ο πολεμιστής Hollande μπροστά στην κρίση, προτιμά την ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Μαλί

28 Ιανουαρίου, 2013

.

The Warrior François Hollande vis-a-vis the crisis, prefers the imperialist intervention in Mali

François Hollande le guerrier  face à la crise, préfère l’intervention impérialiste au Mali

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια — Translation, editing, lighting, scenery and costumes — Traduction, édition, éclairage, décors et costumes: L’Enfant de la Haute Mer
© οι μεταφράσεις μας ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση

Ενώ η ανεργία και η εργασιακή επισφάλεια σαρώνουν την Γαλλία, ο François Hollande και η κυβέρνησή του για να καλύψουν την αποτυχία της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής τους, στέλνουν τα στρατεύματά τους στο Μαλί! «Οι ένοπλες δυνάμεις μας υποστηρίζουν από σήμερα το απόγευμα τις στρατιωτικές μονάδες του Μαλί, πολεμώντας αυτά τα τρομοκρατικά στοιχεία» δήλωσε πανηγυρικά ο Γάλλος πρόεδρος την Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013(1). Η δεξιά και η ακροδεξιά εγκρίνει και χειροκροτεί. (στμτφρ. Μήπως κάνετε λάθος κύριε;). Το σχέδιο Vigipirate πέρασε από το «κόκκινο» σε «κόκκινο ενισχυμένο». Κατά πάσα πιθανότητα θα αναβαθμιστεί και σε «άλικο κόκκινο», όπως το αίμα που θα χυθεί  στο Μαλί και στην γύρω περιοχή!

ο Hollande απέναντι στην κρίση - Holland vis-a-vis the crisis, by Frep (Burkina Faso) [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

ο Hollande απέναντι στην κρίση – Holland vis-a-vis the crisis, by Frep/Crayon de nuit (Burkina Faso) [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τα αστικά ΜΜΕ διαδίδουν χωρίς ανάπαυλα σοβινισμό τους και ολοένα αποστάζουν το δηλητήριο της πολεμικής προπαγάνδας τους για να δικαιολογήσουν τη στρατιωτική επέμβαση. Δημοσιογράφοι, άντρες και γυναίκες πολιτικοί, σύμβουλοι, στρατιωτικοί και εμπειρογνώμονες κάθε είδους, ξεχύνονται στις τηλεοράσεις για να βροντοφωνάξουν την «αλήθεια» τους, και έτσι να αποσπάσουν την προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα των λαϊκών τάξεων που τις ροκανίζουν καθημερινά, με σκοπό να εξυπηρετηθούν καλύτερα τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.
Η επέμβαση αυτή αποφασίστηκε σε μια εποχή που η γαλλική αστική τάξη πέτυχε χάρη στον François Hollande, όλα όσα ήθελε: απολύσεις, εργασιακή ευελιξία και μείωση των αποδοχών των εργαζομένων(2). Για τους Σοσιαλδημοκράτες που βρίσκονται στην κυβέρνηση, ο εχθρός δεν είναι η αστική τάξη, που στέλνει τον λογαριασμό των φοβερών συνεπειών του παραγωγικού της συστήματος στους λαούς, τόσο στην Γαλλία όσο και στην Αφρική, αλλά η «τρομοκρατία».
Ως εκ τούτου, με οποιοδήποτε κόστος, χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου και κινητοποιούν ολόκληρο το (γαλλικό) έθνος πίσω από τον ηγέτη του, τον François Hollande. Ελάχιστα ενδιαφέρει το κόστος του πολλοστού πολέμου των Σοσιαλδημοκρατών (σ.τ.μ. λεφτά για πόλεμο υπάρχουν). Οι πολιτικές λιτότητας, οι δημοσιονομικοί περιορισμοί και περικοπές των δημοσίων δαπανών, προορίζονται για τις λαϊκές τάξεις. Όταν γίνεται πόλεμος στην υπηρεσία των μεγάλων γαλλικών πολυεθνικών, δεν υπολογίζουμε το κόστος.
Όλες οι συζητήσεις σχετικά με την καταπολέμηση των δημόσιων ελλειμμάτων που ακούραστα επαναλαμβάνονται βλακωδώς από τους εκπροσώπους της άρχουσας τάξης, εξατμίστηκαν ως δια μαγείας! Και βρίσκονται γρήγορα και εύκολα τα κεφάλαια για να χρηματοδοτήσουν αυτήν την επιχείρηση η οποία, σύμφωνα κατά τον αρχηγό του κράτους, «θα διαρκέσει όσο χρειαστεί».

Ceci n'est pas un colonialisme [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Αυτό δεν είναι Αποικιοκρατία – This is not Colonialism, by Mauro Biani [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Έτσι λοιπόν κηρύχτηκε ο πόλεμος, όχι ενάντια στην κυριαρχία των χρηματοπιστωτικών αγορών, ούτε ενάντια στην ανεργία, στη φτώχεια, την κοινωνική αδικία, αλλά κατά της «τρομοκρατίας» στο… Μαλί! Αυτό είναι πραγματικά το κύριο πρόβλημα των εργατών, των ανέργων, των επισφαλώς εργαζομένων, των φτωχών εργαζομένων, των αστέγων, με λίγα λόγια όσων «βρίσκονται αμανάτι» να συνθλίβονται από την καπιταλιστική μηχανή. Όλο και περισσότεροι πολίτες απορρίπτουν την πολιτική της κυβέρνησης Ολλάντ και συνειδητοποιούν ότι είναι, στην πραγματικότητα, ότι η προέκταση του πολέμου του Σαρκοζί: μια πολιτική αποκλειστικά στην υπηρεσία της άρχουσας τάξης.
Ο πόλεμος λοιπόν εμφανίζεται ως ένα ισχυρό μέσον για να «μαγειρέψει», τουλάχιστον σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, μια συναίνεση, που θα επιτρέψει να διαιωνίζεται η ίδια ταξική πολιτική. Χρειάζεται άρα να επινοηθούν εξωτερικοί εχθροί, ώστε να εξυπηρετηθούν καλύτερα τα συμφέροντα των ισχυρών στο εσωτερικό: «Υπό αυτές τις συνθήκες, η ιερή συμμαχία όλων των Γάλλων είναι μια πρόσθετη δύναμη για την επιτυχία των προσπαθειών μας», είπε ο Francois Hollande
.
Σε διεθνές επίπεδο, η εργαλειοποίηση της κατοχής του βόρειου Μαλί, εξυπηρετεί κυρίως τα συμφέροντα της αστικής τάξης των ιμπεριαλιστικών χωρών (Γαλλίας, Μεγάλης Βρετανίας, και φυσικά των Ηνωμένων Πολιτειών ειδικά). Υπενθυμίζουμε ότι η κατοχή ενός σημαντικού μέρους του εδάφους του Μαλί είναι μια άμεση συνέπεια της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Λιβύη. Χωρίς την παρέμβαση του ΝΑΤΟ σε αυτή τη χώρα, το βόρειο Μαλί θα μπορούσε πιθανότατα να μην έχει ποτέ καταληφθεί από το Εθνικό Κίνημα για την Απελευθέρωση του Azawad (MNLA) και τους ισλαμιστές συμμάχους τους (AQIM, Ansar Dine, Mujao, Boko Haram, κλπ.). Αυτή η κατοχή «υλοποιήθηκε χάρη στην συνενοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γαλλίας και των τοπικών υπαλλήλων τους, που ονομάζονται: Οικονομική Κοινότητα των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS)»(3). Διευκρινίζουμε, ότι αυτά τα κράτη της Δυτικής Αφρικής διοικούνται από δικτάτορες, εξ ολοκλήρου στην υπηρεσία της Δυτικής αστικής τάξης και ειδικά της γαλλικής, υπό τον Alassane Ouattara, σημερινό πρόεδρο της οργάνωσης και πρόεδρο της Ακτής Ελεφαντόδοντα, ή τον Macky Sall, πρόεδρο της Σενεγάλης . Υποστήριξαν την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη και τη Συρία, όπως συμμετέχουν και σήμερα σε αυτή την καινούρια «νεο-αποικιοκρατική γαλλική αποστολή». Αυτοί είναι οι ηγέτες της ECOWAS που επέβαλαν στο Μαλί την γαλλική επέμβαση.

Φυσικά, υπάρχουν πάρα πολλά συμφέροντα σε αυτήν την περιοχή του κόσμου! Πάρα πολλοί εποφθαλμιούν την Αφρική. Παραδόξως, ο πληθυσμός του Μαλί συγκαταλέγεται από τα Ηνωμένα Έθνη, ανάμεσα στους πιο φτωχούς του πλανήτη (στη 175η  θέση μεταξύ 187 χωρών), ενώ το υπέδαφός του είναι ένα από τα πλουσιότερα στην Αφρική. Αν ο χρυσός παραμένει στην πρώτη θέση του πλούτου της χώρας, οι άλλοι φυσικοί πόροι, και ειδικά το πετρέλαιο, είναι και πολυάριθμοι αλλά και υπο-χρησιμοποιούνται. Ο Νίγηρας, του οποίου ο πληθυσμός ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς ουρανίου στον κόσμο, το οποίο εκμεταλλεύεται ο γαλλικός πυρηνικός όμιλος Areva εδώ και σαράντα χρόνια. Το 2008, ο όμιλος Areva άρπαξε τα «δικαιώματα» στο γιγάντιο ορυχείο Imouraren στον Νίγηρα (προβλέπονται 5000 τόνοι ουρανίου), του οποίου η έναρξη εξόρυξης έχει προγραμματιστεί για το 2014. Το βουλώνουμε βέβαια για τις άθλιες συνθήκες εργασίας στα πιο επικίνδυνα ορυχεία στον κόσμο που ελέγχονται από την Areva. Οι εξεγέρσεις των εργατών ενάντια στις συνθήκες εργασίας δουλείας, καταστέλλονται συστηματικά, χωρίς ποτέ να βρουν οποιαδήποτε απήχηση στα αστικά ΜΜΕ.
Μετά από την Ακτή του Ελεφαντόδοντα και την Λιβύη, είναι η σειρά του Μαλί και ίσως αύριο της Αλγερίας, η οποία μπορεί να πέσει θύμα των ιμπεριαλιστικών αρπακτικών, που απειλούν συνεχώς την ειρήνη του κόσμου, προς όφελος των αντίστοιχων αστικών τάξεων τους. Το Κατάρ, παίζει το ρόλο του υπεργολάβου των ιμπεριαλιστών. Χθες στη Λιβύη, τώρα στο Μαλί και τη Συρία, το Κατάρ συνεχίζει να χρηματοδοτεί τις ένοπλες ομάδες, εις όφελος των ιμπεριαλιστών δασκάλων του.
Οι «τρομοκράτες» που υποτίθεται ότι πολεμάμε σήμερα, είναι προϊόν του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Οι δυτικές αστικές τάξεις,  και ειδικά η αμερικανική, έχουν συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στην αποδυνάμωση οποιασδήποτε κοσμικής και προοδευτικής σκέψης στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Πολλοί εργάτες, αγρότες, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, τραγουδιστές ή απλά προοδευτικοί ακτιβιστές σκοτώθηκαν από τις σφαίρες φανατικών θρησκευόμενων, που εξοπλίστηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από καθεστώτα διεφθαρμένα και αντιδραστικά, που υποστηρίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι τους σημερινούς Ταλιμπάν, χτες  —όταν πολεμούσαν τον σοβιετικό στρατό στο Αφγανιστάν— τους ονόμαζαν Μουτζαχεντίν της ελευθερίας (μαχητές της ελευθερίας).

Πολεμική Αεροπορία Hollande - Hollande Air Force -Forces Aériennes Hollande [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Πολεμική Αεροπορία ο Hollande – Hollande Air Force -Forces Aériennes Hollande, by Riber (Sweden) [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των διαρθρωτικών προσαρμογών που επιβάλλονται από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα (χρηματοδοτικό βραχίονα του ιμπεριαλισμού), η αταλάντευτη υποστήριξη της διεθνούς αστικής τάξης στο σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, ο πόλεμος στο Ιράκ και οι συνακόλουθες καταστροφές(4), για να αναφέρουμε μόνο κάποια από αυτά, έριξαν ένα μέρος του αραβικού και μουσουλμανικού πληθυσμού στην αγκαλιά του πολιτικού Ισλάμ. Η ορμή και τη ζωτικότητα της λαϊκής εξέγερσης στον αραβικό κόσμο έχουν τσακιστεί από τον ιμπεριαλισμό. Στην Τυνησία και την Αίγυπτο, οι δυτικές αστικές τάξεις έχουν ευνοήσει την άνοδο στην εξουσία σκοταδιστικών και αντιδραστικών κυβερνήσεων. Στο Μπαχρέιν, ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ έστειλε άρματα μάχης από την Σαουδική Αραβία για να καταστείλουν και να πνίξουν στο αίμα μία από τις πιο όμορφες και ειρηνικές εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο (5).
Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, χέρι-χέρι με τον ιμπεριαλισμό διεξήγαγε πάντοτε πολέμους, «μερικές φορές ανοικτά, άλλες φορές κρυφά» σε βάρος των λαών του κόσμου, με σκοπό να εξυπηρετήσει αποκλειστικά τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Μεταξύ άλλων παραδειγμάτων, το 1914, προκάλεσαν έναν από τους πλέον θανατηφόρους πολέμους στην ιστορία. Είναι αυτοί που δολοφόνησαν την Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ, εμβληματικές φυσιογνωμίες της γερμανικής εργατικής τάξης το 1919. « Θα μιλήσουν τα όπλα», έλεγε ο Φρανσουά Μιτεράν, όταν ανακοίνωσε τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου το 1991.
Είναι αυτοί οι ίδιοι που τσάκισαν την ενότητα των λαών της Γιουγκοσλαβίας. «Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, σε συνεννόηση με την Κυβέρνηση, αποφάσισε τη συμμετοχή των γαλλικών δυνάμεων στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες κατέστησαν αναπόφευκτες, και οι οποίες θα πρέπει να αναληφθούν στο πλαίσιο της Ατλαντικής Συμμαχίας», έλεγαν σε κοινή δήλωσή τους  ο Πρόεδρος Ζακ Σιράκ και ο Πρωθυπουργός Λ. Ζοσπέν. Την 25η Σεπτεμβρίου του 2012 ο F. Hollande δήλωνε στην Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών: «Η πρώτη έκτακτη ανάγκη λέγεται Συρία», η άλλη, «η οποία πρέπει να μας κινητοποιήσει αυτή την εβδομάδα, είναι το Σαχέλ (…) Ναι, πρέπει το Μαλί  να ξαναβρεί την εδαφική του ακεραιότητα και η τρομοκρατία να απομακρυνθεί από την ζώνη του Σαχέλ»(6).
Στις 11 Ιανουαρίου 2013, ο εν λόγω François Hollande, στέλνει εν ονόματι της Γαλλίας, στρατό στο Μαλί. Τίποτε δεν σταματάει τους Σοσιαλδημοκράτες, που για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των ισχυρών, φτάνουν ακόμη και στον πιο κατάπτυστο πόλεμο. Τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό, πολεμούν τους εργαζόμενους. Σε αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην υπηρεσία της άρχουσας τάξης, οι εργαζόμενοι και το σύνολο των λαϊκών τάξεων του κόσμου πρέπει να αντιτάξει εμφύλιο πόλεμο ενάντια στη δικιά τους αστική τάξη και στους συμμάχους της Σοσιαλδημοκράτες.

του Mohamed Belaali

Παραπομπές – References – Références

(1)- Déclaration du Président de la République sur la situation au Mali
(2) ACCORD NATIONAL INTERPROFESSIONNEL DU 11 JANVIER 2013 POUR UN NOUVEAU MODELE ECONOMIQUE ET SOCIAL AU SERVICE DE LA COMPETITIVITE DES ENTREPRISES ET DE LA SECURISATION DE L’EMPLOI ET DES PARCOURS PROFESSIONNELS DES SALARIES
(3)- La Libye après l’intervention impérialiste
(4) Les ravages de la guerre impérialiste en Irak
(5)- L’intervention saoudienne à Bahreïn et le silence complice des bourgeoisies occidentales.
(6) Les premières urgences de François Hollande

.
.

Φέρδερ Ρήντινγκ — Further Reading:
— Country profile: Mali (BBC)
— Mali (The CIA World Factbook)

..

.
PLEASE NOTE: Anonymous comments or comments mentioning fake on-line personality with false or disposable e-mail and a fake alias, will neither be approved nor answered. — ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Short Link: http://wp.me/p3lcY-4JA

.

.


αποστολή στο Cabo Verde, πρώτος σταθμός Santiago

9 Ιουλίου, 2011

© Μετάφραση και τεκμηρίωση: L’Enfant de la Haute Mer
© φωτογραφίες: Μυρτώ Β.

το νησί Santiago [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Rua de Banana, Cidade Velha, νησί Santiago [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

το νησιωτικό σύμπλεγμα του Cabo Verde, στα ανοιχτά της Δυτικής Αφρικής [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

1.- © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Φωτορεπορτάζ της ειδικής απεσταλμένης μας Μ.Β. (καλοκαίρι 2010). Αρχικός προορισμός το νησί Santiago, πρωτεύουσα Praia. Στο ίδιο νησί, η πρώην πρωτεύουσα του αρχιπελάγους Ribeira Grande, που τώρα λέγεται Cidade Velha, ήταν ο μεγάλος σταθμός μεταφόρτωσης (σκάλα) των σκλάβων. Τα τελευταία χρόνια η UNESCO του έδωσε τον χαρακτηρισμό: «Παγκόσμια Κληρονομιά».

2.- Praia, συνοικία Fazenda, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β.[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Πριν την άφιξη των Ευρωπαίων, το σύμπλεγμα του Cabo Verde ήταν ακατοίκητο. Τα νησιά «ανακάλυψαν» Ιταλοί και Πορτογάλοι θαλασσοπόροι γύρω στα 1456. Σύμφωνα με τα επίσημα πορτουγκέζικα στοιχεία, τα νησιά πρωτοανακάλυψαν ο Γενοβέζος  Antonio de Noli, που αργότερα διορίστηκε από τον Πορτογάλο Βασιλιά Afonso V, κυβερνήτης του Cabo Verde .

3.- Praia,  συνοικία Plato, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

‘Αλλοι θαλασσοπόροι που συνέβαλαν στην «ανακάλυψη» του Cabo Verde είναι οι Diogo Gomes, ο Diogo Dias, ο Diogo Afonso και ο Ιταλός Alvise Cadamosto.

20.- Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β.

20.- Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Στα 1462, φτάνουν Πορτογάλοι έποικοι στο νησί Santiago και ιδρύουν αποικία, που την ονόμασαν Ribeira Grande (η σημερινή Cidade Velha, για να μην συγχέεται με την ομώνυμή της πόλη Ribeira Grande στο νησί Santo Antão). Η Ribeira Grande υπήρξε η πρώτη μόνιμη ευρωπαϊκή αποικία στους τροπικούς).

4.- στην πόλη São Domingos στο ίδιο νησί: Εδώ δεν πουλάμε κρέας χελώνας, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Κατά τον 16ο αιώνα, το αρχιπέλαγος γνώρισε «μεγάλη άνθηση» λόγω του δι-Ατλαντικού Δουλεμπόριου. Κατά καιρούς πειρατές χτυπούσαν τους Πορτογάλους έποικους. Το 1585, ο «Sir» Francis Drake ισοπέδωσε την Ribeira Grande. Το 1712, οι Γαλλαίοι έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα στην Ribeira Grande, η πόλη παρήκμασε σταδιακά και το 1770 πρωτεύουσα έγινε η γειτονική Praia.

5.- Praia, προάστια, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Με την παρακμή του δουλεμπόριου, η αρχική «ευμάρεια» του Cabo Verde ατόνησε. Ωστόσο, η θέση του νησιωτικού συμπλέγματος στο μέσον των θαλάσσιων δρόμων του Ατλαντικού έκαναν το Cabo Verde ιδεώδη σκάλα ανεφοδιασμού (ατμόπλοια, τρόφιμα κλπ). Κατά τον 19ο αιώνα, το αρχιπέλαγος διέθετε ένα εξαιρετικό λιμάνι το Mindelo (στο νησί  São Vicente), κάτι που το ανέδειξε σε σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο.

6.- Το χωριό Ribeira Grande, η σημερινή Cidade Velha, το άλλοτε ανθηρό κέντρο του σκλαβοπάζαρου. 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το 1951, σε μια προσπάθεια να καταστείλει το εντεινόμενο εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα, η Πορτογαλία άλλαξε το καθεστώς του Cabo Verde από αποικία σε «υπερθαλάσσια επαρχία».

7.- στην πόλη São Domingos, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το 1956, ο Amilcar Cabral, (τοπογράφος μηχανικός, μαρξιστής, αντάρτης και πολιτικός, γνωστός και με το επιχειρησιακό όνομα Abel Djassi)  και μια ομάδα ΚαμποΒερντέζοι και Γουιναίοι σύντροφοί του ίδρυσαν στην Πορτογαλική Γουινέα το εκτός νόμου Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Cabo Verde (PAIGC).

8.- Assomada, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νησιού, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το κόμμα απαιτούσε βελτίωση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών στο Cabo Verde και την Πορτογαλική Γουινέα και έβαλε τα θεμέλια για κίνημα εθνικής απελευθέρωσης δύο διαφορετικών εθνών.

9.- σκηνές από ένα γάμο-1, λιθόστρωτο στρωμένο με μπουγκαβίλιες. Praia, Farol (εκκλησάκι στον Φάρο), 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]


Το 1960, το PAIGC μετέφερε το στρατηγείο του στο
Conakry της Γουινέας και το 1961, ξεκίνησε ένοπλη εξέγερση εναντίον της Πορτογαλίας.
Τα εκτεταμένα σαμποτάζ και οι πολεμικές επιχειρήσεις στην Πορτογαλική Γουινέα αντιπαρέταξαν 10.000 στρατιώτες του PAIGC, που είχαν την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης εναντίον 35.000 Πορτογαλικού και Αφρικανικού στρατού.

10.- Σκηνές από ένα γάμο-2, λιθόστρωτο στρωμένο με μπουγκαβίλιες. Είναι λίγο γεματούλα, μπορεί και πιο μεγάλη του: είναι όμωςλευκή και ξανθειά! Αυτά έχει η γαμήλια αγορα! Praia, Farol (εκκλησάκι στον Φάρο), 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το 1972, και παρά την ισχυρή παρουσία πορτογαλικών στρατευμάτων, το PAIGC είχε υπό τον έλεγχό του ένα μεγάλο μέρος της πορτογαλικής Γουινέας.

11.- Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ωστόσο η οργάνωση δεν προσπάθησε να τσακίσει τον πορτογαλικό έλεγχο στο Cabo Verde.  Το 1973 η πορτογαλική Γουινέα ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της και το 1974 της παραχωρείται και με νόμο.

12.- φτωχικό με ημιΥπαίθριο, Praia, Fazenda, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το 1974, μετά την Επανάσταση των Γαρύφαλων  στην Πορτογαλία, το PAIGC γίνεται ενεργό πολιτικό κίνημα στο Cabo Verde. Τον Δεκέμβρη του 1974 το PAIGC και η Πορτογαλία υπέγραψαν συμφωνία που προέβλεπε μεταβατική κυβέρνηση από Πορτουγκέζους και Καμπο-Βερντιάνους.

13.- Διαφημιστικές πινακίδες, Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Στις 30 Ιουνίου 1975, οι Πρασινο-Ακρωτήριοι εξέλεξαν Εθνικό Κοινοβούλιο και στις 5 Ιουλίου του 1975 απέκτησαν την ανεξαρτησία τους από την Πορτογαλία (το παιδί ήταν εκεί στους εορτασμούς για τα 25χρονα της νεαρής Δημοκρατίας, με νταούλια και βιολιά).

14.- Τοπικό κατσίκι, μαλτέζικο, Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τον Νοέμβρη του 1980, αμέσως μετά το πραξικόπημα στην Guinea-Bissau, υπήρξε ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών. Το Cabo Verde εγκατέλειψε το σχέδιο ένωσης με την Guinea-Bissau και σχημάτισε το δικό του Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία του Cabo Verde (PAICV).

15.- Cidade Velha (Ribeira Grande), το ανθηρό διαμετακομιστικό κέντρο των σκλάβων, που λέγαμε. Rua de Banana, ο κεντρικός δρόμος του χωριού, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]


Οι σχέσεις των δύο χωρών εξομαλύνθηκαν έκτοτε. Το PAICV και το προκάτοχό του κόμμα ίδρυσαν ένα μονοκομματικό σύστημα, το οποίο κυβέρνησε το Cabo Verde από την ανεξαρτησία του ως το 1990.

16.- Praia,  συνοικία Plato, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τον Φλεβάρη του 1990 και καθώς η πίεση για δημοκρατική πολυφωνία μεγάλωνε, το PAICV συγκάλεσε κατεπείγον συνέδριο για να συζητήσει τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που θα τερμάτιζαν το μονοκομματικό κράτος.

17.- Praia,  συνοικία Plato, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τον Απρίλιο του 1990, συνασπίστηκαν οι αντιπολιτευόμενες ομάδες στην Praia και σχημάτισαν την Κίνηση για την Δημοκρατία (MPD), που έκανε εκστρατεία αμφισβήτησης της προγραμματισμένης για τον Δεκέμβρη του 1990 προεδρικής εκλογής.

18.- Το χωριό Ribeira Grande, η σημερινή Cidade Velha, το ανθηρό κέντρο των υπερΑτλαντικών σκλαβοπάζαρων, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1990 καταργείται το μονοκομματικό κράτος και τον Ιανουάριο του 1991 γίνονται οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές. Το MPD κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο, ενώ ο προεδρικός υποψήφιός του, ο António Mascarenhas Monteiro νίκησε τον υποψήφιο του PAICV με 73,5% των ψήφων. Οι βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 1995 αύξησαν την πλειοψηφία του MPD στο εθνκό κοινοβούλιο. Το MPD πήρε τις 50 από τις 72 έδρες.

19.- Praia, συνοικία Fazenda, 2010.  Κέντρο Νεότητας, όπου κάθε Παρασκευή μαζεύονται τα παιδιά της γειτονιάς, από 7-18 ετών, παίζουν μουσική, τραγουδούν, μιλούν για τις αξίες της ζωής, τον χριστιανισμό κλπ. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τον Φεβρουάριο του 1996 η προεδρική εκλογή επανέφερε στην εξουσία τον António Mascarenhas Monteiro. Τον Ιανουάριο του 2001 οι βουλευτικές εκλογές επανέφεραν το PAICV στην εξουσία, με την εξής κατανομή:

PAICV  40 έδρες, MPD 30 έδρες, και από 1 έδρα το Κόμμα Δημοκρατικής Σύγκλισης (PCD) και το Κόμμα για την Εργασία και την Αλληλεγγύη (PTS).
Τον Φεβρουάριο του 2001, ο υποστηριζόμενος από το PAICV προεδρικός υποψήφιος
Pedro Pires νίκησε με βραχεία κεφαλή τον υποψήφιο του MPD Carlos Veiga.

Αυτάαα… για μια από τις νεαρότερες δημοκρατίες της αφρικανικής απο-αποικιοποίησης.

21.- Cidade Velha, Rua de Banana, ο κεντρικός δρόμος του χωριού, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]


Βέβαια από χτές έχουμε και το κατακαημένο το Σουδάν. Κάποια στιγμή, θα γράψω και γι’αυτό. Για την ώρα, έχουμε ακόμη μια-δυό αναρτήσεις με σχόλια για το Cabo Verde.

Όπως θα είδατε και στις φωτογραφίες (και θα δείτε και στις επόμενες), τo Cabo Verde είναι ηφαιστειογενές. Η τελευταία έκρηξη έγινε στο ilha de FOGOτο 1995.

22.- Cidade Velha, Rua de Banana, ο κεντρικός δρόμος του χωριού, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τα ενεργά και ανενεργά ηφαίστεια του Cabo Verde.[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

– The (CIA) online Factbook: Cabo Verde
– Cabo Verde country profile (BBC)

23.- Praia, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

PLAY για να ακούσετε τον δυτικότροπο εθνικό ύμνο του Cabo Verde

24.- στο δρόμο για το Tarrafal, την βορειότερη πόλη του νησιού, 2010. © φωτογραφία, Μυρτώ Β. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Περισσότερες φωτογραφίες για το συγκεκριμένο νησί, μπορείτε να δείτε εδώ

Επίσης: οι τέσσερις τελευταίες φωτό στην ανάρτηση του silentcrossig είναι από το Cabo Verde

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Αρέσει σε %d bloggers: