Κίτρινα Συνδικάτα-Κόκκινα Συνδικάτα & «Αλεπούδες» (μικρό δοκίμιο)

.

Οι καρβουνιάρηδες της Χάβρης: τιμητικό αφιέρωμα στον Jules Durand, έπειτα από 100 χρόνια

Coalmen of Le Havre: tribute to Jules Durand, one hundred years later

Les charbonniers du Havre: hommage à Jules Durand, cent ans plus tard

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια — Translation, editing, lighting, scenery and costumes — Traduction, édition, éclairage, décors et costumes: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μας ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση

Το 1910 οι καρβουνιάρηδες της Χάβρης ξεκινούν «απεργία επ’αόριστον», ενάντια στην εντεινόμενη αντικατάστασή τους από τις μηχανές και ενάντια στην ακρίβεια, ενώ παράλληλα, ζητούν αυξήσεις μισθού και πληρωμή των υπερωριών τους.
Ο Jules Durand είναι ο γραμματέας του συνδικάτου CGT των καρβουνιαρέων (ΠΡΟΣΟΧΗ: τα αρχικά παραπέμπουν στην συνδικαλιστική παράταξη που πρόσκειται σήμερα στο ΚΚΓ-PCF). Ο Durand όμως ήταν αναρχικός, ενώ η CGT μέχρι την οκτωβριανή επανάσταση ήταν αναρχοσυνδικαλιστές.
Ο Durand, ως γραμματέας, κατηγορήθηκε ότι εισηγήθηκε στην συνέλευσή τους και αποφάσισαν την δολοφονία ενός «κίτρινου συνδικαλιστή» (σ.σ. κίτρινοι λέγονται οι συνδικαλιστές που δεν ενοχλούν την εργοδοσία, είναι δλδ «εργοδοσία-friendly», δείτε περισσότερα στο τέλος της ανάρτησης). Καταδικάστηκε σε θάνατο για «ηθική συναυτουργία σε δολοφονία». Η καταδίκη του έβαλε φωτιά στον εργατόκοσμο όλου του κόσμου, με αποτέλεσμα στις 16 Φεβρουαρίου, ο Γάλλος Πρόεδρος να μετατρέψει την ποινή του σε επταετή κάθειρξη. Το 1918 αθωώθηκε, έπειτα από εξαετή αναψηλάφηση, η αδικία όμως που υπέστη τον ισοπέδωσε, έχασε τα λογικά του και πέθανε το 1926 στο ψυχιατρείο.

Ο Jules Durand σημαία σε διαδήλωση στη Havre – The Jules Durand flag in protest in Havre – Le drapeau Jules Durand en signe de protestation au Havre [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ο Jules Durand υπήρξε θύμα εργοδοτικής σκευωρίας και της ταξικής δικαιοσύνης.

Το πλαίσιο
Από τις αρχές του 1910, οι καρβουνιάρηδες της Χάβρης, που φόρτωναν και ξεφόρτωναν κάρβουνο στις αποθήκες των πλοίων, έχουν όλο και λιγότερη δουλειά. Είναι 700-800 τακτικά εργαζόμενοι, στους οποίους προστίθενται άλλοι τόσοι ‘περαστικοί’, εργάτες που πάνε για κανα-δυό μεροκάματα, χωρίς να έχουν την πρόθεση να δουλέψουν κανονικά.

Το σπίτι του Jules Durand – The home of Jules Durand – La maison de Jules Durand [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ωστόσο, οι περισσότεροι από τους τακτικούς δουλεύουν τρεις μέρες τη βδομάδα. Προσλαμβάνονται με τη μέρα και πληρώνονται μεροκάματο σύμφωνα με την απόδοσή τους. Στην καλύτερη περίπτωση κερδίζουν 4-4,5 φράγκα τη μέρα για μια δουλειά εξαντλητική, μέσα στην καρβουνόσκονη και ζουν σε εφιαλτικές συνθήκες: μέσα σε ανθυγιεινά παραπήγματα, όπου η φυματίωση και ο αλκοολισμός θερίζουν (εκτιμάται ότι 90% των καρβουνιάρηδων είναι αλκοολικοί). Πρόκειται για ένα απομονωμένο και φθίνον υπο-προλεταριάτο.

Το «Χρηματιστήριο» της Εργασίας στο Παρίσι, Πρωτομαγιά 1906 – the Labor «Stock Exchange» in Paris, 1st May 1906 – la «Bourse» du Travail, 1er Mai 1906 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το κάρβουνο είναι βασικό για το λιμάνι που γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη: μέσα σε 40 χρόνια η δραστηριότητά του δεκαπλασιάστηκε. Χωρίς κάρβουνο, δεν θα υπήρχαν καράβια, δεν θα υπήρχε εμπόριο. Μέσα στο 1910 το Συνδικάτο των Καρβουνιάρηδων αναδιοργανώνεται, απομακρύνει «τους μέθυσους και τους ανίκανους», αναδεικνύει νέο πολιτικό γραφείο και εκλέγει νέο Γραμματέα, τον μόνο που προτάθηκε, τον Jules Durand. Ο Durand είναι ειρηνιστής, μέλος της «Λίγκας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», που ιδρύθηκε λίγα χρόνια νωρίτερα με αφορμή την «υπόθεση Dreyfus», πίνει νερό και είναι ακτιβιστής αντι-αλκοολικού σωματείου. Είναι επιμελής μαθητής του «Λαϊκού Πανεπιστήμιου του Χρηματιστήριου’ της Εργασίας» (στμ. «εργατικά συμβούλια» για την αλληλοβοήθεια, τη μόρφωση και την αυτο-οργάνωση) και καταφέρνει να ξανα-ενώσει τους επαναστάτες συνδικαλιστές.
Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1909, στο συνέδριο της CGT είχαν επικρατήσει οι επαναστάτες, που ήταν αντίθετοι με οποιοδήποτε συμβιβασμό με το κράτος και την εργοδοσία. Η CGT είναι υπέρ των γενικευμένων απεργιών, ενώ οργανώνει 1000 απεργίες κάθε χρόνο. Ο Durand και η ομάδα του καταφέρνουν να οργανώσουν την συντεχνία: τρεις μήνες αργότερα υπάρχουν μεταξύ των τακτικών εργατών 400 εγγεγραμμένα μέλη.

Το κτήριο του «Χρηματιστηρίου» της Εργασίας στο Παρίσι, 2005 – The building of the Labor «Stock Exchange» in Paris, 2005 – Le Bâtiment de la Bourse du Travail, Paris, 2005 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Εκβιασμοί και προκλήσεις
Αρχές Αυγούστου του 1910, η κατάσταση για τους καρβουνιάρηδες χειροτερεύει. Ήδη από το 1909, η εργοδοσία είχε φέρει εγκάθετους, που αντικαθιστούσαν μια ντουζίνα εργάτες. Επιπλέον, το 1910, τοποθέτησαν μια πλωτή γέφυρα, την Tancarville, με σύστημα αλυσσίδας βαγονέττων, με αποτέλεσμα να βγουν εκτός δουλειάς 150 εργάτες. (Σήμερα υπάρχει εκεί η ομώνυμη κρεμαστή γέφυρα).

Αναθηματική πλάκα έξω από το σπίτι του Jules Durand – Dedicatory plaque outside the house of Jules Durand – Plaque dédicatoire à l’extérieur de la maison de Jules Durand [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Οι διεκδικήσεις τους είναι πολλές: αύξηση μισθών, μείωση του χρόνου εργασίας, εγγυήσεις ασφάλειας της εργασίας, εγκατάσταση ντους στις αποβάθρες, κατάργηση των συσσιτίων…[σ.σ. επειδή πήρα κάποια email σχετικά με το αίτημα κατάργησης των συσσιτίων   -και επειδή και μένα με παραξένεψε και το έψαξα πολύ: συμπέρανα ότι ζητούσαν κατάργηση : α).- για να έχουν καλύτερο μεροκάματο. β).- επειδή το συσσίτιο ήταν υποχρεωτικό. γ).- επειδή το γεύμα το πλήρωναν, δεν ήταν δωρεάν: το πλήρωναν συνήθως μισό φράγκο, αλλά και κάποτε ένα. Υποθέτω ότι αυτό που έπαιρναν, δεν ήταν αυτό που πλήρωναν: μάλλον οι εργοδότες έβγαζαν κι από πάνω. δ).- Τέλος, μισό ή ένα φράγκο σε 4,5 φράγκα μεροκάματο ήταν πράγματι υπέρογκο! ]  Παρά τους δισταγμούς (το νεόκοπο συνδικάτο δεν είχε παρά 5.000 φράγκα στο ταμείο), η απεργία ψηφίστηκε στις 18 Αυγούστου.
Η εργοδοσία αποφασίζει να μεταχειριστεί βία και να διαλύσει το συνδικάτο. Αρνείται κάθε διαπραγμάτευση και πολλαπλασιάζει τις προκλήσεις. Στήνει μία «Αντεπαναστατική Συντεχνιακή Ένωση» για να πολεμήσει τους αναρχοσυνδικαλιστές του «’Χρηματιστηρίου’ της Εργασίας» και να οργανώσει προβοκάτσιες: ‘βαλτοί’ παριστάνουν τους απεργούς και χτυπάνε τους απεργοσπάστες … Η αστυνομία είναι στις αποβάθρες, οι συλλήψεις για παρεμπόδιση της ελευθερίας στην εργασία πολλαπλασιάζονται ….

Κάλεσμα στους Εργάτες: Εργάτες, Μπροστά στην ενωμένη εργοδοσία, οι σύντροφοι στους οποίους έχετε εμπιστευτεί να υποστηρίζουν τα συμφέροντά σας, οφείλουν να κάνουν επιτακτική έκκληση σε όλους τους εργάτες, ώστε να ενωθούμε και να γίνουμε ανίκητοι… … Ελάτε λοιπόν μαζικά, Σύντροφοι, να γραφτείτε στο συνδικάτο, που είναι το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί τα δικαιώματά σας. Poster που αναγγέλλει την ίδρυση του «Χρηματιστήριου» της Εργασίας στη Νάντη το 1893. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τα πλοία δεν φεύγουν, αλλά και όσα έρχονται κατευθύνονται σε άλλα ευρωπαϊκά λιμάνια: η χασούρα διογκώνεται. Τότε οι εργοδότες προσλαμβάνουν απεργοσπάστες (αλεπούδες) για να δουλέψουν την Tancarville. Πληρώνονται διπλό και τρίδιπλο μεροκάματο( 10 ή 15 φράγκα), τρέφονται από την εργοδοσία και στεγάζονται σε πλοία, για να μην έρχονται σε επαφή με τους απεργούς.
Οι συγκρούσεις με τις ‘αλεπούδες’ πολλαπλασιάζονται, αφού η κατάσταση των απεργών χειροτερεύει ταχύτατα: το ταμείο δεν μπορεί να διαθέσει παρά μισό φράγκο την ημέρα για κάθε εργάτη και την οικογένειά του, ενώ ο Δήμαρχος απαγορεύει τους εράνους για την ενίσχυση των απεργών.
Στις 9 Σεπτεμβρίου, η ‘αλεπού’ Louis Dongé, που είχε δουλέψει στις 7 και 8 Σεπτεμβρίου συνεχώς, απειλεί (μεθυσμένος) με το ρεβόλβερ του τέσσερις μη συνδικαλισμένους απεργούς, μέσα σε μπιστρό του λιμανιού. Ξεσπάει καυγάς, τον αφοπλίζουν και τον και τον κάνουν «τουλούμι στο ξύλο». Την επομένη πέθανε στο νοσοκομείο, ενώ οι τέσσερις συνελήφθησαν.

Η στημένη δίκη εναντίον του Jules Durand. 1910-2012: Εκατό χρόνια από την μηχανορραφία [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Η εταιρεία Transat«αγοράζει» δέκα καρβουνιάρηδες, μη-απεργούς (ψευδομάρτυρες), σύμφωνα με τις μαρτυρίες των οποίων η δολοφονία της ‘αλεπούς’ Louis Dongé είχε ψηφιστεί στη γενική συνέλευση των απεργών, έπειτα από εισήγηση του ίδιου του Jules Durand, ο οποίος την είχε προμελετήσει και οργανώσει.
Στο λιμάνι γίνεται μια συνοπτική ανάκριση και το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 1910 η αστυνομία συλλαμβάνει στο «σπίτι» τους τον Jules Durand και τους αδελφούς Boyer… όλοι τους μέλη της διοίκησης του Συνδικάτου των Καρβουνιάρηδων. Τους απαγγέλλονται κατηγορίες για «ηθική αυτουργία σε δολοφονία» και φυλακίζονται. Άλλα τρία μέλη του πολιτικού γραφείου του συνδικάτου απολύονται «ως συνεργοί του δολοφόνου Durand».

Συνέλευση κυριών για αρχαιρεσίες στο «Χρηματιστήριο» της Εργασίας στην Troyes, 1900 περίπου [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Η σκευωρία προχωρεί
Ο εισαγγελέας, στηριζόμενος ιδιαίτερα και από τους ανωτέρους του, ξεκινάει μια ανάκριση με ‘κατασκευασμένο’ κατηγορητήριο. Οι μάρτυρες υπεράσπισης (μεταξύ των οποίων και οι τέσσερις) δεν πήραν καν τον λόγο. Ο τύπος λυσσάει εναντίον των συνδικαλιστών. Η CGT οργανώνει την αλληλεγγύη στον Jules Durand, ο Jean Jaurès γράφει στην Humanité. Σε όλη τη διάρκεια της ανάκρισης η χώρα βράζει. Πρόεδρος του Δημοτικού συμβουλίου ήταν τότε ο Aristide Briand, ακτιβιστής του Γαλλικού Εργατικού Κόμματος του Jules Guesde, υπέρμαχος του επαναστατικού συνδικαλισμού και της γενικής απεργίας. Εν συνεχεία ο Briand γράφτηκε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Jean Jaurès, και μετά μετέσχε στην κυβέρνηση με (σ.σ. το καλό παιδί) τον επίσης σοσιαλιστή  Clémenceau, που έπνιξε στο αίμα και τσάκισε μια σειρά εργατικές και αγροτικές εξεγέρσεις (σ.σ. Ο Clémenceau, ως Υπ. Εσωτερικών, τσάκισε με το στρατό την απεργία στα ανθρακωρυχεία του Pas de Calais την Πρωτομαγιά του 1906, που ξεσηκώθηκαν έπειτα από την καταστροφή στην Courrières, με περισσότερους από 1.000 νεκρούς ανθρακωρύχους, τη χειρότερη στην ιστορία των ορυχείων στην Ευρώπη. Τσάκισε επίσης την απεργία των αγροτικών εργατών στα κτήματα των οινοπαραγωγών στο Languedoc-Roussillon, με αποτέλεσμα τελικά να αποχωρήσει από την SFIO, τον Ιούνιο του 1906, αφού ‘τα είπε έξω από τα δόντια’ στον ηγέτη της Jean Jaurès. Για την λαμπρή αυτή περίοδο, την (και καλά) BélleEpoque (1879-1914), έχω γράψει και εδώ ένα εκτενές σχόλιο κάτω από τη φωτογραφία του πρωτοσέλιδου της εφημερίδας Le Petit Parisien). Ήδη, τον Απρίλιο του 1910, ο Briand είχε περάσει έναν νόμο για τις εργατικές και αγροτικές συντάξεις, έχοντας απέναντί του την CGT και την SFIO. Στη συνέχεια αποπειράθηκε να φέρει στη Βουλή ένα νομοσχέδιο «περί κλιμακωτής φορολόγησης του εισοδήματος», το οποίο όμως απέρριψε το Sénat.

Πώς κατάντησε έναν αθώο η αστική δικαιοσύνη: από το ικρίωμα στο ψυχιατρείο. Ο Jules Durand την στιγμή της σύλληψής του το 1910. Και το 1912 στο ψυχιατρείο Sainte-Anne[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Στις 11 Οκτωβρίου 1910, ξεκινάει η απεργία των σιδηροδρομικών σε όλη την Δυτική Γαλλία. Η κυβέρνηση καταγγέλλει «εγκληματική επιχείρηση που στοχεύει την βία, την διασάλευση της τάξης και το σαμποτάζ». Ο Briand σπάει την απεργία, κινητοποιώντας τον στρατό για να αντικαταστήσει τους απεργούς και ταυτόχρονα επιστρατεύει όσους νέους σιδηροδρομικούς ήταν υπόχρεοι θητείας.

Η πρόσοψη του «Χρηματιστηρίου» της Εργασίας στο Bordeaux [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Η δίκη
Η δίκη έγινε τον Νοέμβριο του 1910 στη Rouen. Η πολιτική αγωγή τα λέει χοντρά: καταγγέλλει με λύσσα τον Jules Durand και πετυχαίνει, στις 25 Νοεμβρίου την θανατική του καταδίκη.
Οι αδελφοί Boyer απαλλάχθηκαν, ενώ από τους τέσσερις πραγματικούς ενόχους: ο ένας καταδικάστηκε σε 15 χρόνια καταναγκαστικά έργα, οι δύο σε επτά χρόνια και ο άλλος απαλλάχτηκε.
Με την αναγγελία της ετυμηγορίας, ο Jules Durand παθαίνει συγκοπή, και τον παίρνουν σηκωτό. Όταν αργότερα συνέρχεται στο κελί του, του έχουν βάλει ‘ζουρλομανδύα’. Στον προθάλαμο της εκτέλεσης, σε πλήρη απομόνωση, μετακινείται αλυσσοδεμένος και με μαύρη κουκούλα στο κεφάλι.

αφίσσα που ζητάει αναψηλάφηση της δίκης του Durand [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Οργή και εξέγερση
Στις 28 Νοεμβρίου 1910 και σε ένδειξη αλληλεγγύης, ξεσπάει στη Χάβρη γενική απεργία, που παραλύει όλη την πόλη. Η επιτροπή της συνομοσπονδίας καλεί σε απεργία αλληλεγγύης και καταγγέλλει τις ευθύνες της Compagnie Générale Transatlantique, καθώς και τη στάση της πολιτικής αγωγής. Ο κόσμος θυμάται ακόμη την «υπόθεση Dreyfus», η CGT κολλάει αφίσσες που γράφουν « ό,τι έγινε για τον αξιωματικό Dreyfus πρέπει να γίνει και για τον εργάτη Durand».
Σε διεθνές επίπεδο, η αλληλεγγύη είναι εξ ίσου αισθητή: ο Ben Tillet και η Fédération Internationale des Ports et Docks ξεκινάνε κινητοποιήσεις στις αποβάθρες της Αγγλίας και των ΗΠΑ. Η Ligue des Droits de l’Homme ξεκινάει μια μεγάλη κινητοποίηση διαμαρτυρίας, όλο και περισσότεροι κοινοβουλευτικοί παίρνουν θέση, μέχρι και ο επίσκοπος της Rouen, ο οποίος υπερασπίζεται τον συνδικαλιστή!
Μπροστά σε όλη αυτή την κινητοποίηση, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Armand Fallières, στις 31 Δεκεμβρίου 1910, μετατρέπει την ποινή σε επταετή φυλάκιση. Παρ’όλα αυτά, ξεσπούν νέες διαμαρτυρίες, ο αποτροπιασμός του κόσμου αυξάνεται, αφού η μετατροπή της ποινής υπονοεί ότι ο Durand παραμένει ένοχος.
Χρειάστηκε να έρθει η 16η Φεβρουαρίου του 1911, για να αφεθεί επί τέλους ελεύθερος ο Durand από τις φυλακές Bonne Nouvelle της Rouen. Δυστυχώς, δεν άντεξε την ενοχοποίησή του, τον ζουρλομανδύα και την απομόνωση: τρελάθηκε στ’αλήθεια και ποτέ πια δεν ξαναβρήκε τα λογικά του.
Όταν ξαναγύρισε στη Χάβρη, αυτός που αγαπούσε τα περιστέρια, σκότωσε τα δικά του. Η οικογένειά του και η σύντροφός του αναγκάστηκαν να τον βάλουν στο ψυχιατρείο Quatre-Mares στη Sotteville-les-Rouen, τον Απρίλιο του 1911, όπου και πέθανε στις 20 Φεβρουαρίου του 1926.
Η αναψηλάφηση που ξεκίνησε το 1912 στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο και κράτησε έξη χρόνια, κήρυξε τον Jules Durand αθώο, στις 15 Ιουνίου 1918.
Και όμως, κανένας εργοδότης της Χάβρης, κανένας δικαστής, κανένας ψευδομάρτυρας δεν υπέστη την παραμικρή ενόχληση.

Δείτε (οι γαλλόφωνοι) το γράμμα του Jules Durand στους γονείς του, τρεις μέρες μετά την αναγγελία της θανατικής καταδίκης του, 28 Νοεμβρίου 1910 ( δεν θα μπορέσω να το μεταφράσω). –Πηγή  : Archives départementales de Seine-Maritime, ADSM 1M371 dans un article d’Hélène Rannou « Jules Durand : de la peine de mort à la folie » Chers parents…

Φέρδερ Ρήντινγκ

1.- Πέρα από την βιβλιογραφία που αναφέρεται στο τέλος της βασικής πηγής μου, ανακάλυψα και ένα πιο πρόσφατο βιβλίο (2006): Η αποικιοκρατούμενη Χάβρη από το 1880 ως το 1960, του Claude Malon. Εκεί, πέραν των σχετικών με το θέμα μας, διαβάζουμε στην σελίδα 579 το εξής εντυπωσιακό: « … οι κομμουνιστές εκτιμούν ότι θα πρέπει να διασφαλιστεί η γαλλική παρουσία στο Βιετνάμ…»
2.- Για κίτρινα και κόκκινα συνδικάτα. Περισσότερα για τα «εργοδοσία-friendly» Yellow Unions, τα συνδικάτα που δεν απεργούν και δεν ζορίζουν τους εργοδότες τους. Όμως, γκουγκλίστε και μόνοι σας.(κάθε γαλάζια λέξη κι ένας σύνδεσμος)
3.- Κι εδώ άλλοι, σύγχρονοί μας καρβουνιάρηδες ενήλικες και παιδιά ! !

«PLAY» για ν’ακούσετε τον Jacques Brel και το «Amsterdam» (Live version)

για την αγγλική βερσιόν από τον David Bowie πατήστε «PLAY»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Advertisements

25 Responses to Κίτρινα Συνδικάτα-Κόκκινα Συνδικάτα & «Αλεπούδες» (μικρό δοκίμιο)

  1. Πολύ καλό αφιέρωμα. Δεν ήξερα αυτή την ιστορία (αν και το κομμάτι που άκουσα ήταν οικείο). Πολύ καλή ανάρτηση.

  2. […] This post was mentioned on Twitter by Rodia, Krot. Krot said: Κίτρινα Συνδικάτα-Κόκκινα Συνδικάτα & οι 'Αλεπούδες': http://t.co/XQnvonN […]

  3. Ο/Η moodytimes λέει:

    Τώρα έχουμε το κιτρινο συνιδκάτο του (παρα)τύπου αλλα τότε δεν είχαν και Μπαμπη Παπαδημητρίου να κυρήξει χωρίς δικαστήρια και τετοιες αηδίες παρανομα τα αναρχοκουμμούνια τους εργατες…λίγο πρωτόγονους τους βρίσκω του Γάλλους.Αλλα πολλές κακες λέξεις βλέπω στο κειμενο «εργάτες»,»απεργία»,»σοσιαλισμός»,»δικαιώματα»
    «εξεγέρσεις».Τέλος πάντων επειδη κατα βάθος είμαι καλοπροαίρετος νομίζω πως οι δικοι μας σοσια-ληστες μπερδεψανε λίγο το «λιγότερη δουλεια περισσότερος μισθός» και το αποστήθισαν ανάποδα,πρόκειται περι ευρωτραπεζικής παρεξηγήσεως..νομίζω.
    Τη καλησπέρα μου

  4. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    ο δείμος του πολίτη,

    είναι φυσικά ο υπέροχος Jacques Brel και
    το τραγούδι που έγραψε το 1964 για τους ναύτες
    στο λιμάνι του Άμστερνταμ (πρώτο κομμάτι).
    εδώ το video:

    κι εδώ οι στίχοι στα αγγλικά και ο David Bowie στο BBC το 2000

  5. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    moodytimes,

    «πιπέρι στο στόμα!»

    Δεν νομίζω ότι οι Γάλλοι ήταν πρωτόγονοι,
    μια χαρά έβαλαν οι αρχι-σοσιαλιστές
    Aristide Briand, και Clémenceau,
    τον στρατό και θέρισε κόσμο
    σε μια σειρά απεργίες της Bélle Epoque…

  6. Ο/Η renata λέει:

    Κίτρινους συνδικαλιστές έχουμε, με διπλή την έννοια του χρώματος (χέστηδες!) .

    Ποινικοποίηση των συνδικαλισμού είναι ένα μέσο χειραγώγησης δια του φόβου. Εδώ έχουν πουληθεί οι περισσότεροι, οπότε κινδυνεύουν οι άλλοι, που δε θα συμβιβαστούν. (βλ Σάκο και Βανζέτι κλπ)

    Υ.Γ. Το εκλαμβάνω και ως απάντηση στο προηγούμενο ποστ. Άξιαα!

  7. Ο/Η Кроткая λέει:

    ο Αριστίντ μου είναι γνώριμος. στο πανεπιστήμιο μας τον ανέφεραν ως ένα από τους πατέρες της ευρωπαϊκής ιδέας περί ενότητας και αλληλεγγύης και μπλα μπλα μπλα…

  8. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    renata-κι,

    πολύ σωστή παρατήρηση
    :)
    για τον κίτρινο συνδικαλισμό προσέθεσα λύνξ
    (δεν κατάλαβα σε ποιο ποστ αναφέρεσαι, δεν φαντάζομαι στο Βιετνάμ!)

  9. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Кроткая,

    Ο περι ού ο λόγος Αριστείδης,
    από εύπορη οικογένεια
    προώθησε το 1905 και το χωρισμό εκκλησίας και κράτους,
    και πήρε Nobel Ειρήνης το 1926!
    Εδώ είναι μια άλλη βιογραφία του, από την ιστοσελίδα των Nobel.
    Το θέμα είναι ότι όσο δεν μετείχε στην κυβέρνηση οργάνωνε απεργίες.
    Έπειτα όμως ευτύχησε να γίνει 11 φορές πρωθυπουργός !

  10. Ο/Η moodytimes λέει:

    Λίγο άσχετο αλλα ο Brel ήταν ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟΣ τραγουδοποιός και είναι εντυπωσιακό το πόσους σημερινούς έχει επηρρεάσει.Καλημέρα

  11. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    moodytimes,

    συμφωνώ και επαυξάνω !!!

  12. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Μετά τα κόκκινα και τα κίτρινα συνδικάτα, αρχίζουν να οργανώνονται και τα… λευκά: Οι απεργοσπάστες δηλαδή που διεκδικούν το δικαίωμα στην… απεργοσπασία!

  13. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    tsalapeteinos,

    αυτό είναι το συνδικάτο της αλεπούς !

  14. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Pardon μπέρδεψα τα χρώματα… Επειδή την αλεπού συνήθως την απεικονίζουν πορτοκαλί!

  15. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    tsalapeteinos,

    υπάρχει και η λευκή (πολική) αλώπηξ!

  16. Ο/Η katabran λέει:

    τα συγχαρητήρια μου Enfant…
    ειλικρινά το ρούφηξα…
    πάντα είχα μια απορία,τι δουλειά ακριβώς κάνουν οι συνδικαλιστές;
    σχετικά με το υ.γ. να προσθέσω προς ενημέρωση επίδοξων αγοραστών πως όταν βλέπουν στο δρόμο κάνα «πωλείται» δε σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι πωλείται…
    καλό βραδάκι!

  17. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    katabran,

    σ’ευχαριστώ.
    Υποθέτω η δουλειά που κάνουν είναι ανάλογη με το χρώμα τους..
    (τι σου είναι αυτοί οι «Μακεδονομάχος-look» !!)

  18. Ο/Η renata λέει:

    L’ enfant, στο ποστ για το φόβο, στο σχόλιό μου που γράφω το μύθο. ;)

  19. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    renata,

    πήγα να δω
    και… εεεεε………
    μμμμμμ….
    παρ’όλα αυτά,
    δεν νομίζω ότι πολλοί από μας
    έχουμε τέτοιες αντοχές !

  20. […] τεκμηρίωση, μοντάζ, σκηνικά και κοστούμια: L’Enfant de la Haute Mer This entry was posted on Παρασκευή, Φεβρουαρίου 18th, 2011 at 14:20 and […]

  21. […] Κίτρινα Συνδικάτα-Κόκκινα Συνδικάτα & ‘Αλεπούδες’ (L’Enfant De L’Haute Mer, 15-2-2010) […]

  22. Ο/Η dimosioshoros λέει:

    Κορυφαίο και επίκαιρο.

    Γιάννης, Capverdien

  23. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Γιάννη,

    Ζήτω το Cabo Verde μας!
    (δεν πιστεύω να είσαι στην Κέρκυρα;)

  24. […] Συνδικάτο του Αυτοκινήτου, σ.σ. πρόκειται βέβαια για κίτρινο συνδικάτο), που πλειοψηφεί στο εργοστάσιο PSA d’Aulnay-sous-Bois […]

  25. […] Κίτρινα Συνδικάτα-Κόκκινα Συνδικάτα & «Αλεπούδες» (μικρό δοκίμιο) […]

Μήπως θέλετε να γράψετε κάτι στο βιβλίο επισκεπτών; (Κεφαλαία, είτε Ελληνικά είτε Greeklish δεν θα δημοσιεύονται)

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: