«.. Αποχαιρετούμε το καθαρό βλέμμα του …

… Υποκλινόμαστε στον Θόδωρο της καρδιάς μας…»

Σήμερα

«Αποχαιρετούμε τον ποιητή του Χρόνου και της Ιστορίας, τον ραψωδό της ερημωμένης πατρίδας, της πατρίδας που διαρκώς εξεγείρεται. Αποχαιρετούμε τον διαλεκτικό της επανάστασης και της ήττας, της εξορίας και της επιστροφής, του διωγμού, της προσφυγιάς και της αναζήτησης, της ενσωμάτωσης και της σύγκρουσης. Αποχαιρετούμε τον τραγικό του τέλους του 20ού αιώνα, τον επικό των σπαραγμένων Βαλκανίων, τον λυρικό των ξεριζωμένων λαών. Αποχαιρετούμε τον οραματιστή που ξαναέδειξε γυμνή την Ελλάδα, τον ανατόμο της ιστορικής επιλογής. Αποχαιρετούμε το καθαρό βλέμμα του ριζοσπάστη αισθητικού. Το σώμα του έσβησε εκεί όπου ετάχθη. Η σκέψη και οι εικόνες του ανήκουν στη μνήμη του λαού μας»(Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών)

«Έβρεχε γλυκά εχθές το βράδυ, όπως τότε που μας συμφιλίωνες με το δάκρυ μας, που μας φανέρωνες τα Κύθηρα, που μας δώριζες την Ελλάδα, που μας χάιδευες το παιδί μέσα μας… Και σαν διάλεξες να φύγεις, πρόλαβες και μας πέρασες στην άλλη θάλασσα: στην αξιοπρέπεια και στο όνειρο. Έβγαινες απ’ το όνειρο, καθώς μπαίναμε στο όνειρο, έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα ‘ναι δύσκολο πολύ να ξαναχωρίσει… Υποκλινόμαστε στον Θόδωρο της καρδιάς μας…» (Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών)

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας/ Είμαι επισκέπτης/Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά/ κι έπειτα δεν μου ανήκει/ Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι»/ Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία/ Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε/ Ότι δεν έχω καν όνομα/ Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο/ Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω/ Ξεχάστε με στη θάλασσα/ Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».(ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)

«Τελευταία πήρα ένα γράμμα από νέο που με ρωτάει: «χωράει η ποίηση στο σινεμά;» Και σκεφτόμουν: χωράει; Εγώ νομίζω ναι. Η ποίηση είναι μια υγρασία που την έχουμε ανάγκη γιατί διώχνει τη στεγνή καθημερινότητα. Η ποίηση υπάρχει παντού, όχι μόνο στο σινεμά. Και σου καλυτερεύει τη ζωή».

Ποιητές που κυκλοφορούν στις ταινίες μου είναι αυτοί που αγαπάω προσωπικά. Ένα μέρος της ποίησης του Ρίτσου μου αρέσει πολύ σε αντίθεση με την καθαρά πολιτική ποίηση του, τη στρατευμένη, που δεν μου αρέσει καθόλου. Από τους Έλληνες εκτιμώ βαθύτατα τον Σεφέρη, βεβαίως. Κυρίως όμως μου αρέσουν οι ξένοι ποιητές, ο Έλιοτ ή οι Γερμανοί, ο Ρίλκε, αυτοί. Εγώ ξεκίνησα από την ποίηση. Δημοσίευσα ποιήματα στη Νέα Εστία, άρα σχετίστηκα με την ποίηση πολύ νωρίτερα απ’ ότι με τον κινηματογράφο.

-«Είχατε εκδώσει ποτέ ποιητική συλλογή;» -«Όχι, απλώς είχα δημοσιεύσει ποίηση μου στη Νέα Εστία και στη φιλολογική Βραδινή.» -«Θα υπάρχουν άραγε στο αρχείο της Βουλής στη Λένορμαν;» -«Μπορεί, ίσως! Κατά καιρούς, λοιπόν, περνάνε ποιητικοί στίχοι άλλων από τις ταινίες μου που δεν αναφέρονται και φαίνονται ως διάλογοι. Κάτι που μερικούς λίγο τους ξενίζει και σε κάποιους άλλους αρέσει πολύ. Σημασία έχει βέβαια ότι αρέσει σε μένα πάρα πολύ και αδιαφορώ τελείως αν κάποιοι δυσανασχετούν με την παρέμβαση της ποίησης.»

«..Αναφέρομαι στον περασμένο Δεκέμβρη! Γι’ αυτά τα παιδιά υπάρχει ένας κλειστός ορίζοντας και καμία πολιτική πρόταση, από τη μεριά των κομμάτων θα συναντήσεις την άρνηση ή την απολογία! Ότι πιο τραγικό!.. Το παιδί που χάθηκε συμβολίζει πια το σώμα της αθωότητας που προσκρούει σ’ έναν κλειστό ορίζοντα. Ό,τι ακολούθησε φέρνει στην επιφάνεια όσο τίποτα την παθογένεια μιας κοινωνίας βυθισμένης στην αδιαφορία και τη διαπλοκή. Χωρίς πίστη, χωρίς έρμα. Λάφυρο του ανέμου. Κύρια όμως φέρνει στην επιφάνεια την οξύτητα του προβλήματος μιας νεότητας αντιμέτωπης μ’ ένα αύριο χωρίς όνομα.»

Ο Akira Kurosawa είχε μερικά πολύ επαινετικά λόγια για την ταινία «Mεγαλέξανδρος» : “Μέσα από τον φακό του ο Αγγελόπουλος κοιτάζει τα πράγματα με σιωπή. Κι είναι το βάρος αυτής της σιωπής και η ένταση της ακίνητης κάμερας του Αγγελόπουλου που κάνει τον “Mεγαλέξανδρο” τόσο δυνατό, που ο θεατής δεν μπορεί να πάρει τα μάτια του από την οθόνη. Τούτο το είδος σκηνοθεσίας, το τόσο προσωπικό και τόσο μοναδικό στην ιδιαιτερότητά του, μας γυρνάει πίσω στις ρίζες του σινεμά. Κι είναι αυτό ακριβώς που δημιουργεί την αίσθηση της φρεσκάδας και της ρώμης. Κι όσο για μένα, καθώς έβλεπα την ταινία ένιωσα βαθιά την ηδονή του σινεμά με την πιο απόλυτη έννοια του όρου”.”

——–

Θόδωρος Αγγελόπουλος: «Ο ‘Mεγαλέξανδρος’ δείχνει τον μετασχηματισμό ενός προσώπου σε τύραννο. Και δεν στοχεύει μόνο τα φαινόμενα του φασισμού ή του σταλινισμού. Η οπτική που εκφράζεται στην ταινία  ‘Mεγαλέξανδρος’, είναι εκείνη του κινδύνου του μετασχηματισμού κάθε αρχής και εξουσίας σε δεσποτισμό, και τούτο ανεξάρτητα πόσο καλές υπήρξαν οι προθέσεις στην αρχή.”

Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη στον Αντ. Μποσκοΐτη, που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009, εδώ

«Να αποκτήσουμε μια οραματική σχέση με το μέλλον, δεν κουραζόταν να επαναλαμβάνει  ο Θόδωρος Αγγελόπουλος…». Δείτε την τελευταία του τηλεοπτική συνέντευξη στην ΝΕΤ, στις 20 Μαΐου 2011

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

4 απαντήσεις στο «.. Αποχαιρετούμε το καθαρό βλέμμα του …

  1. Κανονικό αφιέρωμα…

  2. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    δείμο του πολίτη,

    ίσως δεν έχω πολύ χρόνο για τέτοιο εγχείρημα… θα ήθελα όμως να μεταφράσω και να ανεβάσω ακόμη 2-3…
    Ίδωμεν!

  3. Ο/Η dimosioshoros λέει:

    Είχα δει την Αναπαράσταση στα Γιάννενα, όταν έκανα το στρατιωτικό μου. Επειδή έβγαζαν συχνά ελληνικές ταινίες με χωριό (που γινόταν μετά αθηναϊκό διαμέρισμα) δεν αισθάνθηκα κάποια ιδιαιτερότητα στην εικόνα. Βλέποντας τις επόμενες ταινίες του Θ.Α., με τη μέσα Ελλάδα και τις μικρές πόλεις της επαρχίας, συγκινήθηκα πολύ. ΄Έχοντας μεγαλώσει σε μια τέτοια πόλη, ήταν κάτι που περίμενα, που διεκδικούσα. Αφήνω ασχολίαστες όλες τις άλλες, τόσο συγκινητικές, πτυχές των ταινιών του.

    Γιάννης

  4. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    dimosioshoros,

    Γιάννη,

    την Αναπαράσταση την είδα στο Παρίσι (Cinéma Beaubourg, 50, rue Rambuteau 75003 Paris 3e arrondissement
    Métro Rambuteau, Les Halles), 11:00 η ώρα το πρωί, σε ρετροσπεκτίβα, το 1989 ίσως..
    Το θυμάμαι σαν τώρα.
    Είχα ήδη δει έργα του Αγγελόπουλου, αυτό όμως δεν το είχα πετύχει πουθενά.
    Ήμασταν τέσσερις στην αίθουσα… έκλαψα τόσο, που δεν έβλεπα να βγω από την αίθουσα…

Μήπως θέλετε να γράψετε κάτι στο βιβλίο επισκεπτών; (Κεφαλαία, είτε Ελληνικά είτε Greeklish δεν θα δημοσιεύονται)

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: