ΕΔΩ το PDF με την προκήρυξη. Μεγαλώστε την δεύτερη σελίδα για να δείτε τους φορείς που συμμετείχαν
και (ήρθε με mail):
« Συνολικά στη σημερινή κινητοποίηση στο Παρίσι συμμετείχαν περίπου 3.000 άτομα. Ήταν μια μαζική και όμορφη συγκέντρωση και διαδήλωση. Ανάμεσα στις εκπλήξεις ήταν και το σύνθημα “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” που φώναζαν οι Γάλλοι με εξαιρετική προφορά. Συνολικά συμμετείχαν πάνω από 20 οργανώσεις (σας στέλνω το κάλεσμα – στα Γαλλικά- για να πάρετε μια ιδέα). Προσωπικά δε θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που τους είδα όλους μαζί να διαδηλώνουν σε μια κοινή πορεία, με κοινά συνθήματα. Θα υπάρξει συνέχεια στο άμεσο διάστημα του κινήματος αλληλεγγύης στον Ελληνικό λαό. Αξίζει να σημειώσω ότι υπάρχει μια βαθειά συνείδηση από τους συμμετέχοντες ότι πρόκειται για κοινό αγώνα μεταξύ των λαών, με κοινό εχθρό. Ελπίζω οι σημερινές κινητοποιήσεις στο εξωτερικό να δίνουν κουράγιο στον κόσμο στην Ελλάδα για την άμεση συνέχιση του κινήματος. Συντροφικά, ……………… »
Paris debout, Athènes, c’est Bientôt Nous-Παρίσι Ξεσηκώσου, η Αθήνα θα Είμαστε Σύντομα Εμείς.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
George Horton, The Blight of Asia: An Account of the Systematic Extermination of Christian Populations by Mohammedans and the Culpability of Certain Great Powers. Πρώτη έκδοση 1926
στη σκιά του πατέρα μου
«… Μια άλλη μεγάλη αναπηρία των Ελλήνων είναι η ολέθρια και διεφθαρμένη πολιτική ζωή. Το μέγεθος στο οποίο παίζονται πολιτικά παιχνίδια στην Ελλάδα και το σημείο στο οποίο ο Έλληνας πολιτικός θα φτάσει, ακόμα και να θυσιάσει την χώρα του μαζί και πολλές ζωές, προκειμένου να κρατήσει το κόμμα του στην εξουσία για ακόμη λίγες εβδομάδες, δύσκολα κάποιος μπορεί να το πιστέψει…»
” … Another thing that has greatly handicapped the Greeks is their pernicious and corrupt politics. The amount to which politics is played in Greece and the extent to which the Greek politician will go, even to the sacrifice of his country and of many lives in order to keep his party in power for a few weeks can hardly be believed…”
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Ντοκυμανταίρ για τα γεγονότα που οδήγησαν στην οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής το 2001, η οποία σάρωσε την μεσαία τάξη και εκτίναξε την φτώχεια στο 57,5%. Καίριο ρόλο έπαιξε η εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, γεγονός που επέτρεψε απάτες δισεκατομμυρίων δολαρίων από ξένες τράπεζες και επιχειρήσεις. Πολλά δημόσια αγαθά και φυσικοί πόροι της Αργεντινής λεηλατήθηκαν ξεδιάντροπα. Το χρηματοπιστωτικό της σύστημα χρησιμοποιήθηκε ακόμη και για ξέπλυμα μαύρου χρήματος από τη Citibank, την Crédit Suisse, και την JP Morgan. Το αποτέλεσμα ήταν η μαζική μεταφορά πλούτου και η εξαθλίωση της κοινωνίας, η οποία κορυφώθηκε με πολλούς θανάτους που οφείλονταν στην καταπίεση και τον υποσιτισμό.(σημείωση δική μου: και στην έξαρση της εγκληματικότητας, τις αυτοκτονίες και την κατάθλιψη). Αν θέλετε να αποτρέψετε να συμβεί κι εδώ το ίδιο πράγμα, και αυτό συμβαίνει εδώ και τώρα, παρακαλούμε να ενταχθείτε στις εκστρατείες«Διώξτε τους όλους με τις κλωτσιές»και«Απολύστε το Κογκρέσο».
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
«….. Ένας άλλος από τους «γίγαντες» της εποχής υπήρξε οJohn D. Rockefeller (1839–1937), ένας πτυχιούχος λογιστής, ο οποίος προσελήφθη κάποτε για να διερευνήσει το μέλλον των επενδύσεων σε πετρέλαιο. Ο Rockefeller είπε στα αφεντικά του, ότι το πετρέλαιο «δεν είχε μέλλον» και μετά επένδυσε ο ίδιος, αγοράζοντας το 1862 το πρώτο του διυλιστήριο. Συνεταιρίστηκε με κάποιους και δημιούργησε τηνSouth Improvement Company, η οποία ήταν τόσο διεφθαρμένη που υποχρεώθηκε να κλείσει. Ο Rockefeller αντέδρασε με την ίδρυση της«Standard Oil of Cleveland»το 1870. Η Standard εξαγόρασε ολόκληρα νομοθετικά σώματα, έκανε μυστικές συμφωνίες με τους σιδηροδρόμους ώστε να επιτύχει ευνοϊκές τιμές και αποδυνάμωσε τους ανταγωνιστές της με δωροδοκίες και σαμποτάζ, ώσπου να μπορέσει ο Rockefeller να τους εξαγοράσει με μετοχές της Standard Oil. Ως το 1879, η Standard Oil έλεγχε σε οποιαδήποτε πολιτεία από το 90% έως το 98% του εθνικού δυναμικού διύλισης, ακριβώς την στιγμή που η αξία του πετρελαίου σε μια βιομηχανική κοινωνία γινόταν προφανής.
Διυλιστήριο της Standard Oil, υπ. αριθμόν 1, στο Cleveland, Ohio (1899)
Είκοσι χρόνια αργότερα η Standard Oil είχε μετατραπεί σε μια εταιρεία «holding», με διαφοροποιημένο χαρτοφυλάκιο, το οποίο περιελάμβανε και την τράπεζαChase Manhattan (JPMorgan Chase Bank, N.A.). Κλειδί γι’αυτήν την διαφοροποίηση υπήρξε η επινόηση του «τραστ», εκ μέρους ενός από τους δικηγόρους του Rockefeller, τουSamuel C. T. Dodd (1836–1907), ο οποίος αναζητούσε τρόπους ώστε να παρακάμψει τους ομοσπονδιακούς νόμους σε σχέση με το εταιρικό δίκαιο.
Η Standard Oil, για παράδειγμα, ήταν μια εταιρεία με έδρα το Ohio, η οποία απαγορευόταν να έχει εγκαταστάσεις σε άλλες πολιτείες ή να έχει μετοχές σε εταιρείες εκτός του Ohio. Η λύση του Dodd ήταν να δημιουργήσει ένα εννεαμελές διοικητικό συμβούλιο του τραστ.
Railway Monopoly and Rate Regulation, 1916(μεγαλώστε)
Έτσι, αντί η εταιρία να εκδίδει μετοχές η Standard Oil μετατράπηκε σε «τραστ» το οποίο εξέδιδε μερίδια του τραστ. Με αυτό το νέο εργαλείο, ο Rockefeller καταβρόχθισε ολόκληρο τον κλάδο, χωρίς να ανησυχεί για παράβαση των αντιμονοπωλιακών νόμων. Η ιδέα αντιγράφηκε σύντομα και σε άλλους βιομηχανικούς κλάδους, και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1890, περισσότερες από 5.000 διαφορετικές εταιρείες οργανώθηκαν σε 300 τραστ. Τοτραστ των σιδηροδρόμων της Morgan, για παράδειγμα, κατείχε το σύνολο των αμερικανικών σιδηροδρόμων, εκτός από 40.000 μίλια (στμτ. περισσότερο από τα 2/3 του δικτύου). Τα τραστ και τα γιγάντια μονοπώλια κρατούσαν τις τιμές τεχνητά ανεβασμένες, εμπόδιζαν τον ανταγωνισμό και κρατούσαν τους μισθούς σκανδαλωδώς χαμηλούς. Προφανώς δεν ήταν καθόλου δημοφιλή στους Αμερικανούς εργαζόμενους. Η Standard Oil έγινε η πιο μισητή εταιρεία των ΗΠΑ. Πολλά από αυτά τα μονοπώλια φτιάχτηκαν με δωροδοκίες και κυβερνητικές επιδοτήσεις, στην πλάτη των πενιχρά αμειβόμενων εργατών, των οποίων οι προσπάθειες να οργανωθούν σε συνδικάτα απαντήθηκαν με αιματηρή καταστολή. Κι αν είχε εναποτεθεί στην κεντρική κυβέρνηση κάποια αμυδρή ελπίδα μεταρρύθμισης, παρέμεινε φρούδα. Για μια ολόκληρη γενιά, αρχίζοντας από την σύντομη θητεία τουAndrew Johnson(1808–1875)και τα χρόνια της θητείας του Ulysses S. Grant (1822–1885), ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έμοιαζε διακοσμητικός. Το 1876, οRutherford B. Hayes (1822-1893) έγινε πρόεδρος με νόθα εκλογή, κλέβοντας την προεδρία από τον Δημοκρατικό Samuel J. Tilden (1814–1886), με αποτέλεσμα ένα συμβιβασμό με τους Νότιους Δημοκρατικούς, γεγονός που έβαλε άδοξο τέλος στηνΑνασυγκρότηση του Κογκρέσουκαι σε κάθε ελπίδα για πολιτικά δικαιώματα στο Νότο. Όταν οGrover Cleveland (1837-1908)εξελέγη το 1884, διόρισε υπουργό Ναυτικού τονWilliam Collins Whitney (1841-1904). Ο Whitney ήταν διαπλεκόμενος με τα συμφέροντα της Standard Oil και ξεκίνησε να χτίσει ένα «χαλύβδινο στόλο» αγοράζοντας χάλυβα από τηνCarnegie Steel Companyσε φουσκωμένες τιμές.
μερίδια του τραστ των σιδηροδρόμων
Οι προσπάθειες για «μεταρρύθμιση» υπήρξαν ως επί το πλείστον «σκυλιά που ούτε γάβγιζαν ούτε δάγκωναν», και σκοπό είχαν να κατευνάσουν ένα κοινό που είχε σιχαθεί την διαφθορά. Η Επιτροπή δια-Πολιτειακού Εμπορίου, που ιδρύθηκε κατά την θητεία τουGrover Cleveland (1837-1908)με σκοπό να ρυθμίσει τους σιδηροδρόμους, υπήρξε μια παρωδία για εσωτερική κατανάλωση. Ο διάδοχος του Cleveland, οBenjamin Harrison (1833-1901), ήταν ένας πρώην δικηγόρος των σιδηροδρόμων, ο οποίος ως στρατιώτης, είχε σπάσει απεργίες των σιδηροδρομικών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του και ως αντίδραση στο δημόσιο αίσθημα, το Κογκρέσο ψήφισε τοναντι-τραστ νόμο Sherman του 1890, που πήρε το όνομά του από τονγερουσιαστή John Sherman (1823–1900), αδελφό του στρατηγούWilliam Tecumseh Sherman (1820–1891), με σκοπό να προστατευτεί το εμπόριο από «παράνομους περιορισμούς».
Ο 26ος Αμερικανός Πρόεδρος Theodore "Teddy" Roosevelt (1858-1919) εικονίζεται ως το βρέφος Ηρακλής που παλεύει με τα φίδια της Standard Oil, σε γελοιογραφία στο εξώφυλλο του περιοδικού Puck του 1906
Επρόκειτο για έναν άτολμο νόμο, που έγινε ακόμη περισσότερο ανεπαρκής, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε το 1895 ότι μια εταιρεία που κατείχε το 98% του συνολικού δυναμικού της χώρας σε εργοστάσια επεξεργασίας ζάχαρης, ήταν ένα βιομηχανικό μονοπώλιο και όχι εμπορικό μονοπώλιο, και άρα ήταν άτρωτο από τον νόμο. Κατά τη διάρκεια μιας εξαιρετικά συντηρητικής και υπέρ των επιχειρήσεων περιόδου, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι οι αντι-τραστ νόμοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον των απεργών των σιδηροδρόμων, οι οποίοι «παρεμπόδιζαν το εμπόριο». Αυτό το «η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» Δικαστήριο έκανε ακόμη ένα βήμα στις διεστραμμένες ερμηνείες του, όταν έκρινε ότιη Δέκατη-Τέταρτη Τροποποίηση, που είχε ψηφιστεί για να εγγυάται τα δικαιώματα των απελεύθερων σκλάβων, στην πραγματικότητα προστάτευε τις εταιρείες, για τις οποίες το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι είναι «πρόσωπα που δικαιούνται τη δέουσα προστασία του νόμου». Έγιναν εντέλει καθόλου έντιμες περιουσίες; Και βέβαια. Καθώς το έθνος εξαπλωνόταν δυτικά —σε βάρος κυρίως των εξαφανιζόμενων Ινδιάνων— μια απίστευτη ευκαιρία άνοιξε για να ευημερήσουν οι Αμερικανοί, πολλοί εκ των οποίων ήταν νεοφερμένοι μετανάστες ή τα παιδιά τους. Αλλά από την ευρεία ιστορική σκοπιά, είναι ασφαλές να πούμε ότι η εποχή —και το έθνος ανήκε σε μια μικρή ομάδα πλούσιων ανδρών, με άλλα λόγια, μια πλουτοκρατία.
Όπως έγραψε πρόσφατα ο συντηρητικός ιστορικόςKevin Phillips (1940-….)στο Wealth and Democracy (Πλούτος και Δημοκρατία, εκδ. 2002), «Το μέτρο τηςGilded Age(στμτ., Επίχρυσος Αιώνας), αρχής γενομένης από τη δεκαετία του 1870, ήταν ότι μέχρι τη δεκαετία του 1890 οι Γολιάθ των αμερικανικών επιχειρήσεων, των σιδηροδρόμων, και των χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων είχαν αποκτήσει de facto τον έλεγχο πολλών πολιτειακών νομοθετικών σωμάτων, του ομοσπονδιακού δικαστικού σώματος, και της Γερουσίας των ΗΠΑ»…..”
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Οι συνθήκες απαγόρευσης χημικών και η απροθυμία της Ελλάδας
Η πρώτη απαγόρευση χρήσης χημικών όπλων έγινε με τη Διακήρυξη των Βρυξελλών το 1874 και ακολούθησε η Διακήρυξη της Χάγης το 1899 στις οποίες «απαγορευόταν η χρήση βλημάτων με ασφυχτικά και δηλητηριώδη αέρια».
Ακολούθησε το Πρωτόκολλο της Γενεύης το 1925 που καταδίκαζε σαφώς την χρήση χημικών και βακτηριολογικών όπλων, αλλά δεν απαγόρευε την έρευνα και αποθήκευση των χημικών όπλων.
40 χώρες ανάμεσά τους και οι ΗΠΑ περίμεναν 50 χρόνια για να επικυρώσουν το ανωτέρω πρωτόκολλο, ενώ το Ιράκ είχε υπογράψει τη Σύμβαση. Ενδεικτική της υποκρισίας των κρατών είναι η απόφαση 2603Α ΧΧΙV του ΟΗΕ (16-12-1969) στην οποία 80 κράτη συνυπέγραψαν την απαγόρευση κάθε χημικού όπλου (και των δακρυγόνων) Πορτογαλία, ΗΠΑ και Αυστραλία καταψήφισαν ενώ 36 χώρες απείχαν, ανάμεσά τους και η Ελλάδα.
Το 1972 υπογράφεται η Σύμβαση της Γενεύης για τα βιολογικά όπλα και τις τοξίνες και από τις δύο τότε υπερδυνάμεις η οποία συνέχισε να ισχύει με ανανέωση κάθε 5ετία μέχρι το 1985 οπότε με πρωτοβουλία Ρήγκαν Γκορμπατσόφ υπεγράφη πλήρης απαγόρευση χημικών και βιολογικών όπλων.
Ακολούθησε η απόφαση 41/58 Β του ΟΗΕ (3-12-1986) όπου στη Γενική Συνέλευση ψήφισαν 101 υπέρ, 11 κατά και 43 αποχές (ανάμεσά τους και η Ελλάδα) ενώ στο Παρίσι (11-1-1989) το Ιράκ και άλλες 148 χώρες υπέγραψαν και καταδίκασαν την παραγωγή και χρήση χημικών όπλων.
Στην Ελλάδα το 1994 επικυρώθηκε η απαγόρευση ανάπτυξης, παρασκευής, χρήσης και φύλαξης των χημικών όπλων για πολεμικούς σκοπούς, αλλά σαφώς αναφέρεται ότι δεν απαγορεύεται η χρήση τους για «σκοπούς διατήρησης δημόσιας τάξης».
Έτσι παρατηρείται σήμερα το παράδοξο ουσίες επικίνδυνες για την υγεία των εχθρών να χρησιμοποιούνται ευρύτατα κατά των κατοίκων της ίδιας μας της χώρας.
Τα “δακρυγόνα” είναι επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία (καρκίνοι, οφθαλμολογικές και αναπνευστικές νόσοι, δερματοπάθειες γαστρεντερίτιδες και αποβολές) πρέπει να θεωρούνται απαγορευμένα τόσο για τον πόλεμο, όσο και κατά την ειρήνη. Οι επίσημες δικαιολογίες ότι χρησιμοποιούνται με αραίωση, σε ανοιχτό χώρο, πάντα κατά υγιών ανθρώπων και ποτέ σε επαφή δεν ισχύουν, αντίθετα εισχωρούν παντού και επιμολύνουν διαρκώς περιοχές ( πχ Εξάρχεια) όπου κατοικούν γέροι, παιδιά και άρρωστοι, ενώ είναι επιβλαβή και για τους ίδιους τους αστυνομικούς, που αν και δεν τα εισπνέουν άμεσα αλλά με τις μάσκες, τα απορροφούν από το δέρμα. Γιαυτό και πρέπει να καταργηθούν άμεσα.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Κανείς δεν αγνοεί βέβαια πόσο επαχθής είναι η σημερινή πραγματικότητα για όλους σχεδόν τους Ελληνες. Και κανείς δεν αμφισβητεί ότι πολλοί συμπατριώτες μας βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας. Εύλογα δε. Κεκτημένα ανετράπησαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, προσδοκίες διαψεύστηκαν, ειδικά δε για τους νέους, τουλάχιστον τους….μη προνομιούχους ή υπερπροικισμένους οι διαφαινόμενες προοπτικές προκαλούν δέος.
Εξίσου γνωστό είναι όμως, επίσης, ότι απελπισία και ορθολογισμός σπανίως συμβαδίζουν. Γιατί η απελπισία οδηγεί στον πανικό και αυτός σε κινήσεις σπασμωδικές ή χωρίς προσανατολισμό, οι οποίες όχι σπάνια αντιστρατεύονται τους στόχους και τα συμφέροντα εκείνων που τις αποπειρώνται.
Αν λοιπόν αποφασίσαμε να προσυπογράψουμε το παρόν δεν είναι επειδή, περιχαρακωμένοι στον ακαδημαϊκό μικρόκοσμό μας δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε _ και ακόμη περισσότερο να νιώσουμε _ την αγανάκτηση, την απόγνωση και την ανάγκη για αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά επειδή θεωρούμε χρέος μας να θέσουμε, υπό μορφή ερωτημάτων, ενώπιόν της, κάποια δεδομένα καθώς και προβληματισμούς που εκτιμούμε ότι πηγάζουν από την απλή λογική.
Πρώτον: Με τη δαιμονοποίηση των ξένων κυβερνήσεων _ οι οποίες οφείλουν να φορολογούν τους πολίτες τους για να συνεχίζεται ο χαμηλότοκος δανεισμός μας, εις βάρος ίσως των άμεσων αναπτυξιακών προοπτικών των χωρών τους _ δεν εγκλωβιζόμαστε σε μια συμπεριφορά ομφαλοσκόπησης που αγνοεί τα δεδομένα της πραγματικότητας και τη συνθετότητα του σύγχρονου κόσμου; Πράγματι.
Οι πολιτικοί εντολοδόχοι των δανειστών μας δεν έχουν, και αυτοί, απέναντί τους κοινοβούλια, κοινές γνώμες, υποχρέωση λογοδοσίας σε επίσης αγανακτισμένους ανθρώπους που ενδεχομένως θεωρούν ότι η συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας μας _ εφόσον η ίδια δεν καταβάλλει ένα επώδυνο τίμημα για την ανόρθωσή της _ είναι ασύμφορη, παράλογη, άδικη, ακόμη και επισφαλής;
Δεύτερον: Εάν, κατά το διάχυτο λαϊκό αίτημα, φύγει η Τρόικα, καταγγελθεί το επαχθές και «απεχθές», μνημόνιο, κηρυχθεί χρεοστάσιο κλπ. η κατάσταση του μέσου έλληνα θα βελτιωθεί ή, κατά την κοινή λογική, θα επιδεινωθεί, δραματικά και ραγδαία;
Τρίτον: Το ότι πολλές αποφάσεις των πολιτικών μας ηγεσιών δεν είναι κοινωνικά δίκαιες ή οικονομικά αποτελεσματικές αναιρεί το γεγονός πως καμία εναλλακτική προοπτική δε διαφαίνεται σήμερα πιο «αναίμακτη» ή λιγότερο επώδυνη από τη συνέχιση της χρηματοδότησής μας, έστω και με τους, σκληρούς πράγματι, όρους του Μνημονίου;
Τέταρτον: Εμείς ως λαός δεν έχουμε καμία ευθύνη για την παρούσα δραματική κατάσταση; Δεν καθυστερήσαμε με μαζικές κινητοποιήσεις τον εξορθολογισμό του ασφαλιστικού μας συστήματος; Οι πολιτικές μας επιλογές, η επίμονη απαίτηση ευχάριστων προεκλογικών υποσχέσεων που οδηγούσε τα κόμματα σε πλειοδοσία «δεσμεύσεων» και εξοστράκιζε τις φωνές της πρόνοιας και της λογικής, ο ατομικός υπερδανεισμός και ο ακραίος υπερκαταναλωτισμός την περίοδο της φαινομενικής ευμάρειας δεν συνέβαλαν στη σημερινή κατάσταση; Και υπήρξαν ποτέ λαοί που δεν κατέβαλαν τίμημα για τα λάθη τους;
Μήπως, λοιπόν, αντί της διαρκούς μεμψιμοιρίας, της συνεχούς καταγγελίας των ξένων και των αέναων κλαυθμών, θα αποτελούσε πιο ορθολογική αντίδραση η αποδοχή της νέας πραγματικότητας ως κατάστασης δυσχερώς (και μόνο σε βάθος χρόνου) αναστρέψιμης, καθώς και ο πολλαπλασιασμός των ατομικών και συλλογικών μας προσπαθειών για την έξοδο από την κρίση; Οπως, δηλαδή, έκαναν μεταπολεμικά λαοί που είχαν χάσει τη μάχη στα στρατιωτικά πεδία, κέρδισαν όμως αυτήν της ειρήνης
Σε τελική ανάλυση εμείς, παρά τα κονδύλια που κατά τις τελευταίες δεκαετίες εισέρευσαν πλουσιοπάροχα στη χώρα μας, χάσαμε τη μάχη της ανάπτυξης και προϋπόθεση για να μη χάσουμε τον πόλεμο είναι να ανακτήσουμε την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη πρώτα του εαυτού μας, στη συνέχεια δε και των ξένων, ως λαός που διδάσκεται από τα λάθη του και αγωνίζεται για την αναίρεση ή έστω τον περιορισμό των συνεπειών τους.
Καθηγητής Θάνος Βερέμης, ιστορικός, πρώην πρόεδρος Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας
Καθηγητής Απόστολος Γεωργιάδης, αστικολόγος, πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών
Καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος, πολιτικός επιστήμων
Καθηγητής Θόδωρος Κουλουμπής, διεθνολόγος, πρώην πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ
Αναπληρωτής καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης, πολιτικός επιστήμων
Kαθηγητής Γιώργος Παγουλάτος, πολιτικός επιστήμων
Καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, διεθνολόγος, αντιπρόεδρος ευρωπαϊκού δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Καθηγητής Μιχάλης Σταθόπουλος, αστικολόγος, πρώην πρύτανης Πανεπιστημίου Αθηνών
Επίκουρους καθηγητής Πλάτων Τήνιος, οικονομολόγος
Καθηγητής Γρηγόρης Τσάλτας, διεθνολόγος, εκλεγμένος πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου
Καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης, πολιτικός επιστήμων
τα συμπεράσματα δικά σας!!!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Δημοσιεύθηκε από L’Enfant de la Haute Mer 
