010 (πηγή: http://www.npa2009.org/content/le-fmi-%C3%A9paul%C3%A9-par-la-commission-europ%C3%A9enne-organise-le-pillage-de-la-gr%C3%A8ce-cadtmorg)

Από την επιτυχία αυτής της αποστολής θα κριθεί η προώθησή του ή όχι σε διεθνή αξιώματα, όπως αυτά που προαναφέρθηκαν. Έτσι το βλέπει ο Γ. Παπανδρέου. Η πρωθυπουργική του θητεία στην Ελλάδα είναι κάτι σαν το… «αγροτικό» των γιατρών! Μια αναγκαία φάση, χωρίς συνέχεια, στην καριέρα του. Αυτό που εμείς θεωρούμε «συντρίμμια», την εξαθλίωση δηλαδή εκατομμυρίων Ελλήνων εξαιτίας της πολιτικής Παπανδρέου, είναι στην πραγματικότητα το εξαιρετικό έργο υπέρ του κεφαλαίου που παρουσιάζει ο Γ. Παπανδρέου στους ξένους ηγέτες και για το οποίο αποσπά τα ειλικρινή συγχαρητήριά τους!  Αυτά είναι τα διαπιστευτήρια που παρουσιάζει για να τους πείσει να τον προωθήσουν. Προφανώς αυτή η πολιτική θα καταφέρει διαλυτικά πλήγματα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτό αφήνει τον Παπανδρέου παγερά αδιάφορο. Στο βαθμό που οι «βουλευτές – κότες» του ΠΑΣΟΚ δεν τον ανατρέπουν, ο Γ. Παπανδρέου τους σπρώχνει αδίστακτα να τους πετάξει στον πολιτικό Καιάδα για να υπηρετήσει τα προσωπικά του πολιτικά σχέδια, χρησιμοποιώντας τους βουλευτές και τα στελέχη του εκφυλισμένου ΠΑΣΟΚ ως λίπασμα για την ανέλιξη της προσωπικής πολιτικής του καριέρας σε διεθνές επίπεδο. Όσο διατηρείται όμως αυτή η κατάσταση, ο Παπανδρέου είναι άτρωτος από ειρηνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας –απεργίες, πορείες, συλλαλητήρια– για τον απλούστατο λόγο ότι δεν επιδιώκει ουσιαστικά την επανεκλογή του. Αδιαφορεί έτσι για τα πάντα, για οποιαδήποτε καταστροφική συνέπεια της πολιτικής του. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η διατήρησή του στην πρωθυπουργία τόσο χρόνο όσο κρίνει ότι απαιτείται για να ολοκληρώσει με επιτυχία τις «εξετάσεις» που δίνει στον Ομπάμα, στη Μέρκελ, τον Σαρκοζί και τους υπόλοιπους που θα αποφασίσουν για τη μελλοντική καριέρα του. Όσο χρόνο έχει την εξουσία, είναι πανευτυχής και ας λένε ό,τι θέλουν γι’ αυτόν οι Έλληνες ιθαγενείς. Η δουλειά του να γίνει. Όλα τα υπόλοιπα είναι ασήμαντες λεπτομέρειες για τον Παπανδρέου.

Αν τον αφήσουμε να μας χρησιμοποιήσει όπως θέλει και δεν τον διώξουμε κλωτσηδόν, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας ως λαός.

♦ Συναφή, συναφέστατα και σαφέστατα :

♦ Για άλλη μια φορά ο Πρόεδρος της Ισλανδίας στέλνει στο διάολο το ΔΝΤ, αγγλικά & ολλανδικά αρπαχτικά και περνάει από δημοψήφισμα, παρακάμπτοντας το υποτελές κοινοβούλιο
♦ ο Έλληνας Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε: «Ένα μήνυμα για όλους μας. Ένας άδολος πατριωτισμός μας ρίχνει στη μάχη για να ξεπεράσουμε κάθε κρίση και κάθε δυσκολία. Και θα το πετύχουμε».
♦ Ελλάδα: η ΕΕ, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ ετοιμάζουν την λεηλασία της δημόσιας περιουσίας της χώρας (απ’όπου και το πρώτο σκίτσο)
♦ Για την Ισλανδική οικονομία

♦ Το ΔΝΤ συνεπικουρούμενο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή οργανώνει την λεηλασία της δημόσιας περιουσίας της Ελλάδας προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου …….  η ελληνική κυβέρνηση, στην υπηρεσία της Τρόικας (ΔΝΤ-Ευρ.Επ.-Ε.Κ.Τράπεζα) είναι ένοχη για εγκατάλειψη πληθυσμού σε κίνδυνο ….
ενώ ο Παπακωνσταντίνου αποδέχτηκε άλλη μια ανάμιξη του ΔΝΤ-Ε. Επιτρ. στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας…..

YES, WE strauss-KAHN !!!
♦ Άλλα δικά μου συναφή

Φέρδερ-Φέρδερ Ρήντινγκ

♦ The (CIA) online Factbook: Iceland
♦ Iceland country profile (BBC)

©-Στο αρχικό κείμενο του Γιώργου Δελαστίκ, από το Πριν οργανικά πρόσθετα, ένζυμα και βελτιωτικά μοντάρισε η L’Enfant de la Haute Mer

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.


Κίτρινα Συνδικάτα-Κόκκινα Συνδικάτα & «Αλεπούδες» (μικρό δοκίμιο)

Φεβρουαρίου 15, 2011

.

Οι καρβουνιάρηδες της Χάβρης: τιμητικό αφιέρωμα στον Jules Durand, έπειτα από 100 χρόνια

Coalmen of Le Havre: tribute to Jules Durand, one hundred years later

Les charbonniers du Havre: hommage à Jules Durand, cent ans plus tard

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια — Translation, editing, lighting, scenery and costumes — Traduction, édition, éclairage, décors et costumes: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μας ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση

Το 1910 οι καρβουνιάρηδες της Χάβρης ξεκινούν «απεργία επ’αόριστον», ενάντια στην εντεινόμενη αντικατάστασή τους από τις μηχανές και ενάντια στην ακρίβεια, ενώ παράλληλα, ζητούν αυξήσεις μισθού και πληρωμή των υπερωριών τους.
Ο Jules Durand είναι ο γραμματέας του συνδικάτου CGT των καρβουνιαρέων (ΠΡΟΣΟΧΗ: τα αρχικά παραπέμπουν στην συνδικαλιστική παράταξη που πρόσκειται σήμερα στο ΚΚΓ-PCF). Ο Durand όμως ήταν αναρχικός, ενώ η CGT μέχρι την οκτωβριανή επανάσταση ήταν αναρχοσυνδικαλιστές.
Ο Durand, ως γραμματέας, κατηγορήθηκε ότι εισηγήθηκε στην συνέλευσή τους και αποφάσισαν την δολοφονία ενός «κίτρινου συνδικαλιστή» (σ.σ. κίτρινοι λέγονται οι συνδικαλιστές που δεν ενοχλούν την εργοδοσία, είναι δλδ «εργοδοσία-friendly», δείτε περισσότερα στο τέλος της ανάρτησης). Καταδικάστηκε σε θάνατο για «ηθική συναυτουργία σε δολοφονία». Η καταδίκη του έβαλε φωτιά στον εργατόκοσμο όλου του κόσμου, με αποτέλεσμα στις 16 Φεβρουαρίου, ο Γάλλος Πρόεδρος να μετατρέψει την ποινή του σε επταετή κάθειρξη. Το 1918 αθωώθηκε, έπειτα από εξαετή αναψηλάφηση, η αδικία όμως που υπέστη τον ισοπέδωσε, έχασε τα λογικά του και πέθανε το 1926 στο ψυχιατρείο.

Ο Jules Durand σημαία σε διαδήλωση στη Havre – The Jules Durand flag in protest in Havre – Le drapeau Jules Durand en signe de protestation au Havre [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ο Jules Durand υπήρξε θύμα εργοδοτικής σκευωρίας και της ταξικής δικαιοσύνης.

Το πλαίσιο
Από τις αρχές του 1910, οι καρβουνιάρηδες της Χάβρης, που φόρτωναν και ξεφόρτωναν κάρβουνο στις αποθήκες των πλοίων, έχουν όλο και λιγότερη δουλειά. Είναι 700-800 τακτικά εργαζόμενοι, στους οποίους προστίθενται άλλοι τόσοι ‘περαστικοί’, εργάτες που πάνε για κανα-δυό μεροκάματα, χωρίς να έχουν την πρόθεση να δουλέψουν κανονικά.

Το σπίτι του Jules Durand – The home of Jules Durand – La maison de Jules Durand [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ωστόσο, οι περισσότεροι από τους τακτικούς δουλεύουν τρεις μέρες τη βδομάδα. Προσλαμβάνονται με τη μέρα και πληρώνονται μεροκάματο σύμφωνα με την απόδοσή τους. Στην καλύτερη περίπτωση κερδίζουν 4-4,5 φράγκα τη μέρα για μια δουλειά εξαντλητική, μέσα στην καρβουνόσκονη και ζουν σε εφιαλτικές συνθήκες: μέσα σε ανθυγιεινά παραπήγματα, όπου η φυματίωση και ο αλκοολισμός θερίζουν (εκτιμάται ότι 90% των καρβουνιάρηδων είναι αλκοολικοί). Πρόκειται για ένα απομονωμένο και φθίνον υπο-προλεταριάτο.

Το «Χρηματιστήριο» της Εργασίας στο Παρίσι, Πρωτομαγιά 1906 – the Labor «Stock Exchange» in Paris, 1st May 1906 – la «Bourse» du Travail, 1er Mai 1906 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το κάρβουνο είναι βασικό για το λιμάνι που γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη: μέσα σε 40 χρόνια η δραστηριότητά του δεκαπλασιάστηκε. Χωρίς κάρβουνο, δεν θα υπήρχαν καράβια, δεν θα υπήρχε εμπόριο. Μέσα στο 1910 το Συνδικάτο των Καρβουνιάρηδων αναδιοργανώνεται, απομακρύνει «τους μέθυσους και τους ανίκανους», αναδεικνύει νέο πολιτικό γραφείο και εκλέγει νέο Γραμματέα, τον μόνο που προτάθηκε, τον Jules Durand. Ο Durand είναι ειρηνιστής, μέλος της «Λίγκας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», που ιδρύθηκε λίγα χρόνια νωρίτερα με αφορμή την «υπόθεση Dreyfus», πίνει νερό και είναι ακτιβιστής αντι-αλκοολικού σωματείου. Είναι επιμελής μαθητής του «Λαϊκού Πανεπιστήμιου του Χρηματιστήριου’ της Εργασίας» (στμ. «εργατικά συμβούλια» για την αλληλοβοήθεια, τη μόρφωση και την αυτο-οργάνωση) και καταφέρνει να ξανα-ενώσει τους επαναστάτες συνδικαλιστές.
Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1909, στο συνέδριο της CGT είχαν επικρατήσει οι επαναστάτες, που ήταν αντίθετοι με οποιοδήποτε συμβιβασμό με το κράτος και την εργοδοσία. Η CGT είναι υπέρ των γενικευμένων απεργιών, ενώ οργανώνει 1000 απεργίες κάθε χρόνο. Ο Durand και η ομάδα του καταφέρνουν να οργανώσουν την συντεχνία: τρεις μήνες αργότερα υπάρχουν μεταξύ των τακτικών εργατών 400 εγγεγραμμένα μέλη.

Το κτήριο του «Χρηματιστηρίου» της Εργασίας στο Παρίσι, 2005 – The building of the Labor «Stock Exchange» in Paris, 2005 – Le Bâtiment de la Bourse du Travail, Paris, 2005 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Εκβιασμοί και προκλήσεις
Αρχές Αυγούστου του 1910, η κατάσταση για τους καρβουνιάρηδες χειροτερεύει. Ήδη από το 1909, η εργοδοσία είχε φέρει εγκάθετους, που αντικαθιστούσαν μια ντουζίνα εργάτες. Επιπλέον, το 1910, τοποθέτησαν μια πλωτή γέφυρα, την Tancarville, με σύστημα αλυσσίδας βαγονέττων, με αποτέλεσμα να βγουν εκτός δουλειάς 150 εργάτες. (Σήμερα υπάρχει εκεί η ομώνυμη κρεμαστή γέφυρα).

Αναθηματική πλάκα έξω από το σπίτι του Jules Durand – Dedicatory plaque outside the house of Jules Durand – Plaque dédicatoire à l’extérieur de la maison de Jules Durand [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Οι διεκδικήσεις τους είναι πολλές: αύξηση μισθών, μείωση του χρόνου εργασίας, εγγυήσεις ασφάλειας της εργασίας, εγκατάσταση ντους στις αποβάθρες, κατάργηση των συσσιτίων…[σ.σ. επειδή πήρα κάποια email σχετικά με το αίτημα κατάργησης των συσσιτίων   -και επειδή και μένα με παραξένεψε και το έψαξα πολύ: συμπέρανα ότι ζητούσαν κατάργηση : α).- για να έχουν καλύτερο μεροκάματο. β).- επειδή το συσσίτιο ήταν υποχρεωτικό. γ).- επειδή το γεύμα το πλήρωναν, δεν ήταν δωρεάν: το πλήρωναν συνήθως μισό φράγκο, αλλά και κάποτε ένα. Υποθέτω ότι αυτό που έπαιρναν, δεν ήταν αυτό που πλήρωναν: μάλλον οι εργοδότες έβγαζαν κι από πάνω. δ).- Τέλος, μισό ή ένα φράγκο σε 4,5 φράγκα μεροκάματο ήταν πράγματι υπέρογκο! ]  Παρά τους δισταγμούς (το νεόκοπο συνδικάτο δεν είχε παρά 5.000 φράγκα στο ταμείο), η απεργία ψηφίστηκε στις 18 Αυγούστου.
Η εργοδοσία αποφασίζει να μεταχειριστεί βία και να διαλύσει το συνδικάτο. Αρνείται κάθε διαπραγμάτευση και πολλαπλασιάζει τις προκλήσεις. Στήνει μία «Αντεπαναστατική Συντεχνιακή Ένωση» για να πολεμήσει τους αναρχοσυνδικαλιστές του «’Χρηματιστηρίου’ της Εργασίας» και να οργανώσει προβοκάτσιες: ‘βαλτοί’ παριστάνουν τους απεργούς και χτυπάνε τους απεργοσπάστες … Η αστυνομία είναι στις αποβάθρες, οι συλλήψεις για παρεμπόδιση της ελευθερίας στην εργασία πολλαπλασιάζονται ….

Κάλεσμα στους Εργάτες: Εργάτες, Μπροστά στην ενωμένη εργοδοσία, οι σύντροφοι στους οποίους έχετε εμπιστευτεί να υποστηρίζουν τα συμφέροντά σας, οφείλουν να κάνουν επιτακτική έκκληση σε όλους τους εργάτες, ώστε να ενωθούμε και να γίνουμε ανίκητοι… … Ελάτε λοιπόν μαζικά, Σύντροφοι, να γραφτείτε στο συνδικάτο, που είναι το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί τα δικαιώματά σας. Poster που αναγγέλλει την ίδρυση του «Χρηματιστήριου» της Εργασίας στη Νάντη το 1893. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τα πλοία δεν φεύγουν, αλλά και όσα έρχονται κατευθύνονται σε άλλα ευρωπαϊκά λιμάνια: η χασούρα διογκώνεται. Τότε οι εργοδότες προσλαμβάνουν απεργοσπάστες (αλεπούδες) για να δουλέψουν την Tancarville. Πληρώνονται διπλό και τρίδιπλο μεροκάματο( 10 ή 15 φράγκα), τρέφονται από την εργοδοσία και στεγάζονται σε πλοία, για να μην έρχονται σε επαφή με τους απεργούς.
Οι συγκρούσεις με τις ‘αλεπούδες’ πολλαπλασιάζονται, αφού η κατάσταση των απεργών χειροτερεύει ταχύτατα: το ταμείο δεν μπορεί να διαθέσει παρά μισό φράγκο την ημέρα για κάθε εργάτη και την οικογένειά του, ενώ ο Δήμαρχος απαγορεύει τους εράνους για την ενίσχυση των απεργών.
Στις 9 Σεπτεμβρίου, η ‘αλεπού’ Louis Dongé, που είχε δουλέψει στις 7 και 8 Σεπτεμβρίου συνεχώς, απειλεί (μεθυσμένος) με το ρεβόλβερ του τέσσερις μη συνδικαλισμένους απεργούς, μέσα σε μπιστρό του λιμανιού. Ξεσπάει καυγάς, τον αφοπλίζουν και τον και τον κάνουν «τουλούμι στο ξύλο». Την επομένη πέθανε στο νοσοκομείο, ενώ οι τέσσερις συνελήφθησαν.

Η στημένη δίκη εναντίον του Jules Durand. 1910-2012: Εκατό χρόνια από την μηχανορραφία [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Η εταιρεία Transat«αγοράζει» δέκα καρβουνιάρηδες, μη-απεργούς (ψευδομάρτυρες), σύμφωνα με τις μαρτυρίες των οποίων η δολοφονία της ‘αλεπούς’ Louis Dongé είχε ψηφιστεί στη γενική συνέλευση των απεργών, έπειτα από εισήγηση του ίδιου του Jules Durand, ο οποίος την είχε προμελετήσει και οργανώσει.
Στο λιμάνι γίνεται μια συνοπτική ανάκριση και το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 1910 η αστυνομία συλλαμβάνει στο «σπίτι» τους τον Jules Durand και τους αδελφούς Boyer… όλοι τους μέλη της διοίκησης του Συνδικάτου των Καρβουνιάρηδων. Τους απαγγέλλονται κατηγορίες για «ηθική αυτουργία σε δολοφονία» και φυλακίζονται. Άλλα τρία μέλη του πολιτικού γραφείου του συνδικάτου απολύονται «ως συνεργοί του δολοφόνου Durand».

Συνέλευση κυριών για αρχαιρεσίες στο «Χρηματιστήριο» της Εργασίας στην Troyes, 1900 περίπου [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Η σκευωρία προχωρεί
Ο εισαγγελέας, στηριζόμενος ιδιαίτερα και από τους ανωτέρους του, ξεκινάει μια ανάκριση με ‘κατασκευασμένο’ κατηγορητήριο. Οι μάρτυρες υπεράσπισης (μεταξύ των οποίων και οι τέσσερις) δεν πήραν καν τον λόγο. Ο τύπος λυσσάει εναντίον των συνδικαλιστών. Η CGT οργανώνει την αλληλεγγύη στον Jules Durand, ο Jean Jaurès γράφει στην Humanité. Σε όλη τη διάρκεια της ανάκρισης η χώρα βράζει. Πρόεδρος του Δημοτικού συμβουλίου ήταν τότε ο Aristide Briand, ακτιβιστής του Γαλλικού Εργατικού Κόμματος του Jules Guesde, υπέρμαχος του επαναστατικού συνδικαλισμού και της γενικής απεργίας. Εν συνεχεία ο Briand γράφτηκε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Jean Jaurès, και μετά μετέσχε στην κυβέρνηση με (σ.σ. το καλό παιδί) τον επίσης σοσιαλιστή  Clémenceau, που έπνιξε στο αίμα και τσάκισε μια σειρά εργατικές και αγροτικές εξεγέρσεις (σ.σ. Ο Clémenceau, ως Υπ. Εσωτερικών, τσάκισε με το στρατό την απεργία στα ανθρακωρυχεία του Pas de Calais την Πρωτομαγιά του 1906, που ξεσηκώθηκαν έπειτα από την καταστροφή στην Courrières, με περισσότερους από 1.000 νεκρούς ανθρακωρύχους, τη χειρότερη στην ιστορία των ορυχείων στην Ευρώπη. Τσάκισε επίσης την απεργία των αγροτικών εργατών στα κτήματα των οινοπαραγωγών στο Languedoc-Roussillon, με αποτέλεσμα τελικά να αποχωρήσει από την SFIO, τον Ιούνιο του 1906, αφού ‘τα είπε έξω από τα δόντια’ στον ηγέτη της Jean Jaurès. Για την λαμπρή αυτή περίοδο, την (και καλά) BélleEpoque (1879-1914), έχω γράψει και εδώ ένα εκτενές σχόλιο κάτω από τη φωτογραφία του πρωτοσέλιδου της εφημερίδας Le Petit Parisien). Ήδη, τον Απρίλιο του 1910, ο Briand είχε περάσει έναν νόμο για τις εργατικές και αγροτικές συντάξεις, έχοντας απέναντί του την CGT και την SFIO. Στη συνέχεια αποπειράθηκε να φέρει στη Βουλή ένα νομοσχέδιο «περί κλιμακωτής φορολόγησης του εισοδήματος», το οποίο όμως απέρριψε το Sénat.

Πώς κατάντησε έναν αθώο η αστική δικαιοσύνη: από το ικρίωμα στο ψυχιατρείο. Ο Jules Durand την στιγμή της σύλληψής του το 1910. Και το 1912 στο ψυχιατρείο Sainte-Anne[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Στις 11 Οκτωβρίου 1910, ξεκινάει η απεργία των σιδηροδρομικών σε όλη την Δυτική Γαλλία. Η κυβέρνηση καταγγέλλει «εγκληματική επιχείρηση που στοχεύει την βία, την διασάλευση της τάξης και το σαμποτάζ». Ο Briand σπάει την απεργία, κινητοποιώντας τον στρατό για να αντικαταστήσει τους απεργούς και ταυτόχρονα επιστρατεύει όσους νέους σιδηροδρομικούς ήταν υπόχρεοι θητείας.

Η πρόσοψη του «Χρηματιστηρίου» της Εργασίας στο Bordeaux [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Η δίκη
Η δίκη έγινε τον Νοέμβριο του 1910 στη Rouen. Η πολιτική αγωγή τα λέει χοντρά: καταγγέλλει με λύσσα τον Jules Durand και πετυχαίνει, στις 25 Νοεμβρίου την θανατική του καταδίκη.
Οι αδελφοί Boyer απαλλάχθηκαν, ενώ από τους τέσσερις πραγματικούς ενόχους: ο ένας καταδικάστηκε σε 15 χρόνια καταναγκαστικά έργα, οι δύο σε επτά χρόνια και ο άλλος απαλλάχτηκε.
Με την αναγγελία της ετυμηγορίας, ο Jules Durand παθαίνει συγκοπή, και τον παίρνουν σηκωτό. Όταν αργότερα συνέρχεται στο κελί του, του έχουν βάλει ‘ζουρλομανδύα’. Στον προθάλαμο της εκτέλεσης, σε πλήρη απομόνωση, μετακινείται αλυσσοδεμένος και με μαύρη κουκούλα στο κεφάλι.

αφίσσα που ζητάει αναψηλάφηση της δίκης του Durand [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Οργή και εξέγερση
Στις 28 Νοεμβρίου 1910 και σε ένδειξη αλληλεγγύης, ξεσπάει στη Χάβρη γενική απεργία, που παραλύει όλη την πόλη. Η επιτροπή της συνομοσπονδίας καλεί σε απεργία αλληλεγγύης και καταγγέλλει τις ευθύνες της Compagnie Générale Transatlantique, καθώς και τη στάση της πολιτικής αγωγής. Ο κόσμος θυμάται ακόμη την «υπόθεση Dreyfus», η CGT κολλάει αφίσσες που γράφουν « ό,τι έγινε για τον αξιωματικό Dreyfus πρέπει να γίνει και για τον εργάτη Durand».
Σε διεθνές επίπεδο, η αλληλεγγύη είναι εξ ίσου αισθητή: ο Ben Tillet και η Fédération Internationale des Ports et Docks ξεκινάνε κινητοποιήσεις στις αποβάθρες της Αγγλίας και των ΗΠΑ. Η Ligue des Droits de l’Homme ξεκινάει μια μεγάλη κινητοποίηση διαμαρτυρίας, όλο και περισσότεροι κοινοβουλευτικοί παίρνουν θέση, μέχρι και ο επίσκοπος της Rouen, ο οποίος υπερασπίζεται τον συνδικαλιστή!
Μπροστά σε όλη αυτή την κινητοποίηση, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Armand Fallières, στις 31 Δεκεμβρίου 1910, μετατρέπει την ποινή σε επταετή φυλάκιση. Παρ’όλα αυτά, ξεσπούν νέες διαμαρτυρίες, ο αποτροπιασμός του κόσμου αυξάνεται, αφού η μετατροπή της ποινής υπονοεί ότι ο Durand παραμένει ένοχος.
Χρειάστηκε να έρθει η 16η Φεβρουαρίου του 1911, για να αφεθεί επί τέλους ελεύθερος ο Durand από τις φυλακές Bonne Nouvelle της Rouen. Δυστυχώς, δεν άντεξε την ενοχοποίησή του, τον ζουρλομανδύα και την απομόνωση: τρελάθηκε στ’αλήθεια και ποτέ πια δεν ξαναβρήκε τα λογικά του.
Όταν ξαναγύρισε στη Χάβρη, αυτός που αγαπούσε τα περιστέρια, σκότωσε τα δικά του. Η οικογένειά του και η σύντροφός του αναγκάστηκαν να τον βάλουν στο ψυχιατρείο Quatre-Mares στη Sotteville-les-Rouen, τον Απρίλιο του 1911, όπου και πέθανε στις 20 Φεβρουαρίου του 1926.
Η αναψηλάφηση που ξεκίνησε το 1912 στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο και κράτησε έξη χρόνια, κήρυξε τον Jules Durand αθώο, στις 15 Ιουνίου 1918.
Και όμως, κανένας εργοδότης της Χάβρης, κανένας δικαστής, κανένας ψευδομάρτυρας δεν υπέστη την παραμικρή ενόχληση.

Δείτε (οι γαλλόφωνοι) το γράμμα του Jules Durand στους γονείς του, τρεις μέρες μετά την αναγγελία της θανατικής καταδίκης του, 28 Νοεμβρίου 1910 ( δεν θα μπορέσω να το μεταφράσω). –Πηγή  : Archives départementales de Seine-Maritime, ADSM 1M371 dans un article d’Hélène Rannou « Jules Durand : de la peine de mort à la folie » Chers parents…

Φέρδερ Ρήντινγκ

1.- Πέρα από την βιβλιογραφία που αναφέρεται στο τέλος της βασικής πηγής μου, ανακάλυψα και ένα πιο πρόσφατο βιβλίο (2006): Η αποικιοκρατούμενη Χάβρη από το 1880 ως το 1960, του Claude Malon. Εκεί, πέραν των σχετικών με το θέμα μας, διαβάζουμε στην σελίδα 579 το εξής εντυπωσιακό: « … οι κομμουνιστές εκτιμούν ότι θα πρέπει να διασφαλιστεί η γαλλική παρουσία στο Βιετνάμ…»
2.- Για κίτρινα και κόκκινα συνδικάτα. Περισσότερα για τα «εργοδοσία-friendly» Yellow Unions, τα συνδικάτα που δεν απεργούν και δεν ζορίζουν τους εργοδότες τους. Όμως, γκουγκλίστε και μόνοι σας.(κάθε γαλάζια λέξη κι ένας σύνδεσμος)
3.- Κι εδώ άλλοι, σύγχρονοί μας καρβουνιάρηδες ενήλικες και παιδιά ! !

«PLAY» για ν’ακούσετε τον Jacques Brel και το «Amsterdam» (Live version)

για την αγγλική βερσιόν από τον David Bowie πατήστε «PLAY»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Αρέσει σε %d bloggers: