Τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από την κυβέρνηση Rajoy ματώνουν τον πληθυσμό χωρίς να μειώνουν το έλλειμμα.
«Οι Σοσιαλιστές θα κριθούν για την ανεργία». Με αυτό το σύνθημα πορεύτηκε οMariano Rajoy, ηγέτης τουδεξιού Λαϊκού Κόμματος(PP) στις βουλευτικές εκλογές το περασμένο φθινόπωρο. Εκλογές στις οποίες οι Συντηρητικοί έβαλαν στο στόχαστρο το ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (PSOEπου ήταν στην εξουσία μέχρι το Δεκέμβριο 2011). Φτάνοντας αμέσως μετά στοΠαλάτι Moncloa(το ισπανικό Μαξίμου), έδρα της κυβέρνησης, με συντριπτική πλειοψηφία (186 έδρες, έναντι 111 για τοPSOE), ο Rajoy ξεκίνησε να υλοποιεί ένα μέρος του προγράμματος βάσει του οποίου εξελέγη: δραστικό πρόγραμμα λιτότητας με μείωση των κρατικών ενισχύσεων, απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, οικονομική στήριξη στις τράπεζες, αύξηση της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας και του φυσικού αερίου, υποτέλεια στις προσταγές της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μεγάλες περικοπές στους προϋπολογισμούς για την υγεία, την εκπαίδευση και περικοπές στους προϋπολογισμούς των περιφεριών, οι περισσότερες των οποίων βρίσκονται με χρόνια ελλείμματα … Κανένα αποτέλεσμα … Η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και οι διευκολύνσεις που παρέχονται στις επιχειρήσεις για να ξεκάνουν τους υπαλλήλους τους, βύθισαν την χώρα σε ένα φαύλο κύκλο κοινωνικών προγραμμάτων. Σήμερα, το ένα τέταρτο σχεδόν του εργατικού δυναμικού είναι άνεργοι και επομένως, είναι υποχρεωμένοι να καταφύγουν στην «Chapu», την μαύρη εργασία. Οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις δίνουν συνολικά 500.000 επιπλέον ανέργους μέχρι το τέλος του έτους, φέρνοντας σε 5,7 εκατομμύρια ή 6 εκατομμύρια, τον αριθμός των Ισπανών που ψάχνουν για δουλειά. Με δείκτη ανεργίας στους νέους 48%, είναι αυτοί που υποφέρουν περισσότερο από την κατάσταση. Προειδοποίηση. «Η χημειοθεραπεία μπορεί στην αρχή της θεραπείας του καρκίνου να κάνει κακό. Αλλά μεσοπρόθεσμα θεραπεύει», διαβεβαίωνε ο Mariano Rajoy στο τέλος του 2011, χρησιμοποιώντας μια αλληγορία που συνηθίζει. Αλλά πολλοί Ισπανοί της μεσαίας τάξης —οι οποίοι υπέστησαν μετωπικά το κύριο βάρος της κρίσης που σχετίζεταιι κυρίως με την έκρηξη της φούσκας της αγοράς κατοικίας το 2008 και οι οποίοι είχαν στραφεί προς το PP— έχουν πλέον την αίσθηση ότι η θεραπεία θα να τους σκοτώσει. “Βουλιάζουμε, όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία», δήλωσε ο Αντόνιο, ένας έμπορος από την Σεβίλλη (Ανδαλουσία), ο οποίος ψήφισε πριν από λίγους μήνες υπέρ του Συντηρητικού Κόμματος. Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Ισπανών δηλώνουν ότι είναι έτοιμοι να ξαναδώσουν τα ηνία της χώρας τους στο Λαϊκό Κόμμα σε περίπτωση εκλογών, πολλοί είναι εκείνοι που θέλουν να αλλάξουν προτίμηση. Η πρώτη προειδοποιητική βολή προς την ισπανική δεξιά εξαπολύθηκε τον Φεβρουάριο του 2012, με μαζικές διαδηλώσεις που συγκέντρωσαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους της Μαδρίτης, της Βαρκελώνης ή της Βαλένθια κατά της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας. Η δεύτερη προειδοποίηση, ένα μήνα αργότερα, επέτρεψε στους σοσιαλιστές της Ανδαλουσίας να διατηρηθούν, παρά κάθε προσδοκία, επικεφαλής στην επαρχία αυτή του νότου σε συμμαχία με τηνΕνωμένη Αριστερά(IU, ριζοσπαστική αριστερά). Προς μεγάλη απογοήτευση τωνPopularesπου είχαν βάλει στο «τσεπάκι», εκτός από το Κοινοβούλιο, και την Γερουσία, 11 από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) και τα τρία τέταρτα των δήμων. Στο κόκκινο. Η Ισπανία μπήκε και επίσημα σε ύφεση το πρώτο τρίμηνο του 2012 μετά από έξι μήνες στο κόκκινο, εξακολουθεί να μην είναι σε θέση να εκπληρώσει την ευρωπαϊκή συμφωνία της, για την απορρόφηση του αβυσσαλέου δημόσιου ελλείμματός της. Οι Βρυξέλλες θέλουν να αναγκάσουν την Μαδρίτη να μειώσει το έλλειμμα 8,5% (που είχε στο τέλος του 2011) σε 5,3% μέχρι τον Δεκέμβριο του 2012 και όχι στο 5,8% που θέλει η κυβέρνηση Rajoy, κάτι ανέφικτο. Στα τέλη Απριλίου 2012, ο οίκος αξιολόγησηςStandard & Poorsυποβάθμισε την κατάταξη της Ισπανίας κατά δύο μονάδες. Σε μια κοινωνία των πολιτών που απλά επιβιώνει, το καλύτερο χαρτί του Λαϊκού Κόμματος (PP) δείχνει πολύ χειρότερο από την καταστροφική διαχείριση των τελευταίων χρόνων του ΣοσιαλιστήΧοσέ Λουίς Θαπατέρο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Οι κάδοι των σκουπιδιών έχουν γίνει ένα πολυσύχναστο μέρος. Ένα μέρος όπου παλιά πράγματα είναι πιθανό να βρουν έναν δεύτερο ιδιοκτήτη. Καναπέδες, στρώματα, παπούτσια, ρούχα, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, ξύλινες σανίδες ή άλλα υλικά, όλα επαναχρησιμοποιούνται. Οι άνθρωποι πηγαίνουν στα σκουπίδια όπως παλιά πήγαιναν στο σούπερ μάρκετ, με ένα καρότσι σούπερ μάρκετ ή με σακούλες που γεμίζουν με διάφορα πράγματα. Μερικές φορές μπορείτε να δείτε διάφορα αυτοκίνητα ή αυτοχέδια χειράμαξα σταθμευμένα μπροστά από τους κάδους ενώ ο ιδιοκτήτης τους τα φορτώνει, μόνος του ή με ενισχύσεις.
This slideshow requires JavaScript.
Θα έλεγα ότι υπάρχουν δύο είδη «καταναλωτών» που συχνάζουν στους κάδους: αυτοί που ενδιαφέρονται μόνο για τα ογκώδη και εκείνοι που αναζητούν τα προς το ζην —τρόφιμα, ρούχα, κλπ.. Τα προφίλ των ανθρώπων της δεύτερης κατηγορίας ποικίλλουν: υπάρχουν ξένοι —που προέρχονται π.χ. από την Ανατολική Ευρώπη και όχι μόνο, αλλά και «καθαρόαιμοι» Έλληνες ή Τσιγγάνοι, συχνά μεσήλικες. Το χειρότερο όμως είναι ο αριθμός των ηλικιωμένων που βλέπω να ψάχνουν στα σκουπίδια. Η κατάσταση των τελευταίων είναι ολοένα και πιο ανησυχητική στην Ελλάδα, αλλά θα επανέλθω σε επόμενο σημείωμα. Μεταξύ αυτών των ανθρώπων, είδα επίσης καλοντυμένους νεό-φτωχους, να ψάχνουν το γεύμα τους με ακουστικά στα αυτιά. Είναι συγκλονιστικό για μένα να βλέπω τόσο πολύ κόσμο να ψάχνει φαγητό στα σκουπίδια, παρ’όλο που ζώντας στο Παρίσι, το γεγονός δεν μου ήταν εντελώς άγνωστο. Για να σας δώσω μια ιδέα, θα έλεγα ότι κάθε μέρα στην μιάμισυ ώρα που γυρίζω έξω, βλέπω τουλάχιστον 4-5 άτομα να βουτάνε τα χέρια τους στα σκουπίδια. Δεν έχω ακόμη πάει στην Αθήνα, αλλά και όσοι πήγαν μου μετέφεραν ότι εκεί τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Υ.Γ.: Δυό λόγια ακόμη για να εκφράσω το θαυμασμό μου για τους φωτογράφους που καταφέρνουν να συλλάβουν την εξαθλίωση (είτε στην Ελλάδα ή αλλού). Είναι τόσο δύσκολο. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που θέλω να φωτογραφίσω, αλλά δεν μπορώ. Και όταν προσπαθώ, αισθάνομαι ντροπή να φωτογραφίζω αυτούς τους ανθρώπους στη φτώχεια τους.
Κι έβαλα εδώ ένα βίντεο που ένας χρήστης του διαδικτύου είχε δημοσιεύσει σε σχόλιο, σε ένα από τα προηγούμενα άρθρα μου. Αυτά συμβαίνουν σε καθώς πρέπει προάστειο στην Αθήνα.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Απόπειρα αποκωδικοποίησης των παραδοχών, των συμβάσεων και της σιωπής 1.- Αν είναι ο «βίαιος θάνατος» το μοναδικό κριτήριο και η μεζούρα για την μελέτη της βίας, τότε ας το πούμε ανοιχτά. Μου φαίνεται όμως πως δεν φτάνει, αφού δεν μιλάμε, ούτε για τον θάνατο από πείνα, ούτε από βασανιστήρια, ούτε από κρύο, ούτε για την ηθελημένη και σκοπούμενη μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης κάποιων κοινωνικών ομάδων κλπ., με τρόπους που -μην πάτε πια μακριά- μας γίνονται όλο και πιο οικείοι. .. Γιατί μια τέτοια οπτική είναι μάλλον στείρα, ασφυκτική και σίγουρα δεν πάει πολύ μακριά. Θα ήταν σαν να προσπαθούσε κάποιος να ερμηνεύσει αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια στα παλαιστινιακά εδάφη, στο Ιράκ, στους εμφύλιους αλλά και αλλού, μονάχα με όρους-αριθμούς βίαιων θανάτων, εκτελέσεων ή αυτοκτονιών, με ηλικίες, χρώμα και φύλο των θυμάτων.
Όμως βία έχει πολλές μορφές τόσο στις κοινωνικές όσο και τις άλλες συγκρούσεις, ακόμη και στις προσωπικές ή τις ενδοοικογενειακές. Βία είναι η παραβίαση των «ανθρώπινων δικαιωμάτων», ό,τι κι αν εννοούμε μ’αυτόν τον ύποπτο όρο. Κάθε μία από τις αντιμαχόμενες πλευρές έχει διαφορετικά μέσα στη διάθεσή της για να ασκήσει βία. Ειδικότερα, σε συγκρούσεις μεταξύ άνισων και ιεραρχημένων αντιπάλων, οι οποίες στοχεύουν ακριβώς στην επαναδιαπραγμάτευση ή και την ανατροπή της ιεραρχίας αυτής, τα μέσα άσκησης βίας είναι πολύ-πολύ διαφορετικά από τις δύο πλευρές. Στις περιπτώσεις αυτές η μία πλευρά έχει π.χ. βαρέα όπλα και η άλλη όχι, όμως χειρότερα: - η μία πλευρά μπορεί να αποκλείσει την άλλη από τα τρόφιμα, το πόσιμο νερό, την μόρφωση, την λόγια γλώσσα, τις (καλύτερες) θέσεις εργασίας, την κοινωνική ασφάλεια και η άλλη όχι - η μία μπορεί να εκτοπίσει την άλλη ή να της απαγορεύσει την μετακίνηση στο χώρο και η άλλη όχι, - η μία πλευρά μπορεί να προκαλεί τον φόβο ή τον τρόμο μονοπωλώντας την άσκηση «έννομης» βίας και η άλλη όχι, κλπ.
Poverty is the greatest violence! (μεγαλώστε)
Άρα, όταν επιλέγουμε να μελετήσουμε μία μονάχα από τις μορφές της βίας, αυτό κακό από μόνο του δεν είναι: μόνο που θα πρέπει να δηλώνεται έντιμα, αυτή η μορφή να κατονομάζεται και όχι να μιλάμε γενικά και αόριστα περί βίας. Όμως υπάρχει και κάτι άλλο, σημαντικότερο ίσως : Όταν επιλέγουμε ποια μορφή βίας μελετάμε, η επιλογή αυτή και με δεδομένη την διαφορετικότητα των μέσων και των μεθόδων σύγκρουσης μεταξύ ιεραρχημένων και με διαφορετική ισχύ αντιπάλων, αποκαλύπτει τις περισσότερες φορές το ποιού ενός εκ των δύο τη βία θέλουμε να μελετήσουμε. Γιατί βέβαια, και εφ’ όσον ισχύουν όσα ελέχθησαν, κάθε μία μορφή μελετώμενης βίας παραπέμπει μονοσήμαντα σ’αυτόν που την μεταχειρίζεται. Κι έτσι, μπορούμε ακόμη ακριβέστερα από πριν, να δηλώσουμε εξ αρχής για το ποιας ομάδας την βία μελετάμε, αφού, καθώς αφήνουμε έξω, από επιλογή μας και προμελέτη, κάποιες μορφές βίας, αφήνουμε αναγκαστικά έξω την βία συγκεκριμένων ομάδων και άρα και τις ίδιες, υπονοώντας ίσως, ότι αυτές δεν είναι ή δεν υπήρξαν βίαιες, τις αθωώνουμε. Και τούτο, στο πλαίσιο άλλης μίας παραδοχής, η οποία επίσης χρησιμοποιείται αξιωματικά, ότι δηλαδή, «η βία είναι καταδικαστέα απ’όπου κι αν προέρχεται».. 2.- Πράγματι λοιπόν, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι χωρίς κάποιες παραδοχές και οριοθετήσεις, οι οποίες δηλώνουν «προκατάληψη» και προεπιλεγμένο πλαίσιο και συγκείμενα … Και είναι αυτές ακριβώς οι παραδοχές και οι οριοθετήσεις, οι οποίες αποτελούν το “αυθαίρετο” τμήμα της εργασίας μας, την ευθύνη μας δηλαδή, και για τούτο συνιστούν μια σημαίνουσα και ξεκάθαρη προσωπική παρέμβαση στην επιστημονικότητα της εργασίας. Ο μόνος τρόπος με τον οποίον μπορούμε να αποκαθιστούμε, τόσο στις κοινωνικές όσο και στις λεγόμενες “ακριβείς” επιστήμες, το ενδεχόμενο αλλά και ελλοχεύον έλλειμμα επιστημονικότητας είναι η έντιμη και εξ αρχής διακήρυξή των παραδοχών, των συμβάσεων και των προσωπικών μας επιλογών. Ωστόσο οι παραδοχές αυτές, αλλά και άλλα, εξ ίσου καίρια, συστατικά μιας επιστημονικής εργασίας, όπως η επιλογή της ερωτηματοθεσίας, η προβληματική, η επιλογή της μεθόδου, των όρων και του λεξιλογίου, αποτελούν ένα σημαντικό στοιχείο για την ταυτότητα μιας εργασίας. Είναι ευτυχές κατά την γνώμη μου, το ότι στις μόλις προαναφερθείσες επιλογές, ο επιστήμονας αναγκάζεται να είναι ολόκληρος παρών, και να επικαλεστεί και να αναδείξει την σύνολη προσωπικότητά του, και κύρια τις πεποιθήσεις του και τις αξίες του. Και είναι ακόμη πιο ευτυχές ότι λίγο-λίγο η επιστημονικότητα επιδεικνύει, άλλοτε με την θέλησή της και άλλοτε όχι, τις πεποιθήσεις της και αναγκαστικά αναλαμβάνει την ευθύνη γι’αυτό.
arbeit macht frei ή Το Μνημόνιο Είναι Ευλογία
3.- Τέλος, και επειδή την ιστορία κάθε διαμάχης σε πρώτη φάση την γράφει ο νικητής, καμιά διαμάχη δεν ολοκληρώνεται και δεν κρίνεται παρά από στο βαθμό που εκείνος θα κατορθώσει να επιβάλει την δική του ερμηνεία των πραγμάτων. Ο νικητής που όλα τα παίρνει, διεκδικεί όχι βέβαια να απολογηθεί, αλλά κυρίως το φωτοστέφανο, την ηθική καταξίωση. Κι έχει ακόμη την έγνοια να μην τύχει και πάρει στη συνείδηση των ανθρώπων το ρόλο τού δήμιου και του «χασάπη». Θέλει ένα λούστρο ηθικής, θέλει να είναι ο «καλός». Μόνο που για τούτη εδώ την τελευταία και πιο δύσκολη μάχη και για όσο ζουν οι κάθε είδους μάρτυρες, εμπόδιο είναι μεγάλο η κοινωνική μνήμη. Κι έτσι στις μέρες μας βλέπουμε, συχνά πυκνά, και προϊούσης της αποχώρησης από τον μάταιο τούτο κόσμο των μαρτύρων των όποιων κοινωνικών συγκρούσεων, οι νικητές τους, σε πολλά μέρη του κόσμου και του μικρόκοσμου, να δραστηριοποιούνται ξανά για να διεκδικήσουν κάτι : «το φύλλο της ηθικής». Και τότε μένει σε μας να δούμε και να παραδεχτούμε σε ποια κατεύθυνση βρισκόμαστε όσο μιλάμε, κι όσο σιωπούμε…
Εν τω μεταξύ, στα αζήτητα των δελτίων της «αντικειμενικής ενημέρωσης» (πλην ΝΕΤ) έμεινε η εξής είδηση:
Ελλάδα: πρώτη διανομή επισιτιστικής βοήθειας από τη γαλλική Secours Populaire
Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στο Πέραμα: Τριάντα τόνοι επισιτιστικής βοήθειας, που συγγέντρωσε η ΜΚΟ Secours Populaire Français (SPF) για την πρώτη της αποστολή στην Ελλάδα της κρίσης (φωτό Louisa Gouliamaki)
Πακέτα μικρών κέϊκ στο ένα χέρι, κονσέρβες στο άλλο, παρέλαβαν Έλληνες άνεργοι και σε επισφάλεια την Τετάρτη 4 Απριλίου 2012 στην Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος και στην Ελληνική Χαλυβουεγία. Τριάντα τόνοι τροφίμων, που συλλέχτηκαν από τη γαλλική Secours Populaire (SPF) για την πρώτη της αποστολή στην Ελλάδα της κρίση. Επιπλέον, ταμείο έκτακτης ανάγκης 10.000 ευρώ διατέθηκε από την ΜΚΟ Secours Populaire για να βοηθήσει χιλιάδες ελληνικές οικογένειες. «Είναι μια πρώτη χειρονομία χειροπιαστής αλληλεγγύης , ωστόσο δεν πρόκειται για επίσκεψη-αστραπή. Βρισκόμαστε επίσης εδώ για να δούμε πώς μπορούμε να επεκτείνουμε αυτή την αλληλεγγύη», δήλωσε ο Julien Lauprêtre, πρόεδρος της SPF από το 1955, ο οποίος συνόδευσε αντιπροσωπεία της οργάνωσης. Για τη διανομή των προϊόντων, η Secours Populaire και οι Έλληνες εταίροι της της Ελληνικής Επιτροπής Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης επέλεξαν δύο μέρη σύμβολα του οικονομικού και κοινωνικού μαρασμού στον οποίο βυθίζεται η Ελλάδα. Τα ναυπηγεία στο Πέραμα, κοντά στον Πειραιά, που απασχολούσαν 6.500 άτομα το 2008 έναντι λιγότερο από 500 σήμερα, σύμφωνα με τον πρόεδρο του τοπικού συνδικάτου μεταλλουργών Σωτήρη Πουλικογιάννη. Στις αποβάθρες, μπροστά στα γιγαντιαία πλοία, διακριτικοί και λιγομίλητοι άνθρωποι έκαναν ουρά για να παραλάβουν τα πακέτα τους. Λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, σε ένα από τα εργοστάσια του ομίλου της Χαλυβουργικής, οι εργαζόμενοι που βρίσκονται σε απεργία για πάνω από πέντε μήνες, αντιδρούν σε ένα σχέδιο εκτεταμένων απολύσεων και προτεινόμενη μείωση του χρόνου εργασίας που συνδέεται και με μεγάλες περικοπές μισθών. «Δεν έχω πληρωθεί από τον Νοέμβριο (αρχή της απεργίας, δηλαδή)… βαστάμε ακόμη χάρη στην αλληλεγγύη του κόσμου», δήλωσε ο Κώστας, εργάτης εδώ και 22 χρόνια, για 1.500 ευρώ το μήνα, σε αυτή τη βιομηχανία των 400 εργαζομένων.
All that is Human is Ours-ό,τι είναι ανθρώπινο είναι δικό μας (κλικ για να πάτε στην ιστοσελίδα της οργάνωσης)
Η Secours Populaire ιδρύθηκε το 1945 και είναι μία από τις κύριες γαλλικές Μ.Κ. οργανώσεις που αγωνίζονται κατά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Σήμερα η οργάνωση αντιμετωπίζει στη Γαλλία «ένα παλιρροϊκό κύμα μιζέριας» που την οδήγησε να βοηθήσει 3 εκατομμύρια ανθρώπους το 2011 στη Γαλλία, σύμφωνα με τον Julien Lauprêtre. «Αυτό όμως δεν είναι λόγος για να μην ασχοληθούμε με το τι συμβαίνει αλλού, το αντίθετο μάλιστα», είπε ο κ. Lauprêtre, που θέλει να ενισχύσει την κίνηση, κάνοντας έκκληση ειδικά «σε Έλληνες φίλους και διασημότητες που ζουν στην Γαλλία». Υπενθύμισε ότι η Secours Populaire (Λαϊκή Συνδρομή) έχει εδώ και πολλά χρόνια στρατευτεί στο πλευρό της Ελλάδας, υποστήριξε τους «κομμουνιστές μαχητές της αντίστασης και τους δημοκράτες» κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, αλλά και τους πολιτικούς κρατουμενους τους καθεστώτος των συνταγματαρχών.
Κι ακόμη:Το 23% αγγίζει το ποσοστό της παιδικής φτώχιας στην Ελλάδα, σύμφωνα με την έκθεση της UNICEF για την «Κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα 2012». Τα παιδιά που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας υπολογίζονται σε 439.000. Την ίδια ώρα, το ποσοστό παιδικής φτώχιας για το σύνολο της Ευρώπης είναι 20,5%. Σημειώνεται ότι η έκθεση βασίζεται, μεταξύ άλλων, σε στοιχεία τηςEurostat του 2010, οι παραπάνω αριθμοί ενδέχεται (σ.σ. σιγά μην ενδέχεται) να έχουν μεταβληθεί. Περισσότερα εδώ
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Ψεκάζουμε δύο σταγόνες πετρελαίου θέρμανσης πίσω από τα αυτιά, λίγη ώρα πριν τον ύπνο. Σε ακραίες περιπτώσεις, προσθέτουμε και από μια σταγόνα στο μέσα μέρος του καρπού και στους αστραγάλους.
Μέλη του κινήματος έχουν δικαίωμα να γίνουν όσοι δεν πλήρωσαν για πετρέλαιο και κυρίως όσοι δεν πλήρωσαν το χαράτσι της ΔΕΗ και τους κόπηκε το ρεύμα! Μέλη μπορούν να γίνουν επίσης, όσοι ανάβουν καλοριφέρ στη χάση και στη φέξη, αφού ως γνωστό στις πολυκατοικίες ανάβει πολύ σπάνια το καλοριφέρ και μόνο έπειτα από συμφωνία των ενδιαφερομένων, ενώ τις υπόλοιπες μέρες οι ένοικοι υπομένουν το κρύο με αξιοπρέπεια.
Δεν μπορούν να γίνουν μέλη, όσοι ζεσταίνονται με μαγκάλι, σόμπα υγραερίου ή τζάκι.
Τα μέλη του κινήματος με την βοήθεια ψυχολόγων πείθουν τον εαυτό τους ότι δεν κρυώνουν, μαθαίνουν πώς να κροταλίζουν τα δόντια τους χωρίς ιδιαίτερο θόρυβο, ενώ δημιουργήθηκαν και οι πρώτες ομάδες που αγκαλιάζονται μεταξύ τους για να ζεσταθούν.
♦ ♦ ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ:
Η Γερμανία προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και ζήτησε και πέτυχε να περικοπούν κατά 75% τα ποσά που δίνει η Ε.Ε. για συσσίτια ανέργων, αστέγων και γενικά απόρων. Για την Ελλάδα για το 2012 από 20.045.000 € μειώθηκαν στα 4.805.742 €. Διαβάστε το εδώ.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
«Αν νομίζετε ότι έχετε εκτεθεί σε μολυσματική δημοσιονομική φλεγμονή, το ContagionEx είναι το φάρμακό σας. Τα δημοσιονομικά μεταδιδόμενα χρέη δεν πρέπει να σας κάνουν να νιώθετε άβολα ή να σας εμποδίσουν από άλλες χρηματοπιστωτικές σχέσεις. Μπορείτε να παραμείνετε στην κορυφή, προστατεύοντας τον εαυτό σας με το ContagionEx. Παραμείνετε άνετος, ακόμη κι αν έχετε μπλέξει με επικίνδυνα ξένα παράγωγα (swaps) ή αν συνευρεθήκατε με πολλούς χρεωμένους ξένους εταίρους. Το ContagionEx δρα άμεσα και απελευθερώνει μια πανίσχυρη δόση λιτότητας εναντίον των ενοχλητικών εργαζομένων, ελαχιστοποιώντας τους κινδύνους μιας χρηματοπιστωτικής μόλυνσης, έτσι ώστε τα πλούτη σας να είναι ασφαλή. Ρωτήστε τον τραπεζίτη σας αν το ContagionEx είναι το σωστό φάρμακο για σας. Το ContagionEx είναι πιο αποτελεσματικό όταν χρησιμοποιείται από το 1% εναντίον του υπολοίπου 99%. Σε μερικές περιπτώσεις το ContagionEx κατέληξε σε εξεγέρσεις, χρεωκοπίες, πτώσεις κυβερνήσεων και κοινωνικές ταραχές. Η χρήση του ContagionEx, μπορεί επίσης να προκαλέσει ανεργία, ύφεση και οικονομική δυσπραγία. Σε κλινικές δοκιμές στην Γερμανία, μερικοί τραπεζίτες αισθάνθηκαν ψευδαισθήσεις και παραισθήσεις. Σε μερικές ακραίες περιπτώσεις, το ContagionEx μπορεί επίσης να προκαλέσει και καταστροφή της νομισματικής ένωσης, ενώ υποτίθεται ότι προσπαθεί να την διασώσει. Αν είστε Τραπεζίτης της Wall Street που εκτέθηκε σε Ευρωπαϊκές Τράπεζες, που εκτέθηκαν σε μολυσμένες χώρες, που εκτέθηκαν σε τράπεζες της Wall Street, το ContagionEx είναι για σας. ContagionEx: και επειδή δηλαδή κάνατε εσείς ένα λαθάκι, σιγά μην εμποδίσετε τους άλλους να υποφέρουν για σας! ContagionEx: διατίθεται σε όλες τις κοινωνικές τράπεζες!»
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Ισπανών δηλώνουν ότι είναι έτοιμοι να ξαναδώσουν τα ηνία της χώρας τους στο Λαϊκό Κόμμα σε περίπτωση εκλογών, πολλοί είναι εκείνοι που θέλουν να αλλάξουν προτίμηση. Η πρώτη προειδοποιητική βολή προς την ισπανική δεξιά εξαπολύθηκε τον Φεβρουάριο του 2012, με μαζικές διαδηλώσεις που συγκέντρωσαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους της Μαδρίτης, της Βαρκελώνης ή της Βαλένθια κατά της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Δημοσιεύθηκε από L’Enfant de la Haute Mer 
Νέα καταναλωτικά ήθη: οι Έλληνες ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια
Απριλίου 30, 2012ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ
A new mode of consumption: Greeks are Eating Out Of Dumpsters
Un nouveau mode de consommation: les Grecs font les poubelles pour manger
Οι κάδοι των σκουπιδιών έχουν γίνει ένα πολυσύχναστο μέρος. Ένα μέρος όπου παλιά πράγματα είναι πιθανό να βρουν έναν δεύτερο ιδιοκτήτη. Καναπέδες, στρώματα, παπούτσια, ρούχα, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, ξύλινες σανίδες ή άλλα υλικά, όλα επαναχρησιμοποιούνται. Οι άνθρωποι πηγαίνουν στα σκουπίδια όπως παλιά πήγαιναν στο σούπερ μάρκετ, με ένα καρότσι σούπερ μάρκετ ή με σακούλες που γεμίζουν με διάφορα πράγματα. Μερικές φορές μπορείτε να δείτε διάφορα αυτοκίνητα ή αυτοχέδια χειράμαξα σταθμευμένα μπροστά από τους κάδους ενώ ο ιδιοκτήτης τους τα φορτώνει, μόνος του ή με ενισχύσεις.
This slideshow requires JavaScript.
Θα έλεγα ότι υπάρχουν δύο είδη «καταναλωτών» που συχνάζουν στους κάδους: αυτοί που ενδιαφέρονται μόνο για τα ογκώδη και εκείνοι που αναζητούν τα προς το ζην —τρόφιμα, ρούχα, κλπ.. Τα προφίλ των ανθρώπων της δεύτερης κατηγορίας ποικίλλουν: υπάρχουν ξένοι —που προέρχονται π.χ. από την Ανατολική Ευρώπη και όχι μόνο, αλλά και «καθαρόαιμοι» Έλληνες ή Τσιγγάνοι, συχνά μεσήλικες. Το χειρότερο όμως είναι ο αριθμός των ηλικιωμένων που βλέπω να ψάχνουν στα σκουπίδια. Η κατάσταση των τελευταίων είναι ολοένα και πιο ανησυχητική στην Ελλάδα, αλλά θα επανέλθω σε επόμενο σημείωμα. Μεταξύ αυτών των ανθρώπων, είδα επίσης καλοντυμένους νεό-φτωχους, να ψάχνουν το γεύμα τους με ακουστικά στα αυτιά.
Είναι συγκλονιστικό για μένα να βλέπω τόσο πολύ κόσμο να ψάχνει φαγητό στα σκουπίδια, παρ’όλο που ζώντας στο Παρίσι, το γεγονός δεν μου ήταν εντελώς άγνωστο. Για να σας δώσω μια ιδέα, θα έλεγα ότι κάθε μέρα στην μιάμισυ ώρα που γυρίζω έξω, βλέπω τουλάχιστον 4-5 άτομα να βουτάνε τα χέρια τους στα σκουπίδια. Δεν έχω ακόμη πάει στην Αθήνα, αλλά και όσοι πήγαν μου μετέφεραν ότι εκεί τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα.
Υ.Γ.: Δυό λόγια ακόμη για να εκφράσω το θαυμασμό μου για τους φωτογράφους που καταφέρνουν να συλλάβουν την εξαθλίωση (είτε στην Ελλάδα ή αλλού). Είναι τόσο δύσκολο. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που θέλω να φωτογραφίσω, αλλά δεν μπορώ. Και όταν προσπαθώ, αισθάνομαι ντροπή να φωτογραφίζω αυτούς τους ανθρώπους στη φτώχεια τους.
Κι έβαλα εδώ ένα βίντεο που ένας χρήστης του διαδικτύου είχε δημοσιεύσει σε σχόλιο, σε ένα από τα προηγούμενα άρθρα μου. Αυτά συμβαίνουν σε καθώς πρέπει προάστειο στην Αθήνα.
via
-
Share this:
Like this: