Μαζική υστερία, φρίκη και ο φετφάς του Σεϊχη Οσμάν

20 Μαΐου, 2009

δείτε και το συναφές: Το πρώτο του φιλί

Στην Αίγυπτο θάβουν τα γουρούνια ζωντανά σε μαζικούς λάκκους

«Τα γουρούνια είναι Εβραίοι που τους καταράστηκε ο παντοδύναμος Αλλάχ και άρα μπορούν νομίμως να εξολοθρευτούν» λέει το αιγυπτιακό υπουργείο βακουφίων.

ΠΗΓΕΣ (διαβάστε τις μόνοι σας, δεν πρόκειται φυσικά να μεταφράσω) :

Jihad Watch,

και,

Digital Journal

ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO (4′ και 43″)

(Τo video ήρθε από τον Nessim )

[Κατάλληλο για όσους από εμάς είμαστε χοντρόπετσοι & αναίσθητοι :

Αν είστε μία ευαίσθητη ψυχή, καλύτερα να το αποφύγετε]

ΔΕΙΤΕ ΚΙ ΕΔΩ : Το πρώτο του φιλί

ΕΠΙΣΗΣ : Για το ολοκαύτωμα των γουρουνιών ή «Χοιροκαύτωμα», και τις συγκρούσεις με την αστυνομία (χωρίς ως τώρα επιβεβαιωμένο κρούσμα της γρίππης στην Αίγυπτο) δείτε περισσότερα :

12 Injured, 14 Arrested as Pig Breeders Clash with Police
Egypt garbagemen clash with police over pig cull
Clashes erupt over Egypt pig cull

الإنسان أصبح خطرًا علي الخنازير‮!
Pig farmers clash with police over controversial cull
Egyptian farmers protest mandatory swine slaughter
Culling time
Συγγρούσεις για τη σφαγή των χοίρων στην Αίγυπτο

Η σφαγή των χοίρων στην Αίγυπτο: φωτογραφίες

Κι από τα καθώς πρέπει έντυπα :

H1N1 : Μία πολύ μηντιακή επιδημία Couv966gif

Από το: Le Courrier International (07 Μαϊου 2009)

• Η πανδημία της γρίππης A (H1N1) δεν υπήρξε. Η σύγκριση με την ισπανική γρίππη του 1918 είναι αδόκιμη και παραπλανητικά υπερβολική (έεεεελα).
• Όπως και για το οξύ αναπνευστικό σύνδρομο (SARS) το 2003 ή για την γρίππη των πτηνών το 2004, ο παγκόσμιος τύπος απήχησε
προγνωστικά αποκάλυψης και ύστερα εξεπλάγη με την τόση του έλλειψη ψυχραιμίας (και καλά).
• Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (OMS) ανταποκρίθηκε στον ρόλο της επιφυλακής, ενώ οι περισσότερες κυβερνήσεις πέσανε στην υπερβολή, υπερπληροφορώντας με την κακή έννοια (έελα, πάλι… μα γιατί ?).

• Τελικά, η επιδημία είναι ως σήμερα (7 Μαϊου 2009) λιγότερο σημαντική από την εποχιακή γρίππη, η οποία, σε όλο τον κόσμο, σκοτώνει κάθε χρόνο μεταξύ 250.000 και 500.000 ατόμων (σώωωπα).

©Μετάφραση, μοντάζ + Ό,τι βρίσκεται μέσα στις παρενθέσεις : L’Enfant de la Haute Mer

Dermentzoglou

Δερμεντζόγλου (μεγαλώστε)


Κατεργάρηδες εργαζόμενοι, καταπιεσμένα αφεντικά (δώρο: «The Take»)

10 Μαΐου, 2009

Είδαμε πρόσφατα στην Γαλλία, εργαζόμενους που κινδύνευαν να απολυθούν να κλειδώνουν τα αφεντικά στα γραφεία τους, με σκοπό να ασκήσουν εναντίον τους έναν σιχαμένο εκβιασμό για την απασχόληση.

οδηγίες για τον υπολογισμό της ανεργίας (μεγαλώστε)

Με μεθόδους πιωμένων μαφιόζων, οι εργαζόμενοι κλειδώνουν αφεντικά τους, κι έχουν το θράσος να τα προσβάλλουν, να τα ταπεινώνουν δημόσια, να τα εκφοβίζουν ηθικά και σωματικά, απειλώντας τα ακόμη και με θάνατο… 

... αλλά, καλού-κακού παίρνουν τα μέτρα τους ..

… αλλά, καλού-κακού παίρνουν τα μέτρα τους .. (μεγαλώστε)

Υποθέτω ότι αν τα αφεντικά αποφασίζουν και υλοποιούν πλάνα απολύσεων, είναι επειδή τα αναγκάζουν οι επιτακτικές περιστάσεις, εντελώς ανεξάρτητες της θέλησής τους. Τα αφεντικά επομένως απολύουν, το μαντεύουμε, για λόγους κατ’εξοχήν στρατηγικούς, που σκοπό έχουν να διατηρήσουν την πλώρη προς την ευημερία, και μάλιστα καθαρά και απλά, να σώσουν το καράβι από ένα προαναγγελθέν ναυάγιο.

Γυναίκες σερβίρουν σούπα και ψωμί στους άνεργους, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης

Γυναίκες σερβίρουν σούπα και ψωμί στους άνεργους, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, ΗΠΑ, 1932. Photo via:  [μεγαλώστε]

chômage

(μεγαλώστε)

Τα αφεντικά, δεν φταίνε προσωπικά για τίποτα, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να αντιδρούν ως οι επικεφαλής της επιχείρησης και όχι ως ηλίθιοι συναισθηματικοί και ανεύθυνοι συνδικαλιστές. Επιπλέον, τους βρίσκω εξαιρετικά θαρραλέους που απολύουν τους εργαζόμενούς τους, επειδή μέσα στη σημερινή συγκυρία, όλοι ξέρουμε πόσο αντιπαθείς είναι τέτοιες αποφάσεις!

Τα αφεντικά δεν έχουν συναισθήματα, κι αυτή ακριβώς είναι η δύναμή τους.

Το να διευθύνεις μια επιχείρηση με μονόφθαλμους ενδοιασμούς, που στέκονται σε δευτερεύουσες και βραχυπρόθεσμες εκτιμήσεις, χωρίς να βλέπεις τον ορίζοντα, είναι σαν να τρέχεις προς την καταστροφή.

2009 Année Noire

2009 Année Noire! (μεγαλώστε)

Οι εργαζόμενοι, δεν μπορούν να δουν παρά τα κύματα, τα αφεντικά βλέπουν το παγόβουνο.

"Bennett buggies"(στον Καναδά), ή "Hoover wagons"(στις ΗΠΑ), οχήματα που τα έσερναν άλογα, χρησιμοποιούσαν οι αγρότες που δεν είχαν ν'αγοράσουν βενζίνη

«Bennett buggies»(στον Καναδά), ή «Hoover wagons»(στις ΗΠΑ), οχήματα που τα έσερναν άλογα, χρησιμοποιούσαν οι αγρότες που δεν είχαν ν’αγοράσουν βενζίνη. [μεγαλώστε].Photo via 

Οι εργαζόμενοι έχουν μια ευτελή, ατομιστική και εγωιστική οπτική για την επιχείρηση που τους απασχολεί. Αντίθετα, τα αφεντικά τους διακατέχονται από ένα πνεύμα πιο οικουμενικό, έχουν μια οπτική πιο σφαιρική, πιο υψηλές εκτιμήσεις και διαίσθηση μακράς εμβέλειας.

U.S. Depression Bread Line

U.S. Depression Bread Line [μεγαλώστε]

Το να τους εμποδίσει κανείς να προσφύγουν στις σωτήριες απολύσεις, να τους υποχρεώσει να μην ανακτήσουν την οικονομική αναπνοή τους, θα ισοδυναμούσε με το να τους σπρώχνει σε μια ηλίθια διαδικασία ασφυξίας της επιχείρησης.

Μεγάλη Ύφεση, Η.Π.Α, άνδρας στην αποβάθρα, στα 'ντόκια' της Νέας Υόρκης, 1935.

Μεγάλη Ύφεση, Η.Π.Α, άνδρας στην αποβάθρα, στα ‘ντόκια’ της Νέας Υόρκης, 1935. [μεγαλώστε] Photo Via

Βεβαίως τα ευεργετικά αποτελέσματα αυτού του εκβιασμού με αντικείμενο την απασχόληση θ’αργήσουν να φανούν. Τα αφεντικά που κλειδώνονται μέσα γραφεία τους, που στριμώχνονται από την αιρετική συμπεριφορά των προλετάριων, θα πάρουν φιλο-λαϊκές αποφάσεις. Πολύ γενναιόδωρες αποφάσεις, από κοινωνική άποψη.

Καταστροφικές όμως στο οικονομικό επίπεδο.

Κι αυτή τη φορά, ποιόν θα κατηγορήσουν αυτοί οι ανεύθυνοι γκρινιάρηδες;

Αντί να κατηγορούν τα αφεντικά τους που τους απολύουν, οι εργαζόμενοι θα έπρεπε, αντίθετα, να τους ευχαριστούν που τους απασχόλησαν τόσα χρόνια ! Θα πρέπει να χρωστάνε χάρη, να είναι γεμάτοι ευγνωμοσύνη προς τους εργοδότες τους.

The Works Progress Administration (renamed in 1939 to the Work Projects Administration; WPA) was the largest New Deal agency, employing millions of people and affecting almost every locality in the United States, especially rural and western mountain populations. It was created by Franklin Delano Roosevelt's presidential order, and funded by Congress with passage of the Emergency Relief Appropriation Act of 1935 on April 8, 1935. (The legislation had passed in the House by a margin of 329 to 78, but got bogged down in the Senate.)[1]  It continued and extended relief programs similar to the Reconstruction Finance Corporation (RFC), started by Herbert Hoover and the U.S. Congress in 1932. Headed by Harry Hopkins, the WPA provided jobs and income to the unemployed during the Great Depression in the United States. Between 1935 and 1943, the WPA provided almost 8 million jobs.[2] The program built many public buildings, projects and roads and operated large arts, drama, media and literacy projects. It fed children and redistributed food, clothing and housing. Almost every community in America has a park, bridge or school constructed by the agency. Expenditures from 1936 to 1939 totaled nearly $7 billion.[1]  Until closed down by Congress and the war boom in 1943, the various programs of the WPA added up to the largest employment base in the country — indeed, the largest cluster of government employment opportunities in most states. Anyone who needed a job could become eligible for most of its jobs.[3] Hourly wages were the prevailing wages in the area; the rules said workers could not work more than 30 hours a week, but many projects included months in the field, with workers eating and sleeping on worksites. Before 1940, there was some training involved in teaching new skills and the project's original legislation went forward with a strong emphasis on family, training and building people up. The role and participation of labor unions in WPA processes is unclear.

Η Works Progress Administration (το 1939 μετονομάστηκε σε Work Projects Administration; WPA) ήταν η μεγαλύτερη υπηρεσία του New Deal, που απασχόλησε εκατομμύρια ανθρώπως και κάλυψε σχεδόν ολόκληρες τις ΗΠΑ, και ειδικά αγροτικούς και δυτικο-ορεινούς πληθυσμούς. Δημιουργήθηκε από προεδρικό διάταγμα του Franklin Delano Roosevelt. Photo via (μεγαλώστε)

Επιπλέον, πόσο γρήγορα ξεχνάνε ότι η απόλυση αποτελεί μέρος των ρίσκων «του επαγγέλματος του υπαλλήλου». Πρέπει να είναι αφελής κάποιος για να νομίζει ότι μια απασχόληση είναι οριστική, δια βίου. Από τη στιγμή που ένας εργαζόμενος προσλαμβάνεται, οφείλει να υπολογίζει και τον εγγενή κίνδυνο που περιλαμβάνει το ίδιο το status του υπαλλήλου : την απόλυση. Έτσι είναι το οικονομικό σύστημα. Το αφεντικό αναλαμβάνει πολύ μεγαλύτερα ρίσκα.

Ύφεση, Ουρά ανθρώπων που περιμένουν συσσίτιο, Νέα Υόρκη. Ελλέψει στοιχειώδους κυβερνητικού προγράμματος ανακούφισης το 1932, ιδιώτες μοίραζαν δωρεάν τροφή σε κάποια στικά κέντρα σε μεγάλο αριθμό ανέργων (Picture from the Franklin D. Roosevelt Library, courtesy of the National Archives and Records Administration.)

Ύφεση, Ουρά ανθρώπων που περιμένουν συσσίτιο, Νέα Υόρκη. Ελλείψει στοιχειώδους κυβερνητικού προγράμματος ανακούφισης το 1932, σε κάποια αστικά κέντρα, οι ιδιώτες μοίραζαν δωρεάν τροφή σε μεγάλο αριθμό ανέργων (Picture from the Franklin D. Roosevelt Library, courtesy of the National Archives and Records Administration.)

Η οικονομία έχει τις τεχνικές, τραπεζικές, επαγγελματικές απαιτήσεις της. Για ποιο λόγο θα πρέπει να πληρώνονται άνθρωποι, στο όνομα της προστασίας της απασχόλησης, για άχρηστες, ηλίθιες, επικίνδυνες και ξεπερασμένες εργασίες; Αυτό μοιάζει με το να προστατεύονται θέσεις εργασίας στον κλάδο κατασκευαστών γραφομηχανής, ενώ βρισκόμαστε στην εποχή της έκρηξης της χρήσης του υπολογιστή!

Δυστυχώς οι κατεργάρηδες εργαζόμενοι, μεθυσμένοι για κοινωνική εκδίκηση, δίνουν τον τόνο, επωφελούμενοι από μια διεστραμμένη μηντιακή κάλυψη, που δρα εις όφελός τους: πράγματι, αυτή προκαλεί μια ηλίθια, παράλογη λαϊκή συναίνεση, που βασίζεται καθαρά στο συγκινησιακό εις βάρος του ορθολογισμού.

Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Το μέλλον θα το πει.

Εν τω μεταξύ, τα αφεντικά, οι γνήσιες οικονομικές ατμομηχανές της χώρας, θεωρούνται ληστές από τους ίδιους τους υπαλλήλους τους !

Το αποκορύφωμα !

Κι άλλη "Bread Line", Νέα Υόρκη, 1932

Κι άλλη «Bread Line», Νέα Υόρκη, 1932. Photo via. (μεγαλώστε)

Το να βλέπει κανείς μακριά, να στοχεύει ψηλά, να τολμά να απογειώνεται, όπως κάνουν τα αφεντικά, είναι δυστυχώς ταυτόσημο με το να βρίσκει το μπελά του από αυτούς που σέρνονται, τρέμουν και μυξοκλαίνε.

Από το : Ouvriers-voyous, patrons opprimés !

©Μετάφραση : L’Enfant de la Haute Mer

Δείτε και : A Photo Essay on the Great Depression

Και τώρα :

«THE TAKΕ»

το VIDEO της Google με αγγλικούς υπότιτλους δεν υπάρχει πια: δείτε το με γαλλικούς υπότιτλους από την Dailymotion. Μια χαρά θα το καταλάβετε!

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Μετά την οικονομική κρίση του 2001, τριάντα άνεργοι εργάτες στα προάστια του Buenos Aires καταλαμβάνουν το εργοστάσιό τους, που είχε εγκαταλειφθεί από τα αφεντικά και αρνούνται να το εγκαταλείψουν. Ζητάνε το δικαίωμα να ξαναβάλουν μπρος τις μηχανές και να ξαναρχίσουν δουλειά….

Ας μην ξεχνάμε : Τη δεκαετία του ’60 και του ’70 η έννοια της εργασίας ήταν αντικείμενο αμφισβήτησης ….. Σήμερα είναι η ‘ύψιστη’ αξία … Πόσα και πόσα έχουν θαφτεί .. και πόσα ακόμη έχουν σειρά !

Δείτε 1 ώρα και 27 λεπτά ντοκυμανταίρ, του Avi Lewis και της Naomi Klein, συμπαραγωγή του National Film Board of Canada



Αρέσει σε %d bloggers: