η παλιά καλή συνταγή: η εξουσία στους ευνούχους!-original in English

20 Μαΐου, 2011

.

The Good Old Recipe: the Power to Eunuchs! (see below the scanned page in English)

La Bonne Vieille Recette: le Pouvoir aux Eunuques!

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια — Translation, editing, lighting, scenery and costumes — Traduction, édition, éclairage, décors et costumes: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μας ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση- our translations are NOT reproduced: but ONLY after prior consultation – nos traductions NE SONT PAS reproduites: qu’UNIQUEMENT après consultation préalable

POLIDORI Gian Carlo(1943-), Italy: Οδαλίσκη και Ευνούχος στο χαρέμι [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ευνούχοι και επιβήτορες: Τα είδη των αξιωματούχων στην προβιομηχανική εποχή

«… Όσον αφορά στο κεντρικό κράτος, ο μείζων κίνδυνος, όπως από τόσο παλιά αναγνώρισε ο Πλάτωνας, είναι η απόκτηση ή η διατήρηση, εκ μέρους των στρατιωτικών ή κληρικών αξιωματούχων δεσμών συγγένειας με συγκεκριμένες ομάδες · τα συμφέροντα των ομάδων αυτών, τείνουν εν συνεχεία να ‘ξεστρατίσουν τους αξιωματούχους από την ευθεία οδό του καθήκοντος, ενώ η υποστήριξή τους τείνει, παράλληλα, να τους χαρίζει περιστασιακά υπερβολικά μεγάλη εξουσία.

Zülfü Livaneli, Ο Ευνούχος της Κωνσταντινούπολης [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Οι στρατηγικές που υιοθετήθηκαν για την αντιμετώπιση αυτού του κυρίαρχου κινδύνου ποικίλλουν στις λεπτομέρειες, αλλά μπορούν να χαρακτηριστούν γενικά ως ευνουχιστικές. Η ιδέα ήταν να σπάσουν οι δεσμοί συγγένειας, στερώντας από τον εκκολαπτόμενο πολεμιστή/ γραφειοκράτη/ κληρικό είτε τους ανιόντες, είτε τους κατιόντες, είτε και τους δύο. Οι τεχνικές που εφαρμόστηκαν, περιέλαβαν τη χρήση ευνούχων, σωματικά ανίκανων για την παραγωγή κατιόντων · ιερέων, των οποίων η αγαμία ήταν προϋπόθεση για την προνομιούχο θέση τους, αποτρέποντας τους έτσι να αναγνωρίσουν απογόνους · αλλοδαπών, των οποίων οι δεσμοί συγγένειας υποτίθεται ότι ήταν σε ασφαλή απόσταση · ή μελών αποκλεισμένων ή χωρίς πολιτικά δικαιώματα ομάδων, τα οποία μέλη ήταν παντελώς ανίσχυρα χωρίς το κράτος το οποίο τους ανέθετε το αξίωμα. Μια άλλη τεχνική ήταν η χρησιμοποίηση «σκλάβων», ατόμων που, αν και εκ των πραγμάτων είχαν εξουσία, εντούτοις, από τη στιγμή που «ανήκαν» στο κράτος, δεν είχαν τεχνικά κανένα άλλο νόμιμο δεσμό, και των οποίων η περιουσία και το αξίωμα θα μπορούσαν να επανέλθουν στο κράτος οποιαδήποτε στιγμή, χωρίς καν να διανοηθούν πως θα είχαν δικαίωμα σε οποιαδήποτε προσφυγή σε σχετική διαδικασία, και άρα χωρίς να θεμελιώνεται οποιοδήποτε δικαίωμα υπέρ κάποιας τοπικής ή συγγενικής ομάδας του εκπεσόντος αξιωματούχου.

Mathew Kuefler, The Manly Eunuch [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Συχνά χρησιμοποιήθηκαν πραγματικοί ευνούχοι. Οι άγαμοι ιερείς είχαν, φυσικά, προεξάρχοντα ρόλο στη χριστιανοσύνη. Μετά την πτώση του Χαλιφάτου, οι στρατιωτικές γραφειοκρατίες σκλάβων ήταν ευδιάκριτες στα ισλαμικά κράτη. Οι αλλοδαποί διέπρεπαν στις φρουρές επιλέκτων των παλατιών και στις οικονομικά αξιώματα των αυτοκρατοριών.

Εντούτοις, οι ευνουχιστικές πρακτικές δεν είχαν οικουμενική ισχύ. Η κινεζική γραφειοκρατία στρατολογήθηκε από τη «ανώτερη τάξη» και η ευρωπαϊκή φεουδαρχική τάξη κατάφερε γρήγορα να επιβάλει την αρχή της κληρονομικότητας εις βάρος της αρχής της παραχώρησης γαιών έναντι παρεχομένων υπηρεσιών. Σε αντίθεση με τις ευνουχιστικές πρακτικές, τα μέλη των ελίτ, τα οποία έχουν επίσημα την άδεια να αναπαράγονται κοινωνικά, και να διατηρούν τα αξιώματά τους για τα βλαστάρια τους, θα μπορούσαμε να τα αποκαλούμε επιβήτορες …»

Από το : Ernest Gellner, Nations and Nationalism, Blackwell, 1983, pp. 15-16 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ernest Gellner, Nations and Nationalism, Blackwell, 1983, pp. 15-16 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Από το : Ernest Gellner, Nations and Nationalism, Blackwell, 1983, pp. 15-16 (οι υπογραμμίσεις δικές μου).

Παλαιότερη δημοσίευσή μου, που ξαναθυμήθηκα με αφορμή:Une antique et bonne solution : le pouvoir aux eunuques (Libération, 20 mai 2011)

(αποδίδεται στον) GALLOCHE Louis, 1670-1761 (France), Η βάφτιση του ευνούχου [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

.
.

PLEASE NOTE: Anonymous comments or comments mentioning fake on-line personality with false or disposable e-mail and a fake alias, will neither be approved nor answered. — ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Short Link: http://wp.me/p3lcY-1Ja

.

.


Angela’s Ashes

22 Νοεμβρίου, 2010
Κι άλλο πλοίο στα βράχια … δεν μπορώ να πω: αν και εκείνοι είναι οι μισοί από μας, μοιάζει να τα κατάφεραν πολύ καλύτερα .. και η Αμερική είναι τώρα ακόμη πιο μακριά …

Με αφετηρία την best seller ομώνυμη αυτοβιογραφία του Ιρλανδού μετανάστη Frank McCourt (19 Αυγούστου 1930-19 Ιουλίου 2009), οι  «Στάχτες της Άντζελα», η ταινία του Alan Parker (1999) παρακολουθεί τον νεαρό Frankie και την οικογένειά του καθώς προσπαθούν να ξεφύγουν από την ενδημική φτώχεια του προπολεμικού Limerick. Η ταινία αρχίζει το 1935 με την οικογένεια στο Μπρούκλιν. Ύστερα από το θάνατο μιας από τις αδελφές του Frankie,  βρέφους ακόμη, επιστρέφουν στην Ιρλανδία, για να βρουν μια  κατάσταση ακόμα χειρότερη.

Angela’s Ashes (video)

(μεγαλώστε)

Στο βιβλίο, ο πατέρας του Frankie, αφού είχε υπηρετήσει στον IRA, έφυγε για την Αμερική, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε την Angela Sheehan από το καθολικό και ‘επαρχιώτικο’ Limerick της Ιρλανδίας.  Η Angela γεννάει το ένα παιδί μετά το άλλο. Το ένα πέθανε βρέφος ακόμη, άλλα δύο δίδυμα πέθαναν από πνευμονία. Οι συγγενείς κανονίζουν την επιστροφή της οικογένειας στην Ιρλανδία.. Τα στοιχειωμένα απομνημονεύματα του Frank McCourt κέρδισαν το Pulitzer.

Ζητείται βοήθεια – Δεν μας χρειάζονται Ιρλανδοί

Η ταινία εξιστορεί σκηνές από την παιδική ηλικία του συγγραφέα αρχικά στην Νέα Υόρκη και ύστερα το Limerick στην Ιρλανδία. Ο McCourt εικονογραφεί μια βάναυση και οδυνηρή εικόνα των παιδικών χρόνων του, όταν το φαγητό σπάνιζε στο τραπέζι, και οι μπότες και τα παλτά ήταν πολυτέλεια.
Με μια μελωδική ιρλανδική φωνή που καλύπτει με ένα συχνά ευγενές αλλά και πικρό χιούμορ το άφατο, ο συντάκτης θυμάται το δύστροπο αλλά αξιαγάπητο πατέρα του, που έπινε μονίμως τα λίγα χρήματα που είχε η οικογένεια. Εξιστορεί την απώλεια των αδελφών του από την ασθένεια και την πείνα, μιλά για την υπερήφανη μητέρα του,  που αναγκάζεται να ζητιανεύει, περιγράφει τη δυσωδία των λυμάτων έξω από τη είσοδο του σπιτιού. Καθώς ο McCourt φτάνει στην εφηβεία, ανακαλύπτει την ντροπή της φτώχειας μαζί με τη μαγεία του Shakespeare, το μυστήριο του φύλου και το φλερτ με το θάνατο, αλλά και την πανίσχυρη ιρλανδική καθολική εκκλησία που δεν συγχωρεί. Πρόκειται για μια δυνατή και συνάμα σπαρακτική ωδή στην ανθεκτικότητα και την αποφασιστικότητα της νιότης. (ξανα-)Δείτε την: κάνει καλό..

πηγές-σημειώσεις :
– η επανάληψη που έκανα πριν λίγες μέρες στην ταινία
– παρόμοιο κλίμα στα πολυάριθμα βιβλία του Archibald Joseph Cronin (19 Ιουλίου1896–6 Ιανουαρίου 1981) και της Betty Smith (Elisabeth Wehner, 15 Δεκεμβρίου 1896- 17 Ιανουαρίου 1972). Κάποια από αυτά έγιναν ταινίες. Η Betty Smith δημοσίευσε το 1943 το: A Tree Grows In Brooklyn, και το 1945 ο Elia Kazan το έκανε ταινία.

©-απόδοση: L’Enfant de la Haute Mer

Για άλλα (περί βίας) συναφή, δείτε εδώ

Για άλλα (περί φτώχειας) συναφή, δείτε εδώ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Αρέσει σε %d bloggers: