Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μυλωνάς που είχε ένα γάιδαρο. Ο γάιδαρος είχε για πολλά χρόνια υπομονετικά κουβαλήσει σακιά και σακιά στο μύλο. Τώρα που οι δυνάμεις του τον είχαν εγκαταλείψει και ήταν όλο και πιο ανίκανος να κουβαλήσει, ο μυλωνάς σκέφτηκε να κάνει οικονομία στο σανό. Ο Γάιδαρος όμως το κατάλαβε ότι ο άνεμος άλλαξε, το έσκασε και πήρε το δρόμο προς την Βρέμη. —«Εκεί, μονολογούσε, θα μπορούσα τουλάχιστον να βρω μια θέση ως βιολοντσελίστας στην ορχήστρα του Δήμου».
Το μπρούτζινο άγαλμα τουGerhard Marcksπου δείχνει τους μουσικούς του Δήμου της Βρέμης και βρίσκεται στη Βρέμη στη Γερμανία. Το άγαλμα έγινε το 1953. Τα μπροστινά πόδια του γαϊδάρου έχουν γυαλίσει από το πιάσε-πιάσε, που λέγεται ότι φέρνει τύχη.
Δεν είχε περπατήσει και πολύ, όταν βρήκε ένα Σκύλο ξαπλωμένο στο δρόμο, ένα κυνηγόσκυλο που ούρλιαζε λυπητερά, όπως ένα ζώο που έχει χρόνια εξαντληθεί να τρέχει και να κυνηγάει για το αφεντικό του. —«Μεγάλο Σκυλί, τι έχεις και γδέρνεις έτσι το λαρύγγι σου από το κλάμα;» ρώτησε ο Γάιδαρος. —«Αλοίμονο, είπε το Σκυλί, επειδή είμαι γέρος και κάθε μέρα όλο και πιο αδύναμος και ανίκανος να πάω για κυνήγι, ο αφέντης μου δεν θέλει να με ταΐζει άλλο και θέλει να με τουφεκίσει, κι έτσι δραπέτευσα. Τώρα όμως πού θα βρίσκω να τρώω;» —«Ξέρεις, του είπε ο Γάιδαρος, θα πάω στην Βρέμη για να μπω στην ορχήστρα. Έλα μαζί μου και γίνε και συ μουσικός. Θα παίξω κιθάρα και συ θα χτυπάς το τύμπανο.» Ο Σκύλος καταχάρηκε και συνέχισαν το ταξίδι τους. Λίγο μετά, βρήκαν μια Γάτα να κάθεται στον δρόμο, με την θλίψη ζωγραφισμένη στο μακρύ της πρόσωπο, τόσο μακρύ και θλιμμένο σαν τρεις μέρες βροχής. —«Ε, λοιπόν, τι σου συμβαίνει, γερο-Raminagrobis;» ρώτησε ο Γάιδαρος. —«Μη γελάς, φοβάμαι για το τομάρι μου», είπε η Γάτα. Καθώς γερνάω, τα δόντια μου έχουν φθαρεί, και θα προτιμούσα να γουργουρίζω πίσω από τη σόμπα, παρά να κυνηγάω ποντίκια. Και η κυρά μου θέλει να με πνίξει. Είναι αλήθεια ότι κατάφερα να το σκάσω, αλλά τι τα θέλεις; Τι θα απογίνω τώρα;» —«Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μας στη Βρέμη; Ξέρεις από νυχτερινή μουσική, κι μπορείς να έρθεις στην μπάντα του Δήμου όπως κι εμείς». Η Γάτα βρήκε την ιδέα εξαιρετική και τους ακολούθησε. Και οι τρεις αυτοεξόριστοί μας δεν άργησαν να περάσουν μπροστά από ένα κοτέτσι, στο πορτάκι του οποίου βρισκόταν σκαρφαλωμένος ένας Κόκορας, τσιρίζοντας με όλη του τη δύναμη. -«Τσιρίζεις και θα μας σπάσεις το τύμπανο των αυτιών μας», είπε ο Γάιδαρος. «Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημά σου;» —«Σημαίνω την ώρα. Αναγγέλλω κάθε χρόνο την Άνοιξη, όταν η Παναγία πλένει τις πάνες του Χριστού και τις απλώνει να στεγνώσουν…
Αλλά επειδή αύριο είναι Κυριακή και η κυρά μου έχει καλεσμένους στο σπίτι, διέταξε την μαγείρισσα, να με κάνει σούπα και να με σερβίρει στο δείπνο. Απόψε θα μου κόψουν το λαιμό… Έτσι κι εγώ, τραγουδάω με όλες τις δυνάμεις μου, για όσο ακόμη θα μπορώ». —«Θα έκανες πολύ καλύτερα αν ερχόσουν μαζί μας, Κοκκινολείρη! Πάμε στη Βρέμη, και ούτως ή άλλως, εκεί ή αλλού, θα είναι πάντα καλύτερα από το θάνατο. Έχεις μια περίφημη φωνή και η μουσική που θα κάνουμε όλοι μαζί δεν μπορεί παρά να γοητεύσει, σε διαβεβαιώ!» Ο Κόκορας αποδέχθηκε την προσφορά και νάτοι όλοι μαζί συνέχισαν το δρόμο τους. Βέβαια δεν μπορούσαν να φτάσουν αυθημερόν στη Βρέμη.
Έτσι, όταν βράδιασε σταμάτησαν σε ένα δάσος για να περάσουν τη νύχτα. Ο Γάιδαρος και το Σκυλί ξάπλωσαν κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, ενώ η Γάτα και ο Κόκορας βολεύτηκαν στα κλαδιά του. Ο Κόκορας όμως, σκαρφάλωσε μέχρι την κορυφή του δέντρου για να είναι πιο ασφαλής εκεί.
Πριν αποκοιμηθεί, έριξε μια τελευταία ματιά γύρω-γύρω, και του φάνηκε πως είδε ένα μικρό φως να λάμπει στο βάθος. Φώναξε τους συντρόφους του και τους είπε ότι πρέπει να υπάρχει ένα σπίτι εκεί που είδε το φως. —«Στην περίπτωση αυτή, είπε ο Γάιδαρος, είναι καλύτερα να σηκωθούμε και να πάμε ως εκεί, γιατί αυτό εδώ το πανδοχείο είναι μάλλον άβολο!» Ο Σκύλος, εν τω μεταξύ, είπε πως κάνα δυο κόκαλα με λίγο κρέας, δεν θα ήταν τόσο και τόσο άσκημα. Οπότε προχώρησαν μέχρι το λίγο φως που έλαμπε εκεί πέρα, που μάλιστα το έβλεπαν μεγαλώνει καθώς πλησίαζαν. Έφτασαν πράγματι μπροστά σε ένα σπίτι, που ήταν γεμάτο Ληστές. Ο Γάιδαρος, σαν πιο μεγαλόσωμος, πλησίασε το παράθυρο για να κοιτάξει μέσα. —«Τι βλέπεις, γερο-Γκρίζε;» ρώτησε ο Κόκορας. —«Αυτό που βλέπω», είπε ο Γάιδαρος, «είναι ένα καλοστρωμένο τραπέζι με όλα όσα χρειαζόμαστε, καλό φαγητό, καλό ποτό, και Ληστές που έχουν στρωθεί του δίνουν και καταλαβαίνει!» —«Α! Αυτό είναι ό,τι μας χρειάζεται», είπε ο Κόκορας. —«Αχ» είπε ο Γάιδαρος, «αν μπορούσαμε μόνο να μπούμε μέσα!» Τα ζώα συνεδρίασαν αναζητώντας τρόπο να διώξουν τους ληστές, και τελικά τον βρήκαν. Ο Γάιδαρος θα στεκόταν στα πίσω πόδια του και θα έβαζε τα μπροστινά στο πρεβάζι.
Ο Σκύλος θα ανέβαινε στην ράχη του Γαϊδάρου, η Γάτα πάνω στον Σκύλο και ο Κόκορας, μ’ ένα φτερούγισμα στο κεφάλι της Γάτας. Η πυραμίδα στήθηκε στο λεπτό, κι όλοι μαζί άρχισαν, με το ένα-δύο-τρία, να κάνουν τη μουσική τους: το Γαϊδούρι γκάριζε, με όση την δύναμη είχαν οι πνεύμονές του, το Σκυλί γάβγιζε, η Γάτα νιαούριζε, και ο Πετεινός πάνω-πάνω λαλούσε.
Στη συνέχεια, μπήκαν όλοι στο δωμάτιο από το παράθυρο κι άρχισαν να σπάνε τα τζάμια με πάταγο. Οι ληστές πήδηξαν έντρομοι από τον απίστευτο θόρυβο, πιστεύοντας ότι ήρθε ένα φάντασμα. Έφυγαν και έτρεξαν τρέμοντας να βρουν καταφύγιο στο δάσος.
Στη συνέχεια, οι τέσσερις σύντροφοι κάθισαν στο τραπέζι, με την άνεσή τους κι άρχισαν να τρώνε ό,τι απέμεινε. Έφαγαν τόσο, λες κι αύριο άρχιζε νηστεία για τέσσερις εβδομάδες. Όταν τέσσερις μουσικοί μας είχαν τελειώσει, έσβησαν το φως και αναζήτησαν ο καθένας κάπου να κοιμηθεί, ανάλογα με το γούστο και τη φύση τους. Ο Γάιδαρος ξάπλωσε σε ένα σωρό κοπριάς, ο Σκύλος πίσω από την πόρτα, η Γάτα στο τζάκι κοντά στις ζεστές στάχτες, και ο Κόκορας σε ένα δοκάρι του σκελετού του ξύλινου σπιτιού.
Κουρασμένοι από το μακρύ δρόμο που είχαν κάνει, αποκοιμήθηκαν αμέσως. Είχαν περάσει μεσάνυχτα, και οι Ληστές στο δάσος, είδαν ότι δεν υπήρχε πια φως στο σπίτι, κι όλα έδειχναν ήσυχα. Ο Αρχιληστής είπε: —«Κακώς τρομοκρατηθήκαμε με το τίποτα και αφήσαμε το φαϊ τόσο γρήγορα!» Διέταξε έναν από τους άντρες του να δει τι ακριβώς συνέβαινε στο σπίτι. Βλέποντας ότι όλα ήταν ήσυχα, ο Ληστής που πήγε να επιθεωρήσει, μπήκε στην κουζίνα για να ανάψει ένα κερί. Πλησιάζοντας στο τζάκι, πήρε τα λαμπερά μάτια της γάτας για αναμμένα κάρβουνα και προσπάθησε να ανάψει ένα σπίρτο. Η Γάτα, που δεν βρήκε το αστείο και τόσο του γούστου της, του όρμηξε στη μούρη, μπήγοντάς του όλα τα νύχια της και κάνοντας «χου» με οργή. Τρομαγμένος και φοβισμένος, ο Ληστής γύρισε και προσπάθησε να σαλτάρει μέχρι την πόρτα για να ξεφύγει, αλλά ο Σκύλος, που ήταν ως τότε ξαπλωμένος εκεί, πήδηξε πάνω του και του δάγκωσε το πόδι.
Μόλις ο Ληστής κατάφερε να βγει και θέλησε να διασχίσει την αυλή, πέρασε κοντά από την κοπριά και άρπαξε μια γερή κλωτσιά στον κώλο, ενώ ο Κόκορας, ξύπνησε από τον θόρυβο, πέταξε από το δοκάρι του κι έβγαλε ένα δυνατό Κοκορίκοοοοοοοοοοο…. Με όση ταχύτητα μπορούσε να γυρέψει από τα πόδια του, ο Ληστής έτρεξε προς τον Αρχιληστή και του είπε: —«Είναι στο σπίτι μια φοβερή μάγισσα που σφύριξε κατά πάνω μου και μου ξέσκισε τη μούρη με τα γαμψά της δάχτυλα. Στην πόρτα στεκόταν ένας άνδρας οπλισμένος με μαχαίρι και μου έριξε μια μαχαιριά στο πόδι. Έξω, στην αυλή, υπήρχε ένα μαύρο τέρας που μου έριξε μια κλωτσιά, και στην κορυφή της οροφής, ένας δικαστής ο οποίος φώναξε: —«Φέρτε μου τον Κακό!». Έπρεπε να φτάσουν τα πόδια μου στην πλάτη για μπορέσω να τους ξεφύγω». Από τότε, οι Ληστές δεν τόλμησαν πια να πάνε στο σπίτι, όπου έμεναν οι τέσσερις μουσικοί της ορχήστρας του Δήμου της Βρέμης. Κι αυτοί έμειναν εκεί για πάντα και δεν χρειάστηκε να πάνε παραπέρα. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
ΕΔΩ το PDF με την προκήρυξη. Μεγαλώστε την δεύτερη σελίδα για να δείτε τους φορείς που συμμετείχαν
και (ήρθε με mail):
« Συνολικά στη σημερινή κινητοποίηση στο Παρίσι συμμετείχαν περίπου 3.000 άτομα. Ήταν μια μαζική και όμορφη συγκέντρωση και διαδήλωση. Ανάμεσα στις εκπλήξεις ήταν και το σύνθημα “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” που φώναζαν οι Γάλλοι με εξαιρετική προφορά. Συνολικά συμμετείχαν πάνω από 20 οργανώσεις (σας στέλνω το κάλεσμα – στα Γαλλικά- για να πάρετε μια ιδέα). Προσωπικά δε θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που τους είδα όλους μαζί να διαδηλώνουν σε μια κοινή πορεία, με κοινά συνθήματα. Θα υπάρξει συνέχεια στο άμεσο διάστημα του κινήματος αλληλεγγύης στον Ελληνικό λαό. Αξίζει να σημειώσω ότι υπάρχει μια βαθειά συνείδηση από τους συμμετέχοντες ότι πρόκειται για κοινό αγώνα μεταξύ των λαών, με κοινό εχθρό. Ελπίζω οι σημερινές κινητοποιήσεις στο εξωτερικό να δίνουν κουράγιο στον κόσμο στην Ελλάδα για την άμεση συνέχιση του κινήματος. Συντροφικά, ……………… »
Paris debout, Athènes, c’est Bientôt Nous-Παρίσι Ξεσηκώσου, η Αθήνα θα Είμαστε Σύντομα Εμείς.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Από τη συλλογή “Poèmes pour tous“(Ποιήματα για όλους) του Paul Éluard.
Το ποίημα γράφτηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1944, λίγες μέρες μετά την έναρξη των «Δεκεμβριανών», στις 3 Δεκεμβρίου του 1944.
«Δεκεμβριανά», (3 Δεκεμβρίου του 1944)
ΑΘΗΝΑ
Λαέ ελληνικέ, Ρήγα λαέ, λαέ απελπισμένε. Πια τίποτα να χάσεις δεν σ’ απόμεινε απ’ τη λεφτεριά και για τη λεφτεριά σου την αγάπη, και για το δίκιο, και τ’ άπειρο σου το φιλότιμο.
Ρήγα λαέ, ν’ αφανιστείς μην σκιάζεσαι με την αγάπη σου ίδιος, άδολος και το κορμί σου κι η καρδιά πεινάν’ για το αιώνιο. Ρήγα λαέ πως δίκιο σου ήταν, πίστεψες, να θες ψωμί
Και πως τον λόγο τους θα τον τιμούσαν όταν τα όπλα σου ’δωσαν να σώσεις την τιμή σου και να στυλώσεις το νόμο σου ξανά. Λαέ απελπισμένε, τα όπλα σου μπιστέψου μόν’, ελπίδα καν’ την τη συμπόνια τους
Το μαύρο φως πολέμησε με την ελπίδ’ αυτή, το θάνατο το μακελάρη που στον τόπο σου έχ’ αφηνιάσει. Λαέ απελπισμένε, λαέ ηρώων, λαέ λιμού, λαίμαργε λαέ για την πατρίδα.
Ένδοξος ή ταπεινός, κατά πως προστάζει ο καιρός. Λαέ ελληνικέ των πόθων σου αιώνι’ αφέντης. Η σάρκα και το ιδεώδες της ζευγμένα, τής λεφτεριάς και τού ψωμιού έμφυτ’ οι πόθοι.
Η λεφτεριά όμοια με τη θάλασσα στον ήλιο και το ψωμί με τους θεούς, το ψωμί που σμίγει τους ανθρώπους. Τ’ αληθινό, το πιο περίλαμπρ’ αγαθό, πιο δυνατό απ’ όλα, πιο δυνατό απ’ τον πόνο και τους εχθρούς μας όλους.
Paul Éluard, 9 Δεκεμβρίου 1944, προς τιμήν της ηρωικής αντίστασης αυτού του μεγάλου λαού.
Το ποίημα μετέφρασε οdkoss, στον οποίο και οφείλω αυτήν την ανάρτηση.
Paul Éluard (πραγματικό όνομα: Eugène Émile Paul Grindel, 14 Δεκεμβρίου 1895–18 Νοεμβρίου 1952)
Δείτε και το πρωτότυπο:
PEUPLE GREC, PEUPLE ROI 1944 – 2012
ATHENA
Peuple grec peuple roi peuple désespéré Tu n’as plus rien à perdre que la liberté Ton amour de la liberté de la justice Et l’infini respect que tu as de toi-même
Peuple roi tu n’es pas menacé de mourir Tu es semblable à ton amour tu es candide Et ton corps et ton coeur ont faim d’éternité Peuple roi tu as cru que le pain t’était dû
Et que l’on te donnait honnêtement des armes Pour sauver ton honneur et rétablir ta loi Peuple désespéré ne te fie qu’à tes armes On t’en a fait la charité fais-en l’espoir
Oppose cet espoir à la lumière noire A la mort sans pardon qui n’a plus pied chez toi Peuple désespéré mais peuple de héros Peuple de meurt-la-faim gourmands de leur patrie
Petite et grand à la mesure de ton temps Peuple grec à jamais maître de tes désirs La chair et l’idéal de la chair conjugués Les désirs naturels la liberté le pain
La liberté pareille à la mer au soleil Le pain pareil aux dieux le pain qui joint les hommes Le bien réel et lumineux plus fort que tout Plus fort que la douleur et que nos ennemis
Paul Eluard, 9 décembre 1944, en hommage à l’héroïque résistance de ce grand peuple.
Οι αναρτήσεις των δύο Γάλλων συνοδεύονται από αυτήν την φωτό: Ακρόπολη 11.02.2012
-
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
My telephone rang one evening, my buddy called for me Said the bankers are all leavin’, you better come round and see It started revelation, they robbed the nation blind, They’re all down at the station, no banker left behind.
No banker, no banker, no banker could I find. They were all down at the station, no banker left behind
Well the bankers called a meetin’, to the whitehouse they went one day They was going to call one the president, in a quiet and a sociable way The afternoon was sunny and the weather it was fine They counted all our money and no banker was left behind
No banker, no banker, no banker could I find. They were all down at the white house, no banker was left behind
Well I hear the whistle blowin, it plays a happy tune The conductor is calling “all abort”, we’ll be leavin soon With champagne and shrimp cocktails and that’s not all you’ll find There’s a billion dollar bonus and no banker left behind
No banker, no banker, no banker could I find. When the train pulled out next mornin’, no banker was left behind No banker, no banker, no banker could I find. When the train pulled out next mornin’, no banker was left behind
No banker, no banker, no banker could I find. They were all down at the station, no banker left behind No banker, no banker, no banker could I find. When the train pulled out next mornin’, no banker was left behind
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
-
Δημοσιεύθηκε από L’Enfant de la Haute Mer 
