Πορτογαλία: από το ψαλίδι στο αλυσοπρίονο

– Portugal: Under the iron thumb of the troika

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μου ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση

Εδώ και 14 μήνες, η χώρα βρίσκεται υπό την εποπτεία του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που της έχουν δανείσει χρήματα ώστε να ανταποκριθεί στα χρέη της. Τη στιγμή που οι απεσταλμένοι αυτών των «διασωστών» κάνουν επί τόπου ελέγχους σχετικά με την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, οι πολίτες απαιτούν «περισσότερο χρόνο, περισσότερα χρήματα και καλύτερες συνθήκες αποπληρωμής».

Του Pedro Rodríguez

Graffiti in Lisbon, April 2011 «I.M.F. Out of Here!  They Want us Precarious, they will Have us Rebels! Graffiti à Lisbonne, avril 2011- «FMI, Dehors! Ils nous Veulent Précaires, ils nous Auront Rebelles!»Γκράφιτι στη Λισαβόνα, Απρίλιος 2011: «Έξω το ΔΝΤ ! Μας θέλουν Eπισφαλείς, θα μας έχουν Επαναστάτες!» (Photograph: Patricia de Melo Moreira/AFP/Getty Images)- [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Όταν οι Πορτογάλοι μιλούν περί «MoU», δεν αναφέρονται βέβαια στον πιο διάσημο από τους συμπατριώτες τους, τον προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης Ζοζέ Μουρίνιο. «MoU» είναι τα αρχικά του “Memorandum of Understanding on specific economic policy Conditionality” [Μνημόνιο Κατανόησης για τους Ειδικούς Όρους της Οικονομικής Πολιτικής], τα αρχικά που ελέγχουν την οικονομική ζωή της χώρας αυτής των 10,6 εκατομμυρίων κατοίκων. Μια χώρα που περιμένει τον Απρίλιο για να κάνει ριζικές αλλαγές. Ήταν τον Απρίλιο του 1974 που η επανάσταση των γαρύφαλλων έφερε τη δημοκρατία. Ήταν τον Απρίλιο του 2011 ότι η σοσιαλιστική κυβέρνηση του José Sócrates αναγκάστηκε να ζητήσει έκτακτη βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ακολουθώντας τα βήματα της Ελλάδας και της Ιρλανδίας.
Ένα μήνα αργότερα, τον Μάιο του 2011, το αίτημα της υλοποιήθηκε με ένα σχέδιο διάσωσης των 78 δις ευρώ, επί των οποίων η Πορτογαλία θα πρέπει να πληρώνει 4% τόκους. Ένα ποσό που καταβλήθηκε σε δόσεις και με την επιφύλαξη της εφαρμογής μιας σειράς βαθιών και επώδυνων μεταρρυθμίσεων. Η ρήτρα, γραμμένη με πολύ ψιλά γράμματα στη σύμβαση, που θα επιτρέψει στην Πορτογαλία να εξυγειάνει τα οικονομικά της και να επιστρέψει στις αγορές [ώστε να αναχρηματοδ0τήσει το χρέος της] το Σεπτέμβριο του 2013 (σ.σ. λέμε τώρα), προβλέπει ότι οι εκπρόσωποι της Τρόικα (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) θα πηγαίνουν στη Λισαβόνα σε τακτά χρονικά διαστήματα για την παρακολούθηση των οικονομικών επιδόσεων της χώρας ..

EuroCrisis The Photo-montage is mine. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Αυτή την εβδομάδα ήρθαν πάλι, για τέταρτη φορά μέσα σε ένα έτος, από την ώρα που οι Πορτογάλοι πιάστηκαν στο δόκανο της τρόικας. Αυτό το είδος του ελέγχου των υποχρεώσεων που ανέλαβε η Πορτογαλία, προβλέπει την παρουσία για δύο εβδομάδες μιας ομάδας νεαρών τεχνικών, οπλισμένων με φορητούς υπολογιστές, που κάνουν σαφάρι για προθεσμίες, τους αριθμούς και έγγραφα. Εν τω μεταξύ, τρεις ανώτατοι υπαλλήλοι έχουν αναλάβει τις επαφές σε πολιτικό επίπεδο: ο Abebe Selassie (άλλος ένας Αιθιοπικής καταγωγής ευγενής Σελασιέ, για το ΔΝΤ), ο Jürgen Kröger (καμαρώστε φωτογραφία, για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και τον Rasmus Rüffer (καμαρώστε φωτογραφία, για την ΕΚΤ).
«Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, θα τους είχαν υποδεχτεί με διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις, ήδη μόλις θα πατούσαν στο αεροδρόμιο, αλλά εμείς, οι Πορτογάλοι, είμαστε διαφορετικοί. Δεν είμαστε σαν κι εσάς, τους Ισπανούς», εξηγεί ο κοινωνιολόγος Jorge de Sa, ο οποίος πραγματοποιεί εδώ και χρόνια μηνιαίες έρευνες για την εξέλιξη της πορτογαλικής κοινής γνώμης.

Θλιμμένο Φάντο
Ο περιορισμένος αριθμός των διαδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν στην Πορτογαλία στους 14 μήνες της «διάσωσης», των φετινών εκλογών, της αλλαγής της κυβέρνησης και της βίαιης προσαρμογής, είναι κατά τον Nicolau Santos ένδειξη «σιωπηλής απόγνωσης» των Πορτογάλων. Ο Nicolau Santos, είναι δημοσιογράφος και αναπληρωτής διευθυντής της έγκυρης οικονομικής εβδομαδιαίας εφημερίδας της Πορτογαλίας Expresso. Κατά τον João Cantiga Esteves (φωτό), έναν οικονομολόγο του Ανώτατου Ινστιτούτου Οικονομίας και Διαχείρισης του Πολυτεχνείου της Λισαβόνα,  που έχει ασχοληθεί περισσότερο με την κρίση, υπάρχει μια σιωπηρή συναίνεση στο ότι η τρόικα είναι «ένα απαραίτητο στοιχείο, μια ευκαιρία», ώστε να πραγματοποιηθούν γρήγορα όλες οι μεταρρυθμίσεις που οι διάφορες κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν(σ.σ. καλός κι αυτός).
Αυτή η συναίνεση δεν σημαίνει ότι όλη την περασμένη χρονιά, η Πορτογαλία δεν έχει αρκετούς λόγους για να τραγουδήσει το πιο θλιμμένο της fado. Οι επιπτώσεις της λιτότητας και οι περικοπές στις κρατικές δαπάνες, που επιβλήθηκαν από την τρόικα, ώστε να μειωθεί το έλλειμμα που ξεπερνούσε το 9% του ΑΕΠ το 2010 και το οποίο πρέπει να μειωθεί στο 4,5%, βαραίνουν πάρα πολύ την καθημερινή ζωή. «Περάσαμε από το ψαλίδι στο αλυσοπρίονο», σχολίασε μια νέα γυναίκα, η Praça Dom Pedro IV, στο κέντρο της Λισαβόνας.
Παρά τους μισθούς από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη  —εδώ οι «1000ευρίτες» της Ισπανίας γίνονται «560ευρίτες»—  οι θυσίες που απαιτούνται από τους Πορτογάλους βαίνουν αυξανόμενες, από τότε που την περασμένη χρονιά, η κυβέρνηση εισήγαγε ένα ειδικός φόρος 50% επί του δέκατου τρίτου μισθού για όλους τους Πορτογάλους των οποίων το μηνιαίο εισόδημα ξεπερνά τα 485 €  (που είναι το ισοδύναμο του κατώτατου μισθού). Από τότε, η κρίση και η λιτότητα έχουν πάψει να είναι αποκλειστικά θεωρητικές, και οι περικοπές δαπανών διαδέχονται η μια την άλλη: υγεία, εκπαίδευση, μέσα μαζικής μεταφοράς … Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση ξεκίνησε ανέβασε την φορολογία, και σήμερα, ο ΦΠΑ είναι στα 23%.
Παρά το γεγονός ότι τους όρους του Μνημονίου τους διαπραγματεύτηκε η τρόικα με την προηγούμενη Σοσιαλιστική κυβέρνηση, είναι ο νέος σοσιαλιστής πρωθυπουργός, ο Pedro Passos Coelho, ο οποίος πρέπει να τους εφαρμόσει. Το κυβερνητικό του σχήμα είναι το μικρότερο και το νεαρώτερο της χώρας από την επανάσταση των γαρύφαλλων. Τέσσερα από τα έντεκα χαρτοφυλάκια απονεμήθηκαν σε τεχνοκράτες, συμπεριλαμβανομένου και αυτού των Οικονομικών υπό τον Vitor Gaspar. Ο Vitor Gaspar επιβεβαίωσε την άνοιξη, ότι οι συνταξιούχοι και οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να περιμένουν τουλάχιστον μέχρι το 2018 πριν ανακτήσουν το σύνολο των πρόσθετων αποζημιώσεών τους, που σήμερα έχουν περικοπεί. (σ.σ.: Vitor, για την άλλη ζωή, πώς το κόβεις; προλαβαίνουμε;)

Ο Ασθενής Πρότυπο
Οι επικριτές της κυβέρνησης λένε διαρκώς ότι τα μέλη της είναι «περισσότερο τρωϊκανοί κι από την ίδια την Τρόικα», αφού πιέζουν για επιτάχυνση των ρυθμών προσαρμογής. Το μόνο αίτημα της τρόικας που απορρίφθηκε από την κυβέρνηση υπήρξε η κατάργηση του «Ενιαίου Κοινωνικού Φόρου», δηλαδή του φόρου μισθωτών υπηρεσιών που καταβάλλουν οι επιχειρήσεις για κάθε μισθωτό. Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση του Passos Coelho, πήρε πάντοτε «λίαν καλώς» σε κάθε επίσκεψη ελέγχου για την εφαρμογή του «μνημονίου». Το γεγονός ότι η Πορτογαλία αποτελεί έναν ασθενή-πρότυπο τροφοδοτεί την ευρωπαϊκή διαμάχη  σχετικά με τα όρια της λιτότητας.
Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει υπακούσει τις διαταγές (της τρόικα) με κάθε επιμέλεια, η πορτογαλική οικονομία είναι μόνιμα σε κρίσιμη κατάσταση. Φέτος, το ΑΕΠ αναμένεται να χάσει μεταξύ 3,1 και 3,5%, ενώ η ανεργία είναι στο κόκκινο (άνω του 15% στον ενεργό πληθυσμό και 36% στους νέους). Κατά την έναρξη της «διάσωσης», το δημόσιο χρέος ήταν 107% του ΑΕΠ. Με τους τρέχοντες ρυθμούς, και πριν ολοκληρωθεί η «διάσωση», θα φθάσει το 118%.
Ο καθηγητής Cantiga Esteves είναι πεπεισμένος ότι τα προβλήματα της Πορτογαλίας δεν έχουν καμία σχέση με την ιρλανδική τραπεζική κρίση ή τα ψεύτικα στοιχεία για το έλλειμμα της ελληνικής κυβέρνησης. Στην περίπτωση της Λισαβόνα, λέει, είναι ότι αυτό σχετίζεται με το γεγονός ότι «η οικονομία μας παρουσίασε μεγέθυνση κατά μέσο όρο 0,7% κατά την τελευταία δεκαετία, και όλη μας, η δημόσια και ιδιωτική κατανάλωση βασίστηκε σε ένα χρέος που δεν θα μπορούσε να πάει μακρυά».
Σχετικά με τη διαμάχη σχετικά με τον ασθενή-πρότυπο και την ανάγκη για ένα δεύτερο σχέδιο «διάσωσης», ο κοινωνιολόγος Jorge de Sá αντλεί από την παροιμιώδη πορτογαλική ειρωνεία: «Πείτε μου, παρακαλώ, έστω και μια περίπτωση, που το ΔΝΤ έδωσε οποιαδήποτε λύση εντός δημοκρατικού πολιτεύματος». Ο Nicolau Santos, εν τω μεταξύ, είναι πεπεισμένος ότι θα είναι δύσκολο να αποφευχθεί ένα δεύτερο σχέδιο «διάσωσης»: «Χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο, περισσότερα χρήματα και καλύτερες συνθήκες».

[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Πηγές:

– Portugal: Under the iron thumb of the troika

– Portugal: “Nous sommes passés des ciseaux à la tronçonneuse”

– A day in the life of Patricia de Melo Moreira in Lisbon (9 φωτογραφίες)

ShortLink: http://wp.me/p3lcY-3BG

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Advertisements

10 Responses to Πορτογαλία: από το ψαλίδι στο αλυσοπρίονο

  1. Ο/Η Ο Αιρετικός λέει:

    Αυτός ο João Cantiga Esteves μήπως είναι σαν εκείνο τον απίθανο κοσμήτορα της σχολής διοίκησης επιχειρήσεων του Πολυτεχνείου του Μιλάνου που, κατά παραγγελιά του υπεραποτυχημένου Sergio Marchionne ο οποίος ήθελε να περάσει ντε και καλά τις επιχειρησιακές συμβάσεις στη Fiat, έλεγε ότι για τη μειωμένη παραγωγικότητα στο Mirafiori έφταιγαν οι εργάτες κι όχι το ότι εκεί παράγονται αμάξια που δεν θέλει κανείς να τα αγοράσει;

    Από κάτι τέτοιους «επιστήμονες» (δηλαδή τσαρλατάνους και κατά παραγγελία ψεύτες) χορτάσαμε.

  2. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Αιρετικέ,

    Υποθέτω ότι για τέτοιο μούτρο πρόκειται.
    Εγώ το μετέφρασα, για οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτόν, η κατακλείδα άλλωστε: «Πείτε μου, παρακαλώ, έστω και μια περίπτωση, που το Δ.Ν.Τ. έδωσε οποιαδήποτε λύση εντός δημοκρατικού πολιτεύματος», λέει πάρα πολλά!

  3. Ο/Η Ο Αιρετικός λέει:

    Ακριβώς. Η απάντηση αυτή που του έδωσε ο Jorge de Sá ήταν εξαιρετική και ακριβώς ό,τι του χρειαζόταν. Για την ιστορία – κι εδώ μιλώ σαν επιχειρηματίας και εργοδότης:

    Το να βγάλεις στην αγορά ένα προϊόν που να το θέλουν οι πελάτες και να διασφαλίσεις σοβαρή ποιότητα παρεχομένων υπηρεσιών είναι καθαρά ευθύνη των ανώτατων διοικητικών κλιμακίων και σε καμία περίπτωση των εργατών, γιατί αυτοί σπανιότατα παίρνουν μέρος στη διαδικασία λήψης αποφάσεων του στρατηγικού μάρκετινγκ.

    Στους καιρούς δε του «lean manufacturing», με τα εργοστάσια να προσπαθούν να έχουν όσο γίνεται λιγότερο στοκ και να παράγουν μόνο όσο τους ζητά η αγορά, η παραγωγικότητα ενός εργοστασίου τείνει όχι απλά να εξισώνεται, αλλά να ταυτίζεται με τη ζήτηση.

    Αυτά είναι απλά πραγματάκια, προπτυχιακού επιπέδου, που τα μαθαίνουν ακόμα και στα ιδιωτικά κολλέγια σε μαθήματα όπως «Διοίκηση Παραγωγής/Μάνατζμεντ Λειτουργιών», «Μάρκετινγκ» και «Διοίκηση Ολικής Ποιότητας». Πολλώ δε μάλλον στα πολυτεχνεία.

    Με άλλα λόγια, απόφοιτός (ή, ακόμα χειρότερα, καθηγητής και μάλιστα κοσμήτωρ) πολυτεχνείου που τα αγνοεί είναι ηλίθιος και κακώς πήρε πτυχίο in the first place. Αν τα αποσιωπά, είναι απατεώνας και τσαρλατάνος.

    ΥΓ: Το ότι οι νεοφιλελεύθεροι ψιττακοί συνειδητά και κατ’εππιλογήν επιλέγουν να αποσιωπούν αυτά τα τόσο απλά πραγματάκια δείχνει πόσο «ειλικρινείς» και «έντιμοι» είναι.

  4. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Αιρετικέ,

    Νομίζω, ότι ως «συστημικός» νεοφιλελεύθερος φονταμενταλιστής, μια χαρά το πήρε το πτυχίο του: μιλάει ως δικηγόρος του συστήματος…
    Τώρα πλέον και οι μεγάλες αλυσσίδες (Σ.Μ.) έχουν σοβαρές ελλείψεις στα ράφια τους, αφού δεν έχουν να πληρώσουν τα προϊόντα cash !

  5. Ο/Η Ο Αιρετικός λέει:

    Φονταμενταλιστής (fundamentalist), εκ του φονταμενταλισμός (fundamentalism).

    fun·da·men·tal·ism, n.:

    1. A usually religious movement or point of view characterized by a return to fundamental principles, by rigid adherence to those principles, and often by intolerance of other views and opposition to secularism.

    2.
    a.
    often Fundamentalism An organized, militant Evangelical movement originating in the United States in the late 19th and early 20th century in opposition to Protestant Liberalism and secularism, insisting on the inerrancy of Scripture.
    b. Adherence to the theology of this movement.

    Δηλαδή, με άλλα λόγια, ο συγκεκριμένος κύριος δεν έχει κανένα δικαίωμα να λέει ότι είναι επιστήμονας, καθώς αντιμετωπίζει τα οικονομικά ως θρησκεία και, αντί να θεωρεί (όπως είναι το σωστό και πρέπον για κάθε επιστήμονα και – ω ναι! – τεχνοκράτη) τις διάφορες οικονομικές θεωρίες ως εργαλειοθήκες που παρέχουν πιθανές λύσεις για κάποια είδη προβλημάτων, ευαγγελίζεται και απαιτεί την προσκόλληση όλων σε αυτό που εκείνος προβάλλει ως οικονομική, κοινωνική και πολιτική ορθοδοξία, η οποία είναι «carved in stone» από κάποιον υπερτιτανοτεράστιο διανοητή που τον έχει ειδωλοποιήσει-θεοποιήσει. Εν προκειμένω, μάλλον έχουμε να κάνουμε με τις κλασικές ιερές αγελάδες των νεοφιδελεύθερων: Friedrich von Hayek, Ayn Rand, Milton Friedman.

    Επειδή με τους νεοφιδελεύθερους έχει χαθεί η μπάλα και το νόημα των λέξεων, υπενθυμίζω ότι οι τεχνοκράτες οφείλουν, εάν βεβαίως θέλουν να δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό «τεχνοκράτες», να είναι πάνω απ’όλα επιστήμονες. Δηλαδή να έχουν πάντα ως αφετηρία την παραδοχή πως, αν τα δεδομένα διαφέρουν από αυτά που προβλέπει η θεωρία, τότε η θεωρία ή είναι λάθος ή δεν εφαρμόζεται στη συγκεκριμένη περίπτωση.

    Οι τεχνοκράτες όμως που βλέπουμε τριγύρω μας λειτουργούν με το φανατισμό των θρησκευτικών φονταμενταλιστών και των διαφόρων fanboys διαφόρων καθεστώτων. Δε διαφέρουν σε τίποτα – ούτε στις μεθόδους τους, ούτε στο θράσος, ούτε στην αλαζονεία, ούτε στην αήθεια, ούτε στην ακαμψία, ούτε στη στενομυαλιά, ούτε στην παλιανθρωπιά, ούτε στην παράνοια – από τους κάθε λογής Ταλιμπάν. Δεν κοιτάνε τι λένε τα πραγματικά δεδομένα. Κοιτάνε μόνο τι λέει η θεωρία. Επαναλαμβάνω: όταν τα δεδομένα διαφέρουν από αυτά που προβλέπει η θεωρία, τότε η θεωρία ή είναι λάθος ή δεν εφαρμόζεται στη συγκεκριμένη περίπτωση. Δηλαδή η συνταγή είναι λάθος. Κι αν η συνταγή είναι λάθος, πρέπει να δοκιμαστεί κάποια άλλη.

    Μου θυμίζουν κάτι συμβούλους επιχειρήσεων που βγαίνανε παλιότερα και βγάζανε αγγελίες, λέγοντας ότι είναι ειδικοί στη μέθοδο ELECTRE I. ΟΚ μάγκες, αλλά η ELECTRE I λύνει προβλήματα επιλογής (δηλαδή από Χ εναλλακτικές να διαλέξουμε μία) και μπορεί να δουλέψει έχοντας μέχρι δέκα κριτήρια, χώρια που στην «αγνή» της μορφή, από όλες τις υπάρχουσες δομές προτίμησης καταλαβαίνει μόνο από αυστηρή προτίμηση. Δηλαδή τι θα κάνουν κάτι τέτοιοι «ειδικοί»; Θα κοτσάρουν αυτή τη μέθοδο και σε προβλήματα κατάταξης (βάλε τις εναλλακτικές στη σειρά από την καλύτερη ως τη χειρότερη) και σε προβλήματα ταξινόμησης (δηλαδή κατηγοριοποίησης); Μάλλον…

    Και μετά απορεί κανείς γιατί μιλάω για τσαρλατανισμό.

  6. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Αιρετικέ,

    όπως ξέρεις, η επιστήμη είναι επιστήμη: από εκεί και πέρα, σημασία έχει για ποιόν δουλεύεις:
    – δουλεύεις για τον πλούσιο, ανάλογα εφαρμόζεις την επιστήμη σου
    – δουλεύεις για τον φτωχό, ενεργείς αναλόγως

    Ουδέτερη επιστήμη δεν υπάρχει, έχει πάντα ένα ιδεολογικό φορτίο, ανάλογα με το ποιος σε πληρώνει.

    Ευχαριστώ πολύ για τον κόπο που έκανες να γράψεις σχόλια ουσίας!

  7. Ο/Η ο δείμος του πολίτη λέει:

    Κάτσε τώρα για αναδιαπραγμάτευση μετά το ισπανικό μνημόνιο που αποτελεί μία ελαφρά εκδοχή του ευρωβιασμού του νότου. Και μαζί τους κι οι Ιρλανδοί και με λαού θέλοντος και των Ελλήνων.

  8. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    δείμο,

    ε;;
    τι;;
    πώς είπατε;;
    δεν μας τα κάνετε σεντσια;

  9. Ο/Η Ο Αιρετικός λέει:

    Αγαπητή Enfant, ίσως φανώ ιδεαλιστής ή ρομαντικός, αλλά θεωρώ ότι (α) ο επιστήμονας οφείλει να σέβεται την Ανθρωπότητα και την Επιστήμη, (β) επιστήμονας που καλείται να προσφέρει υπηρεσίες σε μια χώρα οφείλει να υπηρετήσει το λαό της και όχι αυτούς που τον ληστεύουν.

    Πτυχιούχος οποιασδήποτε τριτοβάθμιας σχολής που δεν πληροί (είτε λόγω επιλογής που γίνεται για λόγους συμφέροντος είτε λόγω κάλου στον εγκέφαλο είτε δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο) καλά θα κάνει να μην τολμά να αυτοαποκαλείται επιστήμονας και να μην τολμά να κουνάει τα πτυχία του ως διαπιστευτήρια επιστημοσύνης.

    Καιρός να ξεχωρίσει πια η ήρα από το σιτάρι, γιατί έχει παραγίνει το κακό.

  10. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Αιρετικέ,

    δεν διαφωνώ καθόλου: θα σου έλεγα μάλιστα για αρχή, ότι τα γράφεις αυτά γιατί είσαι ακόμη μικρός…

    Ωστόσο, κι εγώ που είμαι μεγαλύτερη, πάλι «μικρή» είμαι.
    Και εξηγούμαι: εσύ, εγώ και κάτι σαν κι εμάς, πάντα «μικροί» θα είμαστε, για την ακρίβεια είμαστε από μια άλλη φυλή.

    Και θα είμαστε πάντα από άλλη φυλή, όσα χρόνια κι αν περάσουν, μέχρι την τελευταία μας μέρα..

    Είναι θέμα ‘ηθικής’!

    Αυτά

Μήπως θέλετε να γράψετε κάτι στο βιβλίο επισκεπτών; (Κεφαλαία, είτε Ελληνικά είτε Greeklish δεν θα δημοσιεύονται)

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: