Φόβος, Φόβοι… Όχι !

οι Ρωμαϊκές élite  χειρίστηκαν τον φόβο για να αποπολιτικοποιήσουν τις μάζες (Τίτος Λίβιος)

το χάρτινο θηρίο μου, το κουρελοφορεμένο σκιάχτρο, το τέρας το αποτρόπαιο, τον Φόβο, δεν τον περιμένω αύριο, ποτέ δεν δώσαμε ραντεβού… γιατί είναι κιόλας εδώ… εδώ και πολύ καιρό: θα πω «από πάντα»… παρ’όλο που σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που ζω τώρα και εδώ και όχι κάποτε και αλλού… που δεν έχουμε πόλεμο (τον κανονικό εννοώ), δεν έχουμε πανδημίες … όμως φοβάμαι κάθε στιγμή και παντού… ποτέ κοινωνία δεν φοβήθηκε περισσότερο το αύριο… κι εγώ μαζί της…
ο φόβος μου είναι τόσο οικείος, κομμάτι μου, βίωμα, καθημερινότητα:
φοβάμαι να εκτεθώ, φοβάμαι να είμαι μόνη, φοβάμαι τους άλλους, φοβάμαι τους ξένους… φοβάμαι  τον απέναντι οδηγό… φοβάμαι τα ζωάκια που διασχίζουν τον δρόμο χωρίς να με προειδοποιήσουν … φοβάμαι ν’αγαπήσω, φοβάμαι ν’αφεθώ να νιώσω, φοβάμαι να ζω, φοβάμαι να χαθώ, φοβάμαι το άγνωστο… σφίγγω την τσάντα μου σπασμωδικά στο στήθος… φοβάμαι ν’ανταλλάξω, φοβάμαι να συναντήσω… κι αν φοβάται και ο απέναντι… ποιος θα επιτεθεί πρώτος; Φοβάμαι να χάσω τον ζωτικό μου χώρο, την ταυτότητα μου… κι ας μην ξέρω καλά-καλά τις σημαίνουν… φοβάμαι μην πάψω να είμαι «εγώ»…
φόβος για την κλιματική αλλαγή, την όξινη βροχή, τον ήλιο που προκαλεί καρκίνο, τα μεταλλαγμένα… φόβος γιατί μου λείπουν πράγματα από το καλάθι του σούπερ μάρκετ, απ’τη ντουλάπα μου… φόβος πως είμαι χοντρή, πως είμαι αδύνατη, πως δεν ανήκω στη «νόρμα», φόβος πως παρα-είμαι νορμάλ, φοβάμαι μήπως έχω χοληστερίνη, φοβάμαι που πίνω γάλα, που τρώω αλάτι, ζάχαρη, κρέας…
φοβάμαι μην τα χάσω όλα, φοβάμαι το αφεντικό, το ανθ-υπο-αφεντικό… φοβάμαι το καρφί τον συνάδελφο… ο φόβος της ανεργίας, της εξαθλίωσης είναι ο μεγαλύτερος, φοβάμαι να μην βρεθώ στην άλλη μεριά, πως δεν θα τα βγάλω πέρα… φοβάμαι τον ταχυδρόμο, που δεν φέρνει πια παρά μόνο λογαριασμούς… φοβάμαι πως θα μου λείψουν τα χρήματα, πως θα χάσω το σπίτι μου, τον άντρα μου, το παιδί μου, τη γάτα μου… φοβάμαι μην αρρωστήσω, μην κάνω ρυτίδες, μην ασπρίσουν τα μαλλιά μου… φοβάμαι να κάνω έρωτα μην κολλήσω αρρώστιες… φοβάμαι να δείξω αδύναμη, να είμαι θύμα… φοβάμαι το σύστημα που με μηρυκάζει, φοβάμαι την αστυνομία… φοβάμαι τις κατσαρίδες… φοβάμαι ν’αλλάξω, φοβάμαι το αύριο, φοβάμαι να ζήσω… φοβάμαι ακόμη και να κοιταχτώ στον καθρέφτη…
φοβάμαι τη μαμά μου, φοβάμαι το παιδί μου, φοβάμαι τους νέους… τους ηλικιωμένους που παραέγιναν πολλοί και απαιτητικοί… που δεν θέλουν να «φύγουν» και να μας «κάνουν τόπο» (και ποιος θα πληρώσει τις συντάξεις μας;)…  φοβάμαι  την εξαθλίωση… όχι μόνο την δική μου, μα και των άλλων…
φοβάμαι  να είμαι αλληλέγγυα, ν’αποφασίσω, να διαλέξω… φοβάμαι  να κάνω λάθος…. πάντα «παλιά ήταν καλύτερα»…
φοβάμαι να βγω, φοβάμαι να μείνω μέσα, φοβάμαι τους Κινέζους που είναι η ανερχόμενη οικονομία, φοβάμαι τους τρομοκράτες… φοβάμαι το διαδίκτυο και τον κυβερνοχώρο, τους «ιούς» που σβήνουν αρχεία, κι αυτούς που κλέβουν τα τραπεζικά μου δεδομένα… φόβος παντού: στο πιάτο μου, στον υπολογιστή, στο κρεβάτι μου, στη δουλειά μου, στο σπίτι μου, στο δρόμο…. «φοβάμαι την ενημέρωση»… αυτήν κι αν την φοβάμαι…
αυτοί είναι φόβοι, μερικοί από τους φόβους, κάποιοι … μέσα μας κι έξω μας
κι έπειτα, εκείνος ο Φόβος που μου «φυτεύει» η κάθε λογής εξουσία, όλοι αυτοί που κατασκοπεύουν την κάθε μου κίνηση, από τις κάμερες παρακολούθησης, ως τα ηλεκτρονικά μου ίχνη…. η κοινωνία του ελέγχου που παρασιτεί στη ζωή μου, της πίνει το αίμα, την απομυζά…. ο  πανταχού παρών Φόβος που μοιράζεται πια σε όλους, όλο και πιο «δημοκρατικά» και αλώνει την ζωή μου… ο Φόβος που απαιτεί να γίνει η «κανονική» μου κατάσταση και να χτυπά στην καρδιά μου σαν να είναι ο πραγματικός παλμός της ζωής… ο Φόβος που διασπείρει και δυσανάλογα διογκώνει η προπαγάνδα της εξουσίας καθώς αποζητά να με ελέγξει, να με εγκλωβίσει… στις μέρες μου και στις νύχτες μου ακούω: «κανείς δεν ξέρει πια τι του ξημερώνει»… κι όμως η εξουσία φοβάται, εκείνη κυρίως φοβάται κι ας χρησιμοποιεί τη βία και τον εκφοβισμό για να επιβάλει την κυριαρχία της… η εξουσία ελέγχει την πληροφόρηση και τη διαχειρίζεται πολιτικά σε βάρος των λαϊκών μαζών: είναι γι’αυτό μια φοβική εξουσία.
ο Φόβος θερίζει τα σωθικά μου σαν άγριος άνεμος, στρεβλώνει την κρίση μου, με τυφλώνει, με αποπροσανατολίζει… με κάνει ηλίθια… είναι ένα γλιστερό λαδωμένο χαλί πάνω στο οποίο παραπατάει η ζωή μου, κάθε φορά που αρνούμαι να δω πόσο αξίζει… είναι το βρώμικο τζάμι που μου κρύβει τον ήλιο που λάμπει και με αναγκάζει να γυρνώ την πλάτη στη ζωή… είναι το αποτρόπαιο Τέρας που χωνεύει τα μέσα μου, είναι η άβυσσος που με καταπίνει, ο εφιάλτης που δεν μ’αφήνει… μια κραυγή που δεν έχει ήχο… ένας ατέλειωτος ψυχικός κολικός…
κι όμως οι φόβοι μου, ο Φόβος, δεν με γλιτώνει από τίποτε, δεν μπορεί να με προστατεύσει… δεν με γιατρεύει, δεν με κάνει πιο δυνατή, δεν εμποδίζει την γή να συνεχίσει να γυρίζει…

Βρίσκω την αισιοδοξία, το θάρρος, την οργή και την ελπίδα και αντιμετωπίζω τον φόβο, τον αναγνωρίζω, τον εκλογικεύω, τον επιστρέφω σ’εκείνους που έχουν να χάσουν: κι αυτή είναι η υπεροχή μου !

Δείτε:

1.-από εδώ: «…Ο Τίτος Λίβιος προσυπογράφει σε διάφορα κείμενα την πεποίθηση ότι οι élite της Ρώμης «μεταχειρίστηκαν» τον φόβο με σκοπό την αποπολιτικοποίηση των μαζών. Υποστήριζε ότι, αντιμέτωπες με έναν πόλεμο με τους Volsci, οι élite της Ρώμης «επινόησαν νέους εχθρούς» προκειμένου «να καταστείλουν τις ελευθερίες του Λαού της Ρώμης».
Σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο, ο φόβος θα μπορούσε έτσι να χρησιμοποιηθεί από τους πολιτικούς ηγέτες για να επιτύχουν συγκεκριμένους στόχους, συμπεριλαμβανόμενης και της εξάλειψης της δυσαρέσκειας της μάζας. Όπως και ο Πολύβιος, ο Τίτος Λίβιος υποστηρίζει ότι η Ρώμη πήγε στον πόλεμο με τη Λιγουρία το 187 π.Χ. επειδή οι Ρωμαϊκές élite, καταλαβαίνοντας τη σημασία του hostilis metus (ή το δόγμα του Σαλούστιου: αναφέρεται στη χρησιμότητα της διατήρησης του φόβου προς τον αντίπαλο ως στοιχείο το οποίο αναγκάζει τον νικητή να διατηρεί οξυμένες τις αισθήσεις του μέσα στη διεθνή αρένα και να μην καταλήγει στην ύβρι διαμέσου της υπέρμετρης σιγουριάς και ασφάλειας που θα νιώσει όταν ο αντίπαλος θα πάψει να διαγράφει τον βιοϊστορικό του κύκλο. Το δόγμα του Σαλούστιου αναφέρεται στην αναγκαιότητα της ύπαρξης των αντιπάλων ως βάση διατήρησης της αντιληπτικής ικανότητας της εθνοκρατικής οντότητας απέναντι στους διαρκείς κινδύνους που προκύπτουν μέσα από το άναρχο και ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα*), πίστευαν ότι ο πόλεμος θα βοηθούσε «να κρατηθεί ζωντανή η στρατιωτική πειθαρχία των Ρωμαίων κατά τη διάρκεια των μικρών διαστημάτων μεταξύ των μεγάλων πολέμων τους.» Ένας τέτοιος εχθρός ήταν απαραίτητος επειδή η ρωμαϊκή αρετή είχε μειωθεί με την κατάκτηση της Ασίας…»
Κι ακόμη: «…Κι ακόμη λίγος Τίτος Λίβιος :  «Αντί να εξαγριώνονται όλοι μαζί, ο φόβος τους υπέταξε καθέναν ξεχωριστά!!..»

2.- Δείτε και : Ο Κικέρων και η εξάπλωση της Ρωμαϊκής Τυραννίας

Αυτή η ανάρτηση γράφτηκε για την «Ημέρα ενάντια στο φόβο». Δείτε τα όλα εδώ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Advertisements

42 απαντήσεις στο Φόβος, Φόβοι… Όχι !

  1. Ο/Η ζαχαρη λέει:

    Καλημερα.Δυστυχως ο φοβος ειναι συνδεδεμενος με την ανθρωπινη σωματικη χημεια.Γλυτωνεις απο αυτον μονο με μια αλλη εξαρτηση.Θρησκεια,ιδεολογια,ουσιες,…ερωτας.
    Μενει σε εμας να διαλεξουμε.

  2. Ο/Η silentcrossing λέει:

    Αν και είπα να διαβάσω μαζεμένα τα σημερινά κείμενα, μετά από αυτό χρειάζομαι διάλειμμα.

    «Βρίσκω την αισιοδοξία, το θάρρος, την οργή και την ελπίδα και αντιμετωπίζω τον φόβο, τον αναγνωρίζω, τον εκλογικεύω, τον επιστρέφω σ’εκείνους που έχουν να χάσουν: κι αυτή είναι η υπεροχή μου!»

    Σ’ ευχαριστώ, ειλικρινά…

  3. Ο/Η Κατερίνα λέει:

    Υπεροχή μου, αγάπησα την υπεροχή σου!
    Φιλια!!!

  4. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    ζαχαρη,

    να διαλέξουμε !
    (κι όμως δεν είμαι σίγουρη ότι πρέπει
    αναγκαστικά να διαλέξουμε ανάμεσα σε εξαρτήσεις)

  5. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    silentcrossing,

    να είσαι καλά,
    πέρνα να δεις και την «τσόντα» !!

  6. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Κατερίνα,

    πώς να το κάνουμε:
    ή υπερέχουμε ή δεν
    (προσετέθη απολαυστική και διαχρονική τσόντα)

  7. Ο/Η renata λέει:

    Οι σημειώσεις σου, ειδικά η πρώτη, αποτελούν ένα ποστ/θέμα συζήτησης μόνο του. ;)

  8. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    renata-κι,

    ναι..
    μακάρι !
    αλλά όπως ξέρεις,
    τελευταία έχω κάνει πολλές υπερωρίες !
    :)

  9. Ο/Η ζαχαρη λέει:

    Μακαρι να θυμαμαι λαθος…Συμπληρωνω πως το κειμενο σου ειναι πολυ δυνατο,αυτο με εκανε να θυμηθω.

  10. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    ζαχαρη,

    δεν ξέρω τι να πω,
    μα καθώς μεγαλώνουμε μετράνε ίσως παραπάνω
    αυτά που μάθαμε πια στο πετσί μας

  11. Ο/Η renata λέει:

    Αγπημένη μου enfant, βεβαίως και το ξέρω. Θα το διατυπώσω καλύτερα λοιπόν: Σ’ όσους λεν πως είναι απολιτίκ θα μοστράρω (sic) το κείμενο αυτό. (Γιατί βαρέθηκα να εξηγώ πως δεν γίνεται να ΄σαι απολιτίκ γμτ.)

    Στα «παιδιά» μου λέω μια φορά τη διδ.χρονιά το μύθο της αλεπούς με το λιοντάρι, γιατί δίνει τροφή για σκέψη. ;)

  12. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    renata,

    δεν ξεκινάς να το ανεβάζεις,
    ν’αρχίσει καμιά ψιλοκουβέντα..
    για πες/γράψε την αλεπού με το λιοντάρι …

  13. Ο/Η silentcrossing λέει:

    Ε, λοιπόν μέχρι χθες το βράδυ που δεν είχα ιδέα τι θα γράψω σήμερα, σκεφτόμουν να μιλήσω για την ιστορία του σκύλου με το λύκο. θα το γράψω μάλλον και αναλυτικά στα μέρη μου όταν περάσει η μπόρα:

    Ο λύκος κακομοίρης και πεινασμένος περπατάει μέσα στο δάσος ώσπου ξαφνικά βλέπει μια καλύβα με ένα καλοθρεμένο, λαμπερό και χορτασμένο σκύλο και πιάνουν κουβέντα. Ο σκύλος του λέει ότι έχει πάντα φαγητό και καλοπερνάει και αν θέλει μπορεί να μείνει και αυτός μαζί του για να μην πεινάει. Στην αρχή ο λύκος το σκέφτηκε και χάρηκε με την προοπτική. Έπειτα από λίγο όμως είδε στο λαιμό του σκύλου ένα σημάδι. Τον ρώτησε τι είναι και ο σκύλος απάντησε ότι είναι από το λουρί που τον δένουν. Και ο λύκος χάθηκε ξανά μέσα στο δάσος…

    Μαζευτείτε τώρα καλά μου παιδιά σε κύκλο να πούμε όλοι μαζί ένα τραγουδάκι!

  14. Ο φόβος ήταν πάντα το όπλο όσων αναζητούσαν να επεκτείνουν την εξουσία τους. Ήταν και είναι το βασικό όπλο ελέγχου και μαζοποίησης. Μότο μου είναι να αμφιβάλλεις (για όλα), να κρίνεις (τα πάντα). Μόνο έτσι αισθάνομαι ελεύθερος να σκέφτομαι, μόνο έτσι ζω ελεύθερος από το φόβο των άλλων. Φοβάμαι την προσπάθειά τους να με κάνουν να φοβηθώ.

  15. Ο/Η renata λέει:

    Εμ ,silent, κάποιοι τ αφορούν χρυσά και νομίζουν πως δεν τα φορούν καθόλου ή τρέμουν μην τα χάσουν.

    Enfant, μια μέρα ο λύκος πέρασε απ΄τη φωλιά της αλεπούς και καλημέρισε. Αυτή τρομαγμένη μάζεψε τα μικρά της και κλείστηκε μέσα για κάνα μήνα.

    Βγήκε. Την επόμενη μέρα πέρασε το λιοντάρι και καλημέρισε την αλεπού. Αυτή μάζεψε τα μικρά της τρομαγμένη και κλείστηκε μέσα μια βδομάδα. Έγινε και τρίτη φορά που διάρκεσε το κλείσμο μια μέρα.
    Πέρασε την τέταρτη φορά το λιοντάρι κι η αλεπού έμεινε ασάλευτη. Όταν τη ρώτησαν τα μικρά της γιατί τώρα δε φοβάται όπως πρώτα, απάντησε:
    «Και το μεγαλύτερο φόβο σου αν το βλέπεις συνέχεια, το συνηθίζεις «.
    Λοιπόν; (ρωτώ εγώ τώρα )

  16. Ο/Η rodia λέει:

    Επιτέλους! :)

  17. Ο/Η katabran λέει:

    όπως όλα τα ζώα έτσι κι εγώ, φοβάμαι…
    νομίζω το χε γράψει κάπως αλλιώς ο Κέρουακ…
    τι σημασία έχει…φοβάμαι και τα χω τετρακόσια…για ποια εκλογίκευση μου μιλάς…

  18. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    silentcrossing,

    σωστός ο κυρ Λύκος !
    το σημάδι, υποθέτω,δεν ήταν απλά ότι έλειπε το τρίχωμα,
    μα είχε και πληγή….

    τραγουδάκι; ποιο θα πούμε;
    ελπίζω όχι το «δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα» …

  19. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    ο δείμος του πολίτη,

    «Φοβάμαι την προσπάθειά τους να με κάνουν να φοβηθώ»!

    και πόσο συχνά επιτυγχάνει…

  20. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    rodia,

    επιτέεελους, επιτέεελους,
    έφτασε η αρχή του τέεελους

    αλλά το τέλος έχει ακόμη λιγάκι, εεε?

  21. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    katabran,

    ίσως τα ζώα φοβούνται λιγότερο,
    δεν ξέρουν ας πούμε για τον ‘φόβο του θανάτου’…
    παρά μόνο όταν έρθει η ώρα…

    εκλογίκευση…χμ!
    κάτι πρέπει να πούμε να τον ξορκίσουμε…

  22. Το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι; Ότι υποχρεώνεσαι να ξεκινάς από την αμφισβήτηση, ότι ζεις μόνιμα στο φόβο… Είναι μια άμυνα και μια πνευματική επίθεση που βοηθά στην κρίση (έχει όντως καθαρότερη κρίση), αλλά είναι ψυχοφθόρο και πολύ κουραστικό.

  23. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    ο δείμος του πολίτη,

    έτσι είναι:
    το διαβρωτικό του νου !
    ποιος στ’αλήθεια δεν φοβάται;

  24. Ο/Η KnowDame λέει:

    Ρενάτα,

    Καλή η ιστορία της αλεπούς με το λιοντάρι, αλλά αν μπορούσε να συνδυαστεί με την ιστορία του βατράχου , ή ακόμα καλύτερα με το «Ανθρώπινες φάρμες», θα ήταν καλύτερη η προετοιμασία τους για τον κόσμο στον οποίο μεγαλώνουν. Τον φόβο πρέπει να τον πολεμάμε και να μη γινόμαστε έρμαιο του, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, όπως ο λύκος του silent

  25. Ο/Η renata λέει:

    Ανφάν, με ξέχασες ;

    KnowDame, το βιντεάκι δεν το είδα ως το τέλος, σκιάχτηκα. Η ιστορία με το βάτραχο σημειώθηκε και καταχωρήθηκε!! ;)

  26. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    renata,

    σε ξέχασα, που να με ξεχάσει ο Χάρος !
    (και οι δικαιολογίες δε είναι του τύπου μου, αν και έχω τουλάχιστον τρεις)
    μόλις μου πέσει ο πυρετός (1η)
    θα σε πειποιηθώ έξτρα (πρόσωπο, πεντικιούρ, μασάζ).
    Ως τότε ζητώ την μεγαλοθυμία, και την συγνώμη σου!

  27. Η ψυχή μου μ’έπιασε στην αρχή…αλλά μετά…μεγαλείο η υπεροχή σου! Μπούμεραγκ φόβου, που λέω κι εγώ!
    Τα σέβη μου!

  28. Ο/Η Riski λέει:

    Ναι, είναι υπεροχή, το δίχως άλλο. :)

  29. Το σημείο που λες «ο Φόβος θερίζει τα σωθικά μου σαν άγριος άνεμος, στρεβλώνει την κρίση μου, με τυφλώνει, με αποπροσανατολίζει… με κάνει ηλίθια…» μου θύμισε ένα μονόπρακτο του Κοκτώ («η ψεύτρα», υπάρχει σε CD με τη Λαμπέτη). Σε ένα σημείο λέει πως ενώ λέει αλήθεια αυτή αλλάζει, μεταλλάσσεται και γίνεται… ΨΕΜΑ. Το μονόπρακτο τελειώνει λέγοντας:» είμαι ψεύτρα; Εγώ θα έλεγα πως είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια»
    Παραλλάσσω: Είμαι άφοβος; Εγώ θα έλεγα πως είμαι ένας φοβισμένος που τολμά.

    Χρήσιμες πάλι οι παραπομπές σου!

  30. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    renata-κι,

    η απάντηση σε εσένα αναβάλλεται:
    είπαμε πρέπει να σου βρω κάτι καλό …

  31. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    KnowDame,

    καλέ,
    μη μου τρομάζεις τους αναγνώστες,
    δε θα μου μείνει κανένας !
    [τώρα τελευταία έχω αρχίσει να ξεχνάω
    να απαντήσω και σε σχόλια
    -σε δύο ανθρώπους απ’όσο κατάλαβα μέχρι τώρα,
    οπότε θα φύγουν κι άλλοι πελάτες..
    την ιστορία με το βάτραχο,
    την είχα ακούσει προφορικά αλλά γλαφυρά..
    τα περί φάρμας τα γράψατε για την 28η Οκτωβρίου !
    ευχαριστώ πολύ για τα ‘περαστικά’ !

  32. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    κόκκινο-μπαλόνη,

    ε, καλά !
    μη με παίρνεις και πολύ σοβαρά !
    γκρούπ θέραπυ κάνουμε.
    πολύ χαίρομαι που σε ξαναβλέπω!
    :)

  33. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Riski,

    η ψυχούλα μου το ξέρει..
    φιλιά !

  34. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Γιώργο,

    «είμαι ένας φόβος με πόδια,
    ένας φόβος που πότε-πότε σηκώνει κεφάλι!»
    … και οι παραπομπές είναι από ‘σκονάκι’…

    ευχαριστώ για το «πάλι»!

  35. Ο/Η coco λέει:

    είναι από πάντα αλλά τον ξεγελούσαμε πιπιλίζοντας καραμέλες και το αποτέλεσμα είναι να μην μπορούμε και να δαγκώσουμε τώρα

    σκιαχτική η περιγραφή αυτής της νεύρωσης!!!

    με τους Ρωμαίους που ανέφερες, θυμήθηκα που πρόσφατα διάβασα τον Καλιγούλα του Camus
    τον θρέψανε τον κολακέψανε και τους έφαγε
    κι όσο πιο πολύ τραβούσε το σκοινί τόσο πιο θρασύδειλοι γίνονταν
    ενώ το μόνο που έψαχνε τελικά ήταν κάναν ντόμπρο να τον καθαρίσει

  36. Ο/Η KnowDame λέει:

    Ρενάτα,
    Κανένας δεν είπε ότι είναι εύκολο να αντιμετωπίζεις το «λιοντάρι» :)

    Ανφάν,
    Νόμιζα ότι είχαμε ημέρα ομαδικής θεραπείας,
    δεν είχα σκοπό να τρομάξω τους επισκέπτες σου :)
    Όσο για τα σχόλια, χθες αργά το βράδυ είδα ότι και εγώ δεν είχα δει κάποια σχόλιά σου από προηγούμενες αναρτήσεις σου. Ελπίζω να μπορέσω να ανταποκριθώ αργά το βράδυ
    Περαστικά σου και πάλι!

  37. Ο/Η selitsanos λέει:

    Όμορφη κουβέντα κάνετε εδώ μέσα.Κρίμα που δεν την πρόλαβα.Ν΄αρπαχτώ κι εγώ από ένα σχόλιο και να πω ότι η εκλογίκευση είναι η φυσιολογική,λυτρωτική αντίδραση του νου απένατι στον φόβο.Ο μόνος εχθρός του.Εκτός αν γίνει εμμονή οπότε καταλήγει σε νεύρωση και άγνοια κινδύνου.
    Συγχαρητήρια για την «ψυχοβγαλτική» ανάρτησή σας.
    (Πάω τώρα να πάρω ανάσα:)))

  38. Ο/Η OMADEON λέει:

    Ομως δεν παύει να είναι ένα προσωρινό συναίσθημα, υπό κανονικές συνθήκες. Οπως ο πόνος σε τραυματισμό. Δεν είναι προορισμένη καμμια πληγή να πονάει συνέχεια, ή για πάντα. Πονάει σαν σήμα κινδύνου, κυρίως, όπως κι ο φόβος. Κι ένας συνεχής φόβος είναι σαν ανοιχτή πληγή.

    Παρόλ’ αυτά… (που ΕΙΝΑΙ εκλογίκευση βέβαια) οι πιο ευαίσθητοι άνθρωποι φοβούνται πιο πολύ, σαν τις γάτες πριν το τσουνάμι.

  39. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    coco,

    θέλεις να πεις,
    ότι από τις πολλές καραμέλες δεν μας έμεινε δόντι?
    :))

  40. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    KnowDame,

    αυτό έχουμε,
    αλλά τις φοβάμαι τις θεραπείες …

  41. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    selitsanos,

    είμαι πολύ χάλια, ε;
    ούτε να την ξαναδιαβάσω δεν μπορώ..
    καλωσορίσατε στο φτωχικό μας!

  42. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    OMADEON,

    στον συνεχή (πάνω-κάτω) είμαστε…

Μήπως θέλετε να γράψετε κάτι στο βιβλίο επισκεπτών; (Κεφαλαία, είτε Ελληνικά είτε Greeklish δεν θα δημοσιεύονται)

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: