Κράτος-Κρατητήριο vs Κράτος Πρόνοιας-I

LoïcWacquant *

83033

[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Υποστηρίζετε ότι μέσα σε δύο δεκαετίες, οι ΗΠΑ έπεσαν από την κοινωνική αντιμετώπιση της φτώχειας στην ποινική αντιμετώπισή της. Πώς φτάσατε να το διερευνήσετε αυτό;

Κάνοντας μία εθνογραφική έρευνα στο μαύρο γκέτο του Σικάγο, διαπίστωσα μέχρι ποιού σημείου οι σωφρονιστικοί θεσμοί είναι πανταχού παρόντες στη βάση της κοινωνικής δομής των ΗΠΑ. Οι περισσότεροι νέοι της γειτονιάς όπου διεξήγαγα τις παρατηρήσεις μου είχαν κάνει φυλακή, ενώ κάθε φορά που κάποιος από αυτούς εξαφανιζόταν, οι άλλοι πολύ φυσικά υπέθεταν, ότι είχε προσγειωθεί πίσω από τα κάγκελα ! Όταν ο Κλίντον κατάργησε την κοινωνική βοήθεια το 1996, για να την αντικαταστήσει με ένα πρόγραμμα καταναγκαστικής εργασίας, έγινε σαφές ότι η διάλυση του διχτιού κοινωνικής προστασίας και το ταυτόχρονο ξεδίπλωμα ενός αστυνομικού και σωφρονιστικού διχτιού, με όλο και πιο μικρά ‘μάτια’ , απαντούσε σε ένα και τον ίδιο στόχο : την ποινικοποίηση της μιζέριας, με σκοπό να στεριώσει το νέο καθεστώς της επισφαλούς και υπο-αμειβόμενης εργασίας. Η μετάβαση από το Κράτος Πρόνοιας στο Κράτος-Κρατητήριο δεν αφορά όλους τους Αμερικανούς : στοχεύει τους ανεπιθύμητους, τους αχρείαστους και τους ανυπότακτους στην οικονομική και ηθική τάξη πραγμάτων που εγκαθίσταται, ύστερα από την εγκατάλειψη της φορντιστικής-κεϋνσιανής κοινωνικής συμφωνίας και ύστερα από την κρίση του γκέτο, δηλαδή το μαύρο υπο-προλεταριάτο των μεγάλων πόλεων, τα παροπλισμένα κομμάτια της εργατικής τάξης, και όλους εκείνους που αρνούνται τις μίζερες δουλειές και στρέφονται προς την παρα-οικονομία του δρόμου, της οποίας η κινητήρια δύναμη είναι το εμπόριο των ναρκωτικών.

Πώς εξελίχθηκε η ποινική και σωφρονιστική πολιτική των ΗΠΑ σ’αυτή την περίοδο ;

Την επαύριο της εξέγερσης στις φυλακές Attica πριν 25 χρόνια (9 Σεπτεμβρίου του 1971, με πάνω από 35 νεκρούς, εκ των οποίων δέκα σωφρονιστικοί υπάλληλοι, για λεπτομέρειες εδώ, σ.τ.μ.), η περί τα ποινικά συζήτηση στις ΗΠΑ, περιστράφηκε γύρω από τον «απο-εγκλεισμό» και τις ποινές υποκατάστασης · ο αριθμός των εγκλείστων μειωνόταν. Δέκα χρόνια αργότερα, ενάντια σε κάθε προσδοκία, ο αριθμός των φυλακισμένων εκτινάχθηκε από 380.000 σε 780.000 κρατούμενους. Σήμερα (ενν. 1999, σ.τ.μ.) πλησιάζει τα 2.000.000 κρατούμενους, και κανένας δεν ξέρει από δω και πέρα πώς μπορεί να σταματήσει αυτή η κολασμένη φάμπρικα εγκλεισμών. Με 700 κρατούμενους ανά 100.000 κατοίκους –δηλαδή έξη έως δώδεκα φορές παραπάνω απ’όσο στις ευρωπαϊκές χώρες- οι ΗΠΑ είναι ο δεύτερος «ανθρωποφύλακας» στον κόσμο, ακριβώς πίσω από τη Ρωσία. Αυτό το ονομάζω ‘κατακόρυφη επέκταση’ του συστήματος, που είναι χωρίς ιστορικό προηγούμενο, σε μια περίοδο, που η εγκληματικότητα δεν άλλαξε κλίμακα. Προσθέστε σ’αυτό και την ‘οριζόντια επέκταση’, αφού οι πληθυσμοί που βρίσκονται στα χέρια της δικαιοσύνης, αλλά ‘εκτός των τειχών’ της φυλακής (καταδικασμένοι σε ποινές με αναστολή, ή αποφυλακιζόμενοι υπό όρους) αυξάνονται εξ ίσου γρήγορα. Συνολικά, 6.000.000 Αμερικανοί βρίσκονται υπό επιτήρηση, δηλαδή το 5% των ενηλίκων, και επίσης το 10% των μαύρων και για τους νέους, ένας νέος μαύρος στους τρεις.

Για να αναπτυχθεί αυτό το τερατώδες σωφρονιστικό κράτος, χρειάστηκαν μέσα : η Αμερική συμπίεσε τα δημόσια έξοδα στον τομέα της υγείας, της κοινωνικής μέριμνας και της παιδείας και παράλληλα, αύξησε το σωφρονιστικό προσωπικό, τις πιστώσεις της αστυνομίας και των φυλακών. Σκεφθείτε, ότι υπό τον Ρήγκαν και τον Μπους (πατέρα), ο κωδικός «φυλακές» αυξήθηκε τρείς φορές πιο γρήγορα από τις στρατιωτικές δαπάνες !

Θεωρείτε ότι συνδέεται η ανάπτυξη του νεο-φιλελευθερισμού με την ποινικοποίηση της κοινωνίας ;

Το ότι η Μ. Βρετανία έχει αυτή τη στιγμή την πιο απορρυθμισμένη αγορά εργασίας, και ταυτόχρονα την μεγαλύτερη αύξηση κρατουμένων (+50% στα πέντε τελευταία χρόνια) από οποιαδήποτε από τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες και μαζί την πιο προωθημένη ιδιωτικοποίηση του σωφρονιστικού συστήματος δεν είναι βέβαια σύμπτωση. Και πρώτα-πρώτα, το εκτεταμένο σωφρονιστικό κράτος μοιάζει αντιφατικό με τη συρρίκνωση του κράτους που διαλαλεί ο φιλελευθερισμός · στην πραγματικότητα όμως, «φιλελευθεροποίηση» της οικονομίας και ποινικοποίηση της επισφάλειας πάνε χέρι-χέρι, η μία ενισχύει την άλλη. Έτσι εγκαθιδρύεται, μπροστά στα μάτια μας, μία νέα πολιτική μορφή, ένα κράτος-κένταυρος που ονομάζω «φιλελευθερο-πατερναλιστικό» : είναι φιλελεύθερο προς τα πάνω, αφού εφαρμόζει το «laisser-faire» στο επίπεδο των μηχανισμών που γεννούν τις κοινωνικές ανισότητες, αλλά είναι πατερναλιστικό και τιμωρητικό όταν πρόκειται να διαχειριστεί τις συνέπειες προς τα κάτω, και ιδιαίτερα στις φτωχές συνοικίες που εισπράττουν μετωπικά την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και την υποχώρηση της κοινωνικής προστασίας.

LoïcWacquant [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

(συνεχίζεται εδώ)

* Ο  LoïcWacquant, Γάλλος κοινωνιολόγος, μαθητής του Pierre Bourdieu, είναι σήμερα καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της California-Berkeley, και ερευνητής στο Centre de Sociologie Européenne du Collège de France.

Δείτε :

LoïcWacquant, Γκέτο και αντι-Γκέτο : Μία ανατομία της νέας αστικής φτώχειας

LoïcWacquant (α)

LoïcWacquant (β)

Επίσης : Greek Rider, Φυλακισμένοι στις ΗΠΑ, ώρα μηδέν

Και της φυλακής ποιήματα, από τις φυλακές ανηλίκων Διαβατών Θεσσαλονίκης, που βρήκα στο: Silentcrossing’s Blog

©Μετάφραση : L’Enfant de la Haute Mer

[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Αναζητείστε το τελευταίο βιβλίο του Loïc Wacquant, Punishing the Poor: The Neoliberal Government of Social Insecurity, 400 σελ., που κυκλοφόρησε στις 6 Ιανουαρίου 2009, εξαντλήθηκε μέσα στο μήνα και ανατυπώνεται.
Advertisements

17 Responses to Κράτος-Κρατητήριο vs Κράτος Πρόνοιας-I

  1. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Πολύ καλή η συνέντευξη. Παλαιότερα είχα βρει μερικά
    στοιχεία που καταλήγουν στην τελευταία παράγραφο
    που αναφέρεται και εδώ:

    Φυλακισμένοι ώρα μηδέν

    Και θέλω να πω τη μακροπρόθεσμη γνώμη μου αν
    επεκτείνουμε τη γραμμή αυτή στο μέλλον: Όποιος δεν
    εργάζεται όπως και όσο θέλουν τα αφεντικά θα
    φυλακίζεται.

  2. Ο/Η renata λέει:

    Τρομερά ενδιαφέρον!

  3. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    @Greek Rider,

    Τη διάβασα την ανάρτησή σου και την προσέθεσα !
    Ο Wacquant υποστηρίζει στις μελέτες του, τον εγκλεισμό
    των ‘επικίνδυνων τάξεων’, δηλ. των φτωχών. Επίσης, οι
    στατιστικές που δίνει για την συγκεκριμένη περίοδοστην
    οποία αναφέρεται, είναι μάλλον χειρότερες.

    @renata,
    σ’ευχαριστώ,
    αλλά πρέπει να στρωθώ να το ολοκληρώσω.

  4. Ο/Η left liberal synthesis λέει:

    Πολύ καλη η ιδέα να μεταφραστεί κάποιος που δεν είναι
    γνωστός στην Ελλάδα (τουλαχιστον σε μένα)
    Τα ευρήματα επιβεβαιώνουν και προηγούμενες αναφορές

  5. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    left liberal synthesis,

    Στα ελληνικά υπάρχει το :
    Loïc Wacquant, (2001), Οι φυλακές της μιζέριας,
    εκδ. Πατάκη, Αθήνα.
    Συναφές επίσης : http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=438194

  6. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    left liberal synthesis,

    Ο Loïc Wacquant έχει γράψει πρωτότυπο έργο στα αγγλικά,
    ισπανικά και γαλλικά και έχει μεταφραστεί σε πολλές
    γλώσσες. Αν ακολουθήσετε τους δεσμούς που δίνω
    παραπάνω, θα πάρετε μια ιδέα.
    Επίσης, έμεση γνωριμία με το έργο του Loïc Wacquant,
    που τον θεωρώ πολύ σπουδαίο κοινωνιολόγο, μπορεί να
    κάνει κάποιος διαβάζοντας τη διπλωματική εργασία της
    Αναστασίας Χαλκιά, στο Πάντειο, το 2007, 300 σελ.

    Γράφει εκεί η Χαλκιά :
    “…. Στην ίδια κατεύθυνση, ανανεωμένη και προσαρμοσμένη
    όμως στα σύγχρονα κοινωνικά δεδομένα, κινείται η
    προσέγγιση του Wacquant L. Ο Wacquant θεωρεί ότι η
    υιοθέτηση των τιμωρητικών λειτουργιών του κράτους,
    ανάμεσα στις οποίες η λειτουργία και ενίσχυση της φυλακής,
    στοχεύει σε μία νέα διαχείριση των φτωχών, των φυλετικά
    και εθνικά διαφορετικών, προκειμένου να ελεγχθούν αποτελεσματικότερα οι κοινωνικές αυτές κατηγορίες και
    να αποτελέσει η στρατηγική αυτή το απαραίτητο συμπλήρωμα
    για την επιτυχή επιβολή αλλά και αποδοχή των αυταρχικών
    και νεοφιλελεύθερων πολιτικών στους υπόλοιπους πολίτες…”

    Και παρακάτω :

    “… Ο Wacquant, θεωρεί ότι οι «ξένοι και οι σχεδόν ξένοι
    (quasi-foreigners) θα είναι οι ‘μαύροι’ της Ευρώπης», στο
    βαθμό που οι κοινωνίες της Δυτικής Ευρώπης αναπαράγουν
    ανάλογες συνθήκες με αυτές της Βορειο-αμερικάνικης
    κοινωνίας, ακολουθώντας το δρόμο της ποινικής διαχείρισης
    της φτώχιας και της ανισότητας και ζητώντας από το
    σύστημα της φυλακής, όχι μόνο να συγκρατήσει το
    έγκλημα αλλά επίσης να κανονικοποιήσει πληθυσμούς που
    θεωρούνται ανεπιθύμητοι και επικίνδυνοι. Συνεχίζοντας,
    αναφέρει ότι η συνθήκη αυτή συνιστά έναν ‘εγκλεισμό της διαφορετικότητας’ και μία διαδικασία εγκληματοποίησης
    των μεταναστών, η οποία τείνει ν’ αναπαράγει το φαινόμενο
    που καλείται ν’αντιμετωπίσει, σύμφωνα με το γνωστό
    μηχανισμό της ‘αυτοεπιβεβαιούμενης προφητείας’ του
    Μέρτον… … Η σωφρονιστική διαχείριση των μεταναστών
    τούς αναγάγει σε σύμβολα και στόχους πάνω στα οποία
    προβάλλονται όλες οι κοινωνικές ανασφάλειες και
    αγωνίες, καθιστώντας τους ως τους ‘βολικούς εχθρούς’
    του συστήματος…”

  7. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Πολύ διαφωτιστική και επίκαιρη η συνέντευξη.
    Καταδεικνύει πως το σωφρωνιστικό σύστημα στις
    δυτικές χώρες είναι ουσιαστικά συμπληρωματική
    «βιομηχανία» των παραδοσιακών βιομηχανιών που
    εντείνει την κοινωνική ανισότητα και συμβάλλει
    στην εξαθλίωση της εργατικής και εξαχρείωση
    της… άνεργης τάξης.

  8. Ο/Η Rodia λέει:

    Εχουν τρελαθεί οι εξουσιαστές. Βλέπουν να τους ξεφεύγει
    η εξουσία από τα χέρια και προσπαθούν με κάθε τρόπο να
    ελέγξουν τη κατασταση. Χτίζοντας κι άλλες, κι άλλες
    φυλακές, πολλές φυλακές αντί να χτίζουν σχολεία, λες
    και το πνεύμα μπορεί να φυλακιστεί.
    Ο κόσμος όμως έχει αρχίσει να αντιδρά με σθένος.
    Ιδίως όσοι δεν έχουν πια τίποτε να χάσουν, μόνο που
    η φυλακισμένη Κατερίνα Γκουλιώνη έχασε τη ζωή της…
    Φριχτά πράγματα συμβαίνουν γύρω μας και δίπλα μας.
    Εχουμε όμως το βασικό μας όπλο: την επικοινωνία.
    Τη δική μας άυλη επικοινωνία, κάτι που με κάνει να
    ελπίζω πως μπορεί να δούμε μια άσπρη μέρα στον
    πλανήτη μας. Οσο και να προσπαθούν να απομονώσουν
    τον κόσμο, τόσο μείς να μιλάμε και μέσα αλλά και έξω
    από το διαδίκτυο, και για το διαδίκτυο…

    Ευχαριστώ για τη μετάφραση :) ωραί ποστ (πάλι!)

  9. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    tsalapeteinos,

    Επίκαιρη, αν και δέκα ήδη ετών, προφητική ίσως για
    τα ερχόμενα.
    Αυτό που υπογραμμίζει είναι όλο και περισσότερο
    εντεινόμενη μεταφορά κονδυλίων από το κράτος
    πρόνοιας στο κράτος-κρατητήριο και τον καθόλου
    παράδοξο εγκλεισμό των φτωχών τάξεων στη
    φυλακή.
    Όπως λέει και ο κοσμάκης στο χωριό μας : ‘πόσους
    πλούσιους είδες στη φυλακή’ ?

  10. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Rodia μου,

    Χτίζουν κι άλλες, κι άλλες φυλακές, πολλές φυλακές,
    παντού, ιδιωτικές φυλακές (βλ. Μ.Βρετανία, ΗΠΑ).
    Ο κόσμος μπορεί ν’αντιδρά, αλλά η παρατεταμένη
    κοινωνική αποστρατεία που προηγήθηκε και η απαξίωση
    των συλλογικοτήτων δεν είναι χωρίς συνέπειες.
    Θα πάρει πολύ, και όχι μόνο σε χρόνο, για να ανακτηθούν
    μετά την κατρακύλα, έστω και εν μέρει, τα πρώην
    κεκτημένα.
    Η ανάρτηση ανέβηκε με αφορμή την Κατερίνα Γκουλιώνη
    και, όπως είδες, στην κατηγορία «παραβολές», σε μια
    προσπάθεια να πάει την επικαιρότητα λίγο παραπέρα..
    Όσο για την επικοινωνία πουλές ότι έχουμε, ας μη την
    θεωρούμε δεδομένη : κι αυτή χρειάζεται επαγρύπνηση.…

    υ.γ.
    Τι ώρα είναι αυτή ; Στο πάρτυ, ε ;;;;

  11. Ο/Η antidrasex λέει:

    Εξαιρετικά ενδιαφέρον και διαφωτιστικό.
    Ευχαριστώ για τον κόπο!

  12. Ο/Η silentcrossing λέει:

    Καλημέρα και στα δικά σου μέρη. Η εικόνα δεν απέχει
    πολύ από τις δικές μας φυλακές και η εμπειρία μου
    είναι πολύ προσωπική. Ο ταξικός παράγοντας είναι
    μείζον θέμα, όντως η μεγάλη πλειοψηφία των
    κρατούμενων είναι ρομά, μετανάστες ή έλληνες
    από τα κατώτατα οικονομικά στρώματα. Όπως
    έγραψα κι αλλού, οι άνθρωποι αυτοί έτσι κι
    αλλιώς βρίσκονταν στον πάτο του κοινωνικού
    αποκλεισμού, η φυλακή απλά επιβεβαιώνει ότι
    ποτέ δεν θα μπορέσουν να έχουν μία καλυτερη
    ζωή.

    Στην Ελλάδα ισχύει επίσης το παράδοξο οι αλλοδαποί
    να βρίσκονται σε αναλογία 2:1 με τους έλληνες
    που πρακτικά σημαίνει ότι έχουν δραματικά
    μεγαλύτερες πιθανότητες να συναντήσουν
    αυστηρότητα (ή μη νομική εκπροσώπηση) στο
    δικαστήριο. Οι περισσότεροι δε αλλοδαποί είναι υπόδικοι,
    κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση των ελλήνων.
    Συμβαίνει εξάλλου και το φαινόμενο της άκρατης
    καταπάτησης δικαιωμάτων και Ευρωπαικών συνθηκών:
    αυτή την ώρα στη φυλακή ανηλίκων παραμένουν
    έγκλειστοι εκατοντάδες ανήλικοι μετανάστες, που
    κρατούνται για διοικητικούς λόγους (παράνομη
    είσοδος στη χώρα), με αποκλειστικό κριτήριο την
    έλλειψη χώρου στα κρατήτήρια και στους νόμιμους
    χώρους κράτησης εν γένει. Πέρυσι ο συνήγορος
    του παιδιού επισκέφτηκε τον Αυλώνα, έπειτα
    από σχετική καταγγελία, φρόντισαν όμως να
    «εξαφανίσουν τα ίχνη», δηλαδή να τους κρύψουν.

    Αναφέρεις και το θέμα των ιδιωτικών φυλακών.
    Για μένα εκεί είναι το ζουμί της ιστορίας και δεν
    είναι καθόλου περίεργο που με τα γεγονότα των
    τελευταίων μηνών έχουν βγει μπροστά οι ιδιωτικές
    εταιρίες φύλαξης και προστασίας. Το μεγάλο παιχνίδι
    σε Αμερική και Αγγλία έχει όντως πεχτεί στην
    ιδιωτική φύλαξη και στις ιδιωτικές φυλακές και
    προς τα εκεί οδεύουμε, αν και κάπου μέσα μου
    πιστεύω ότι οι τελευταίοι υπουργοί δικαιοσύνης
    δεν διαθέτουν τα γνωστικά μέσα να το
    αντιληφθούν, είναι υποχείρια ενός ευρύτερου
    συστήματος..

    Θα πρότινα με τη σειρά μου το αμετάφραστο ακόμα
    «Crime in context: critical analysis of market
    societies» Ian Taylor, που ακριβώς μιλάει για τη
    βιομηχανία του κοινωνικού ελέγχου στη δυτική
    κοινωνία, και βέβαια τις μελέτες του Michel Foucault
    σχετικά με την κατανόηση των φυλακών και του
    ποινικού συστήματος κατά τους τελευταίους δύο
    αιώνες: από την επίμονη χρήση της θανατικής
    ποινής ως την έσχατη μορφή τιμωρίας έως την
    αυξανόμενη χρήση των φυλακών ως μορφή
    επανόρθωσης και ελέγχου.

    Τολμώ μία μικρή μετάφραση: Η φυλακή (που
    πρώτα στη Γαλλία κι έπειτα στις Ηνωμένες Πολιτείες
    άρχισε να ονομάζεται σωφρονιστικό κατάστημα)
    ξεκίνησε να χρησιμοποιείται ως ένα μέρος απομόνωσης
    για τα «κακά που έγιναν», κι ως ένα μέρος στο οποίο
    σφυριλατούνται νέες ηθικές δεσμεύσεις. Η αύξηση
    των χώρων φυλάκισης θα πρέπει να γίνει αντιληπτή
    υπό το πρίσμα ενός ευρύτερου μετασχηματισμού
    στους σκοπούς και τη μορφή της τιμωρίας. Για
    παράδειγμα, η τιμωρία του σώματος όπως σηματοδοτείται
    από τη χρήση βασανιστηρίων και τη θανατική ποινή
    ως δημόσιο θέαμα, έχει πια αντικατασταθεί πλέον
    με νέες και πιο πολύπλοκες μορφές τιμωρίας, τα
    σωφρονιστικά ιδρύματα, ως μέσα περιορισμού του
    ανθρώπινου σώματος. Το σώμα στην περίπτωση
    αυτή αποτελεί αντικείμενο πολλαπλών διορθωτικών
    προβολών…

    Υ.Γ. Ζητώ συγγνώμη για το μακροσκελές της
    υπόθεσης. Βρίσκω εξαιρετική την αρχική ανάρτηση,
    πρέπει επιτέλους να μιλήσουμε και δημόσια για
    τα ζητήματα αυτά…

  13. […] Μαρτίου 22, 2009 στο 12:35 μμ (επιλογές, παραβολές)
    Tags: * τέταρτος κόσμος, * φυλακές, * Η.Π.Α., * κοινωνικός αποκλεισμός, * Loïc Wacquant Δείτε το πρώτο μέρος […]

  14. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    @ antidrasex,

    Να είστε καλά !

    @ silentcrossing,

    Έτσι ακριβώς είναι !
    Δεν πιστεύω όμως στην αθωότητα και την αφέλεια κανενός
    ‘αποφασιστή’
    Και δεν τίθεται κανένα θέμα μακροσκελούς σχολίου, αντίθετα,
    ευχαριστώ πολύ γι’αυτή τη συμβολή.

  15. […] Loïc Wacquant, συνέντευξη στο : Κράτος-Κρατητήριο vs Κράτος Πρόνοιας-I […]

  16. Ο/Η ritsmas λέει:

    Aγόρασα τις Φυλακές της Μιζέριας, αλλά ξέρετε αν
    θα μεταφραστεί αυτό που προτείνετε ;

  17. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    ritsmas,

    Λέτε για το Punishing the Poor: The Neoliberal Government
    of Social Insecurity
    ?
    Δεν ξέρω καθόλου.
    Παραμένει ακόμη σήμερα μη διαθέσιμο, ούτε καν ως
    μεταχειρισμένο και επίσης αρκετά ακριβό.
    Προς το παρόν δουλεύω το Urban Outcasts, προσπαθώντας
    ν’ανεβάσω κάποια αποσπάσματα.
    Εν τω μεταξύ, προτείνω ν’αναζητήσετε διάφορα PDFs
    στο όνομα του Loïc Wacquant,όπως εδώ : http://unjobs.org/authors/loic-wacquant
    Υπάρχει και ένα άρθρο πολύ πρόσφατο στο Radical Philosophy
    Review
    , το :
    «Ordering Insecurity: Social Polarization and the Punitive Upsurge»
    στη διέυθυνση :
    http://sociology.berkeley.edu/faculty/wacquant/wacquant_pdf/ORDERINSECURITY-RDR-FINAL.pdf
    (19 σελ. στα αγγλικά)
    Και διάφορα άλλα στη Le Monde Diplomatique, και αλλού.

Μήπως θέλετε να γράψετε κάτι στο βιβλίο επισκεπτών; (Κεφαλαία, είτε Ελληνικά είτε Greeklish δεν θα δημοσιεύονται)

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: