έξω οι άστεγοι από το κέντρο της πόλης!!

ή Ζήτω και ο (γαλλικός) σοσιαλισμός !!

©Μετάφραση-μοντάζ : L’Enfant de la Haute Mer

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Αυτές τις μέρες, ο σοσιαλιστικός Δήμος της Reims, επανέφερε παλαιότερη απόφαση, που απαγορεύει την δημόσια κατανάλωση αλκοόλ στο κέντρο της πόλης και την συνάθροιση ανθρώπων με σκύλους, ακόμη κι αν είναι με το λουρί τους. Χωρίς φυσικά να δηλώνεται, ο δήμος επιδιώκει να αδειάσει τους άστεγους από το κέντρο της πόλης.
Είναι μια κίνηση των σοσιαλιστών προυχόντων, που πολύ θα εκτιμηθεί από τους αστούς της Reims .

Τον χειμώνα που πέρασε, καθώς έφτασε πολύ γρήγορα η βαρυχειμωνιά, σχεδόν παντού στην Γαλλία, πώς γίνεται να μην δει κανείς όλους αυτούς τους σκύλους που συντροφεύουν τους άστεγους να οργώνουν τις πόλεις μας;
Οι σκύλοι κρατούν ζεστασιά στους άστεγους αλλά και χρησιμεύουν για να τους προστατεύουν από κλοπές. Πάνω από όλα όμως, το να ασχολείται κάποιος με ένα σκύλο, σημαίνει ότι πρώτα-πρώτα ασχολείται με κάτι και επίσης ότι επενδύει σε μια σχέση που είναι ορόσημο γι’αυτόν, ένας λόγος να ζει. Τον καθιστά υπεύθυνο για μια άλλη ζωή, αφού φροντίζει κάποιον ακόμη πιο αδύναμο από τον εαυτό του…..
Οι σκύλοι δίνουν αγάπη και αφοσίωση, κάτι που στην φάση που περνούν οι άστεγοι, δύσκολα θα το βρουν από τους ομοίους τους και είναι για τούτο μια σχέση πολύτιμη. Πράγματι, ο άστεγος που έχει σκύλο συνεχίζει να επικοινωνεί, να μιλάει, να χαϊδεύει …. και να συντηρεί κάποιους κοινωνικούς δεσμούς: ο σκύλος τους επιτρέπει να έχουν επαφές με άλλους ανθρώπους.
Μαρτυρία: «…Με τους σκύλους, ο άστεγος νιώθει καθησυχασμένος, νιώθει υποστήριξη. Του δίνουν την αγάπη τους, χωρίς όρια, είναι τόσο προφανές. Και ποιοι είμαστε εμείς, που θα τολμήσουμε να πούμε τι είναι καλό για τον άστεγο και τι όχι, για έναν άνθρωπο που ζει σε συνθήκες που ούτε καν υποπτευόμαστε».
«.. Ο σκύλος του άστεγου, είναι το τελευταίο που του απέμεινε, το μόνος στον οποίο μπορεί να υπολογίζει, ο μόνος που μπορεί να τον κοιτάξει στα μάτια χωρίς να νιώσει οίκτο ή απόρριψη, ο μόνος που του είναι πιστός, ο μόνος που του επιτρέπει να είναι ακόμη υπεύθυνος για κάτι,… αφού ακόμη κι αν δεν έχει πια διάθεση να κονταροχτυπηθεί με την σημερινή πραγματικότητα (και κάποιες μέρες είναι πιο δύσκολες από άλλες) … θα σηκωθεί παρ’όλα αυτά για να φροντίσει τον σκύλο του…»
Είναι άστεγοι, αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν έχουν φίλους … είναι η ‘παράμετρος’ σκύλος. Γιατί λοιπόν όταν φροντίζονται οι άστεγοι ο σκύλος τους δεν υπολογίζεται; Γιατί είναι τόσο λιγοστές οι στέγες αστέγων που δέχονται σκύλους; Υπό τις συνθήκες αυτές, πολλοί άστεγοι αρνούνται να αποχωριστούν το ζωάκι τους….
Οι άστεγοι έχουν συχνά έναν (ή περισσότερους) σκύλους. Είναι η ζεστασιά τους, ο φίλος τους. Σηκώνει λίγο από το βάρος της μοναξιάς τους. Ο σκύλος δεν σε επικρίνει, σε συντροφεύει και στις πιο αντίξοες συνθήκες, στην πείνα και στο κρύο. Σε προστατεύει από τους ανεπιθύμητους, σε ζεσταίνει καθώς τον κρατάς στην αγκαλιά σου. Ο δεσμός ανάμεσα στον άστεγο και τον σκύλο του είναι τόσο δυνατός, που ακόμη κι αν δεν έχει ο ίδιος να φάει, θα βρει τρόπο να ταΐσει το πιστό του τετράποδο…
Ο σκύλος του άστεγου περνάει δύσκολα, ζει στο δρόμο, στο κρύο, πεινάει. Έχει συνηθίσει να βλέπει κόσμο, να αφουγκράζεται τους θορύβους του δρόμου, να αναγνωρίζει τα κακά συναπαντήματα. Ο Farid, έζησε πολλές βδομάδες στο δρόμο και δεν κατάφερε να φιλοξενηθεί κάπου, «λόγω του σκύλου του». «Προτιμώ να πεθάνω από το κρύο, παρά να εγκαταλείψω τον σκύλο μου», λέει.
Στην Nantes ωστόσο, κάποιες οργανώσεις ανοίγουν τις πόρτες τους για τους άστεγους και τα σκυλιά τους. Πρόκειται για ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο της SNCF (γαλλικός ΟΣΕ), που ανακαινίστηκε χάρις σε εθελοντές και προετοιμάστηκε για να δεχτεί αστέγους με τα σκυλιά τους.
Επίσης, εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, ένα ποταμόπλοιο, που χρηματοδοτείται από το ίδρυμα 30 εκατομμύρια φίλοι και το Τάγμα της Μάλτας έχει δέσει  στις όχθες του Σηκουάνα, στο 15ο διαμέρισμα στο Παρίσι και φιλοξενεί δίποδους και τετράποδους περαστικούς.

τα λόγια:
ένας μεγάλος μαύρος ήλιος βλέπει την κοιλάδα
καμινάδες βουβές – καγκελόπορτες κλειδωμένες
βαγονέτα ακίνητα – όλα εγκαταλελειμμένα
δεν υπάρχει πια πορτοκαλί φλόγα στον υγρό ουρανό
μοιάζει νύχτα  – οι παλιοί μαντρότοιχοι
φαγώθηκαν από τις άγριες βατομουριές – η παγωνιά και ο θάνατος
ένας δυνατός παγωμένος αέρας κάνει τα δόντια να τρίζουν
το μεταλλικό τέρας αργοπεθαίνει
Θάθελα να δουλεύω ακόμη –  να δουλεύω ακόμη
να σφυρηλατώ τον κοκκινισμένο χάλυβα με τα χρυσά μου χέρια
να δουλεύω ακόμη – να δουλεύω ακόμη
κοκκινισμένος χάλυβας  και χέρια χρυσά
πέρασα τη ζωή μου εκεί  – σ’αυτό το ελασματουργείο
τα πνευμόνια μου  – το αίμα μου και η μαύρη οργή μου
οι ορίζοντες κλειστοί  – ο ήλιος πολύ σπάνιος
σαν μια κόκκινη αιμάσσουσα χαρακιά – χαρακιά στην ελπίδα
μοιάζουν – το βράδυ – πλοία πολεμικά
που τα έδειραν τα κύματα – τα σκούριασε η θάλασσα
κι έπεσαν έξω – τα χαστούκισε η παλίρροια
νικημένα από το χρήμα – τα χαλύβδινα τέρατα
Θάθελα να δουλεύω ακόμη –  να δουλεύω ακόμη
να σφυρηλατώ τον κοκκινισμένο χάλυβα με τα χρυσά μου χέρια
να δουλεύω ακόμη – να δουλεύω ακόμη
κοκκινισμένος χάλυβας  και χέρια χρυσά
δεν μπορώ πια να ζήσω εκεί
δεν μπορώ πια να μείνω εκεί
δεν χρησιμεύω σε τίποτε  -εγώ
δεν γίνεται τίποτε πια
αφού δεν κάνω τίποτε  -εγώ
είμαι φθηνός – εγώ
όταν δούλευα – εγώ
κατά τους ειδικούς
σκοτωνόμουν για την παραγωγή
για να κερδίσω ψίχουλα
είμαι εγώ που παραληρώ
εγώ που τρελαίνομαι
δεν μπορώ πια να ζήσω εκεί
δεν μπορώ πια να μείνω εκεί
δεν χρησιμεύω σε τίποτε  -εγώ
δεν γίνεται τίποτε πια
Θάθελα να δουλεύω ακόμη –  να δουλεύω ακόμη
να σφυρηλατώ τον κοκκινισμένο χάλυβα με τα χρυσά μου χέρια
να δουλεύω ακόμη – να δουλεύω ακόμη
κοκκινισμένος χάλυβας  και χέρια χρυσά…

πηγές
– κρύψτε αυτούς τους φτωχούς που δεν μπορούμε να τους βλέπουμε !
– Ο δίποδος σύντροφός του στη δυστυχία κρυώνει κι αυτός !
– Η παράμετρος Σκύλος
– Άστεγοι και παγωνιά: ποτέ χωρίς τον Σκύλο μου !
– Άστεγος, αλλά ποτέ χωρίς τον Σκύλο μου

©Μετάφραση-μοντάζ : L’Enfant de la Haute Mer

Για άλλα (περί βίας) συναφή, δείτε εδώ

Για άλλα (περί φτώχειας) συναφή, δείτε εδώ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Advertisements

9 απαντήσεις στο έξω οι άστεγοι από το κέντρο της πόλης!!

  1. Ο/Η moodytimes λέει:

    Κουσέρ,Μπεσόν ,Λαγκ…κάποιοι «σοσιαλιστες» που Σαρκοζουν αυτοί καλά κι εμεις χειρότερα.Ο ευρωπαικός σοσιαλισμός τείνει να γίνει σα το τέρας του Λοχνες κάποιοι ισχυρίζονται οτι το έχουν δει αλλα υπάρχουν επιφυλάξεις

  2. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    καλημέρα !
    τον Κουσνέρ εννοείς ίσως;
    Δίκιο έχεις!
    Πραγματικό τέρας!

  3. Ο/Η xk λέει:

    περί ριζικής ετερότητας: γιατί ο αστός φοβάται τόσο τον άστεγο και προσπαθεί να τον ξαποστείλει όσο γίνεται εκτός του οπτικού του πεδίου;γιατί στην πραγματικότητα, ο άστεγος σωματοποιεί κι αναπαριστά κάτι που υπάρχει εντός του αστού, του υπενθυμίζει αυτό που κατά βάθος αρνείται να αποδεχτεί-ότι είναι κι ο ίδιος υπαρξιακά ανέστιος.στο κείμενο που παραθέτεις, μπορούμε να κάνουμε μια απλή αντικατάσταση, στη σχέση άστεγου-σκύλου.η ηλικιωμένη γειτόνισσα, το παιδί, κλπ διατηρώντας το δεύτερο μέρος της εξίσωσης ανέπαφο.είναι δε χαρακτηριστικό, ότι στατιστικές δείχνουν άγγλους, γάλλους, γερμανούς, να δηλώνουν πως αγαπούν περισσότερο τα κατοικίδιά τους απο τα μέλη της οικογένειάς τους.σ’έναν τέτοιο πολιτισμό, το αίσθημα ελέους απέναντι στον άστεγο, ωφελεί εξίσου και τις δύο πλευρές, υπενθυμίζοντας πως ακόμα υπάρχει ανθρωπιά, σχέση, ζεστασιά.κι όταν πλησιάσουμε και συνομιλήσουμε με άστεγους, θα εκπλαγούμε από το πόσα κοινά έχουμε, και όχι μόνο διαφορές.
    καλημέρα

  4. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    υπάρχει και ο μεγάλος φόβος:
    ότι στις σημερινές συνθήκες μπορεί πολύ εύκολα να γίνει και ο ίδιος άστεγος.
    Δες:
    ένα, δύο, τρία και τέσσερα.

  5. Ο/Η χ.κ. λέει:

    πολύ καλό το άρθρο, ευχαριστώ.το μόνο που έχω να προσθέσω είναι οτι όταν μιλάμε για άστεγους δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με πολλές διαφορετικές περιπτώσεις ανθρώπων/ομάδων που ζουν έξω.
    ίσως η πιο τρομακτική για τους «κανονικούς» αστούς κατηγορία, είναι εκείνη που ζει στο δρόμο από επιλογή.εκείνη που απορίπτει την φαντασίωση και τους όρους της κοινωνίας, υιοθετώντας μια άλλη (χωρίς να την εξιδανικεύω-θεωρώ οτι κι εκεί υπάρχουν σοβαρά προβλήματα) .οπότε θα έλεγα αυτοί οι στίχοι, ισοπεδώνουν λίγο το πράγμα, μιας και κάποιοι έχουν άλλη αυτοεικόνα.
    «εγώ που τρελαίνομαι
    δεν μπορώ πια να ζήσω εκεί
    δεν μπορώ πια να μείνω εκεί
    δεν χρησιμεύω σε τίποτε -εγώ
    δεν γίνεται τίποτε πια
    Θάθελα να δουλεύω ακόμη – να δουλεύω ακόμη
    να σφυρηλατώ τον κοκκινισμένο χάλυβα με τα χρυσά μου χέρια
    να δουλεύω ακόμη – να δουλεύω ακόμη
    κοκκινισμένος χάλυβας και χέρια χρυσά…»

  6. Ο/Η dkoss λέει:

    Wendy and Lucy

  7. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    δεν την ήξερα την ταινία … κάθισα και διάβασα και είδα … πάει ο σκύλος της!
    πολύ σ’ευχαριστώ!

  8. Ο/Η katabran λέει:

    εχω στεγη…
    ειχα σκυλο…
    ειχα κουνελι…
    εχω στεγη…
    δεν εχω πια σκυλο…
    ουτε κουνελι πια…
    η στεγη με πλακωνει…

Μήπως θέλετε να γράψετε κάτι στο βιβλίο επισκεπτών; (Κεφαλαία, είτε Ελληνικά είτε Greeklish δεν θα δημοσιεύονται)

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: