Κατεργάρηδες εργαζόμενοι, καταπιεσμένα αφεντικά (δώρο: «The Take»)

Είδαμε πρόσφατα στην Γαλλία, εργαζόμενους που κινδύνευαν να απολυθούν να κλειδώνουν τα αφεντικά στα γραφεία τους, με σκοπό να ασκήσουν εναντίον τους έναν σιχαμένο εκβιασμό για την απασχόληση.

οδηγίες για τον υπολογισμό της ανεργίας (μεγαλώστε)

Με μεθόδους πιωμένων μαφιόζων, οι εργαζόμενοι κλειδώνουν αφεντικά τους, κι έχουν το θράσος να τα προσβάλλουν, να τα ταπεινώνουν δημόσια, να τα εκφοβίζουν ηθικά και σωματικά, απειλώντας τα ακόμη και με θάνατο… 

... αλλά, καλού-κακού παίρνουν τα μέτρα τους ..

… αλλά, καλού-κακού παίρνουν τα μέτρα τους .. (μεγαλώστε)

Υποθέτω ότι αν τα αφεντικά αποφασίζουν και υλοποιούν πλάνα απολύσεων, είναι επειδή τα αναγκάζουν οι επιτακτικές περιστάσεις, εντελώς ανεξάρτητες της θέλησής τους. Τα αφεντικά επομένως απολύουν, το μαντεύουμε, για λόγους κατ’εξοχήν στρατηγικούς, που σκοπό έχουν να διατηρήσουν την πλώρη προς την ευημερία, και μάλιστα καθαρά και απλά, να σώσουν το καράβι από ένα προαναγγελθέν ναυάγιο.

Γυναίκες σερβίρουν σούπα και ψωμί στους άνεργους, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης

Γυναίκες σερβίρουν σούπα και ψωμί στους άνεργους, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, ΗΠΑ, 1932. Photo via:  [μεγαλώστε]

chômage

(μεγαλώστε)

Τα αφεντικά, δεν φταίνε προσωπικά για τίποτα, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να αντιδρούν ως οι επικεφαλής της επιχείρησης και όχι ως ηλίθιοι συναισθηματικοί και ανεύθυνοι συνδικαλιστές. Επιπλέον, τους βρίσκω εξαιρετικά θαρραλέους που απολύουν τους εργαζόμενούς τους, επειδή μέσα στη σημερινή συγκυρία, όλοι ξέρουμε πόσο αντιπαθείς είναι τέτοιες αποφάσεις!

Τα αφεντικά δεν έχουν συναισθήματα, κι αυτή ακριβώς είναι η δύναμή τους.

Το να διευθύνεις μια επιχείρηση με μονόφθαλμους ενδοιασμούς, που στέκονται σε δευτερεύουσες και βραχυπρόθεσμες εκτιμήσεις, χωρίς να βλέπεις τον ορίζοντα, είναι σαν να τρέχεις προς την καταστροφή.

2009 Année Noire

2009 Année Noire! (μεγαλώστε)

Οι εργαζόμενοι, δεν μπορούν να δουν παρά τα κύματα, τα αφεντικά βλέπουν το παγόβουνο.

"Bennett buggies"(στον Καναδά), ή "Hoover wagons"(στις ΗΠΑ), οχήματα που τα έσερναν άλογα, χρησιμοποιούσαν οι αγρότες που δεν είχαν ν'αγοράσουν βενζίνη

«Bennett buggies»(στον Καναδά), ή «Hoover wagons»(στις ΗΠΑ), οχήματα που τα έσερναν άλογα, χρησιμοποιούσαν οι αγρότες που δεν είχαν ν’αγοράσουν βενζίνη. [μεγαλώστε].Photo via 

Οι εργαζόμενοι έχουν μια ευτελή, ατομιστική και εγωιστική οπτική για την επιχείρηση που τους απασχολεί. Αντίθετα, τα αφεντικά τους διακατέχονται από ένα πνεύμα πιο οικουμενικό, έχουν μια οπτική πιο σφαιρική, πιο υψηλές εκτιμήσεις και διαίσθηση μακράς εμβέλειας.

U.S. Depression Bread Line

U.S. Depression Bread Line [μεγαλώστε]

Το να τους εμποδίσει κανείς να προσφύγουν στις σωτήριες απολύσεις, να τους υποχρεώσει να μην ανακτήσουν την οικονομική αναπνοή τους, θα ισοδυναμούσε με το να τους σπρώχνει σε μια ηλίθια διαδικασία ασφυξίας της επιχείρησης.

Μεγάλη Ύφεση, Η.Π.Α, άνδρας στην αποβάθρα, στα 'ντόκια' της Νέας Υόρκης, 1935.

Μεγάλη Ύφεση, Η.Π.Α, άνδρας στην αποβάθρα, στα ‘ντόκια’ της Νέας Υόρκης, 1935. [μεγαλώστε] Photo Via

Βεβαίως τα ευεργετικά αποτελέσματα αυτού του εκβιασμού με αντικείμενο την απασχόληση θ’αργήσουν να φανούν. Τα αφεντικά που κλειδώνονται μέσα γραφεία τους, που στριμώχνονται από την αιρετική συμπεριφορά των προλετάριων, θα πάρουν φιλο-λαϊκές αποφάσεις. Πολύ γενναιόδωρες αποφάσεις, από κοινωνική άποψη.

Καταστροφικές όμως στο οικονομικό επίπεδο.

Κι αυτή τη φορά, ποιόν θα κατηγορήσουν αυτοί οι ανεύθυνοι γκρινιάρηδες;

Αντί να κατηγορούν τα αφεντικά τους που τους απολύουν, οι εργαζόμενοι θα έπρεπε, αντίθετα, να τους ευχαριστούν που τους απασχόλησαν τόσα χρόνια ! Θα πρέπει να χρωστάνε χάρη, να είναι γεμάτοι ευγνωμοσύνη προς τους εργοδότες τους.

The Works Progress Administration (renamed in 1939 to the Work Projects Administration; WPA) was the largest New Deal agency, employing millions of people and affecting almost every locality in the United States, especially rural and western mountain populations. It was created by Franklin Delano Roosevelt's presidential order, and funded by Congress with passage of the Emergency Relief Appropriation Act of 1935 on April 8, 1935. (The legislation had passed in the House by a margin of 329 to 78, but got bogged down in the Senate.)[1]  It continued and extended relief programs similar to the Reconstruction Finance Corporation (RFC), started by Herbert Hoover and the U.S. Congress in 1932. Headed by Harry Hopkins, the WPA provided jobs and income to the unemployed during the Great Depression in the United States. Between 1935 and 1943, the WPA provided almost 8 million jobs.[2] The program built many public buildings, projects and roads and operated large arts, drama, media and literacy projects. It fed children and redistributed food, clothing and housing. Almost every community in America has a park, bridge or school constructed by the agency. Expenditures from 1936 to 1939 totaled nearly $7 billion.[1]  Until closed down by Congress and the war boom in 1943, the various programs of the WPA added up to the largest employment base in the country — indeed, the largest cluster of government employment opportunities in most states. Anyone who needed a job could become eligible for most of its jobs.[3] Hourly wages were the prevailing wages in the area; the rules said workers could not work more than 30 hours a week, but many projects included months in the field, with workers eating and sleeping on worksites. Before 1940, there was some training involved in teaching new skills and the project's original legislation went forward with a strong emphasis on family, training and building people up. The role and participation of labor unions in WPA processes is unclear.

Η Works Progress Administration (το 1939 μετονομάστηκε σε Work Projects Administration; WPA) ήταν η μεγαλύτερη υπηρεσία του New Deal, που απασχόλησε εκατομμύρια ανθρώπως και κάλυψε σχεδόν ολόκληρες τις ΗΠΑ, και ειδικά αγροτικούς και δυτικο-ορεινούς πληθυσμούς. Δημιουργήθηκε από προεδρικό διάταγμα του Franklin Delano Roosevelt. Photo via (μεγαλώστε)

Επιπλέον, πόσο γρήγορα ξεχνάνε ότι η απόλυση αποτελεί μέρος των ρίσκων «του επαγγέλματος του υπαλλήλου». Πρέπει να είναι αφελής κάποιος για να νομίζει ότι μια απασχόληση είναι οριστική, δια βίου. Από τη στιγμή που ένας εργαζόμενος προσλαμβάνεται, οφείλει να υπολογίζει και τον εγγενή κίνδυνο που περιλαμβάνει το ίδιο το status του υπαλλήλου : την απόλυση. Έτσι είναι το οικονομικό σύστημα. Το αφεντικό αναλαμβάνει πολύ μεγαλύτερα ρίσκα.

Ύφεση, Ουρά ανθρώπων που περιμένουν συσσίτιο, Νέα Υόρκη. Ελλέψει στοιχειώδους κυβερνητικού προγράμματος ανακούφισης το 1932, ιδιώτες μοίραζαν δωρεάν τροφή σε κάποια στικά κέντρα σε μεγάλο αριθμό ανέργων (Picture from the Franklin D. Roosevelt Library, courtesy of the National Archives and Records Administration.)

Ύφεση, Ουρά ανθρώπων που περιμένουν συσσίτιο, Νέα Υόρκη. Ελλείψει στοιχειώδους κυβερνητικού προγράμματος ανακούφισης το 1932, σε κάποια αστικά κέντρα, οι ιδιώτες μοίραζαν δωρεάν τροφή σε μεγάλο αριθμό ανέργων (Picture from the Franklin D. Roosevelt Library, courtesy of the National Archives and Records Administration.)

Η οικονομία έχει τις τεχνικές, τραπεζικές, επαγγελματικές απαιτήσεις της. Για ποιο λόγο θα πρέπει να πληρώνονται άνθρωποι, στο όνομα της προστασίας της απασχόλησης, για άχρηστες, ηλίθιες, επικίνδυνες και ξεπερασμένες εργασίες; Αυτό μοιάζει με το να προστατεύονται θέσεις εργασίας στον κλάδο κατασκευαστών γραφομηχανής, ενώ βρισκόμαστε στην εποχή της έκρηξης της χρήσης του υπολογιστή!

Δυστυχώς οι κατεργάρηδες εργαζόμενοι, μεθυσμένοι για κοινωνική εκδίκηση, δίνουν τον τόνο, επωφελούμενοι από μια διεστραμμένη μηντιακή κάλυψη, που δρα εις όφελός τους: πράγματι, αυτή προκαλεί μια ηλίθια, παράλογη λαϊκή συναίνεση, που βασίζεται καθαρά στο συγκινησιακό εις βάρος του ορθολογισμού.

Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Το μέλλον θα το πει.

Εν τω μεταξύ, τα αφεντικά, οι γνήσιες οικονομικές ατμομηχανές της χώρας, θεωρούνται ληστές από τους ίδιους τους υπαλλήλους τους !

Το αποκορύφωμα !

Κι άλλη "Bread Line", Νέα Υόρκη, 1932

Κι άλλη «Bread Line», Νέα Υόρκη, 1932. Photo via. (μεγαλώστε)

Το να βλέπει κανείς μακριά, να στοχεύει ψηλά, να τολμά να απογειώνεται, όπως κάνουν τα αφεντικά, είναι δυστυχώς ταυτόσημο με το να βρίσκει το μπελά του από αυτούς που σέρνονται, τρέμουν και μυξοκλαίνε.

Από το : Ouvriers-voyous, patrons opprimés !

©Μετάφραση : L’Enfant de la Haute Mer

Δείτε και : A Photo Essay on the Great Depression

Και τώρα :

«THE TAKΕ»

το VIDEO της Google με αγγλικούς υπότιτλους δεν υπάρχει πια: δείτε το με γαλλικούς υπότιτλους από την Dailymotion. Μια χαρά θα το καταλάβετε!

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Μετά την οικονομική κρίση του 2001, τριάντα άνεργοι εργάτες στα προάστια του Buenos Aires καταλαμβάνουν το εργοστάσιό τους, που είχε εγκαταλειφθεί από τα αφεντικά και αρνούνται να το εγκαταλείψουν. Ζητάνε το δικαίωμα να ξαναβάλουν μπρος τις μηχανές και να ξαναρχίσουν δουλειά….

Ας μην ξεχνάμε : Τη δεκαετία του ’60 και του ’70 η έννοια της εργασίας ήταν αντικείμενο αμφισβήτησης ….. Σήμερα είναι η ‘ύψιστη’ αξία … Πόσα και πόσα έχουν θαφτεί .. και πόσα ακόμη έχουν σειρά !

Δείτε 1 ώρα και 27 λεπτά ντοκυμανταίρ, του Avi Lewis και της Naomi Klein, συμπαραγωγή του National Film Board of Canada


Advertisements

57 απαντήσεις στο Κατεργάρηδες εργαζόμενοι, καταπιεσμένα αφεντικά (δώρο: «The Take»)

  1. Ο/Η χαρη λέει:

    Ε βέβαια, αλλού είσαι κι απ’ αλλού μάς γράφεις

    Πες σε παρακαλώ στα γαλλάκια ( :P ) που γράψαν το άρθρο ότι όλα τα κακά ξεκινούν από μια παρεξήγηση: οι υπάλληλοι μάθανε στο σχολείο τους ότι καταργήθηκε η δουλεία και το πήραν τοίς μετρητοίς.

    ο κόσμος είναι απλός: ανήκει σ’ αυτούς που ανήκει: οι υπόλοιποι να δουλεύουνε και να βγάζουνε τον σκασμό, ορίστε μας. Κι αν πήραν και κάνα μισθό στο παρελθόν προτείνω να γίνει νόμος να επιστραφούν τα λεφτά πάραυτα και αναδρομικά στους φυσικούς τους δικαιούχους. :evil:

  2. Ο/Η χαρη λέει:

    υγ: και ρίξε και μια σφαλιάρα στον (υπάλληλο) τού server σε παρακαλώ που δεν μάς βγάζει τη ζωγραφική – ειδάλλως να πάει για επίδομα αμελείας

    (άντε καλημέρα και με τσάντισες απογευματιάτικα!)

  3. Ο/Η renata λέει:

    L’ enfant, αν δεν είναι αυτό το εμπρηστικό κείμενο των πουλημένων που το ‘γραψαν, μια καλή δικαιολογία-ευκαιρία-αφορμή για τυφλή βία από μέρος εργαζομένων προς το πρόσωπό τους, τότε δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι… Πώς άντεξες να το διαβάσεις-μεταφράσεις? :roll: :roll:

    Υ.Γ.1 Διαβάζοντάς το μου ΄ρθε να ρίξω 5-6 (ενδεικτικά) σφαλιάρες στα παπαγαλάκια που το ΄γραψαν ίσα για ορεκτικό. Η πίεση στο 20 και μια φωνή: Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!! :evil:

    Υ.Γ.2 Μετά από αρκετή ώρα συνήλθα. Με λεξοτανίλ εύκαιρο θα μπαίνω πλέον εδώ μέσα… :D :P

  4. Ο/Η ange-ta λέει:

    εξαίρετο και οι παραπομπές καταπληκτικές!!

    Το φίλμ θα το δω αργότερα με την ησυχία μου.

    μπράβο!!

  5. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    καλή μου Χάρη,

    Είναι πιθανό να το δούμε κι αυτό.
    Συνιστώ ψυχραιμία, τα φατσόνια έχουν απενεργοποιηθεί για λόγους αισθητικής :)

  6. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    renata,

    Θα έλεγα πως το κείμενο είναι ειρωνικό.
    Κι ό,τι του λείπει, το έστρωσα με τις φωτό που έφερα από αλλού…

  7. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    ange-ta,

    Σ’ευχαριστώ
    (και να μην ξεχάσεις τα ποπ-κορν) !

  8. Ο/Η Dimitris Ag λέει:

    Δεν το πιστεύω πως έχει γραφτεί τέτοιο κείμενο ! Τι άλλο θα δούμε…;

  9. όταν το διάβαζα, το θεώρησα ειρωνικό…μετά όμως από τα σχόλια της Ρενάτας, της Χάρης και του Δημήτρη μπερδεύτηκα…ειρωνικό δεν είναι???
    Αύριο το βίντεο…σε είδα αργά και σε λίγο γίνομαι κολοκύθα!!

  10. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Άλλη μια εξαιρετική μεταφραστική δουλειά και εικονογράφιση.

    Και μένα η εντύπωση είναι πως το κείμενο είναι ειρωνικό και σατιρικό. Διαφορετικά – αν ήταν προπαγανδιστικό – θα χρησιμοποιούσε περισσότερο διπλωματική και πολιτικά ορθή γλώσσα. Π.χ. ποτέ δε θα χρησιμοποιούσαν τη λέξη «αφεντικά» που έχει αρνητικό βάρος στη συνείδηση του κόσμου, από τον καιρό της δουλείας ακόμα. Θα έλεγαν «εργοδότες», «επιχειρηματίες» ή κάτι τέτοιο. Περισσότερο μου φαίνεται σαν κυνική απόδοση του πραγματικού τρόπου σκέψης αφεντικών και πολιτικών όταν μας ζητάνε με εξωραϊσμένο και ευφημιστικό τρόπο να «κάνουμε όλοι κάποιες θυσίες για να ξεπεραστεί η κρίση».

    Ενδιαφέρον φαίνεται και το ντοκυμανταίρ για την Αργεντινή. Θα το δω κι εγώ ολόκληρο όταν υπάρχει άνεση χρόνου. Κάπου είχε πάρει το μάτι μου μια παρόμοια ιστορία (ίσως την ίδια) με κοινωνικοποίηση ενός χρεωκοπημένου εργοστασίου από τους εργάτες του και την επαναλειτουργία του με πολύ καλά αποτελέσματα. Τότε οι πρώην ιδιοκτήτες διεκδίκησαν δικαστικά να τους σπιστραφεί η ιδιοκτησία του εργαστασίου! Είχε κάνει και το TVXS πρόσφατα αφιέρωμα στη χρεοκοπία της Αργεντινής σε δύο μέρη.
    http://www.tvxs.gr/v8892 και 8981.

  11. Ο/Η antidrasi+sex λέει:

    Δεν πιστεύω ότι το κείμενο μπορεί να είναι κάτι άλλο από ειρωνικό…
    Εκτός και αν είναι του Jean Pretender…

  12. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Αυτά που λέει το κείμενο είναι η καθημερινή πραγματικότητα στις επιχειρήσεις. Θα έλεγα ότι οι απόψεις των επιχειρηματιών, στελεχών κτλ είναι πολύ πιο κυνικές από ότι παρουσιάζονται εδώ.

    Αντιμετωπίζουν με ρατσισμό τους εργαζόμενους, σαν να είναι εκ φύσεως κατώτερα όντα. Σε αυτό τον ρατσισμό συγκλίνουν όλες οι απόψεις τους αν αναλυθούν εκτενώς.

    Όσο υπάρχει τέτοια αντιμετώπιση και τέτοιες απόψεις η απάντηση πρέπει να είναι σκληρή και χωρίς διάθεση διαλόγου.

  13. Ο/Η Dimitris Ag λέει:

    Ναι … από ότι φαίνεται είναι ειρωνικό…αλλά μου φαίνεται πως δε θα αργήσουμε να δούμε και τέτοια κείμενα από τους μεγαλοεπιχειρηματίες

  14. Και όμως, εγώ έχω ακούσει τέτοιες απόψεις και στα σοβαρά… από μεσαία στελέχη εταιρειών…

  15. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Dimitris Ag,

    Το κείμενο είναι ειρωνικό.
    Ωστόσο είμαι βέβαιη ότι, αυτά είναι τα επιχειρήματα των αφεντικών,
    και μάλιστα πολύ mild !!

  16. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    κόκκινο μπαλόνι,

    Ειρωνικό η όχι, αυτή είναι η σκοπιά των αφεντικών,
    τα οποία μάλιστα έσπευσαν στα σχόλια του πρωτότυπου
    να κατηγορήσουντον γράφοντα ότι έχει μια πολύ μανιχαϊστική
    άποψη για τον κόσμο των επιχειρήσεων..

  17. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    tsalapeteinos,

    Εσύ και το φοβερό σου αισθητήριο !
    Αυτό λέγεται «ανάλυση περιεχομένου»,
    πολύ ωραία τα λες !!

  18. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    antidrasi+sex,

    Ένα αποτροπαϊκό χιούμορ είναι,
    που λίγο όμως απέχει από την πραγματικότητα κάποιων ..

  19. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Dimitris Ag,

    Πιστεύω ότι τα κείμενα αυτά, και πολύ χειρότερα γράφονται ήδη
    εδώ και χρόνια (πχ όταν ξεκίνησε το πρόγραμμα της μείωσης μισθών
    στη Volks Wagen στη Γερμανία, με τη σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων).
    Απλά, δεν έχουν ακόμη μπεί σε μεγάλη κυκλοφορία.
    Το σκεπτικό όμως είναι αυτό ακριβώς !!

  20. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Δύτη των νιπτήρων,

    Έτσι όπως τα λές είναι…
    Κι αυτά τα μεσαία στελέχη, τα λένε (αναγκαστικά ή όχι),
    προσπαθώντας να μη σκέφτονται πως έρχεται και η σειρά τους …

  21. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Greek Rider,

    Συμφωνώ απόλυτα, με κάθε μία σου λέξη !

  22. Ο/Η Μαύρος Γάτος λέει:

    Μπράβο! Μπράβο!!! Επιτέλους μια θαραλλέα φωνή που να λέει τη σκάφη σύκα και τα σύκα σκάφη!!!

    Σ:ο)))))

    ΥΓ Πάντως εγώ προτείνω να τους εκτελούν αντί αν τους απολύουν, έτσι λύνεται – εν μέρει – και το πρόβλημα του υπερπληθυσμού…

  23. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Μαύρος Γάτος,

    Λύνονται κι άλλα προβλήματα : της περίθαλψης, των συντάξεων…
    Βέβαια αυτά τα δύο είναι παροδικά : σύντομα θα λυθούν με ριζικά μέτρα !!

  24. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Παραθέτω κάτι άλλο σχετικό:

    ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΓΓΛΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ 1870

    1. Ιδιωτικής φύσεως συνομιλίες κατά τη διάρκεια του χρόνου εργασίας είναι ανεπιθύμητες. Ο ημερήσιος χρόνος εργασίας είναι 12 ώρες. Αν το απαιτεί η εργασία, οφείλει κάθε μισθωτός χωρίς να προσκαλείται ειδικά να εργαστεί υπερωριακά.

    2. Οφείλεται σεβασμός στις κυρίες και σε σημαίνουσα πρόσωπα.

    3. Μισθωτοί, οι οποίοι έχουν πολιτική δραστηριότητα, απολύονται αμέσως.

    4. Επιθυμητό είναι ο υπάλληλος να απέχει από υπερβολική χρήση καπνού και οινοπνεύματος.

    5. Ως ανάγνωσμα συνίσταται η Βίβλος κυρίως, και επιτρέπονται βεβαίως και άλλα βιβλία, εφόσον όμως από ηθικής άποψης είναι ανεπίληπτα.

    6. Κάθε υπάλληλος έχει την υποχρέωση να μεριμνά για την διατήρηση της υγείας του. Ασθενείς μισθωτοί δεν παίρνουν μισθό. Για το λόγο αυτό θα όφειλε κάθε μισθωτός που έχει συνείδηση ευθύνης, να αποταμιεύει ένα κάποιο ποσό.

    7. Ο μισθωτός δεν επιτρέπεται να πλανάται. Αν αυτό συμβαίνει πολλές φορές, απολύεται.

    8. Όποιος αντιμιλά στον προϊστάμενό του δεικνύει μ’ αυτό ότι δεν αισθάνεται κανένα σεβασμό έναντι του εργοδότη. Εκ του λόγου αυτού προκύπτουν συνέπειες.

    9. Γυναίκες μισθωτοί οφείλουν να επιδεικνύουν ηθικό τρόπο ζωής.

    10. Άδειες υπάρχουν μόνο σε επείγουσες οικογενειακές περιπτώσεις. Μισθός δεν καταβάλλεται κατά τη διάρκεια του χρόνου αυτού.

    11. Να σκέπτεστε πάντα : Υπάρχουν χιλιάδες άτομα τα οποία είναι αμέσως έτοιμα να σας αντικαταστήσουν στη θέση εργασίας σας.

    Και μη λησμονείτε ότι οφείλετε ευγνωμοσύνη στον εργοδότη. Επιτέλους σας διατρέφει.

    Δεν είναι εκπληκτική η ομοιότητα στο σκεπτικό παρά τη διαφορά 140 ετών;
    Ιδού και τα σχόλια που έγιναν.

  25. Ο/Η silentcrossing λέει:

    Θα συμφωνούσα κι εγώ ότι το κείμενο αυτό είναι ειρωνικό, αν πάνω απ’ όλα δεν ήταν ανατριχιαστικό. Αυτή δεν είναι η καρδιά του νεοφιλελευθερισμού; Δεν είπαμε ότι πέθανε ο νεοφιλελευθερισμός όταν ξεκίνησε η οικονομική κρίση; Ή μήπως όχι;

    Το βίντεο καταπληκτικό αγαπητή enfant…Σκηνές από το μέλλον της ελλάδας;

    Υ.Γ.1 Αν αποκαλυφθεί τελικά ότι το κείμενο είναι κυριολεκτικό, δεν ξέρω σν η αντίδραση θα πρέπει να είναι να φωνάξεις ή να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο.

    Υ.Γ. 2 Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πάντα αργώ να διαβάσω τα εξαιρετικά σου κείμενα…

  26. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    tsalapeteinos,

    Δεν μου κάνει εντύπωση η ομοιότητα, αφού έχει πλέον οριστικά δρομολογηθεί
    και παγιωθεί η κατρακύλα: «πίσω στον εργασιακό μεσαίωνα ολοταχώς».
    Και τώρα δεν υπάρχει και αντίπαλο δέος.
    Η εργοδοσία παίζει μόνη της, και ο διατητής, που όφειλε να σφυρίζει ώστε να αποφεύγονται τα κοινωνικά ρήγματα, ξεκουράζεται στα αποδυτήρια..
    Δες και μια παλαιότερη ανάρτησή μου για τη χαρτογράφηση της φτώχειας στο Λονδίνο,
    την ίδια περίπου εποχή, κι εκεί, πρόσεξε στο υπόμνημα τι γράφει δίπλα στο μαύρο χρώμα.

  27. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    silentcrossing,

    Είναι ένα πικρό κείμενο που, δυστυχώς, αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα..
    Και ποιός είπε πέθανε ο νεοφιλελευθερισμός ? Όχι βέβαια !

    Χαίρομαι που είδες το βίντεο, είναι μεγάλο και μάλλον δεν το είδαν και πολλοί…

    υ.γ. 2: Αυτός είναι κι εμένα ο καημός μου, αλλά τι μπορώ να κάνω ??

  28. Ο/Η χαρη λέει:

    Καλημέρα L’ enfant, θα το δω το βίντεο ολόκληρο…σε δύο ώρες (!) ελπίζω
    Για τον Χάρτη των Δικαιωμάτων τού Φτωχού Εργοδότη που μάς ανέβασε ο Τσαλαπετεινός, τι να πω;
    Με συγκίνησαν πολύ (και ιδιαιτέρως) μερικά άρθρα του, όπως το 2 το 3 το 4 το 5 το 9 – αλλά αυτό το οποίο κυρίως με συγκίνησε (διά την διαχρονικήν του ειλικρίνειαν) είναι φυσικά το 11
    στον δε επίλογο (αχ αυτό το «επιτέλους») ξέσπασα σε δάκρυα μετανοίας…

  29. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    @enfant
    Έτσι όπως πάμε, μετά από κάποια χρόνια θα διαβάζουμε κλασικά έργα προηγούμενων αιώνων και θα αναπολούμε πόσο… καλά περνούσαν τότε οι άνθρωποι! Αν έχουν βέβαια χρόνο και όρεξη να διαβάσουμε.

    @χάρη
    Αν αφήσεις κατά μέρος το πνεύμα πουριτανισμού του ενδεκαλόγου που σήμερα ακούγεται φαιδρός, μας ταιριάζει γάντι :) Ειδικά ο επίλογος είναι αποστομωτικός!

  30. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Καλημέρα Χαρη,

    Πολύ ευσυγκίνητη σε βρίσκω, το ήξερα όμως :)

  31. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    tsalapeteinos,

    Δεν συμφωνώ :
    η κλασσική λογοτεχνία που αναφέρεται ως και τα μισά του εικοστού αιώνα, πχ :
    «Le Petit Chose» του Alphonse Daudet (1840-1897), [στα ελληνικά, Η Ιστορία ενός Παιδιού]
    «A Tree Grows In Brooklyn» της Betty Smith (1896-1972)
    – «Les Misérables» του Victor-Marie Hugo (1802-1885): http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/99/Ebcosette.jpg
    κλπ κλπ
    βρίθει από περιγραφές φτώχειας, πτωχεύσεων, πολέμων, ύφεσης, αγώνα επιβίωσης, φυματίωσης κλπ., που συνόδεψαν την βιομηχανική επανάσταση.
    Όλο το έργο του Archibald Joseph Cronin (1896-1981).
    Το βιβλίο «Οι στάχτες της Άντζελας» του Frank McCourt, 79 ετών σήμερα, και το ομώνυμο κινηματογραφικό έργο του 1999.

    Για την φτώχεια στην προ-βιομηχανική Κίνα έγραψε, μεταξύ άλλων, η Pearl Sydenstricker Buck (1892-1973) τη Μάνα

    Το ιστορικό αστείο-παρένθεση ευμάρειας αφορά την Δύση, την μεταπολεμική περίοδο (1945-1975, ως τις πετρελαϊκές κρίσεις), άντε και ως την εμφάνιση της νόσου των «Τρελλών Τραπεζών», και…μια πλάκα έγινε, πάει και τελείωσε…

  32. Ο/Η χαρη λέει:

    Προσωπικά έχω να πω προς άπασαν την επικράτειαν (τού Κοριτσιού της Ανοιχτής Θάλασσας):

    1 ώρα, 27 λεπτά και 6 δευτερόλεπτα αποσβολωμένα: καθηλωμένα –

    όποια μπορεί, όποιος μπορεί, ας δώσει χρόνο να δει το βίντεο…

    L’ enfant επισημαίνω απ’ τα λίγα που μπόρεσα να μεταφράσω καθώς το’βλεπα:

    το σύνθημά «τους» που (αδιόρατα) παραλλαγμένο μπορεί να μάς καλύψει και όλους «μας»: «κατάληψη-αντίσταση-δημιουργία»

    την κυρία με την πορτοκαλάδα (…) στο χέρι που κλωτσάει και σπάει το τζάμι με (τόση) άνεση

    τον κύριο που εξεμάνη: «εργοστάσιο χωρίς εργοστασιάρχη; δεν γίνονται αυτά στον καπιταλισμό»

    την αγωνία τών εργατών στο δικαστήριο

    την κυρία δικαστίνα (δεν τής πάει τι «δικάστρια» εδώ με τίποτα)

    το γκράφιτι τών εργατών: «κυρία δικάστρια, το μέλλον τών παιδιών μας στα χέρια σας»

    την διαπίστωση: «πολιτικοί, αφεντικά, δικαστήρια: νά όλος ο πολιτισμός τής παλιάς πολιτικής»

    και (αν μπορούμε) ας διδαχτούμε από τό (κλασικό): π ό τ ε μπήκαν τα συνδικάτα στην ιστορία;
    και γιατί να μην πει ο εργάτης για τούς κουστουμαρισμένους: «για μένα είναι ο εχθρός» ;

    και το χαρτάκι που έδωσε μια γυναίκα στο αεροδρόμιο με τη μορφή διαφήμισης που έλεγε: «(αργεντινή:) είμαστε ο καθρέφτης σας, κοιταχτείτε: είμαστε το λάθος που δεν πρέπει να κάνετε»

    και τον (περίπου σαν πρωταγωνιστή) (πράγματι εξαιρετικά εκφραστικό) εργάτη να λέει στο τέλος: «είναι σαν το μάτριξ: συνεχίζεται. Θα είναι ωραία η συνέχεια…»

    και πάνω απ’ όλα (χωρίς λόγια): την αλληλεγγύη τών εργατών, απ’ όλα τα εργοστάσια σε κατάληψη, μεταξύ τους – τις διαδηλώσεις – τα οδοφράγματα – τις ατομικές ιστορίες – την γυναίκα που μιλάει στο τέλος για την αλληλεγγύη σε μια άρρωστη – την ωριμότητά τους –

    Θα την έχουμε κι εδώ την ιστορία νομίζω, καλό είναι να το ξέρουμε

    Προσωπικά σ’ ευχαριστώ L’ Enfant de la Haute Mer

    (οι 2 ώρες έγιναν …22, αλλά … καλύτερα)

  33. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Χάρη,

    Ωραία η περίληψη, οι επιλογές σου κι αυτά τα καταιγιστικά «και» «και» στο τέλος !!

  34. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    @chere enfant
    Αν και μάλλον δεν κατέχω το θέμα τόσο καλά όσο εσύ, αναγνωρίζω πως η κλασική λογοτεχνία – είχα κατά νου κι εγώ τους Άθλιους, Το Ζερμινάλ του Ζολά αλλά και τα έργα του Ντίκενς – κατά κύριο λόγο περιγράφει τη φτώχια, το σχόλιο ήταν ειρωνικό στο πνεύμα της… εισήγησης!

  35. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    tsalapeteinos,

    Α, δεν το κατάλαβα..
    αυτά παθαίνει όποιος ακροβατεί στις λεπτές διαχωριστικές
    γραμμές μεταξύ ειρωνείας και κυριολεξίας.. πέφτει ο ίδιος μέσα ..

  36. Ο/Η zalmoxis λέει:

    Πιστεύω πως ακόμη και μετά από πολλά χρόνια θα θεωρώ ότι μια από τις πιο σωστές πράξεις που έχω κάνει στη ζωή μου, είναι ότι κάποτε ξυλοφόρτωσα έναν εργοδότη που μιλούσε με «τουπέ» όχι μόνο αφεντικού, αλλά και αφέντη!

    Και για να πάμε στην άλλη όχθη, μια συμβουλή σε όσες κοπέλες επιθυμούν να ασχοληθούν με το μόντελιν αλλά τα παραπανίσια κιλά τους, δεν τους επιτρέπουν να να έχουν το απαιτούμενο ανορεξιξκό σώμα: προσπαθείστε να μην χάνετε από τα μάτια σας το γέλιο του «γεννημένου» υπαλλήλου όταν το αφεντικό του, λέει ανέκδοτο! Εγγυημένη απώλεια κιλών (φριοντίστε μόνο να έχετε πάντα μαζί σας μια σακούλα)!

  37. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    zalmoxis ,

    Η αξιοπρέπεια του εργαζόμενου πλήττεται σήμερα με τρόπους
    πολύ πιο δυσβάστακτους από το αναγκαστικό γέλιο του γλύφτη …
    κι αύριο θάναι ακόμη χειρότερα…

    Τα αγόρια που θέλουν να γίνουν μοντέλα,
    τι θα τα συμβούλευες να κάνουν ?

  38. Ο/Η antidrasi+sex λέει:

    Στην άκρη του πληκτρολογίου μου το έχω, αλλά ας μη γίνουμε αισχροί….

  39. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    antidrasi+sex,

    Δεν ξέρω σε τι αναφέρεσαι, αλλά ας μήν …

  40. Ο/Η zalmoxis λέει:

    @ antidrasi+sex,

    Εννοούσες να τρώνε… «χρυσά αυγά μελάτα με μπέηκον», μήπως; Είναι πράγματι αισχρό!

    @ L’Enfant de la Haute Mer,

    δεν μπορώ να απαντήσω! Θα με πείς σεξιστή!

  41. Ο/Η zalmoxis λέει:

    Αδέσποτος μισθωτός σκλάβος αναζητεί αφέντη.
    Ειδοποιήστε ¨διπλανή ΕΒΓΑ.

  42. Ο/Η antidrasi+sex λέει:

    Και στην διπλανή ΕΜΠΑ….

    Και εγώ την κατηγορία του σεξιστή θέλησα να αποφύγω…

  43. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    @ zalmoxis,

    Αν είσαι, τι σε νοιάζει κι αν σε πούν …

    @ antidrasi+sex,

    Μη στενοχωριέσαι, έχει για όλους !!

  44. Καταπληκτικό το βίντεο αγαπητή Enfant. Μόλις σήμερα βρήκα το χρόνο να το δω και μ’αρεσε πάρα πολύ!
    Σ’ ευχαριστώ ειλικρινά!
    υ.γ. Για τα σχόλια με κάλυψε η Χάρη! Θα μπορούσα να πω κι άλλα σημεία του βίντεο αλλά μετά θα ήταν σαν να το περιγράφω όλο!!! μία παρατήρηση μόνο. Κάποτε (πριν 10 χρόνια) συζητάγαμε το ενδεχόμενο του να δουλεύουμε λιγότερες ώρες. Απελευθερωτικό αίτημα και επαναστατικό. Σήμερα το 8ωρο είναι ζητούμενο ξανά και τα 4ωρα εργασίας είναι ότι πιο αναχρονιστικό έχουμε δει! Ο τέμπορα, ο μόρες!

  45. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Κοκκινομπαλόνη,

    Χαίρομαι που σου άρεσε.
    Μεταξύ μας, δεν νομίζω ότι είχαν πολλοί τον χρόνο και την όρεξη να το δούν,
    είναι και μιάμισυ ώρα εργάκι…
    Συμφωνώ με την παρατήρησή σου, αν και η δεκαετία που λές ίσχυσε μόνο
    για την Ελλάδα.
    Στα εξωτερικά, η «πρόοδος» είχε φτάσει νωρίτερα, ήδη από το 1990 !!
    Συμπίπτει άλλωστε και με τα μαύρα γράμματα που έχω προσθέσει ακριβώς
    κάτω από την αναγγελία του ντοκυμανταίρ..

  46. Ο/Η χαρη λέει:

    L’ enfant και μένα μέ τιμά η αισθητική και σημειολογική ανάλυση! (σου) [πώς φαίνονται όμως «οι άνθρωποι τής δουλειάς»!] :-)

    κοκκινομπαλονίτσα το σκέφτηκα κι εγώ αυτό πριν γράψω το κατεβατό…

    :)

  47. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Χάρη,

    Πολύ καλά έκανες και το έγραψες !
    Αν το δούμε κι αλλιώς, καλά είναι να έχει μια κάποια ιδέα κι εκείνος που
    δεν έχει τον (πράγματι πολύ) χρόνο για να το δεί.

  48. Μου άρεσε στο σχόλιο του Τσαλαπετεινού η πρόταση 7
    «Ο μισθωτός δεν επιτρέπεται να πλανάται. Αν αυτό συμβαίνει πολλές φορές, απολύεται»
    Γέμισε ο κόσμος «ανέστιους και πλάνητες»

  49. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Ένα κείμενο της δημοσιογράφου – συγγραφέα, Naomi Klein, που πραγματεύεται περιπτώσεις κατά τις οποίες αγανακτισμένοι εργαζόμενοι αναλαμβάνουν τη διαχείριση των επιχειρήσεων στις οποίες εργάζονται.

    http://www.tvxs.gr/v12235

  50. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    tsalapeteinos,

    Ευχαριστώ πολύ,
    που φροντίζειςγια την πληρότητα και την ολοκλήρωση των αναρτήσεων.

  51. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Στα πλαίσια της… αειφόρου πληρότητας και ολοκλήρωσης των αναρτήσεων, ενημερώνω πως η ταινία «The Take» (την οποία δεν πρόκανα ακόμα να δω ολόκληρη) θα προβληθεί και στο αντιεξουσιαστικό φεεστιβάλ B-Fest που οργανώνει το περιοδικό Βαβυλωνία, την Τετάρτη 27/5, 6:30-8:00 μμ, σε χώρο της Σχολής Καλών Τεχνών, Πειραιώς 256.

    http://babyloniafest.blogspot.com/

    Εμένα δε με βλέπω τόσο νωρίς, λέω όμως να πάω στην ομιλία του Howard Zinn στις 9.

  52. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    tsalapeteinos,

    merci !

    Πολύ καλά την κάνεις την αειφόρο ενημέρωση.
    Όπως βλέπεις όμως, το παρόν βλόγιον είναι στην πρωτοπορία.
    Κι ακόμη, παρέχει και φασίλιτις Home Cinema, για όποιον
    κωλύεται…
    Εσύ, που είσαι και ισπανόφωνος, τι ανάγκη έχεις ?
    Το πρόγραμμα κάποιο άλλο βλόγι, (που δεν θυμάμαι),
    το είχε αναρτήσει με τη μορφή αλλεπάλληλων αφισσέτ,
    (μάλλον 19 ή 20 Μαϊου)

  53. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    H αυτοκρατορεία των λυγκών αντεπιτίθεται!

    http://generationprecaire.blogspot.com/

    Περιέχει μεταφρασμένα αποσπάσματα από το βιβλίο «Η γενιά της επισφάλειας» του Αμπντέλ Μαμπρουκί, Γαλλοαλγερινού εργαζόμενου και συνδικαλιστή σε Pizza Hut (την πίτσα που διαφήμιζε και ο Γκόρμπυ, ω ναι) του Παρισιού.

    Ζήτω η Αλγερινή Επανάσταση, ο Μπεν Μπελά και ο Μισέλ Πάμπλο!

  54. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    tsalapeteinos,

    Πολύ σ’ευχαριστώ για την αποφασιστική συμβολή σου
    στην πληρότητα των ‘πατερικών’ κειμένων.
    Να σκέπτεσαι ότι κάποτε αυτά θ’αποτελέσουν ‘ιστορία’,
    και θα έχεις τη λαμπρή θέση σου σ’αυτήν !
    Ζητώ συγνώμη που δεν πολυκυκλοφορώ στα μέρη σας,
    πνίγομαι (χωρίς θάλασσα),
    θα επανέλθω όμως.

  55. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Αν και δεν είμαι άγιος θεοφόρος πατήρ, είναι χαρά μου που συμβάλλω. Όχι ανιδιοτελώς βέβαια, αφού δεν κρύβω πως αποβλέπω κάποτε η ιστορία να με δικαιώσει όπως τον κομαντάντε χέφε.

    Αφού δεν πνίγεσαι στα μπάνια του λαού, η ανάδυσή σου είναι εφικτή, και θεωρώ ότι αυτό είναι δέσμευση!

  56. […] Trailer του ντοκυμανταίρ The Take της Naomi Klein και του Avi Lewis. Άνεργοι εργάτες καταλαμβάνουν το χρεοκοπημένο εργοστάσιο όπου δούλευαν και κάνουν ένα ενδιαφέρον πείραμα αυτοδιαχείρισης. Ολόκληρη την ταινία μπορείτε να τη βρείτε σε παλιότερη ανάρτηση της Enfant. […]

  57. […] επίσης: Κατεργάρηδες Εργαζόμενοι -Καταπιεσμένα Αφεντικά (δώρο… See also: Rogue Workers-Oppressed Bosses (gift: “The Take”) Voir aussi: Ouvriers […]

Μήπως θέλετε να γράψετε κάτι στο βιβλίο επισκεπτών; (Κεφαλαία, είτε Ελληνικά είτε Greeklish δεν θα δημοσιεύονται)

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: