Το παξιμάδι (χριστουγεννιάτικο)

.
.

© Μετάφραση, μοντάζ, φωτισμοί, σκηνικά και κοστούμια — Translation, editing, lighting, scenery and costumes — Traduction, édition, éclairage, décors et costumes: L’Enfant de la Haute Mer

© οι μεταφράσεις μας ΔΕΝ αναδημοσιεύονται, παρά ΜΟΝΟΝ έπειτα από προηγούμενη συνεννόηση — our translations are NOT reproduced: but ONLY after prior consultation – nos traductions NE SONT PAS reproduites: qu’UNIQUEMENT après consultation préalable

«Τώρα, κάνω ό,τι κάνουν όλοι: το σκ@τό μου παξιμάδι», μου έλεγε μια φίλη, που συνήθως εκφράζεται πιο προσεκτικά…

Το να κάνεις το σκ@τό σου παξιμάδι, καθώς τελειώνει το 2010, σημαίνει ότι παραμένεις σε μια δουλειά κάτω από άθλιες συνθήκες (κι αν υπάρχει κι αυτή) και το βουλώνεις, με την ελπίδα πως η θύελλα θα περάσει στ’ανοιχτά. Σημαίνει πως κάνεις πως δεν βλέπεις τις αλλεπάλληλες σπαθιές που λιανίζουν τα εργασιακά δικαιώματα, τη μείωση ή στην καλύτερη περίπτωση το πάγωμα των μισθών, την πλήρη «βαλκανοποίηση» του κόσμου της εργασίας, όπου καθένας προσπαθεί να σώσει το τομάρι του, ακόμα κι αν χρειαστεί να πατήσει πάνω στον διπλανό του. Δεν ήταν κι άσκημα που τα ¾ των Γάλλων υποστήριξαν τις κινητοποιήσεις ενάντια στην ανατίναξη των συντάξεων, στην πραγματικότητα όμως οι πολίτες υποστήριξαν την ιδέα πως κάποιοι άλλοι και όχι οι ίδιοι θα έτρωγαν νερόβραστα μακαρόνια, διασώζοντας κάποια ασφάλεια απέναντι στην φρενήρη αρπακτικότητα της εργοδοσίας. Η επανάσταση μέσω εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου, τη στιγμή που καθένας θα είχε τα ποδαράκια του στα ζεστά, χωρίς να ρισκάρει την καριέρα και την προαγωγή του, βεβαιωθήκαμε πια: δεν οδηγεί πουθενά.
Αποτέλεσμα: το 100% των μισθωτών «γ@μημένο» και μια άπληστη εργοδοσία να σανιδώνει τα γκάζια της κορνάροντας δαιμονισμένα στον αυτοκινητόδρομο της κοινωνικής απορρύθμισης. Γιατί, μια χαρά το καταλάβαμε: οι διεκδικήσεις των αγώνων ξεπερνούν μακράν το απλό λογιστικό ζήτημα, το κατά πόσο δηλαδή πιο εξαθλιωμένοι θα είμαστε αύριο, την στιγμή που, όπως και να το κάνουμε, δεν γίνεται να λιώσουμε παραπάνω στη δουλειά. Το ξέραμε ότι είμαστε μικρο-παίχτες. Το ξέραμε και τώρα τρώμε όλοι το «παξιμάδι» μας. Σε μεγάλα σακιά, γεμάτα και ξέχειλα.
Τις τελευταίες μέρες, ακούω τα μήντια να μουρμουρίζουν αναγγέλλοντας την αρχή της ανάκαμψης. Πολύ μ’αρέσει αυτό το ρεφραίν…  Μας το πετάνε στη μούρη, το λιγότερο μια φορά το μήνα, με την ελπίδα ότι, δεν μπορεί, κάποια στιγμή η μαγιονέζα θα δέσει. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι όμως ακριβώς αυτή: εκεί οι άνθρωποι ζουν και παλεύουν μέρα με τη μέρα για ένα κομμάτι ψωμί. Αντίθετα, ο καλύτερος δείκτης περί του αντιθέτου, είναι όταν ένας-ένας οι εργαζόμενοι «αλλάζουν» και τη βλέπουν αλλιώς τη δουλειά: ελάτε τώρα, όλοι σας ξέρετε μερικούς από δαύτους, που δεν είναι ούτε πιο κακοί, ούτε πιο ηλίθιοι από τους άλλους, που παινεύονται πως πάντα θα βρουν μια άκρη,  αρκεί να μην κάνουν τους δύσκολους, πως όποιος θέλει μπορεί, που αν τους παραζορίσουν, αρκεί να ρίξουν τρία τηλέφωνα, και θα βρουν αμέσως αλλού δουλειά. Η ανεργία, δεν ξέρουν τι πράγμα είναι, τραβάνε μπροστά, δουλεύουν πολύ, λυσσάνε στη δουλειά, τίποτε δεν τους αντιστέκεται και κανένας δεν μπορεί να τους κλείσει το δρόμο..
Ε, λοιπόν, τώρα τελευταία, ακόμη κι αυτοί οι τύποι έβγαλαν το «παξιμάδι» τους και    -κάνοντας κάποιους μορφασμούς, είναι η αλήθεια-    ξεκίνησαν σιγά-σιγά να το τρώνε, ακριβώς όπως και οι διπλανοί τους. Γιατί, ακόμη κι αυτοί κατάλαβαν, πως όταν η μουσική σταματήσει, είναι προτιμότερο να βρεθείς καθισμένος πάνω στα καρφιά, παρά με τα οπίσθια ανάμεσα σε δυο καρέκλες, δηλαδή στο κενό. Κατάλαβαν λοιπόν, πως ακόμη κι αν η δουλειά σου είναι χάλια, κι αν το αφεντικό είναι βλαξ, οι συνάδελφοι μαλ@κες που κοιτάνε την πάρτη τους, καρφιά, ανεύθυνοι, κάλπικοι, ακόμη κι αν πρέπει να παστώνεσαι στα αντικαταθλιπτικά ώστε να συνεχίσεις να σηκώνεσαι το πρωί … δεν παύει να είναι προτιμότερο από το να βρεθείς χωρίς τίποτα… Γιατί το τίποτα, δεν είναι τώρα πια ένα μεταβατικό στάδιο ή μια προσωρινή κατάσταση όπως ήταν κάποτε: το τίποτα είναι ένα απάνθρωπο βάραθρο, απ’όπου πιθανότατα δεν θα ξαναβγείς ποτέ!
Κι έτσι όλος ο κόσμος τρώει το «παξιμάδι» του και περιμένει…
Πρέπει να πω όμως, πως μερικοί δεν περιμένουν πια τίποτα, δεν ελπίζουν και πολλά από τη ζωή τους. Μονάχα να μη χειροτερέψουν κι άλλο τα πράγματα. Την ίδια στιγμή που πολύ καλά το ξέρουν, πως τα πράγματα δεν μπορεί παρά να πάνε από το κακό στο χειρότερο. Τα μαγαζιά σπάνε τα μούτρα τους. Κι όσα κρατάνε ακόμη, το κάνουν σφίγγοντας τρεις τρύπες το ζωνάρι. Οι μόνοι που τα καταφέρνουν ακόμη είναι οι «κολλαμπό» του συστήματος, οι βρωμιάρηδες, οι εγωιστές, εκείνοι που δεν έχουν ενδοιασμούς, οι εκμεταλλευτές, οι απατεώνες, οι  «τρύπες του κατώτατου σημείου του σώματος», αυτοί, που ό,τι και να γίνει, είναι πάντα έτοιμοι να πουλήσουν και τη μάνα τους για το πρώτο πινάκιο φακής που θα βρεθεί μπροστά τους. Δηλαδή, δεν χρειάζεται να σπρώχνεσαι στην ουρά για «παξιμάδι»: αυτή τη φορά έχει για όλους, και για τους πιο καλοφαγάδες έχει και σάλτσα.
Υπάρχουν βέβαια και οι αρρωστημένα αισιόδοξοι, που νομίζουν στ’αλήθεια ότι τους εκμεταλλευτές, «θα τους στριμώξουμε το 2012», ψηφίζοντας «χρήσιμα»… [στμ. εννοεί την προεδρική εκλογή στη Γαλλία, το 2012].
Γι’αυτούς, δεν ξέρω πραγματικά τι να πω …
Όπως και νάχει, δεν έχω πλέον να πω κάτι που να μην το έχω ξαναπεί… Μήπως μάθαμε ποτέ από τις παλιές εμπειρίες για να μάθουμε και τώρα; Προτιμάμε να παραμυθιαζόμαστε, ώστε να μη βλέπουμε το τσουνάμι «παξιμαδιού» που έρχεται, για το οποίο κάποιοι διαρκώς μας προετοιμάζουν χωρίς καν την απαιτούμενη λεπτότητα και περιστροφές !! Ειλικρινά, ανάμεσα στην επανεμφάνιση της κόρης του Le Pen και το παραλήρημα των δημοσκοπήσεων υπέρ του Dominique Strauss-Khan,  ειδικού απεσταλμένου μας στο Δ.Ν.Τ., ο σπάγκος είναι τόσο χοντρός, που θα μπορούσε να σύρει τον Τιτανικό ως το φεγγάρι.
Δεν πιστεύω στη θεία πρόνοια. Δεν πιστεύω ότι το σύστημα εκκρίνει από μόνο του σωτηρία, ένα σύστημα, που εδώ και πολλά χρόνια ουδέποτε σταμάτησε να μας μηρυκάζει. Δεν πιστεύω ότι κρατώντας χαμηλό προφίλ, κι ο καθένας στη γωνιά του, έχουμε την παραμικρή πιθανότητα να βελτιώσουμε την κατάστασή μας.
Πιστεύω μονάχα πως όσο τρώμε «παξιμάδι», τόσο θα βρωμάει το στόμα μας.
Πιστεύω πως όσο δεν συνειδητοποιούμε πως το δικαίωμά μας να ζούμε αξιοπρεπώς δεν αποτελεί κανενός είδους κεκτημένο, αλλά πρέπει να το υπερασπιζόμαστε εμείς οι ίδιοι, την κάθε μέρα και όλοι μαζί, δεν θα έχουμε παρά χειρότερες μέρες να προσφέρουμε στα παιδιά μας.
Νομίζω, πως το φθινόπωρο που μας πέρασε, κοντέψαμε να γυρίσουμε τον τροχό προς όφελός μας, προς όφελος των πολλών και εναντίον των υπερφίαλων και τερατόμορφων ολίγων.
Πιστεύω πως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η δύναμη μας βρίσκεται στην ικανότητα να εξεγερθούμε και να ενώσουμε τους αποτροπιασμούς μας, απέναντι σ’αυτούς που ακούραστα εκμεταλλεύονται τους φόβους και την υποχωρητικότητά μας.
Πιστεύω όμως πως πρέπει πρώτα απ’όλα να παλαίψουμε με τους εαυτούς μας, ενάντια στην ηλίθια παραίτησή μας, ώστε να ξαναβρούμε την μαχητικότητά μας και την θέληση για κοινωνική πρόοδο.
Και εν τω μεταξύ, κι εσείς κι εγώ, όσο περιμένουμε αυτή την φώτιση, μπορούμε πάντοτε να βγάλουμε στο τραπέζι το «παξιμάδι» μας !

Πηγή: Le Monolecte (via BétaPolitique)

©-απόδοση: L’Enfant de la Haute Mer

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται — Please NOTE: anonymous comments or comments mentioning fake on-line personality with false or disposable e-mail and a fake alias, will neither be approved nor answered.NOTEZ S’il vous Plaît: Les commentaires anonymes ou des commentaires mentionnant fausse personnalité en ligne, avec e-mail faux ou jetable et un faux alias, ne seraient ni approuvés ni répondus.
Advertisements

22 Responses to Το παξιμάδι (χριστουγεννιάτικο)

  1. Ο/Η moodytimes λέει:

    To παξιμάδι δε μου άρεσε ποτέ…το χω συνδέσει με κηδείες και πάνω κατω για κηδείες μιλάμε και πάλι.
    Αφού λοιπόν δε μου άρεσε το αυθεντικό πολύ δε περισσότερο δε θα φαω το «μεταλλαγμένο»
    Άνεργος εδω και δυο μήνες,όχι δεν αισθάνομαι άχρηστος αλλα θυμωμένος, αποφασισμένος και αυτό μου δίνει κουράγιο και το χω ανάγκη όπως όλοι.
    Δε ξέρω ποιο θα ναι το μέλλον μου αλλά σίγουρα δε θα δώσω σε κανεναν την ικανοποίηση ότι έχασα με κατεβασμένα τα χέρια….

  2. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Καλησπέρα μετά από καιρό!

    Είναι νομίζω σαφές ότι οι βάσεις της συλλογικής αποσάρθρωσης βρίσκεται σε θεωρητικό επίπεδο σε έναν συντηρητικό αγώνα που ξεκίνησε ήδη πριν από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο με τον Hayek και σε πρακτικό επίπεδο κορυφώνεται πρακτικά στις μέρες μας.

    Ο καπιταλισμός είναι σε μεγάλη κάμψη και την πληρώνουμε – κατ’ αρχήν- εμείς. Αυτό στην καλύτερη περίπτωση να παρατείνει απλά και μόνο λίγο το χρόνο ζωής του, τίποτα παραπάνω.

    Ας εκμεταλλευτούμε όλοι αυτό το διάστημα για να κάνουμε σχέδια και να σκεφτούμε τις εναλλακτικές οι οποίες και υπάρχουν και είναι πολλές, σε αντίθεση με το τι μας λένε.

  3. Ο/Η katabran λέει:

    των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς άδομεν…

  4. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    moodytimes,

    Θα συμφωνείς, υποθέτω, πως υπάρχει ένα «μούδιασμα» αναντίστοιχο με τα τεκταινόμενα. Οι Γάλλοι βγήκαν από ένα καυτό φθινόπωρο, κι όμως το αποτιμούν μάλλον μετριοπαθώς.
    Όσο για το κουράγιο, για μένα τουλάχιστον, δεν είναι καθόλου σταθερό, και δεν είναι εύκολο να είναι…
    [κατά τα άλλα, μάλλον το «παξιμαδάκι» των κηδειών εννοείς. Τα κριθαρένια κανονικά παξιμάδια είναι σπουδαία ! Ωστόσο, το πρωτότυπο δεν λέει για παξιμάδι, αλλά για γεμάτο μπολ και μεγάλη κουτάλα:εγώ το προσάρμοσα στα ελληνικά δεδομένα, για να καταλαβαινόμαστε ..]

  5. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Καλημέρα, GR!

    Δίκιο έχεις, έδωσε κι ένα χεράκι ο «υπαρκτός» που προσφέρθηκε για υπεραπλουστεύσεις, δεν ξέρω όμως αν κορυφώνεται κάτι πρακτικά στις μέρες μας, ή μήπως το βαρέλι έχει κι άλλους πάτους….

    Αλήθεια είναι πως καπιταλισμός περνάει μεγάλη κρίση, ωστόσο δεν είναι η πρώτη του -μάλλον πρόκειται για κύκλους που κάνει ανάμεσα σε κραχ και «μεγάλους πανικούς».
    Σκέπτομαι πως για να είναι πράγματι λίγος ο χρόνος της ζωής του, όπως λες, στις σημερινές συνθήκες θα χρειαστεί να χυθεί πολύ αίμα… πολύ περισσότερο απ’όσο χρειάστηκε για τις κατακτήσεις των τελευταίων εκατό ετών (οχτάωρα, κοινωνικό κράτος κλπ κλπ), παραχωρήσεις για τις οποία συνέδραμε εν μέρει ή εν πολλοίς το «σοσιαλιστικό φόβητρο».

  6. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    katabran,

    δεν ξέρω τι να πω..
    δεν νομίζω να άδωμεν πια ..

  7. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Το μόνο καλό που μπορούν να επικαλεστούν σχετικά με το διαβόητο «παξιμάδι» είναι η επιστροφή… στην μεσογειακή δίαιτα! Και για να είμαστε και στο κλίμα της πράσινης (μάλλον καφέ εδώ) ανάπτυξης φρόντισαν να το φτιάξουν ανακυκλωμένο.

  8. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    tsalapeteinos,

    η δευτερογενής επεξεργασία που έκανες στο θέμα,
    με αφήνει άναυδη !
    :)
    Καλές γιορτές !

  9. Ο/Η rodia λέει:

    Εμπρός ολοταχώς προς τα πίσω! Αδελφια μου.. στο Μεσαίωνα, στο Μεσαίωνα! :)

  10. Ο/Η Greek Rider λέει:

    L’Enfant de la Haute Mer προσωπικά βλέπω ότι ο καπιταλισμός έχει αρχίσει και τρώει τα κομμάτια του. Τα τελευταία 15 χρόνια η μια κρίση είναι πιο σφιχτή από την προηγούμενη, και οι περιοχές που πέφτουν στις λούμπες δεν ξαναβγαίνουν εύκολα ή ακόμη και ποτέ (π.χ. η Ιαπωνία ήδη από το 1992).

  11. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    rodia,

    Πίσω !
    προς το παρόν γλυτώνουμε το Jus primae noctis,
    αλλά μάλλον για προσωρινό το βλέπω..
    ωραίο το βίδεο !
    ευχαριαστώ!

    δες ακόμη και τα χρωματισμένα μπλοκ στο Τσιφλικάδες και κολλήγοι

  12. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Greek Rider,

    δεν ξέρω G.R., μπορεί να έχεις δίκιο,
    ωστόσο, σίγουρα το θηρίο δεν πρόκειται να παραδοθεί
    αν πρώτα δεν πιει αρκετό αίμα !
    Κι ακόμη κι αν ο αποικιοκρατικός-ιμπεριαλιστικός Πρώτος και Δεύτερος Κόσμος βυθίζονται, αυτό δεν σημαίνει πως ο καπιταλισμός δεν θάλλει ήδη αλλού ..

  13. Ο/Η rodia λέει:

    συγγνωμη.. ξεχασα να αφησω τα καλαντα!!!
    Pay Me My Money Down (Bruce Springsteen & The Sessions Band)


    (τερμα τα ηχεια, ε)

  14. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    rodia,

    πολύ καλό και χορταστικό !!

  15. Ο/Η rodia λέει:

    Ε, μα τι; με σκετο παξιμαδι θα τη βγαλουμε; :)

  16. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    rodia,

    με την καλή έννοια το είπα !
    [και τι παξιμάδι!]
    :))

  17. Ο/Η katabran λέει:

    συγνωμη ρε παιδια, υπερασπιζεστε τα παξιμαδια, οκ, αλλα τι σκατα, τα σκατα ξερετε τι αξια εχουν ή δεν ξερετε;
    ενα θα σας πω:
    « καὶ ἐγκρυφίαν κρίθινον φάγεσαι αὐτά ἐν βολβίτοις κόπρου ἀνθρωπίνης ἐγκρύψεις αὐτὰ κατ᾽ ὀφθαλμοὺς αὐτῶν καὶ ἐρεῖς τάδε λέγει κύριος ὁ θεὸς τοῦ Ισραηλ οὕτως φάγονται οἱ υἱοὶ Ισραηλ ἀκάθαρτα ἐν τοῖς ἔθνεσιν” (Ιεζεκιήλ 4:13-14)

  18. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    katabran,

    είναι ένα πολύ καλό καύσιμο !
    εσύ όμως τι θέλεις να πεις ?

  19. Ο/Η silentcrossing λέει:

    Σ’ ευχαριστώ για το κείμενο, κατατοπιστικότατο και εκπαιδευτικότατο-έπρεπε να φτάσω περίπου μέχρι τη μέση για να καταλάβω ότι δεν μιλάει για τα δικά μας, βλακωδώς βεβαίως γιατί οι δικοί μας δημοσιογράφοι είναι κύριοι και δεν εκδηλώνουν θυμό δημοσίως, μην και τους πουν λαϊκιστές…

    Συγκρατώ περισσότερο πως «όσο δεν συνειδητοποιούμε πως το δικαίωμά μας να ζούμε αξιοπρεπώς δεν αποτελεί κανενός είδους κεκτημένο, αλλά πρέπει να το υπερασπιζόμαστε εμείς οι ίδιοι…»

    και θυμίζω ότι αν το παξιμάδι είναι αρκετά σκληρό μπορεί να βρει το στόχο του-για παράδειγμα να ανοίξει κεφάλια που μέσα έχουν σκατά…

  20. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    silentcrossing,

    πού να ξέρει κανείς για ποιόν τα λέει…
    από γαλλικό blog είναι.
    τα κριθαρένια που προτιμώ,
    λέω να τα κρατήσω για δυσκολότερες μέρες.
    τώρα τα «άλλα» δεν ξέρω πόσο σκληρά είναι,
    για την ακρίβεια δεν νομίζω πάντως πως είναι:)

  21. Ο/Η Le Monolecte λέει:

    Merci pour votre énorme travail d’adaptation et de diffusion. Je n’avais plus vu de grec depuis le lycée. ;-)

  22. Ο/Η L'Enfant de la Haute Mer λέει:

    Chère Agnès Maillard du Monolecte,

    C’est moi qui vous remercie
    pour tenir ce blog très intéressant,
    que je suis, le plus souvent,
    via BétaPolitique.
    Vous pouvez toujours essayer de suivre,
    tant que possible,
    a travers le « traducteur automatique »,
    qui se trouve dans la colonne à droite.
    Il est vrai que j’ai largement adapté,
    pour que cela ait un sens en grec.
    Nous, on dit :
    « je sèche ma merde et j’en fais du pain sec »
    Merci encore de ce commentaire lointain,
    Meilleurs vœux pour les fêtes de la fin de l’année !
    ps:
    j’ai même corrigé la source, pour qu’elle soit plus fidèle !

Μήπως θέλετε να γράψετε κάτι στο βιβλίο επισκεπτών; (Κεφαλαία, είτε Ελληνικά είτε Greeklish δεν θα δημοσιεύονται)

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: