Spyros Economides & Vassilis Monastiriotis (eds), The Return of Street Politics? Essays on the December Riots in Greece, London, LSE-The Hellenic Observatory, 2009, 84 p.

και, ΕΔΩ, άλλες 228 φωτογραφίες

.

Πολλές οι αφιερωματικές αναρτήσεις για τον θάνατο της ‘Ελλης Παππά, της συντρόφου του Νίκου Μπελογιάννη, από χτες 27 Οκτωβρίου … θαρθούν σίγουρα κι άλλες..

Κάποιες γραμμένες με ιδιαίτερη φροντίδα, πρωτοτυπία, με ευαισθησία και τρυφερότητα ..

Ανάμεσά τους, ξεχώρισα, για το περιεχόμενό τους αλλά και τα σχόλια των αναγνωστών τους [και ζητώ συγνώμη αν κάποιες μου διέφυγαν, ο κατάλογος δεν είναι εξαντλητικός] :

• Αποχαιρετισμός σημαίνει αποχωρισμός και αποχωρισμός σημαίνει ένα τέλος, του blog ΚΑΤΕΡΙΝΑ, απ’όπου και η παραπάνω φωτογραφία, αλλά και ο υπότιτλος : “Κι αν μόνο αυτή την φωτογραφία μας άφηνες, και πάλι πάρα πολύ θα ήταν…”

• αποχαιρετισμός της Кроткая

•Η Έλλη Παππά, ένας υπέροχος άνθρωπος, έφυγε σήμερα. της Mikro Analogo

• ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ του Ροΐδη Εμμονές

• Τέλος εποχής του Μπαμπάκης

• Αντίο Ελλη από την ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ

• Έλλη Παππά στο in someone else’s dream

• Ελλη Παππά: μια γενναία γυναίκα μάς αποχαιρέτησε στο  Εαρινή Συμφωνία

• Έλλη Παππά (1920-2009) στο ο βιβλιοθηκάριος

• Ελλη Παππά μια αγωνίστρια με ψυχή βαθιά… από το  Το παιδί της πλατείας

• Έλλη Παππά (1920-2009) στο Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

• Έλλη Παππά στο Ο δρομος

Ο σταθμός Odenplan του metro στην πράσινη γραμμή στην κεντρική Στοκχόλμη.

.

και εδώ :

.

Η ίδια ιδέα στο Sony Showroom, στο Tokyo, Ιαπωνία

.

.

.

.

.

.

.

.

Σήμερα, Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου, είναι μέρα περισσότερο κι από αποφασιστική για το πολιτικό μέλλον της  Honduras. Πέρασαν ήδη, μέρα-μέρα, τρεις μήνες από τότε που ο παλαιός πρόεδρος του κογκρέσου Micheletti κατέλαβε βίαια την εξουσία, ύστερα από Golpe de estado, και η Αντίσταση λογαριάζει να κάνει την φωνή της να ακουστεί. Είναι μια μέρα κινητοποίησης χωρίς προηγούμενο, που θα μπορούσε να κάνει τη ζυγαριά να κλίνει από τη μιά ή από την άλλη.

23 Σεπτεμβρίου 2009

Έγκλειστος στην πρεσβεία της  Βραζιλίας, διάβαζε πολιορκημένος, ο Manuel Zelaya, που έχει καταγγείλει εξάλλου ένα σχέδιο απόπειρας της δολοφονίας ενάντια στο πρόσωπό του, έκανε έκκληση σε όλες επαρχίες της χώρας, έτσι ώστε εκείνοι που αρνούνται το πραξικόπημα να πάνε προς την πρωτεύουσα Tegucigalpa: «Κάνουμε πατριωτική έκκληση (…) στην αντίσταση (…) έτσι ώστε κάθε τόπος σε κάθε νομό να κινητοποιειθέι προς την πρωτεύουσα, έτσι ώστε, ήδη από αύριο Κυριακή να αρχίσει μια μεγάλη πορεία για την επιστροφή. » Στη συνέχεια, δήλωσε ότι πρόκειται για την διεξαγωγή «της τελικής επίθεσης ενάντια στην de facto κυβέρνηση (…).  Εάν η έκκληση για διάλογο και ειρήνη δεν εισακουστεί, οι εγγυήσεις για ελεύθερες και διαφανείς εκλογές κατά τη επόμενου προεδρική εκλογή θα χαθούν (…) και ο λαός θα αγνοήσει την εκλογική διαδικασία και τα αποτελέσματά της. »

4 Ιουλίου : Εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων στους δρόμους

Η Francesca, ο κάτοικος Honduras, η οποία αναφέρεται σε προηγούμενο άρθρο σχετικά με το πραξικόπημα, φαίνεται πεπεισμένη ότι η εξουσία ανδρείκελων του Micheletti θα προσφύγει στη βία: «Θα υπάρξει, πολύ πιθανόν, μια ισχυρή καταστολή παρά την ηρεμία μέσα στην οποία θα εκτυλιχθούν οι “marchas“». Πάνω απ’όλα, επιμένει να υπογραμμίσει το γεγονός ότι τα κοινωνικά κινήματα είναι πολύς πιό σημαντική απ΄’οσο αφήνουν να διαφανεί τα δυτικά média, κατά κύριο λόγο. Όταν ρωτήθηκε για το ποσοστό του πληθυσμού που υποστηρίζει τον Micheletti, απαντά:

13 Σεπτεμβρίου : Διαδήλωση στην Intibucá, επαρχιακή πόλη.

«Όσον αφορά τον αριθμό των ανθρώπων που παρέχουν την υποστήριξή τους στον Micheletti, η απάντηση ποικίλλει. Εάν ρωτήσεις την κυβέρνηση Micheletti, θα σε διαβεβαιώσει ότι έχει στο πλευρό της το μισό του πληθυσμού. Εάν ρωτήσεις τους παρτιζάνους της αντίστασης,  θα σου απαντήσουν ότι οι ισχνοί υποστηρικτές του Micheletti αφορούν μια μειονότητα που συνδέεται με μια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, με  μεγάλη οικονομική ισχύ και μια μακρά παράδοση εξουσίας. Ωστόσο, μπορώ να σου δώσω τους αριθμών που μου φαίνεται πως μιλούν από μόνοι τους :

24 Σεπτεμβρίου: 5.000 ως  8.000 διαδηλωτές ντυμένοι στα λευκά διαδηλώνουν υπέρ Micheletti.
15 Σεπτεμβρίου: Διαδήλωση της Resistencia. Πάνω από 600.000 άνθρωποι κινητοποιούνται για να υποστηρίξουν τον Zelaya.

1η Ιουλίου 2009, τα πρώτα συνθήματα στους δρόμους

Προφανώς, ο πληθυσμός κλίνει σε πολύ μεγάλο βαθμό υπέρ του Zelaya. Εδώ και τρεις μήνες, και λέγεται υπερβολικά λίγο, γιγάντιες διαδηλώσεις ουρλιάζουν ακούραστα στην παράνομη κυβέρνηση πόσο ο λαός αρνείται το πραξικόπημα. Ειρηνικές, ογκώδεις και αποφασιστικές πορείες, που συγκεντρώνουν συχνά αρκετές εκατοντάδες  χιλιάδων πρόσωπα. Και τούτη αυριανή θα είναι αποφασιστική. Προς το παρόν, η αστυνομική και η στρατιωτική βία δεν έχουν αρκέσει για να σταματήσουν την εξέγερση. Όπως δηλώνει (εδώ) o José Luis Baquedano, ένας των ηγετών του Mετώπου Aντίστασης στο πραξικόπημα: «Δεν έχουν μπορέσει να συντρίψουν το ηθικό του λαού. Η αντίστασή μας είναι ενεργός αλλά ειρηνική. »

Επειδή αυτή η θαρραλέα κινητοποίηση αναμεταδίδεται πολύ λίγο αλλού, τούτη εδώ η σελίδα Article11 επιλέγει να διαδώσει κι άλλες φωτογραφίσεις των διαδηλώσεων της Résistencia, που γίνονται από τον λαό της Ηonduras, ο οποίος αρνείται στην μεγάλη πλειοψηφία του το χτύπημα της βίας και μάχεται έτσι ώστε το Golpe Estado να χαθεί όπως ένα κακό όνειρο. Με την υπογραφή του Roverto Barra (που έχει επίσης συντάξει και τους σύντομους υπότιτλους που συνοδεύουν τις φωτογραφίες), επανέρχονται στις διαφορετικές φάσεις της αντίστασης. Πάνω απ’όλα, φωτίζουν, καλύτερα από οποιαδήποτε απανταχούσα ειδησεογρφικού πρακτορείου, το εύρος και την αξιοπρέπεια της εξέγερσης του λαού της Ηonduras.

13 Σεπτεμβρίου : η Intibucá λέει 'όχι' στην καταστολή

Αν δεν υπάρχει αντίθετη ένδειξη, όλες οι φωτογραφίες είναι από την πρωτεύουσα Tegucigalpa.

Πηγές :

Au Honduras, malgré la répression, la « Résistencia » continue
Honduras : décisive journée de lutte contre le coup d’état
Honduras : Le président Zelaya dénonce un plan visant à l’assassiner
Honduras. La résistance populaire au coup d’État n’a pu être brisée par la répression
Bras de fer explosif au Honduras

UPDATE:

Έκκληση Σελάγια προς ΟΗΕ για την αποκατάσταση της σταθερότητας στην Ονδούρα

Έκκληση Σελάγια στον ΟΗΕ για αποκατάσταση του κράτους δικαίου

-

για την Παγκόσμια Ημέρα Κατάργησης του Δουλεμπόριου (και καλά)

* από το ομώνυμο βιβλίο του : Jeremy Harding, The Uninvited; Refugees at the Rich Man’s Gate, London, Profile Books & the London Review of Books, 2000, 128 σ.

Σχετικά με το βιβλίο : THE UNINVITED

και

Attacking “Fortress Europe”

What_Price_does a Refugee Pay to Reach Europe (ECRE, WEB Poster)

εικόνες από δω κι από κει (μεγαλώστε τις)

Δείτε το video από το κέντρο κράτησης Παγανής Λέσβου (20 Αυγούστου 2009):

από την σελίδα του Black Cat ★ Red Cat

άλλες συναφείς σελίδες, μεταξύ πολλών :

Asylum in Greece Campaign

«Freedom»

-

Δείτε επίσης (8 Οκτωβρίου 2008) :

-

-

και (21 Φεβρουαρίου 2009):

-

-

Κι όμως :

-

-

-

-

Posted in χωρίς λόγια, λόγω της ημέρας Tagged: *τρίτος κόσμος, *κοινωνικός αποκλεισμός, τέταρτος κόσμος, μετανάστες ]]> http://inconue.wordpress.com/2009/08/23/the-uninvited/feed/ 18 L’Enfant de la Haute Mer 51BERYS6C7L._SS500_ _ metanas120809 17041100 immigrants-thumb-large 22-27f1-thumb-large 017139_0907280739 human-wrists1 http://inconue.wordpress.com/2009/08/08/%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%ad%ce%b8%ce%bb%ce%b9%ce%b1/ http://inconue.wordpress.com/2009/08/08/%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%ad%ce%b8%ce%bb%ce%b9%ce%b1/#comments Sat, 08 Aug 2009 19:53:21 +0000 L’Enfant de la Haute Mer http://inconue.wordpress.com/?p=1479 ]]>

η Αυτού Υψηλότης ο Νιαούρης ο 1ος

Ο Νιαούρης έγινε ενός έτους (κλικ για να μεγαλώσετε τις φωτο, μέχρι και 100%)

Με κάθε μεγαλοπρέπεια και την δέουσα για την περίσταση επισημότητα γιορτάστηκαν τα πρώτα γενέθλια του Νιαούρη.

Ο κόσμος που ήρθε πολύς, οι ευχές περισσότερες.

Πάρα πολλά γλυκά, τούρτες, οι και μάλιστα οι πιο πολλές χειροποίητες.

Οι περισσότεροι καλεσμένοι έφεραν γλυκά σχετικά με την περίσταση, με γατοδιακόσμηση, κάτι που ο Νιαούρης εκτίμησε ιδιαίτερα.

Υπήρξαν βέβαια και καλεσμένοι που έφεραν τούρτες με κακοήθη υπονοούμενα, σκύλους κλπ, ο Νιαούρης όμως φάνηκε μεγαλόψυχος.

Στην πραγματικότητα, ήταν πολύ κουρασμένος για ν’ασχοληθεί με το πάρτυ των γενεθλίων του.

Νύσταζε διαρκώς … μετά βίας στεκόταν όρθιος.

Μόλις είχε μαζευτεί από ολονύχτια περιπλάνηση, κατά την διάρκεια της οποίας, προφανώς δεν είχε κλείσει μάτι.

Έτσι, την περισσότερη ώρα την πέρασε ξαπλωμένος και ακόμη χειρότερα κοιμισμένος.

φωτό : Μ.Β.

Πρώτη φορά έβλεπε τόσους πολλούς καλεσμένους, και η αλήθεια είναι πως ένιωθε αμήχανα.

Κάποιες στιγμές πήγαινε και μέχρι το γραφείο του, δήθεν για να γράψει κάτι στον υπολογιστή, ένα e-mail. Κι αντί να προσέχει τι γράφει, γέμισε όλη τη σελίδα με “W” (αν μεγαλώσετε τη φωτό, θα το δείτε).  Στην πραγματικότητα όμως έβλεπε τηλεόραση, αλλά του έβαλα ένα φίλτρο, αφού το έργο ήταν ακατάλληλο.

Κι όταν δεν τον βλέπαμε, έριχνε κανένα υπνάκο στα ράφια.

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

Οι Βρυξέλλες προτείνουν την πιστοποίηση τριών σπόρων της Monsanto

ο κ. José Manuel Barroso

AFP, ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ, 22 Ιουλίου 2009 – Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επανήλθε την Τετάρτη 22 Ιουλίου 2009 στο θέμα του γενετικά τροποποιημένου καλαμποκιού, προτείνοντας να επιτρέψει την εμπορία και τη χρήση μέσα στην ΕΕ τριών σπόρων της αμερικάνικης πολυεθνικής Monsanto.

Οι τρεις σπόροι του καλαμποκιού είναι το MON88017, το MON89034, και το NK603, γενετικά τροποποιημένοι ώστε να είναι ανθεκτικοί στα έντομα και στα ζιζανιοκτόνα. Το αίτημα της αδειοδότησης αφορά την εισαγωγή, την μεταποίηση, και την χρήση για την ανθρώπινη  και την ζωική διατροφή.

Οι εμπειρογνώμονες των κρατών μελών που ρωτήθηκαν την Τετάρτη δεν εξέφρασαν άποψη, παρά την θετική γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA), διευκρίνισε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Σύμφωνα με τους ισχύοντες ευρωπαϊκούς κανονισμούς, σε αυτήν την περίπτωση αναλαμβάνουν τα ευρωπαϊκά εκτελεστικά όργανα να υποβάλουν την σχετική πρόταση στους υπουργούς Περιβάλλοντος, πράγμα που θα συμβεί κατά τη διάρκεια της επόμενης συνεδρίασής τους, τέλος Οκτωβρίου. Εάν οι υπουργοί δεν καταφέρουν να πάρουν θέση υπέρ ή κατά της αδειοδότησης, η τελική απόφαση θα παρθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Αρκετοί γενετικά τροποποιημένοι σπόροι έχουν ήδη άδεια εισαγωγής στην ΕΕ, αλλά ένας μόνο έχει άδεια καλλιέργειας, το καλαμπόκι Monsanto 810.

Παγκόσμιος χάρτης καλλιέργειας μεταλλαγμένων, 2005. (με πορτοκαλί: οι 5 χώρες που καλλιεργούν πάνω από 95% και τα διέθεσαν στην αγορά το 2005, με διαγραμμισμένο: άλλες χώρες που εμπορεύτηκαν μεταλλαγμένα το 2005, με κουκκίδες: οι χώρες που επιτρέπουν πειραματισμούς στους αγρούς, μεγαλώνετε με ‘κλικ’)

Οι ευρωπαϊκές χώρες είναι μέσα στην μεγάλη πλειοψηφία αντίθετες στην καλλιέργεια οργανισμών γενετικά των τροποποιημένων (OMG), εξαιτίας των κινδύνων για το περιβάλλον και για τις άλλες καλλιέργειες.

Αρνούνται για να δώσουν την συγκατάθεσή τους σε κάθε αδειοδότηση, όσο οι μέθοδοι αξιολόγησης που χρησιμοποιεί η EFSA δεν αναθεωρούνται και δεν ενισχύονται, ώστε να λαμβάνουν περισσότερο υπ’όψη τον κίνδυνο της διασποράς των μεταλλαγμένων.

ένα κανονικό ψάρι Ζέβρα, το πρώτο ζώο που τροποποιήθηκε γενετικά

Έξι χώρες  -Γαλλία, Αυστρία, Ουγγαρία, Λουξεμβούργο, Γερμανία και Ελλάδα-  έχουν υιοθετήσει διατάξεις ασφαλείας οι οποίες απαγορεύσουν την καλλιέργεια στο έδαφός τους της μόνης γενετικά τροποποιημένης ποικιλίας του καλαμποκιού που επιτρέπεται στην ΕΕ, του ΜΟΝ810, «εξαιτίας των περιβαλλοντικών κινδύνων».

Η Monsanto έχει ζητήσει την ανανέωση της άδειας της καλλιέργειας του MON810 και πέτυχε ευνοϊκή γνωμοδότηση του EFSA.

το ψάρι Ζέβρα (Glofish), μετά τη γενετική τροποποίηση

Στις 2 Μαρτίου 2009, ο πρόεδρος της Ε. Επιτροπής, ο José Manuel Barroso, ο οποίος διαχειρίζεται προσωπικά αυτόν τον φάκελο, προσπάθησε να πετύχει την άρση των διατάξεων ασφαλείας, αλλά απέτυχε: 22 από τα 27 μέλη της Ε. Ενωσης καταψήφισαν το αίτημά του.

Δείτε και μια παλαιότερή μου ανάρτηση : Η σπορά του θανάτου

-

Πηγές:

OGM : Bruxelles propose d’homologuer trois semences de Monsanto

Μεταλλαγμένα : Οι Βρυξέλλες προτείνουν την πιστοποίηση τριών σπόρων της Monsanto

Γενετικά τροποποιημένοι Οργανισμοί

Μεταφέρω επίσης από το σχόλιο της ange-ta :

ange-ta, ετικέττα: μεταλλαγμένα

νέα απο τη μάχη ενάντια στα μεταλλαγμένα

informationsdienst Gentechnik (γερμανικά)

ogmwatch (αγγλικά και άλλες γλώσσες)

.

.

.

Και κάτι ακόμη :

από το http://www.stop-barroso.eu/fr/?page_id=18

G8, G14, G20, G ? ..... ποιό είναι το σωστό G ?

κείμενο/πολιτική ανάλυση για τoν αριθμό των χωρών που θα πρέπει να μετέχουν στο G και το σκίτσο από το: Louison et les Crayons

Και ένα παραλειπόμενο :

ΠΟΕ: Αρνήθηκαν στον Pascal Lamy αύξηση 32%

Pascal Lamy

Οι κύριες χώρες μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου αρνήθηκαν να χορηγήσουν στο Γενικό Διευθυντή του, τον Pascal Lamy, την αύξηση των αποδοχών του κατά 32%, την οποία απαίτησε, ανέφεραν διπλωμάτες, την Πέμπτη, 16 Ιουλίου.

Pascal Lamy

Ο κ. Lamy, για να στηρίξει τις απαιτήσεις του, ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος δεν θα πάρει σύνταξη, όπως θα πάρουν οι άλλοι υπάλληλοι του ΠΟΕ, επιχείρημα που χαρακτηρίστηκε «πολιτικά αφελές» από έναν διπλωμάτη. «Συνολικά, ζήτησε αύξηση 32%. Δεν την πήρε   – και για να το πούμε διπλωματικά  -, δεν υπήρξε ενθουσιασμός για το αίτημα αναθεώρησης των αποδοχών του, με δεδομένη την οικονομική κρίση και ιδιαίτερα για το ποσοστό που ζήτησε», δήλωσε ο διπλωμάτης αυτός. «Η θέση μας υπήρξε απολύτως ομόφωνη», πρόσθέσε.

Ο Pascal Lamy παίρνει έναν ετήσιο μισθό 480.000 ελβετικών φράγκων (316 000 ευρώ ή 26.000 ευρώ /μήνα) συν ένα επιπλέον 15% του μισθού του για τη σύνταξή του.

Πηγές:

OMC: Pascal Lamy se voit refuser une augmentation de 32 %

Πικάντικο Ανέκδοτο

Και …. ήρθε με email :

Ληστής πετάγεται μπροστά στον Γιάννη Παπαθανασίου :

- “Δώσε μου όλα τα λεφτά σου ! ” του λέει.

- “Ξέρεις ποιός είμαι εγώ; Είμαι ο Γιάννης Παπαθανασίου ! “

- “ΟΚ, τότε δώσε μου όλα τα λεφτά μου ! “

Posted in τμήμα διακοπών, Για κλάμματα Tagged: *black humor, *financial crisis, *φτώχεια, *ληστές, χωρίς λόγια ]]> http://inconue.wordpress.com/2009/07/22/%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7/feed/ 15 L’Enfant de la Haute Mer financial-crisis 67888 tirelire 67888 6 67888 (G) ANNUAL MEETING 2008 WORLD ECONOMIC FORUM 387px-Pascal_Lamy(1) http://inconue.wordpress.com/2009/07/16/%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%bd%cf%8c-%ce%b8%cf%81%ce%af%ce%bb%ce%b5%cf%81/ http://inconue.wordpress.com/2009/07/16/%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%bd%cf%8c-%ce%b8%cf%81%ce%af%ce%bb%ce%b5%cf%81/#comments Thu, 16 Jul 2009 10:42:53 +0000 L’Enfant de la Haute Mer http://inconue.wordpress.com/?p=1306 ]]> Ήρθε με χειμωνιάτικο e-mail, θρίλερ για γερά νεύρα, και τώρα ήρθε η ώρα του …

Σημ.: για αφιερώσεις, ρίψατε σχόλιο !

Η Marwa, 31 ετών

Η Marwa El-Sherbini, 31 ετών, έφτασε στη Γερμανία πριν τρία χρόνια, συνοδεύοντας τον σύζυγό της Ali El-Sherbini, που ολοκλήρωνε τη διδακτορική του διατριβή στη φαρμακολογία, στο Ινστιτούτο Max Planck της Δρέσδης. Η Marwa ήταν φαρμακοποιός και μέλος της εθνικής ομάδας handball της Αιγύπτου. Τις σπουδές του συζύγου χρηματοδοτεί το Αιγυπτιακό κράτος, και η διατριβή επρόκειτο να υποστηριχτεί σε λίγους μήνες. Η μικρή οικογένεια επρόκειτο να επιστρέψει στην Αίγυπτο πριν το τέλος του χρόνου.

Η Marwa el_Sherbini με τον σύζυγό της (φωτο EPA)

Ένα χρόνο πρίν, ο Alex W., Γερμανός ρωσσικής καταγωγής, 28 ετών, άνεργος, την βρήκε να παίζει με το 2 ετών παιδί της σε μια παιδική χαρά. Εκείνη, φορούσε μαντήλα, κι αυτός την προσέβαλε : ισλαμίστρια, βρωμιάρα, τρομοκράτισσα, της επιτέθηκε δε κάποιες φορές, προσπαθώντας να της βγάλει την μαντήλα

Εκείνη του έκανε μήνυση για ρατσιστική προσβολή και ρατσιστική βία. Ο Alex W. καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό, σε πρόστιμο 780 ευρώ. Η ποινή του κρίθηκε μικρή και ο εισαγγελέας άσκησε έφεση, με την προοπτική μιας ενδεχόμενης φυλάκισης. Πολύ περισσότερο, που ο Alex W. είπε στην απολογίατου, πως δεν θα προσέβαλε ποτέ κάποιον, παρά μόνο άν ήταν ίσος του.

Η υπόθεση έφτασε στο ακροατήριο, στο εφετείο της Δρέσδης, την Τετάρτη 1η Ιουλίου 2009, παρόντος του συζύγου της Ali El-Sherbini και του τρίχρονου πλέον παιδιού της. Την ώρα που κατέθετε η Marwa, έγγυος στο δεύτερο παιδί τους, ο κατηγορούμενος της επετέθη με στιλέττο, της κατάφερε 18 πλήγματα, από τα οποία και υπέκυψε, μέσα στην αίθουσα του εφετείου. Ο Ali, που έσπευσε σε βοήθειά της, μαχαιρώθηκε και αυτός και…. κρατηθείτε : οι αστυνομικοί που κλήθηκαν (μέσω interphone) να βοηθήσουν, θεώρησαν ότι ο Ali ήταν ο επιτιθέμενος (αφού είχε αράβικη φάτσα) και τον πυροβόλησαν. Βρίσκεται σε κώμα σε νοσοκομείο της Δρέσδης. Το παιδί είναι επίσης τραυματισμένο και παρακολουθείται από ψυχολόγους.
Ο εισαγγελέας είπε, πως επρόκειτο για μία πράξη ξενόφοβη ίσως, αλλά για μενονωμένο περιστατικό από ανισόρροπο δράστη.

από την κηδεία της Marwa στην Αλεξάνδρεια(AP Photo/Nasser Nouri)

Την Κυριακή 5 Ιουλίου, ήρθε η οικογένεια της Marwa να παραλάβει τη σορό της, για να την κηδέψει την Δευτέρα στην Αλεξάνδρεια. Την ίδια μέρα έδινε διαδήλωση στη Δρέσδη, διαδήλωση, που μεταξύ άλλων καταδίκαζε τη σιωπή των γερμανικών και ευρωπαϊκών μηδίων.

Υ.Γ.

Κι ας έχουμε κατά νου, τί γίνεται αυτές τις μέρες στη Γαλλία και αλλού με το ζήτημα της μαντήλας και της μπούρκας.

Σχετικές αναφορές:

- The headscarf martyr murder in German court sparks Egyptian fury

- Blackout des médias: Une musulmane tuée dans un tribunal

- Egyptian woman’s death in Germany outrages Egyptian blogosphere

- Egyptian woman killed in German court for being veiled

- Marwa El Sherbini

- Marwa El Sherbini and Egyptian grief

- Allemagne : meurtre islamophobe au tribunal de Dresde

- Headscarf Martyr Marwa Sherbini Mourned In Egypt

- Marwa Sherbini Cairo Funeral: Thousands Remember Headscarf Martyr

- University friends of 32-year-old Marwa el-Sherbini march with a banner outside the Ibrahim Mosque in Alexandria

- Marwa Ali El-Sherbini n’est pas juive ou chrétienne donc l’actualité occidentale n’en parle pas?

“Τα γουρούνια είναι Εβραίοι που τους καταράστηκε ο παντοδύναμος Αλλάχ και άρα μπορούν νομίμως να εξολοθρευτούν” λέει το αιγυπτιακό υπουργείο βακουφίων.

ΠΗΓΕΣ (διαβάστε τις μόνοι σας, δεν πρόκειται φυσικά να μεταφράσω) :

Jihad Watch,

και,

Digital Journal

- ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO (4′ και 43″)

(Τo Video ήρθε από τον Nessim )

[Καταλλήλο για όσους από εμάς είμαστε χοντρόπετσοι & αναίσθητοι :

Αν είστε μία ευαίσθητη ψυχή, καλύτερα να το αποφύγετε]

-

ΔΕΙΤΕ ΚΙ ΕΔΩ : Το πρώτο του φιλί

ΕΠΙΣΗΣ : Για το ολοκαύτωμα των γουρουνιών ή “Χοιροκαύτωμα”, και τις συγκρούσεις με την αστυνομία (χωρίς ως τώρα επιβεβαιωμένο κρούσμα της γρίππης στην Αίγυπτο) δείτε περισσότερα :

12 Injured, 14 Arrested as Pig Breeders Clash with Police
Egypt garbagemen clash with police over pig cull
Clashes erupt over Egypt pig cull

الإنسان أصبح خطرًا علي الخنازير‮!‬
Pig farmers clash with police over controversial cull
Egyptian farmers protest mandatory swine slaughter
Culling time
Συγγρούσεις για τη σφαγή των χοίρων στην Αίγυπτο
Η σφαγή των χοίρων στην Αίγυπτο: φωτογραφίες

-

Κι από τα καθώς πρέπει έντυπα :

H1N1 : Μία πολύ μηντιακή επιδημία

Από το: Le Courrier International (07 Μαϊου 2009)

• Η πανδημία της γρίππης A (H1N1) δεν υπήρξε. Η σύγκριση με την ισπανική γρίππη του 1918 είναι αδόκιμη και παραπλανητικά υπερβολική (έεεεελα).
• Όπως και για το οξύ αναπνευστικό σύνδρομο (SARS) το 2003 ή για την γρίππη των πτηνών το 2004, ο παγκόσμιος τύπος απήχησε προγνωστικά αποκάλυψης και ύστερα εξεπλάγη με την τόση του έλλειψη ψυχραιμίας (και καλά).
• Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (OMS) ανταποκρίθηκε στον ρόλο της επιφυλακής, ενώ οι περισσότερες κυβερνήσεις πέσανε στην υπερβολή, υπερπληροφορώντας με την κακή έννοια (έελα, πάλι… μα γιατί ?).
• Τελικά, η επιδημία είναι ως σήμερα (7 Μαϊου 2009) λιγότερο σημαντική από την εποχιακή γρίππη, η οποία, σε όλο τον κόσμο, σκοτώνει κάθε χρόνο μεταξύ 250.000 και 500.000 ατόμων (σώωωπα).

© Μετάφραση + Ό,τι βρίσκεται μέσα στις παρενθέσεις : L’Enfant de la Haute Mer

Είδαμε πρόσφατα εργαζόμενους που κινδύνευαν να απολυθούν να κλειδώνουν τα αφεντικά στα γραφεία τους, με σκοπό να ασκήσουν εναντίον τους έναν σιχαμένο εκβιασμό για την απασχόληση.

Με μεθόδους πιωμένων μαφιόζων, οι εργαζόμενοι κλειδώνουν αφεντικά τους, κι έχουν το θράσος να τα προσβάλλουν, να τα ταπεινώνουν δημόσια, να τα εκφοβίζουν ηθικά και σωματικά, απειλώντας τα ακόμη και με θάνατο…

... αλλά, καλού-κακού παίρνουν τα μέτρα τους ..

Υποθέτω ότι αν τα αφεντικά αποφασίζουν και υλοποιούν πλάνα απολύσεων, είναι επειδή τα αναγκάζουν οι επιτακτικές περιστάσεις, εντελώς ανεξάρτητες της θέλησής τους. Τα αφεντικά επομένως απολύουν, το μαντεύουμε, για λόγους κατ’εξοχήν στρατηγικούς, που σκοπό έχουν να διατηρήσουν την πλώρη προς την ευημερία, και μάλιστα καθαρά και απλά, να σώσουν το καράβι από ένα προαναγγελθέν ναυάγιο.

Γυναίκες σερβίρουν σούπα και ψωμί στους άνεργους, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, ΗΠΑ, 1932. Photo via: http://student.britannica.com/eb/art/print?id=82328&articleTypeId=0

Απολύοντας εργαζόμενους για οικονομικούς λόγους, σημαίνει να θυσιάσουν την απασχόληση μιας μειοψηφίας εργαζομένων, για να σώσουν εκείνην της πλειοψηφίας, εν ολίγοις, να ξεφορτωθούν το έρμα (κοιν. σαβούρα) ώστε να καταφέρουν να ξανανεβεί το μπαλόνι στους οικονομικούς ουρανούς. Έτσι το καράβι, ξαλαφρωμένο κι ύστερα από μια γερή ανάσα οξυγόνου, θα έχει αργότερα πιθανότητες για να έρθει να ξαναμαζέψει τους επιβάτες του που τους είχε αφήσει στη στεριά. Στη χειρότερη των περιπτώσεων, ακόμα και αν η θυσία είναι μη αναστρέψιμη, αυτή η μείωση του φορτίου, θα έχει συμβάλει τουλάχιστον στην σωτηρία των άλλων υπαλλήλων.

Τα αφεντικά, δεν φταίνε προσωπικά για τίποτα, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να αντιδρούν ως οι επικεφαλής της επιχείρησης και όχι ως ηλίθιοι συναισθηματικοί και ανεύθυνοι συνδικαλιστές. Επιπλέον, τους βρίσκω εξαιρετικά θαρραλέους που απολύουν τους εργαζόμενούς τους, επειδή μέσα στη σημερινή συγκυρία, όλοι ξέρουμε πόσο αντιπαθείς είναι τέτοιες αποφάσεις!

Τα αφεντικά δεν έχουν συναισθήματα, κι αυτή ακριβώς είναι η δύναμή τους.

Το να διευθύνεις μια επιχείρηση με μονόφθαλμους ενδοιασμούς, που στέκονται σε δευτερεύουσες και βραχυπρόθεσμες εκτιμήσεις, χωρίς να βλέπεις τον ορίζοντα, είναι σαν να τρέχεις προς την καταστροφή.

2009 Année Noire

Οι εργαζόμενοι, δεν μπορούν να δουν παρά τα κύματα, τα αφεντικά βλέπουν το παγόβουνο.

"Bennett buggies"(στον Καναδά), ή "Hoover wagons"(στις ΗΠΑ), οχήματα που τα έσερναν άλογα, χρησιμοποιούσαν οι αγρότες που δεν είχαν ν'αγοράσουν βενζίνη. Photo via: http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Depression

Οι εργαζόμενοι έχουν μια ευτελή, ατομιστική και εγωιστική οπτική για την επιχείρηση που τους απασχολεί. Αντίθετα, τα αφεντικά τους διακατέχονται από ένα πνεύμα πιο οικουμενικό, έχουν μια οπτική πιο σφαιρική, πιο υψηλές εκτιμήσεις και διαίσθηση μακράς εμβέλειας.

Το να τους εμποδίσει κανείς να προσφύγουν στις σωτήριες απολύσεις, να τους υποχρεώσει να μην ανακτήσουν την οικονομική αναπνοή τους, θα ισοδυναμούσε με το να τους σπρώχνει σε μια ηλίθια διαδικασία ασφυξίας της επιχείρησης.

Μεγάλη Ύφεση, Η.Π.Α, άνδρας στην αποβάθρα, στα 'ντόκια' της Νέας Υόρκης, 1935.Photo Via: http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Depression

Βεβαίως τα ευεργετικά αποτελέσματα αυτού του εκβιασμού με αντικείμενο την απασχόληση θ’αργήσουν να φανούν. Τα αφεντικά που κλειδώνονται μέσα γραφεία τους, που στριμώχνονται από την αιρετική συμπεριφορά των προλετάριων, θα πάρουν φιλο-λαϊκές αποφάσεις. Πολύ γενναιόδωρες αποφάσεις, από κοινωνική άποψη.

Καταστροφικές όμως στο οικονομικό επίπεδο.

Κι αυτή τη φορά, ποιόν θα κατηγορήσουν αυτοί οι ανεύθυνοι γκρινιάρηδες ;

Αντί να κατηγορούν τα αφεντικά τους που τους απολύουν, οι εργαζόμενοι θα έπρεπε, αντίθετα, να τους ευχαριστούν που τους απασχόλησαν τόσα χρόνια ! Θα πρέπει να χρωστάνε χάρη, να είναι γεμάτοι ευγνωμοσύνη προς τους εργοδότες τους.

(Βλ. περισσότερα στο :http://en.wikipedia.org/wiki/Works_Progress_Administration)

Η Works Progress Administration (το 1939 μετονομάστηκε σε Work Projects Administration; WPA) ήταν η μεγαλύτερη υπηρεσία του New Deal, που απασχόλησε εκατομμύρια ανθρώπως και κάλυψε σχεδόν ολόκληρες τις ΗΠΑ, και ειδικά αγροτικούς και δυτικο-ορεινούς πληθυσμούς. Δημιουργήθηκε από προεδρικό διάταγμα του Franklin Delano Roosevelt. Photo via: http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Depression

Επιπλέον, πόσο γρήγορα ξεχνάνε ότι η απόλυση αποτελεί μέρος των ρίσκων «του επαγγέλματος του υπαλλήλου». Πρέπει να είναι αφελής κάποιος για να νομίζει ότι μια απασχόληση είναι οριστική, δια βίου. Από τη στιγμή που ένας εργαζόμενος προσλαμβάνεται, οφείλει να υπολογίζει και τον εγγενή κίνδυνο που περιλαμβάνει το ίδιο το status του υπαλλήλου : την απόλυση. Έτσι είναι το οικονομικό σύστημα. Το αφεντικό αναλαμβάνει πολύ μεγαλύτερα ρίσκα.

Ύφεση, Ουρά ανθρώπων που περιμένουν συσσίτιο, Νέα Υόρκη. Ελλέψει στοιχειώδους κυβερνητικού προγράμματος ανακούφισης το 1932, σε κάποια αστικά κέντρα, οι ιδιώτες μοίραζαν δωρεάν τροφή σε μεγάλο αριθμό ανέργων (Picture from the Franklin D. Roosevelt Library, courtesy of the National Archives and Records Administration.)

Η οικονομία έχει τις τεχνικές, τραπεζικές, επαγγελματικές απαιτήσεις της. Για ποιο λόγο θα πρέπει να πληρώνονται άνθρωποι, στο όνομα της προστασίας της απασχόλησης, για άχρηστες, ηλίθιες, επικίνδυνες και ξεπερασμένες εργασίες; Αυτό μοιάζει με το να προστατεύονται θέσεις εργασίας στον κλάδο κατασκευαστών γραφομηχανής, ενώ βρισκόμαστε στην εποχή της έκρηξης της χρήσης του υπολογιστή!

Δυστυχώς οι κατεργάρηδες εργαζόμενοι, μεθυσμένοι για κοινωνική εκδίκηση, δίνουν τον τόνο, επωφελούμενοι από μια διεστραμμένη μηντιακή κάλυψη, που δρα εις όφελός τους: πράγματι, αυτή προκαλεί μια ηλίθια, παράλογη λαϊκή συναίνεση, που βασίζεται καθαρά στο συγκινησιακό εις βάρος του ορθολογισμού.

Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Το μέλλον θα το πει.

Εν τω μεταξύ, τα αφεντικά, οι γνήσιες οικονομικές ατμομηχανές της χώρας, θεωρούνται ληστές από τους ίδιους τους υπαλλήλους τους !

Το αποκορύφωμα !

Κι άλλη "Bread Line", Νέα Υόρκη, 1932. Photo via: http://history1900s.about.com/library/photos/blygd49.htm

Το να βλέπει κανείς μακριά, να στοχεύει ψηλά, να τολμά να απογειώνεται, όπως κάνουν τα αφεντικά, είναι δυστυχώς ταυτόσημο με το να βρίσκει το μπελά του από αυτούς που σέρνονται, τρέμουν και μυξοκλαίνε.

Από το : Ouvriers-voyous, patrons opprimés !

© Μετάφραση : L’Enfant de la Haute Mer

Δείτε και : A Photo Essay on the Great Depression

Και τώρα :

“THE TAKΕ”

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Μετά την οικονομική κρίση του 2001, τριάντα άνεργοι εργάτες στα προάστεια του Buenos Aires καταλαμβάνουν το εργοστάσιό τους, που είχε εγκαταλειφθεί από τα αφεντικά και αρνούνται να το εγκαταλείψουν. Ζητάνε το δικαίωμα να ξαναβάλουν μπρος τις μηχανές και να ξαναρχίσουν δουλειά….

Ας μην ξεχνάμε : Τη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 η έννοια της εργασίας ήταν αντικείμενο αμφισβήτησης ….. Σήμερα είναι η ‘ύψιστη’ αξία … Πόσα και πόσα έχουν θαφτεί .. και πόσα ακόμη έχουν σειρά !

Δείτε 1 ώρα και 27 λεπτά ντοκυμανταίρ, του Avi Lewis και της Naomi Klein, συμπαραγωγή του National Film Board of Canada

♦ Παραμένουμε ψύχραιμοι και δεν υποκύπτουμε στη μαζική υστερία.

♦ Εστιάζουμε στα πραγματικά μας προβλήματα και στις αναλογίες που τους αντιστοιχούν.

♦ UPDATE  : Το κόλπο των χοίρων , (3 Μαϊου 2009)

♦ Δείτε ακόμη τον πίνακα: “Τα blog και η γρίππη”, από το Grippe A(H1N1): du buzz à l’oubli programmé

-

“PIGS REVISITED” : Διαβάστε ΕΔΩ τη συνέχεια.

της Alison Katz

Πηγή του χάρτη: Άτλαντας αποθέσεων καισίου 137 στην Ευρώπη έπειτα από το ατύχημα στο Tchernobyl, έκθεση EUR 16733, γραφείο δημοσιευμάτων της ευρωπαϊκής κοινότητας, Λουξεμβούργο, 1996. Από το L’empreinte de Tchernobyl (το ίχνος του Τσερνομπίλ) (Ανοίξτε για να μεγαλώσετε το χάρτη και δείτε τι έγινε και στην Ελλάδα, 100% μεγέθυνση)

Εδώ και 50 χρόνια επικίνδυνες συγκεντρώσεις των ραδιονουκλιδίων(*) έχουν συσσωρευτεί στη γη, τον αέρα και το νερό από τις δοκιμές όπλων και τα πυρηνικά ατυχήματα. Επιπλέον, σοβαρές μελέτες των αποτελεσμάτων της ακτινοβολίας στην υγεία έχουν συγκαλυφθεί – ειδικά από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας.

Τον Ιούνιο του 2007 ο Gregory Hartl, εκπρόσωπος της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (WHO) για τη Bιώσιμη Qνάπτυξη και τo Υγιές Περιβάλλον, υποστήριξε ότι τα πρακτικά της Διεθνούς Διάσκεψης που διοργανώθηκε στη Γενεύη το 1995 για τις συνέπειες της καταστροφής του Τσέρνομπιλ στην υγεία , ήταν σωστά δημοσιευμένα. Αυτό δεν ίσχυε. Και ούτε ποτέ δημοσιέυτηκαν τα πρακτικά της διάσκεψης του Κίεβου το 2001. Όταν μερικούς μήνες αργότερα η WHO προκλήθηκε από δημοσιογράφους, επανέλαβε τον ισχυρισμό, παραπέμποντας σε μια συλλογή περιλήψεων για τη διάσκεψη του Κίεβου και μόνο σε 12 άρθρα (από τις εκατοντάδες) που υποβλήθηκαν στη διάσκεψη της Γενεύης.

χωρίς λόγια-1

Από τις 26 Απριλίου 2007 (την 21^η επέτειο του Τσέρνομπιλ), μια μεγάλη αφίσσα ενημέρωνε κάθε μέρα τους υπαλλήλους της WHO, ότι ένα εκατομμύριο παιδιά στην περιοχή γύρω από το Τσέρνομπιλ έχουν ακτινοβοληθεί και είναι άρρωστα. Η ανεξάρτητη WHO, η ομάδα που οργάνωνε τη δράση, κατηγορεί τη WHO για συγκάλυψη των συνεπειών της καταστροφής στην υγεία, και την παράλειψη να βοηθηθούν οι πληθυσμοί που βρίσκονται σε κίνδυνο.

Η WHO, επιμένουν, πρέπει να βάλει τέρμα στη συμφωνία που έγινε το 1959 και η οποία τη δεσμεύει με τη Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (IAEA), εμποδίζοντάς την να αρχίσει ένα οποιοδήποτε πρόγραμμα ή μια δραστηριότητα στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας χωρίς προηγουμένως να συμβουλεύεται το IAEA, «ώστε να ρυθμίζει τα θέματα κατόπιν αμοιβαίας συμφωνίας» (άρθρο 1, σημείο 2).

Η ανεξαρτησία από το IAEA θα επέτρεπε στη WHO να πραγματοποιήσει μια σοβαρή, επιστημονική αξιολόγηση της καταστροφής και να παράσχει την κατάλληλη υγειονομική περίθαλψη στους μολυσμένους ανθρώπους. Για το σκοπό αυτό προετοιμάζεται ένα ψήφισμα για τη Σύνοδο Παγκόσμιας Υγείας, για τον Μάιο του 2008 και έχει προωθηθεί μια Έκκληση από τους Επαγγελματίες της Υγείας.

Βιομηχανικό και στρατιωτικό λόμπι

Σύμφωνα με το καταστατικό του, το IAEA (μια επιτροπή του ΟΗΕ που αναφέρεται στο Συμβούλιο Ασφαλείας) εξουσιοδοτείται «να επιταχύνει και να διευρύνει τη συμβολή της ατομικής ενέργειας στην ειρήνη, την υγεία και την ευημερία σε όλο τον κόσμο». Είναι στην πραγματικότητα ένα λόμπι, βιομηχανικό και στρατιωτικό, το οποίο δεν θα έπρεπε να διαδραματίζει κανέναν ρόλο στη χάραξη πολιτικής ή στην έρευνα στον τομέα της δημόσιας υγείας.

χωρίς λόγια-2

Το IAEA έχει ασκήσει βέτο στις διασκέψεις που προγραμματίζονται από την WHO για θέματα ‘ραδιενέργειας και υγείας’ και, για το λόγο αυτό, η WHO έχει επικυρώσει τις τραγελαφικές στατιστικές του πυρηνικού λόμπι όσον αφορά τη θνησιμότητα και τη νοσηρότητα σχετικά με το ατύχημα του Τσέρνομπιλ – 56 νεκροί και 4.000 καρκίνοι θυρεοειδή. Η άρνηση της ασθένειας υπονοεί αναπόφευκτα και την άρνηση της υγειονομικής περίθαλψης. Εννέα εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στις περιοχές με τα πολύ υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας για 21 χρόνια τώρα · αυτοί οι πληθυσμοί δεν έχουν καμία άλλη επιλογή, παρά να καταναλώνουν τα μολυσμένα τρόφιμα, με καταστροφικά αποτελέσματα για την υγεία τους.

Για το πυρηνικό λόμπι, οποιαδήποτε έρευνα που δείχνει τη ζημιά από την ιονίζουσα ακτινοβολία, αντιπροσωπεύει μια εμπορική απειλή που πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποτραπεί. Η έρευνα για τη ζημιά στο ανθρώπινο γονιδίωμα (μια από τις σοβαρότερες συνέπειες της μόλυνσης) δεν αποτέλεσε μέρος του διεθνούς προγράμματος που ζήτησαν από την WHO το 1991 οι υπουργοί υγείας της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Αντ’αυτού, ερευνητική προτεραιότητα έγινε η οδοντική τερηδόνα. Και παρ’όλο που αυτές οι χώρες είχαν απευθύνει το ερευνητικό αίτημά τους στην WHO, ήταν το IAEA που έστησε το πρόγραμμα.

Αυτή η σύγκρουση συμφερόντων είναι ήδη μοιραία για τις εκατοντάδες χιλιάδες των ανθρώπων σύμφωνα με τις μελέτες ανεξάρτητων επιστημόνων και θεσμών. Και το μέγιστο άγος της ασθένειας και του θανάτου δεν έχει ακόμη επέλθει – με δεδομένες τις μεγάλες περιόδους λανθάνουσας κατάστασης, την αυξανόμενη συγκέντρωση των ραδιονουκλιδίων στα εσωτερικά όργανα από την κατανάλωση τροφίμων που μεγαλώνουν στα μολυσμένα χώματα, και τη ζημιά στο ανθρώπινο γονιδίωμα για πάρα πολλές γενεές.

Οι εκατοντάδες των επιδημιολογικών μελετών στην Ουκρανία, τη Λευκορωσία και τη Ρωσική Ομοσπονδία έχουν αποφανθεί ότι έχει υπάρξει μια σημαντική άνοδος σε όλους τους τύπους καρκίνου που προκαλεί χιλιάδες θανάτους, μια αύξηση στη νηπιακή και την περιγενετική θνησιμότητα, ένας μεγάλος αριθμός αυτόματων αποβολών, ένας αυξανόμενος αριθμός παραμορφώσεων και γενετικών ανωμαλιών, διαταραχή και καθυστέρηση της διανοητικής ανάπτυξης, νευροψυχολογικές ασθένειες, τύφλωση, και ασθένειες των αναπνευστικών, καρδιαγγειακών, γαστροεντερικών, ουρογεννητικών και ενδοκρινών συστημάτων.

Αλλά ποιος θα τους πιστέψει; Τέσσερις μήνες μετά το ατύχημα, ο Morris Rosen, ο διευθυντής πυρηνικής ασφάλειας του IAEA, είπε: «Ακόμα κι αν γινόταν ένα ατύχημα αυτού του τύπου κάθε χρόνο, και πάλι θα θεωρούσα την πυρηνική ενέργεια ως πολύτιμη πηγή ενέργειας». Η δημόσια πληροφόρηση για τις πραγματικές συνέπειες του Τσέρνομπιλ στην υγεία, θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τη συζήτηση για τις πυρηνικές επιλογές. Και αυτός είναι ο λόγος που η WHO φοβάται τα παιδιά του Τσέρνομπιλ.

χωρίς λόγια-3

Ισχυρότερο από το λόμπι του καπνού

Για δεκαετίες τα λόμπι του καπνού, των αγροχημικών και των πετροχημικών, έχουν βάλει εμπόδια στην εφαρμογή εκείνων των μέτρων υπέρ της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος που θα παρεμπόδιζαν τα κέρδη τους. Αλλά το πυρηνικό λόμπι είναι ασύγκριτα ισχυρότερο από οποιοιδήποτε από αυτά, δεδομένου ότι περιλαμβάνει τις κυβερνήσεις των πυρηνικών κρατών, τα σημαντικότερα των οποίων είναι, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, αλλά και ισχυρές δια-κυβερνητικές οργανώσεις. Η παραπληροφόρηση που προέρχεται από τα βιομηχανικά και στρατιωτικά λόμπι είναι συντριπτική – και συμπεριλαμβάνει, σε επικίνδυνο βαθμό, την κρατική εξουσία.

Επιπλέον, η διαφθορά της επιστήμης αφορά επίσης τους ακαδημαϊκούς θεσμούς με το μεγαλύτερο κύρος οι οποίοι, όπως ανέφερε το εισαγωγικό άρθρο του The Lancet , «έχουν γίνει επιχειρήσεις με δικό τους δίκαιο, που επιδιώκουν να εμπορευματοποιήσουν εις όφελός τους τις ερευνητικές ανακαλύψεις και όχι να διατηρήσουν τον ανεξάρτητο ακαδημαϊκό ρόλο τους». Όλες οι θεωρημένες μελέτες, στις οποίες παραπέμπουν για στοιχεία σχετικά με την ασφάλεια των πυρηνικών δραστηριοτήτων, όλες πάρα πολύ συχνά προέρχονται ή χρηματοδοτούνται από το πυρηνικό λόμπι.

Η συντεχνιακή επιστήμη, μέσω της άρνησης, της συγκάλυψης και του ψέματος, μας έχει φέρει στο χείλος της αυτοκαταστροφής σε σχέση με την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου. Άρα, πώς μπορούμε να βλέπουμε την συντεχνιακή επιστήμη σε σχέση με την πυρηνική ενέργεια; Ενώ οι εκπομπές οι υπεύθυνες για την αλλαγή του κλίματος υπόκεινται (θεωρητικά) σε έλεγχο, η πυρηνική τεχνολογία και τα απόβλητά της δεν υπόκεινται, και οι συνέπειές της, ακόμα κι αν οι πυρηνικές δραστηριότητες έπαυαν αύριο, θα έχουν επιπτώσεις στη ζωή στη γη για χιλιετίες.

Η «επιστήμη» που παρέχει την πληροφόρηση για την διαμάχη για τα πυρηνικά γενικά, και ειδικά για την καταστροφή του Τσέρνομπιλ, είναι συντεχνιακή επιστήμη, στην οποία η βιομηχανία είναι δικαστής και κριτική επιτροπή, και αυτή κρίνει τις συνέπειες των δραστηριοτήτων της για την υγεία. Ολόκληρο το οικοδόμημα των πυρηνικών, κυβερνητικών, ρυθμιστικών, στρατιωτικών, βιομηχανικών, επιστημονικών, ερευνητικών και διακυβερνητικών θεσμών, συμπεριλαμβανομένης και της EURATOM αλλά και μερικών επιτροπών του Ο.Η.Ε., είναι μια ευτυχής αιμομικτική οικογένεια.

Το μνημείο προς τιμήν όσων προσπάθησαν να σβήσουν τον πυρηνικό σταθμό 4 αμέσως μετά το ατύχημα. Πολλοί πέθαναν: μερικοί την ίδια χρονιά, το 1986, οι άλλοι, λίγο αργότερα

Ψευδο-επιστήμη

Οι «ρωγμές» σε αυτήν την ψευδο-επιστήμη κυμαίνονται από τις κατάφωρες και παράλογα βλακώδεις μέχρι τις λεπτεπίλεπτες και ανέντιμες, όπως παρουσιάζονται από τον εμπειρογνώμονα Chris Busby, τον δημοσιογράφο Wladimir Tchertkoff, καθώς επίσης και το Μόνιμο Δικαστήριο του Λαού.

Η πρώτη κατηγορία «ρωγμών» περιλαμβάνει:

την παραποίηση και την υποβάθμιση των στοιχείων

την πλημμελή μέτρηση της έκθεσης, της ανίχνευσης του καρκίνου και της διερεύνησης της σχέσης μεταξύ των δύο

τις επιθέσεις εναντίον των ανεξάρτητων ερευνητών και των θεσμών τους

την λογοκρισία των μελετών που αποκαλύπτουν ανεπιθύμητα αποτελέσματα, με αποτέλεσμα να απορρίπτονται χιλιάδες αμετάφραστες μελέτες από τις τρεις πιό επιβαρημένες χώρες- και,

τον αποκλεισμό από την ατζέντα των συνεδρίων ολόκληρων επιστημονικών περιοχών (όπως οι επιπτώσεις στην υγεία της χρόνιας, χαμηλής δόσης, εσωτερικής ακτινοβολίας, που ευθύνονται σχεδόν για όλη τη μόλυνση των πληθυσμών γύρω από το Τσέρνομπιλ).

Η δεύτερη κατηγορία «ρωγμών» περιλαμβάνει τις δωδεκάδες των λαθροχειριών στα στοιχεία, μεταξύ των οποίων :

τον υπολογισμό των μέσων όρων έκθεσης, με σύνολο αναφοράς ολόκληρους πληθυσμούς και ηθελημένη παραγνώριση των τοπικών πηγών συγκεντρωμένης μόλυνσης

την ολοκλήρωση των μελετών με ορίζοντα 10ετάις, ώστε να αποκλείεται η μελέτη της μακροπρόθεσμης νοσηρότητας και τη θνησιμότητας

τον ορισμό της πενταετούς επιβίωσης ως «θεραπείας», εξετάζοντας μόνο τον καρκίνο, όσους είναι ακόμα ζωντανοί και τις τρεις πιό μολυσμένες χώρες

τον ισχυρισμό ότι μειώνονται οι καρκίνοι της παιδικής ηλικίας όταν, στην πραγματικότητα τα παιδιά γίνουν ενήλικοι με καρκίνο και επομένως δεν εμφανίζονται πλέον στην βάση δεδομένων για παιδιά.

Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου, η επίπτωση του καρκίνου (όλων των ειδών) στις ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 55% μεταξύ 1950 και 1995 οι τάσεις στην Ευρώπη και άλλα βιομηχανοποιημένα κράτη είναι παρόμοιες. Οι άσχετοι με το κάπνισμα καρκίνοι είναι υπεύθυνοι για το 75% περίπου της γενικής αυξημένης επίπτωσης του καρκίνου από το 1950, και δεν μπορούν να εξηγηθούν ούτε από την καλύτερη διάγνωση ούτε από τη γήρανση. Η επίπτωση του καρκίνου αυξάνεται παράλληλα με το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν και την εκβιομηχάνιση, αλλά η προφανής εξήγηση για αυτό το φαινόμενο -περιβαλλοντική ρύπανση, χημική και ραδιενεργή – παραβλέπεται. Διεστραμμένα, τα θύματα κατηγορούνται για τον τρόπο ζωής τους.

Το δάσος 'ανακατέλαβε' την πόλη

Η συνενοχή της ακαδημαϊκής κοινότητας

Η επιδημία του καρκίνου πλήττει ήδη τα πιο προνομιακά και οργανωμένα κομμάτια της κοινωνίας, τα οποία απαιτούν σοβαρές επιστημονικές εξηγήσεις και πραγματική αρχική πρόληψη, πράγμα που σημαίνει δράσεις στις πρωταρχικές αιτίες – χημική και ραδιενεργός ρύπανση – και όχι εξετάσεις για την έγκαιρη ανίχνευση της ασθένειας, η οποία είναι δευτεροβάθμια πρόληψη. Οι ενώσεις των ασθενών απαιτούν ένα μποϊκοτάρισμα των ισχυρών φιλανθρωπικών οργανώσεων κατά του καρκίνου, που συνδέονται άμεσα με ιατρικούς εξοπλισμούς και βιομηχανίες φαρμάκων δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ τα θύματα του καρκίνου προσπαθούν να φέρουν στη δικαιοσύνη εκείνους που είναι υπεύθυνοι για τη συγκάλυψη.

Η εμπορευματοποίηση της επιστήμης και η στενή σχέση μεταξύ της βιομηχανίας και των ακαδημαϊκών οργάνων θα έπρεπε να είναι στο κέντρο των προβληματισμών της WHO. Κατά την εκλογή της στη θέση του Γενικού Διευθυντή, η Margaret Chan ανέφερε την τεχνική αυθεντία ως το κύριο πλεονέκτημα της WHO. «Μπορούμε να είμαστε απολύτως επιτακτικοί στην καθοδήγησή μας,» είπε. Στο θέμα «ακτινοβολία και υγεία», θα ήταν ακριβέστερο να έλεγε ότι το IAEA (που δεν έχει καμία αρμοδιότητα για τη δημόσια υγεία) είναι απολύτως επιτακτικό στην καθοδήγηση της WHO.

Μπορούμε άραγε να βασιστούμε στο ότι τα κράτη μέλη της WHO θα λάβουν μέτρα; Στο εισαγωγικό άρθρο του Lancet σημειώνεται: «Οι κυβερνήσεις, εθνικά και περιφερειακά, έχουν αποτύχει απολύτως να βάλουν τους ανθρώπους τους πριν από τα κέρδη». Χρειαζόμαστε σοβαρή, ανεξάρτητη έρευνα για τις συνέπειες των πολιτικών και στρατιωτικών πυρηνικών δραστηριοτήτων στην υγεία, και ανεμπόδιστη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων της.

Σημ.:

(*)-Ραδιονουκλίδια. Πρόκειται για ασταθή ραδιενεργά κατάλοιπα, θραύσματα, πυρηνικών διασπάσεων (ευγενική προσφορά του βz).

1.- Το άρθρο είναι από την αγγλόφωνη έκδοση της Le Monde Diplomatique, Απριλίου 2008. Ανοίξτε το για να δείτε και τις πολύ διαφωτιστικές παραπομπές που περιέχει.

2.- Περισσότερες φωτογραφίες, αργότερα ίσως.

© Μετάφραση : L’Enfant de la Haute Mer

Δείτε ακόμη :

1.- Τα ταξίδια στην περιοχή της σούπερ μηχανόβιας Elena στο blog της.

2.- My trip to Chernobyl: the pictures

3.- Το blog Chernobyl 2008

4.- Το Chernobyl: a Story in Pictures

5.- Το Chernobyl in pictures

6. Το English Яussia

UPDATE ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ:

Α.- Η ανάρτηση ενημερώθηκε με τρείς αναρτήσεις, που είχε την καλωσύνη να στείλει η Cynical, και παρατίθενται χρονολογικά (από την παλαιότερη, στην πιο πρόσφατη):

1.- Η …ΠΥΡΗΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΣ ΧΩΡΑΣ (8 Μαϊου 2008),

2.- Έμπαινε …Γιούτσο! (21 Μαϊου 2008), και

3.- Η Ακαδημία Αθηνών και τα Πράσινα Πυρηνικά (29 Ιανουαρίου 2009).

Β.- Επίσης, τo 2005 ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, το Αντιπυρηνικό Παρατηρητήριο Μεσογείου, μία νέα Μη Κυβερνητική Οργάνωση με έδρα τη Ρόδο. Δείτε εδώ τη σελίδα του και διαβάστε τον απολογισμό του Παρατηρητηρίου για το 2008-Προγραμματισμό για το 2009.

Δεύτερο μέρος

Κατά τη γνώμη σας, η διολίσθηση από το Κοινωνικό Κράτος στο Σωφρονιστικό Κράτος και η θεωρία της «ανοχής μηδέν» επεκτείνονται στην Ευρώπη. Τι σας επιτρέπει να το λέτε με τόση βεβαιότητα ;

Σε όλες σχεδόν τις Ευρωπαϊκές χώρες καταγράφεται μια κατακόρυφη άνοδος του αριθμού των φυλακισμένων, μεταξύ των οποίων κυριαρχούν οι άνεργοι, οι άνθρωποι της επισφάλειας και οι αλλοδαποί, καθώς και μία ξεκάθαρη σκλήρυνση των σωφρονιστικών πολιτικών, που προσανατολίζονται πλέον πιο ανοιχτά προς την ‘κοινωνική άμυνα’ εις βάρος της επανένταξης, κι ακόμη καταγράφεται μια γενίκευση της προσφυγής στην ποινικοποίηση με σκοπό την καταστολή των ανεπιθύμητων αποτελεσμάτων της έντασης της μισθολογικής επισφάλειας.

Δεν πρόκειται όμως παρά για τους μηχανισμούς της βοήθειας στους πιο στερημένους, που όμως ανασυντίθενται τώρα σύμφωνα με μια επιτηρητική και σωφρονιστική λογική. Παντού απλώνεται μια αντεγκληματική ρητορική άκαμπτη και απλοϊκή μιας άλλης εποχής, που μας την παρουσιάζουν ως εύκαμπτη και νέα, μόνο και μόνο επειδή έρχεται από την Αμερική, και κυρίως από τη Νέα Υόρκη, τη Μέκκα της θρησκείας της ασφάλειας.

O Loïc Wacquant στο πεδίο

Στη Γαλλία, η ασφάλεια έχει προαχθεί σε κυβερνητική προτεραιότητα, αφού προηγουμένως «σοβαντίστηκε» ως αποκλειστικά σωματική (ή αντεγκληματική) ασφάλεια, αυθαίρετα διαχωρισμένη από τη μισθολογική, κοινωνική, ιατρική ή εκπαιδευτική ασφάλεια. Αυτή η θεματολογία προέρχεται απ’ευθείας από τους αμερικανικούς νεο-συντηρητικούς θεσμούς, οι οποίοι εξήχθησαν προς τη Μεγάλη Βρετανία, το ευρωπαϊκό εργαστήρι εγκλιματισμού, ενώ οι δημοσιογράφοι, οι αξιωματούχοι και οι πανεπιστημιακοί συνδράμουν στη διάδοσή της. Παραδόξως, οι αριστερές κυβερνήσεις, ζητάνε ακόμη περισσότερο σωφρονισμό απ’όσο οι δεξιές, αφού, καθώς προσηλυτίστηκαν στην νεοφιλελεύθερη οπτική στο οικονομικό και το κοινωνικό πεδίο, βρέθηκαν με έλλειμμα νομιμοποίησης. Υπογραμμίζουν το δικαίωμα στην ασφάλεια, με τόσο μεγαλύτερη ζέση, όσο πιο ανίκανοι είναι να εξασφαλίσουν το δικαίωμα στην εργασία : στο ζήτημα αυτό μας παρακαλάνε να συμφωνήσουμε ότι «το κράτος δεν μπορεί να κάνει τα πάντα» ….

Παραμένει όμως γεγονός ότι η βία στις λαϊκές συνοικίες και ιδιαίτερα η βία των νέων αυξάνεται τα τελευταία χρόνια …

Πρώτα απ’όλα πρέπει να κατεβούν πάρα πολύ οι τόνοι αυτής της ρητορικής του πανικού που ακούμε σήμερα για το θέμα αυτό και να αναρωτηθούμε από πού προέρχεται αυτή η βία. Δεν έχει όλη η βία πολιτικό χαρακτήρα, είναι όμως ξεκάθαρο ότι ένας αριθμός συλλογικών δράσεων εκφράζουν την αμφισβήτηση μιας εξουσίας της οποίας οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν την νομιμοποίηση, αφού δεν έχει να προτείνει παρά έναν μπλοκαρισμένο ορίζοντα, τενεκεδένια stages, ‘κλούβια’ απασχόληση και ηθική και υλική μιζέρια στην καθημερινότητα. Η υποτιθέμενη αστική βία, η βία δηλαδή που αμφισβητεί την κρατική εξουσία, μπορεί να αναλυθεί ως ένα σημάδι δημοκρατίας : σημάδι ότι οι νέοι δεν αφήνονται να συντριβούν από τον Μολώχ της απαξιωμένης αγοράς εργασίας. Όταν εξεγείρονται ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα, οι νέοι αυτοί στέλνουν ένα μήνυμα στους εκπροσώπους του κράτους. Αυτοί όμως βιάζονται να απο-πολιτικοποιήσουν το μήνυμα, γιατί δεν έχουν άλλα εργαλεία για να το αντιμετωπίσουν, δηλαδή δεν έχουν μια διαφορετική οικονομική πολιτική —για να μη μιλήσουμε γι’αυτήν την κακόφωνη γραφειοκρατία που αποκαλείται δημοτική πολιτική.

Οι εφαρμοζόμενες σήμερα πολιτικές αντιμετώπισης της παραβατικότητας, όπως εκθειάζονται από την κυβέρνηση, δεν έχουν λοιπόν, κατά τη γνώμη σας, καμία χρησιμότητα ;

Πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια εξαπάτησης, το να μας κάνουν δηλαδή να πιστέψουμε ότι μπορούν να κάνουν την παραβατικότητα να υποχωρήσει -κι ακόμη περισσότερο, τις περίφημες πράξεις ωμής βίας- με τη χρήση του αστυνομικού και σωφρονιστικού μηχανισμού. Αφού, σε όλες τις δημοκρατικές χώρες, ένα απειροελάχιστο μόνο ποσοστό της παραβατικότητας φτάνει στη δικαιοσύνη (στις ΗΠΑ, μόλις το 4% των κάθε είδους επιθέσεων κατά προσώπων αντιμετωπίζονται με επιτυχία από το δικαστικό σύστημα). Για να υπάρξει ένα έλάχιστο έστω αποτέλεσμα, θα έπρεπε λοιπόν να υπερ-αναπτύξουμε τους μηχανισμούς σε αφάνταστες αναλογίες.

Επιπλέον, όσο γενικεύουμε την προσφυγή στους κατασταλτικούς μηχανισμούς, τόσο ελαχιστοποιούμε τα αποτελέσματά τους ως προς τον στιγματισμό και την δυνατότητα αποτροπής.

Τέλος, η «αστυνομοκρατία» στις περιθωριακές συνοικίες, μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, προσφέροντας εύφορο έδαφος για μια κουλτούρα αντίστασης κατά της αρχής.

Όσο για τη φυλακή, αποσταθεροποιεί άσκημα τις οικογένειες και τις φτωχές ζώνες που τη υφίστανται : είναι μια λαμπρή φάμπρικα επισφάλειας από μόνη της. Και εν τέλει, η προγραμματισμένη αποτυχία της σωφρονιστικής διαχείρισης της μιζέριας θα χρησιμεύει ως δικαιολογία …. για την επ’άπειρον επέκτασή της.

Όμως, εδώ είναι ο ‘κόμπος’, η επιδιωκόμενη χρησιμότητα των κατασταλτικών πολιτικών, δεν είναι ούτε αντεγκληματική, ούτε σωφρονιστική : είναι μονάχα εκλογική. Προσπαθεί να σαγηνεύσει τα αυταρχικά τμήματα του εκλογικού σώματος, παρέχοντας διαβεβαιώσεις, σε συμβολικό επίπεδο, για τον ρόλο του κράτους ως εγγυητή της τάξης.

Και δεν είναι τυχαίο που η «στροφή προς την ασφάλεια» της κυβέρνησης Jospin επιταχύνθηκε ξαφνικά τον περασμένο Δεκέμβριο, τη στιγμή ακριβώς που η διάσπαση του Εθνικού Μετώπου απελευθέρωνε ένα κομμάτι εκλογικού σώματος, το οποίο ο Jospin θα μπορούσε ενδεχομένως να προσελκύσει …

Υπάρχει εναλλακτική σ’αυτή την αυξανόμενη ποινικοποίηση ;

Ναι, αυτό δείχνει η συγκριτική κοινωνιολογία και η τρέχουσα εμπειρία σε γειτονικές χώρες όπως η Γερμανία, η Αυστρία ή η Φινλανδία. Αλλά για να το αντιληφθούμε, θα πρέπει να απορρίψουμε τον διαχωρισμό ανάμεσα στο οικονομικό και το κοινωνικό, όπως και ανάμεσα το ατομικό και το κοινωνικό, τους διαχωρισμούς που αποτελούν τη βάση της νεοφιλελεύθερης σκέψης. Όσο ξεκινάμε από την ψευδή διχοτομία ανάμεσα στις ατομικές συμπεριφορές και τα κοινωνικά αίτια (ζήτημα που ο Lionel Jospin το ‘πασάλειψε’ σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στην Le Monde, και το κατάταξε στις «κοινωνιολογικές δικαιολογίες», έναν όρο φετίχ των διανοούμενων που ξεπουλήθηκαν στα think tanks της νέας αγγλο-αμερικάνικης δεξιάς), αυτό θα σημαίνει πως θα εγκλωβιζόμαστε σ’ένα αδιέξοδο που οδηγεί κατευθείαν σε μία σωφρονιστική κλιμάκωση δίχως τέλος. Πρέπει εν συνεχεία να αναγνωρίσουμε τις πραγματικές αιτίες των φαινομένων αυτών : την εργασία που υποσκάπτεται από την ανεργία και τη διάχυτη ανασφάλεια που γεννάει η γενίκευση της μισθολογικής επισφαλείς. Λέμε πολλά για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς — όρος αδόκιμος, αφού εξ ορισμού δεν πρόκειται μετανάστες !! — αλλά μιλάμε ελάχιστα για τη δεύτερη γενιά της μαζικής ανεργίας.

Και μένουμε έκπληκτοι, όταν διαπιστώνουμε ότι ενώ η Ευρώπη σήμερα διοικείται από σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, κανένας δεν ασχολείται σοβαρά με το ζήτημα της κοινωνικής Ευρώπης. Αυτό είναι μια τρανταχτή απόδειξη για τον βαθμό της διανοητικής αποικιοποίησης των ευρωπαϊκών ελίτ από την νεοφιλελεύθερη ιδεολογία του ατομικισμού και της εμπορευματοποίησης.–

Τέλος

© Μετάφραση : L’Enfant de la Haute Mer

Loïc Wacquant

Τη συνέντευξη πήραν η Cécile Prieur και η Marie-Pierre Subtil, για την εφημερίδα Le Monde, της Τρίτης 7/12/1999.

Υποστηρίζετε ότι μέσα σε δύο δεκαετίες, οι ΗΠΑ έπεσαν από την κοινωνική αντιμετώπιση της φτώχειας στην ποινική αντιμετώπισή της. Πώς φτάσατε να το διερευνήσετε αυτό;

Κάνοντας μία εθνογραφική έρευνα στο μαύρο γκέτο του Σικάγο, διαπίστωσα μέχρι ποιού σημείου οι σωφρονιστικοί θεσμοί είναι πανταχού παρόντες στη βάση της κοινωνικής δομής των ΗΠΑ. Οι περισσότεροι νέοι της γειτονιάς όπου διεξήγαγα τις παρατηρήσεις μου είχαν κάνει φυλακή, ενώ κάθε φορά που κάποιος από αυτούς εξαφανιζόταν, οι άλλοι πολύ φυσικά υπέθεταν, ότι είχε προσγειωθεί πίσω από τα κάγκελα ! Όταν ο Κλίντον κατάργησε την κοινωνική βοήθεια το 1996, για να την αντικαταστήσει με ένα πρόγραμμα καταναγκαστικής εργασίας, έγινε σαφές ότι η διάλυση του διχτιού κοινωνικής προστασίας και το ταυτόχρονο ξεδίπλωμα ενός αστυνομικού και σωφρονιστικού διχτιού, με όλο και πιο μικρά ‘μάτια’ , απαντούσε σε ένα και τον ίδιο στόχο : την ποινικοποίηση της μιζέριας, με σκοπό να στεριώσει το νέο καθεστώς της επισφαλούς και υπο-αμειβόμενης εργασίας. Η μετάβαση από το Κράτος Πρόνοιας στο Κράτος-Κρατητήριο δεν αφορά όλους τους Αμερικανούς : στοχεύει τους ανεπιθύμητους, τους αχρείαστους και τους ανυπότακτους στην οικονομική και ηθική τάξη πραγμάτων που εγκαθίσταται, ύστερα από την εγκατάλειψη της φορντιστικής-κεϋνσιανής κοινωνικής συμφωνίας και ύστερα από την κρίση του γκέτο, δηλαδή το μαύρο υπο-προλεταριάτο των μεγάλων πόλεων, τα παροπλισμένα κομμάτια της εργατικής τάξης, και όλους εκείνους που αρνούνται τις μίζερες δουλειές και στρέφονται προς την παρα-οικονομία του δρόμου, της οποίας η κινητήρια δύναμη είναι το εμπόριο των ναρκωτικών.

Πώς εξελίχθηκε η ποινική και σωφρονιστική πολιτική των ΗΠΑ σ’αυτή την περίοδο ;

Την επαύριο της εξέγερσης στις φυλακές Attica πριν 25 χρόνια (9 Σεπτεμβρίου του 1971, με πάνω από 35 νεκρούς, εκ των οποίων δέκα σωφρονιστικοί υπάλληλοι, για λεπτομέρειες εδώ, σ.τ.μ.), η περί τα ποινικά συζήτηση στις ΗΠΑ, περιστράφηκε γύρω από τον «απο-εγκλεισμό» και τις ποινές υποκατάστασης · ο αριθμός των εγκλείστων μειωνόταν. Δέκα χρόνια αργότερα, ενάντια σε κάθε προσδοκία, ο αριθμός των φυλακισμένων εκτινάχθηκε από 380.000 σε 780.000 κρατούμενους. Σήμερα (ενν. 1999, σ.τ.μ.) πλησιάζει τα 2.000.000 κρατούμενους, και κανένας δεν ξέρει από δω και πέρα πώς μπορεί να σταματήσει αυτή η κολασμένη φάμπρικα εγκλεισμών. Με 700 κρατούμενους ανά 100.000 κατοίκους –δηλαδή έξη έως δώδεκα φορές παραπάνω απ’όσο στις ευρωπαϊκές χώρες- οι ΗΠΑ είναι ο δεύτερος «ανθρωποφύλακας» στον κόσμο, ακριβώς πίσω από τη Ρωσία. Αυτό το ονομάζω ‘κατακόρυφη επέκταση’ του συστήματος, που είναι χωρίς ιστορικό προηγούμενο, σε μια περίοδο, που η εγκληματικότητα δεν άλλαξε κλίμακα. Προσθέστε σ’αυτό και την ‘οριζόντια επέκταση’, αφού οι πληθυσμοί που βρίσκονται στα χέρια της δικαιοσύνης, αλλά ‘εκτός των τειχών’ της φυλακής (καταδικασμένοι σε ποινές με αναστολή, ή αποφυλακιζόμενοι υπό όρους) αυξάνονται εξ ίσου γρήγορα. Συνολικά, 6.000.000 Αμερικανοί βρίσκονται υπό επιτήρηση, δηλαδή το 5% των ενηλίκων, και επίσης το 10% των μαύρων και για τους νέους, ένας νέος μαύρος στους τρεις.

Για να αναπτυχθεί αυτό το τερατώδες σωφρονιστικό κράτος, χρειάστηκαν μέσα : η Αμερική συμπίεσε τα δημόσια έξοδα στον τομέα της υγείας, της κοινωνικής μέριμνας και της παιδείας και παράλληλα, αύξησε το σωφρονιστικό προσωπικό, τις πιστώσεις της αστυνομίας και των φυλακών. Σκεφθείτε, ότι υπό τον Ρήγκαν και τον Μπους (πατέρα), ο κωδικός «φυλακές» αυξήθηκε τρείς φορές πιο γρήγορα από τις στρατιωτικές δαπάνες !

Θεωρείτε ότι συνδέεται η ανάπτυξη του νεο-φιλελευθερισμού με την ποινικοποίηση της κοινωνίας ;

Το ότι η Μ. Βρετανία έχει αυτή τη στιγμή την πιο απορρυθμισμένη αγορά εργασίας, και ταυτόχρονα την μεγαλύτερη αύξηση κρατουμένων (+50% στα πέντε τελευταία χρόνια) από οποιαδήποτε από τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες και μαζί την πιο προωθημένη ιδιωτικοποίηση του σωφρονιστικού συστήματος δεν είναι βέβαια σύμπτωση. Και πρώτα-πρώτα, το εκτεταμένο σωφρονιστικό κράτος μοιάζει αντιφατικό με τη συρρίκνωση του κράτους που διαλαλεί ο φιλελευθερισμός · στην πραγματικότητα όμως, «φιλελευθεροποίηση» της οικονομίας και ποινικοποίηση της επισφάλειας πάνε χέρι-χέρι, η μία ενισχύει την άλλη. Έτσι εγκαθιδρύεται, μπροστά στα μάτια μας, μία νέα πολιτική μορφή, ένα κράτος-κένταυρος που ονομάζω «φιλελευθερο-πατερναλιστικό» : είναι φιλελεύθερο προς τα πάνω, αφού εφαρμόζει το «laisser-faire» στο επίπεδο των μηχανισμών που γεννούν τις κοινωνικές ανισότητες, αλλά είναι πατερναλιστικό και τιμωρητικό όταν πρόκειται να διαχειριστεί τις συνέπειες προς τα κάτω, και ιδιαίτερα στις φτωχές συνοικίες που εισπράττουν μετωπικά την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και την υποχώρηση της κοινωνικής προστασίας.

(συνεχίζεται εδώ)

* Ο Loïc Wacquant , Γάλλος κοινωνιολόγος, μαθητής του Pierre Bourdieu, είναι σήμερα καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της California-Berkeley, και ερευνητής στο Centre de Sociologie Européenne du Collège de France.

Δείτε :

Loïc Wacquant, Γκέτο και αντι-Γκέτο : Μία ανατομία της νέας αστικής φτώχειας

Loïc Wacquant (α)

Loïc Wacquant (β)

Επίσης : Greek Rider, Φυλακισμένοι στις ΗΠΑ, ώρα μηδέν

Και της φυλακής ποιήματα, από τις φυλακές ανηλίκων Διαβατών Θεσσαλονίκης, που βρήκα στο: Silentcrossing’s Blog

© Μετάφραση : L’Enfant de la Haute Mer

Αναζητείστε το τελευταίο βιβλίο του Loïc Wacquant, Punishing the Poor: The Neoliberal Government of Social Insecurity, 400 σελ., που κυκλοφόρησε στις 6 Ιανουαρίου 2009, εξαντλήθηκε μέσα στο μήνα και ανατυπώνεται.

Η πωλήτρια των καρότων, Bamako, Mali, Φεβρουάριος 2009. (φωτο : Mame Diarra Diop)

Περπατώντας : η Dakhla , Μαρόκο, 28 Φεβρουαρίου 2009, της Stéphanie Plasse

Ο μεσημεριανός υπνάκος της μικρής πωλήτριας χυμών, Mali, 2006 του Sébastien Cailleux

Η Lydia, από το Togo, 2009, του φωτογράφου και καλλιτέχνη πλαστικών τεχνών Akpehou Djonda

Πωλήτρια λαχανικών στο Cotonou, Bénin, Νοέμβριος 2007, του Franck Salin

Η Miss Gabon 2009 και οι "δελφίνες" της, Libreville, Gabon, 20 Δεκεμβρίου 2008, του Pierre Eric Mbog Batassi

Λιβερία, καμπάνια κόντρα στους βιασμούς, στη Monrovia, 2007, του Michel Monteaux

Κεντήστρες Maradi, στο Niamey του Νίγηρα, Δεκέμβριος 2007, του Franck Salin

Πωλήτρια στο Adjé-Abidjan, Côte d’Ivoire, Δεκέμβριος, 2007, του Mame Diarra Diop

Γυναίκες Peul, στο βορειότερο άκρο του Cameroun, το "τουριστικό eldorado", 2005, του Sebastien Cailleux

ΦΑΚΕΛΛΟΣ ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΕΚΤΟΜΗ :

Πόλεμος εικόνων ενάντια στην κλειτοριδεκτομή

Μάχη ενάντια στον γυναικείο γενετικό ακρωτηριασμό: εκδοχή Internet.

Από τις 15 Ιανουαρίου, οι γαλλόφωνοι Δυτικο-Αφρικανοί νέοι μπορούν να συμμετάσχουν σ’έναν διαγωνισμό : «Κλειτοριδεκτομή : παίξτε και κερδίστε», υποβάλλοντας εικόνες και βίντεο, των οποίων το μήνυμα μπορεί να συμβάλει στην υποχώρηση αυτής της παράδοσης, ενάντια στην οποία οργανώθηκε στις 6 Φεβρουαρίου μια διεθνής ημερίδα.

Η σενεγαλέζικη οργάνωση Enda Tiers Monde, ζητά να υποβληθεί οπτικό υλικό (φωτογραφίες, σχέδια, καρικατούρες) και βίντεο (θέατρο, παντομίμα, κωμωδία, μουσική) στον δικτυακό τόπο : Les jeunes changent l’Afrique.org, το οποίο να καταγγέλλει τον γυναικείο γενετικό ακρωτηριασμό (MGF), ο οποίος αφορά μεταξύ 100 και 140 εκατομμύρια γυναικών, σύμφωνα με τη Unicef.

Η κλειτοριδεκτομή αφορά και τα αγόρια

Ο διαγωνισμός απευθύνεται στους νέους 15-30 ετών σε εννέα χώρες της Δυτικής Αφρικής : Bénin, Burkina-Faso, Côte d’Ivoire, Guinée, Mali, Mauritanie, Niger, Sénégal και Togo. «Στοχεύσαμε τη Δυτική Αφρική, επειδή εκεί βρίσκονται οι κύριες ζώνες κλειτοριδεκτομής. Είναι αλήθεια ότι η κλειτοριδεκτομή εφαρμόζεται και σε αγγλόφωνες χώρες στη Δυτική Αφρική, αλλά το περιορίσαμε στις γαλλόφωνες, λόγω του κόστους της μετάφρασης», λέει η Marie-Hélène Mottin-Sylla, υπεύθυνη της ομάδας ‘Συνέργεια, Κοινωνικό Φύλο και Ανάπτυξη’ της Enda. Ο διαγωνισμός καινοτομεί, επιτρέποντας στους άνδρες να εκφέρουν γνώμη για την κλειτοριδεκτομή, η οποία συχνά χαρακτηρίζεται ως ‘γυναικείο πρόβλημα’. Ένα από τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνει ότι τα αγόρια αισθάνονται ότι τους αφορά η κλειτοριδεκτομή, επειδή η μητέρα τους, η αδελφή ή η φίλη τους πιθανόν την έχει υποστεί. Το πρόβλημα τους αγγίζει, αφού επιπλέον, ως αρχηγοί του νοικοκυριού, καλούνται να πάρουν αποφάσεις …»

Δείτε ακόμη :

Γερμανική στήριξη στη μάχη ενάντια στην κλειτοριδεκτομή

Η Αίγυπτος τιμωρεί την κλειτοριδεκτομή πλην “ιατρικής ανάγκης”

Ανάπλαση κλειτορίδας : ένα πολιτισμικό δίλημμα

Η σεξουαλικότητα των λεσβιών που έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή

Στην Ουγκάντα η κλειτοριδεκτομή διχάζει την κυβέρνηση

Οι Δυτικο-Αφρικανοί θρησκευτικοί αρχηγοί ενάντια στην κλειτοριδεκτομή

και πολλους άλλους δεσμούς στον ιστότοπο.

© αποδόσεις/μεταφράσεις : L’Enfant de la Haute Mer

-

Δείτε ακόμη :

Τί πραγματική τρομοκρατία υφίστανται οι γυναίκες

Η Φινλανδία των Σομαλών! – Episode IV

Κλειτοριδεκτομή ή η ατυχία να είσαι γυναίκα σε κάποιες κοινωνίες,

ευγενική συνεισφορά της Ροδιάς, από το αρχείο της.

Βρήκα επίσης στα ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ μια ενδιαφέρουσα εργασία της Αριάδνης Γερούκη. Προτείνω να δείτε και την ιστοσελίδα ‘ΟΜΠΡΕΛΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ’, όπου βρίσκεται η σχετική ανάρηση, κλικ εδώ.

-

Δείτε επίσης :

Για την Παγκόσμια Ημέρα “Προληπτικού Βιασμού”

και :

Καμία ανοχή στη βία κατά των γυναικών

Γαλλικό κείμενο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, με σκοπό τη συλλογή υπογραφών. Το μακροσκελές κείμενο καταλήγει :

” … Θέλουμε να εκφράσουμε τον αγανάκτησή μας για το έγκλημα εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα, καθώς επίσης και τη ζωηρή ανησυχία μας μπροστά στις καθυστερήσεις και την έλλειψη ζήλου με τις οποίες η ελληνική αστυνομία διεξάγει την έρευνα. Θέλουμε επίσης να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας σε αυτήν την συνδικαλίστρια, που δεν έχει το ταίρι της, και στις συναδέλφους της που παλεύουν απειλούμενες με θάνατο εκ μέρους της εργοδοσίας. Απαιτούμε να προχωρήσει γρήγορα η δικαστική έρευνα και οι ένοχοι να δικαστούν και να καταδικαστούν γι’αυτό το ιδιαίτερης σκληρότητας έγκλημα. Να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση αυτή, και όχι μόνο οι εκτελεστές, αλλά και εκείνοι που το ‘παρήγγειλαν’ να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη. Καταγγέλλουμε επίσης την ευθύνη των δημόσιων οργανισμών και των τραπεζών που προσφεύγουν συστηματικά σε εξωτερική παροχή υπηρεσιών και επιτρέπουν στις επιχειρήσεις αυτές, οι οποίες αποτελούν πρόκληση για τα εργασιακά δικαιώματα, να ευδοκιμούν.

Η τύχη της Κωνσταντίνας Κούνεβα μας αφορά στον ύψιστο βαθμό, όπως και εκείνη των συναδέλφων της που εργάζονται σε μεσαιωνικές συνθήκες δουλείας, αφού έχει να κάνει με την κοινωνία στην οποία θέλουμε να ζούμε.. Παντού στην Ευρώπη, υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα, όπως αστυνομική μανία ενάντιον των ‘χωρίς χαρτιά’ μεταναστών, που καταλήγει συχνά σε θανάτους, όπως επίσης το καθεστώς του αποκλεισμού από τα εργασιακά δικαιώματα, μέσα στο οποίο ζουν οι συμβασιούχοι και οι υπάλληλοι που νοικιάζονται από τις επιχειρήσεις τους, κ.λπ. Αυτό το καθεστώς εσωτερικού αποκλεισμού στο οποίο καταδικάζονται να ζουν οι μετανάστες εργαζόμενοι, και όχι μόνο εκείνοι, προκαλεί την αγανάκτησή μας για δύο βασικούς λόγους:

Αφενός, δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτές μεθόδους διακρίσεων, που χτίζουν στην κοινωνία μας δύο χωριστούς κόσμους, έναν κόσμο για τους ημεδαπούς και άλλον για τους ξένους, όλους εκείνους που ζουν μέσα στην επισφάλεια, τους νέους παρίες. Και αφετέρου, θεωρούμε ότι αυτό το φαινόμενο αποκλείεται να μην έχει επιπτώσεις στο σύνολο της κοινωνίας, τρομοκρατώντας ανθρώπους πολύ πέρα από εκείνους που είναι τα άμεσα θύματα. Η επίπτωσή του θα σημάνει την προοδευτική γενίκευση των μαφιόζικων πρακτικών στον κόσμο της εργασίας. Εξάλλου, η τρομοκρατία που ασκείται εναντίον των μεταναστών εργαζομένων συνοδεύει την κατασκευή της Ευρώπης-bunker.

Αυτό που παίζεται εδώ, είναι η κατασκευή μιας Ευρώπης χωρίς γκέτο, που θα είναι ένας ανοικτός χώρος όπου θα μπορούμε να ζούμε μαζί, με κανόνες κοινότητας.

Αρνούμαστε την εγκατάσταση εργασιακών γκέτο και ζωνών α-νομίας στην κοινωνία μας. Απαιτούμε την κατάργηση του καθεστώτος της υπεργολαβίας και της ενοικίασης υπαλλήλων μέσα σε συνθήκες αντίστοιχες με την δουλεία.”

Για να υπογράψετε το κείμενο, κλικ εδώ και στέλνετε το όνομά σας, επώνυμο, την πόλη της κατοικίας σας και το επάγγελμά σας στην διεύθυνση: justicepourconstantinakouneva@gmail.com

Στην ίδια διεύθυνση μπορείτε να δείτε και τις εκατοντάδες υπογραφές (ενημερώθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2009)

Και στη Libération της 16ης Φεβρουαρίου 2009

© αποδόσεις : L’Enfant de la Haute Mer

(*) ήρθε με e-mail

Επιστολή στον Ομπάμα (*)

Η επιστολή γράφτηκε από μια Iσραηλινή γυναίκα, μέλος του Machsom Watch (Παρατηρητήριο των Σημείων Ελέγχου). Το Machsom Watch, είναι μια εθελοντική κίνηση Ισραηλινών γυναικών, που ιδρύθηκε το 2001, με σκοπό τον έλεγχο και την σύνταξη εκθέσεων για τος παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα σημεία ελέγχου στη Δυτική Όχθη και την Ιερουσαλήμ. Αποτελείται από Ισραηλινές γυναίκες, που τις ενώνει η αντίθεσή τους στην κατοχή και η δέσμευσή τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

© μετάφραση της σελίδας του video : L’Enfant de la Haute Mer

(*) Αυτό, ειδικά, θα κάνω πως δεν το είδα

Το φωτογραφικό τους υλικό

Η ιστοσελίδα τους : Women against the Occupation and for Human Rights

Και το συναφές ανέκδοτο :

An Israeli is going through the customs at JFK.

The customs officer asks him :

- “Occupation ? ”, and the Israeli says :

- “No, I am just visiting !”

Posted in κι αυτό : Tagged: *Ισραήλ, *Παλαιστίνη, *γυναίκες ]]> http://inconue.wordpress.com/2009/01/29/%ce%b9%cf%83%cf%81%ce%b1%ce%b7%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%ad%cf%82-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%af%ce%ba%ce%b5%cf%82-%ce%b5%ce%bd%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%cf%84/feed/ 7 L’Enfant de la Haute Mer http://inconue.wordpress.com/2009/01/28/1-%cf%88%ce%b5%cf%8d%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf-vs-52-%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ac/ http://inconue.wordpress.com/2009/01/28/1-%cf%88%ce%b5%cf%8d%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf-vs-52-%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ac/#comments Wed, 28 Jan 2009 11:15:40 +0000 L’Enfant de la Haute Mer http://inconue.wordpress.com/?p=598 ]]>

Του Γιάννη Δερμεντζογλου, από το DCORFU

Δείτε (αλφαβητική παράθεση) :

Αγριμολόγος

αΚανόνιστοΝ

Ανέστης

Αστυάνακτας

Βαθύ κόκκινο

Για τη διάσωση του Ελαιώνα

Ελεύθερος Δικτυογράφος

Ελεύθερος Σκοπευτής

Επίκαιρο

Έφηβος

Κάτω Αριστερά

Κοπριά

Κουρδιστό πορτοκάλι

Λαπούτα

Λύκος

Μικρό Ανάλογο

πάροδος : εντός εκτός εναλλάξ

Περαστικός

Πρέζα TV

Ροδιά

Ροΐδη Εμμονές

Σαλάτα Εποχής

Στη Γαλαρία

Στοχασμός/πολιτική

Το δίκτυο

Τσουκνίδα

@ithaca

Allu Fun Marx

Concrete Civilization

freedom island

Ikrory’s21

KARmagedon

krotkaya

Left Liberal Synthesis

Little Lulu

MacManus

Meteoric Country

Pliatsiko News

prkls

Rubor Dolor Calor

Singen sang gesungen

www.simos.gr

xbox.gr

Zzzzz!! (Λύκειο της περιοχής)

Η Yolen Jeunky ετοιμάζει μπισκότα από λάσπη, αλάτι και φυτικό λίπος στη στέγη του Fort Dimanche.

Οι φτωχοί Αϊτινοί καταφεύγουν όλο και περισσότερο στην κατανάλωση μπισκότων φτιαγμένων από λάσπη, καθώς οι τιμές των τροφίμων πετούν στα ύψη σ’αυτή τη χώρα της Καραϊβικής. Τα μπισκότα-δίσκοι γίνονται από ξηρή κίτρινη άργιλο που αναμιγνύεται με νερό, αλάτι και φυτικά αρτύματα ή και μαργαρίνη. Η λάσπη, που προέρχεται από τα κεντρικά υψίπεδα της Αϊτής, στραγγίζεται αρχικά και πλάθεται έπειτα σε μπισκότα, τα οποία στεγνώνουν στον ήλιο.

Η Kiskey, 43 ετών, φτιάχνει μπισκότα από λάσπη στη στέγη του Fort Dimanche, που ήταν κάποτε φυλακή, στο Port-au-Prince

Τα ανοιχτόχρωμα καφετιά μπισκότα, που είναι γνωστά στους ντόπιους απλά ως «terre» (χώμα), τρώγονται παραδοσιακά από εγκύους Αϊτινές αλλά και τα παιδιά ως αντιόξινα και πηγή ασβεστίου. Εντούτοις, για μερικούς Αϊτινούς ανήμπορους ν’αντέξουν οικονομικά ακόμη και ένα πιάτο ρυζιού, η terre έχει γίνει η βασική διατροφή τους.
Η Οργανισμός για τη Διατροφή και την Γεωργία (FAO) των Ηνωμένων Εθνών έχει εκφράσει ανησυχία σχετικά με τις τιμές τροφίμων στην Καραϊβική, κηρύσσοντας πρόσφατα κατάσταση της έκτακτης ανάγκης στην Αϊτή και διάφορες άλλες χώρες. Ο Οργανισμός εκτιμά ότι οι τιμές έχουν ανέβει στα ύψη, κατά τουλάχιστον 40 τοις εκατό λόγω των πλημμυρών και των ζημιών στις συγκομιδές που προκλήθηκαν από τον τυφώνα του 2007.

Μια γυναίκα, πριν αγοράσει, δοκιμάζει ένα λασπο-μπισκότο στην αγορά της La Saline, στο Port au Prince, 25 Ιανουαρίου 2008

Στην αγορά της παραγκούπολης La Salines της Αϊτής, δύο φλυτζάνια του ρυζιού πωλούνται τώρα για 60 αμερικανικά σεντς, 10 σεντς περισσότερο απ’όσο τον περασμένο Δεκέμβριο και 50% πάνω, απ’όσο από ένα χρόνο πριν. Τα φασόλια, το συμπυκνωμένα γάλα και τα φρούτα ανέβηκαν σε αντίστοιχο ποσοστό. Ακόμη και η τιμή της αργίλου που χρησιμοποιείται για τα μπισκότα έχει αυξηθεί αρκετά, εντούτοις, τα λασπο-μπισκότα, με πέντε σεντς το ένα, παραμένουν ακόμα σχετικά φτηνά.

Τα μπισκότα σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες έχουν ήπια γεύση, αλλά απορροφούν την υγρασία από το στόμα μόλις αγγίζουν τη γλώσσα, αφήνοντας δυσάρεστο χωματένια επίγευση που διαρκεί για ώρες. Ο Gerald Callahan, ένας καθηγητής ανοσολογίας στο κρατικό πανεπιστήμιο του Κολοράντο που έχει μελετήσει τη γεωφαγία (geophagy), το επιστημονικό όνομα για την κατανάλωση λάσπης, λέει ότι η εν λόγω λάσπη μπορεί να περιέχει επικίνδυνα παράσιτα ή τοξίνες. Αλλά μπορεί επίσης να ενισχύσει το ανοσολογικό σύστημα των αγέννητων μωρών απέναντι σε ορισμένες ασθένειες.

Μία γυναίκα ξεραίνει λασπο-μπισκότα στον ήλιο, στη στέγη του Fort Dimanche, στο Port-au-Prince, Αϊτή, 29 Νοεμβρίου 2007

Η Αϊτή είναι η φτωχότερη χώρα στο δυτικό ημισφαίριο. Εβδομήντα έξι τοις εκατό του πληθυσμού ζουν με λιγότερο από $2.25 ημερησίως. Ο υποσιτισμός είναι διαδεδομένος και η διάρροια σκοτώνει ένα στα πέντε παιδιά κάτω από την ηλικία των πέντε ετών. Οι αϊτινοί γιατροί λένε ότι οι άνθρωποι που τρέφονται με τα μπισκότα αυτά κινδυνεύουν από υποσιτισμό. Ο Δρ Gabriel Thimothée, εκτελεστικός διευθυντής του υπουργείου υγείας της Αϊτής, είπε: «Πιστέψτε με, εάν δω κάποιον να τρώει εκείνα τα μπισκότα, θα τον αποθαρρύνω.»

Πηγή : Haiti’s rising food prices drive poor to eat mud

Η René Cazeau, 56 ετών, τραβάει ένα σεντόνι με στεγνά λασπο-μπισκότα στη Cité Soleil στο Port au Prince, 29 Νοεμβρίου 2007

Οι Αϊτινοί τρώνε λάσπη

Τα αίτια είναι η ακρίβεια των διατροφικών προϊόντων, οι πλημμύρες, η πολιτική αστάθεια και μια ανεπαρκής διεθνής συνεργασία.

Ο Cajeunes, 11 ετών, δείχνει τη γλώσσα του, αφού έφαγε ένα λασπο-μπισκότο, στη Cité Soleil, 18 Ιανουαρίου 2008

Όταν δεν υπάρχει τροφή, υπάρχει ακόμη το χώμα. Το μίγμα, με λίγο νερό, αλάτι και φυτική λιπαρή ύλη, δίνει μια λεία λασπώδη μάζα. Κομμένη σε επίπεδες ροδέλες και ξεραμένη στον ήλιο, γίνεται ένα είδος «μπισκότου», «καθόλου ορεκτικού, και φέρνει πονόκοιλο», λένε εκείνοι που δοκιμάζουν. Αλλά είναι το μόνο γεύμα που παίρνουν χιλιάδες Αϊτινοί τρεις φορές την ημέρα εδώ και μερικές εβδομάδες. Μ’άλλα λόγια η Αϊτή δεν παύει να κατεβαίνει όλο και πιο βαθιά στην κόλαση.

Πώς φτάσαμε εκεί; Ο Charles Ridoré, κάτοικος Fribourg, Αϊτινής καταγωγής και πρώην γαλλόφωνος γραμματέας της φιλανθρωπικής οργάνωσης «η Δράση της Σαρακοστής», κατηγορεί περισσότερο την πολιτική τάξη της γενέτειράς του. «Η αστάθεια και ο πόλεμος των φατριών έχουν αποτρέψει κάθε πρόοδο. Οι μεταρρυθμίσεις, αγροτικές κυρίως, δεν έχουν γίνει, και η χώρα εισάγει τον κύριο όγκο των βασικών διατροφικών προϊόντων», εξηγεί. Πράγματι, το σύνολο του αλευριού που καταναλώνεται, δηλαδή 200.000 τόνοι το χρόνο, εισάγεται. Για το ρύζι, το 75% της κατανάλωσης, δηλαδή 320.000 τόνοι, έρχεται από το εξωτερικό.

Οι Αϊτινοί μαζεύουν τροφή ή οτιδήποτε άλλο χρήσιμο σε μια χωματερή στο Port au Prince

Όμως, τον τελευταίο καιρό, στην παγκόσμια αγορά, οι τιμές του ρυζιού και του αλευριού έχουν πάρει την ανιούσα. Οι αιτίες είναι πολλαπλές: κακοκαιρίες, ανεπαρκείς συγκομιδές, ισχυρή απορρόφηση από την αναδυόμενη Ασία και χρησιμοποίηση του σιταριού για βιοκαύσιμα. «Για τα 6 εκατομμύρια των Αϊτινών που ζουν μέσα σε ακραία φτώχεια, σε σύνολο πληθυσμού 9 εκατομμυρίων, η αύξηση των τιμών των διατροφικών προϊόντων είναι αφόρητη», εξηγεί ο Mario Rapacosta, δημόσιος υπάλληλος στην Παγκόσμια Οργάνωση Διατροφής (η FAO), που εδρεύει στη Ρώμη. Υπογραμμίζει επίσης ότι υπάρχουν όλο και λιγότερα διαθέσιμα τρόφιμα για την ανθρωπιστική βοήθεια.

Άλλη αιτία αυτής της καταστροφής: η Noël και η Olga, δύο τροπικοί κυκλώνες που κατέστρεψαν τη χώρα το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο. «Χτύπησαν ακριβώς πριν τις συγκομιδές μπανάνας και λαχανικών και κατέστρεψαν τα πάντα», συνεχίζει ο Mario Rapacosta. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ακριβώς οι αγρότες των υψιπέδων που έχασαν τα πάντα και σήμερα καταδικάζονται σε ακραία φτώχεια.

H Yolen Jeunky τακτοποιεί σε μια λεκάνη ξερά λασπο-μπισκότα για πούλημα, στη Cité Soleil στο Port-au-Prince, 29 Νοεμβρίου 2007.

Ο Marco Gilli, υπεύθυνος της ελβετικής ανθρωπιστικής βοήθειας στο Port-au-Prince, την πρωτεύουσα της Αϊτής, δεν εκπλήσσεται που οι εξαθλιωμένοι άνθρωποι καταλήγουν να φάνε λάσπη. «Βλέπουμε όλο και περισσότερα παιδιά στην ύπαιθρο, να έχουν ένα κοκκινωπό χρώμα. Είναι ένας αξιόπιστος δείκτης του ακραίου υποσιτισμού», λέει. Η ελβετική συνεργασία δίνει περίπου 5 εκατομμύρια φράγκα κατ’έτος στην Αϊτή. Το κύριο μέρος δίνεται στο παγκόσμιο επισιτιστικό πρόγραμμα (PAM) που αγοράζει και διανέμει τρόφιμα.

Ο Mario Rapacosta δεν κρύβει την απογοήτευσή του απέναντι αυτήν την κατάσταση. Εκτιμά ότι η λειτουργία της FAO, αλλά επίσης του συνόλου των οργανισμών του ΟΗΕ και των μη-κυβερνητικών οργανώσεων, είναι η αιτία. «Ενεργούμε σε επείγουσες περιπτώσεις και παραμελούμε τα διαρθρωτικά προβλήματα, λέει. Η εργασία της πρόληψης των καταστροφών – κατασκευή των υποδομών, εκπαίδευση των αγροτών – μπλοκάρεται».

»

Τα βασικά προϊόντα της Αϊτής, όπως μαύρα φασόλια, καλαμπόκι, ρύζι, φυλάσσονται πάρα πολύ καλά

Για τον Charles Ridoré, υπάρχει κι άλλος ένοχος : οι επιδοτούμενες εξαγωγές ρυζιού, αλευριού και άλλων τροφίμων από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. «Σιγά-σιγά, οι αγρότες μας εγκατέλειψαν τα χωράφια, επειδή δεν μπορούσαν ν’αντιμετωπίσουν τις εισαγωγές σε χαμηλές τιμές, εξηγεί. Σήμερα εξαρτώμαστε από τις εισαγωγές και πληρώνουμε τιμές εξαιρετικά ύψηλές κάθε φορά που η διεθνής αγορά ανεβαίνει».

Πηγή : Des Haïtiens mangent de la boue

Η Αϊτή σε αριθμούς :

Έκταση : 27.750 km2

Πρωτεύουσα : Port-au-Prince

'Αποψη της Cité Soleil

Πληθυσμός : 9 εκατομμύρια

Προσδόκιμο επιβίωσης : 53 έτη

Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν/κάτοικο : 450 δολάρια

Πληθυσμός που ζει με λιγότερα των 2 δολαρίων/ημέρα : 78%

Πληθυσμός που ζει με λιγότερα του 1δολλαρίων/ημέρα : 55%

Κατάταξη σύμφωνα με τους δείκτες της ανθρώπινης ανάπτυξης (του PNUD): 146^η μεταξύ 177

Πληθυσμός που υποσιτίζεται : 46%

Διεθνής βοήθεια : 515 εκατομμύρια δολάρια

Βοήθεια ανά κάτοικο και ανά έτος : 60 δολάρια.

Δημόσιες δαπάνες στον τομέα της υγείας : 2% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος

Πηγή : http://www.temoignages.re/article.php3?id_article=27647

Φωτογραφία της χρονιάς 2008, βραβείο UNICEF, της Βελγίδας φωτογράφου Alice Smeets, 21 ετών. Από την παραγκούπολη Cité Soleil, του Port au Prince

Dwindling Food Supply Forces Haitians to Eat Mud

© αποδόσεις : L’Enfant de la Haute Mer

Το οικογενειακό μου το ίδιο.

Η υγεία μου, η νοημοσύνη μου, το ψυχικό μου απόθεμα, ομοίως.

Κατέβαλα προσπάθειες λιγότερες από κάποιους, περισσότερες από άλλους.

Επένδυσα στον εαυτό μου λιγότερο από μερικούς, περισσότερο από άλλους.

Οι συγκυρίες με ευνόησαν λιγότερο από πολλούς, περισσότερο από πιο πολλούς.

Τις αξιοποίησα πιο λίγο από κάποιους, πιο πολύ από άλλους.

Τα κατάφερα όπως τα κατάφερα, χειρότερα από πολλούς, καλύτερα από κάποιους.

Έγινα άνθρωπος χειρότερος από κάποιους, καλύτερος από άλλους.

Και τώρα που έχω όσα έχω, πιο λίγα από πολλούς, πιο πολλά από περισσότερους.

Ξέρω πως όσα έχω δεν είναι δικά μου, από κάπου τα πήρα, και για τούτο τα χρωστάω.

Ας επιστρέψω αυτά που χρωστάω, όμως όχι εκεί που τα πήρα, αλλά εκεί που χρειάζεται, όπως χρειάζεται.

Ας επιστρέψω ό,τι μπορώ εκεί όπου υπάρχει ανάγκη, όσο πιο πολύ μπορώ, όσο πιο γρήγορα, όσο ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που θα μου κάνουν τη χάρη να δέχονται την προσφορά μου.

«… Όσον αφορά στο κεντρικό κράτος, ο μείζων κίνδυνος, όπως από τόσο παλιά αναγνώρισε ο Πλάτωνας, είναι η απόκτηση ή η διατήρηση, εκ μέρους των στρατιωτικών ή κληρικών αξιωματούχων δεσμών συγγένειας με συγκεκριμένες ομάδες · τα συμφέροντα των ομάδων αυτών, τείνουν εν συνεχεία να ‘λοξοδρομήσουν’ τους αξιωματούχους από την ευθεία οδό του καθήκοντος, ενώ η υποστήριξή τους τείνει, παράλληλα, να τους χαρίζει περιστασιακά υπερβολικά μεγάλη εξουσία.

Οι στρατηγικές που υιοθετήθηκαν για την αντιμετώπιση αυτού του κυρίαρχου κινδύνου ποικίλλουν στις λεπτομέρειες, αλλά μπορούν να χαρακτηριστούν γενικά ως ευνουχιστικές. Η ιδέα ήταν να σπάσουν οι δεσμοί συγγένειας, στερώντας από τον εκκολαπτόμενο πολεμιστή/ γραφειοκράτη/ κληρικό είτε τους ανιόντες, είτε τους κατιόντες, είτε και τους δύο. Οι τεχνικές που εφαρμόστηκαν, περιέλαβαν τη χρήση ευνούχων, σωματικά ανίκανων για την παραγωγή κατιόντων · ιερέων, των οποίων η αγαμία ήταν προϋπόθεση για την προνομιούχο θέση τους, αποτρέποντας τους έτσι να αναγνωρίσουν απογόνους · αλλοδαπών, των οποίων οι δεσμοί συγγένειας υποτίθεται ότι ήταν σε ασφαλή απόσταση · ή μελών αποκλεισμένων ή χωρίς πολιτικά δικαιώματα ομάδων, τα οποία μέλη ήταν παντελώς ανίσχυρα χωρίς το κράτος το οποίο τους ανέθετε το αξίωμα. Μια άλλη τεχνική ήταν η χρησιμοποίηση «σκλάβων», ατόμων που, αν και εκ των πραγμάτων είχαν εξουσία, εντούτοις, από τη στιγμή που «ανήκαν» στο κράτος, δεν είχαν τεχνικά κανένα άλλο νόμιμο δεσμό, και των οποίων η περιουσία και το αξίωμα θα μπορούσαν να επανέλθουν στο κράτος οποιαδήποτε στιγμή, χωρίς καν να διανοηθούν πως θα είχαν δικαίωμα σε οποιαδήποτε προσφυγή σε σχετική διαδικασία, και άρα χωρίς να θεμελιώνεται οποιοδήποτε δικαίωμα υπέρ κάποιας τοπικής ή συγγενικής ομάδας του εκπεσόντος αξιωματούχου.

Συχνά χρησιμοποιήθηκαν πραγματικοί ευνούχοι. Οι άγαμοι ιερείς είχαν, φυσικά, προεξάρχοντα ρόλο στη χριστιανοσύνη. Μετά την πτώση του Χαλιφάτου, οι στρατιωτικές γραφειοκρατίες σκλάβων ήταν ευδιάκριτες στα ισλαμικά κράτη. Οι αλλοδαποί διέπρεπαν στις φρουρές επιλέκτων των παλατιών και στις οικονομικά αξιώματα των αυτοκρατοριών.

Εντούτοις, οι ευνουχιστικές πρακτικές δεν είχαν οικουμενική ισχύ. Η κινεζική γραφειοκρατία στρατολογήθηκε από τη «ανώτερη τάξη» και η ευρωπαϊκή φεουδαρχική τάξη κατάφερε γρήγορα να επιβάλει την αρχή της κληρονομικότητας εις βάρος της αρχής της παραχώρησης γαιών έναντι παρεχομένων υπηρεσιών. Σε αντίθεση με τις ευνουχιστικές πρακτικές, τα μέλη των ελίτ, τα οποία έχουν επίσημα την άδεια να αναπαράγονται κοινωνικά, και να διατηρούν τα αξιώματά τους για τα βλαστάρια τους, θα μπορούσαμε να τα αποκαλούμε επιβήτορες …»

Από το : Ernest Gellner, Nations and Nationalism, Blackwell, 1983, pp. 15-16.

© L’Enfant de la Haute Mer

Η θανάσιμη παγίδα του μεταλλαγμένου ινδικού βαμβακιού

Η Kausalya Shende στο χωράφι του αδελφού της, όπου απέτυχε η καλλιέργεια βαμβακιού, τρείς φορές αυτό το χρόνο : δύο λόγω ανομβρίας και μία λόγω πλημμύρας

Το υπόβαθρο

Από το 1994, η οικονομία της Ινδίας έχει αναπτυχθεί με μέσο ετήσιο ρυθμό 6.8%, και κατόρθωσε να μειώσει τη φτώχεια κατά 10%. Εντούτοις, το 40% των φτωχών της οικουμένης, ζει στην Ινδία, ενώ το 28% του πληθυσμού της χώρας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Περισσότερο από το ένα τρίτο των ανθρώπων της ζει με λιγότερο από ένα δολάριο ημερησίως, και το 80% ζουν με λιγότερο από δύο δολάρια ημερησίως.

Η πρόσφατη οικονομική ανάπτυξη της Ινδίας έχει αποδοθεί στη βιομηχανία υπηρεσιών, αλλά 60% του εργατικού δυναμικού παραμένουν στη γεωργία.

Η Ινδική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να μεταρρυθμίσει την αγροτική πολιτική της προς το τέλος της δεκαετίας του ‘60 όταν εντάθηκε η δυσαναλογία στις εισαγωγές τροφίμων, ύστερα από δύο έτη ξηρασίας το 1965 και το 1966. Η Παγκόσμια Τράπεζα, το ίδρυμα Rockefeller, και η Αμερικανική Αντιπροσωπεία Διεθνούς Ανάπτυξης έσπευσαν σε βοήθεια για να αναπτύξουν ρύζι υψηλής απόδοσης και «θαυματουργούς» σπόρους σταριού. Αυτοί οι σπόροι, που συνδυάστηκαν με τη βοήθεια της ινδικής κυβέρνησης σε σύγχρονα αγροτικά μηχανήματα, κίνητρα τιμών και ένα αποδοτικότερο σύστημα διανομής τροφίμων, οδήγησαν σε αυτό που έγινε γνωστό ως «πράσινη επανάσταση».

Πού καλλιεργείται βαμβάκι

Οι νέοι σπόροι και τα λιπάσματα λειτούργησαν: Η παραγωγή προϊόντων της Ινδίας ανήλθε από 72 εκατομμύρια τόνους το 1965-66 σε 152 εκατομμύρια τόνους το 1983-84, αίροντας την εξάρτηση της χώρας από εισαγωγές βρώσιμων σπόρων. Εκτός από τη φύτευσή νέων σπόρων, η χρήση χημικών λιπασμάτων εκ μέρους των αγροτών εκτινάχθηκε από 1.1 εκατομμύρια τόνους σε περισσότερο από 12.5 εκατομμύρια τόνους στην πρώτη δεκαετία της «πράσινης επανάστασης», και το αρδευόμενο έδαφος αυξήθηκε από 74 εκατομμύρια στρέμματα το 1965-66 σε 111 εκατομμύρια στρέμματα το 1988-89.

Ωστόσο, προς το τέλος της δεκαετίας του ‘80, η «πράσινη επανάσταση» άρχισε να καταρρέει, καθώς τα χημικά λιπάσματα έκαναν το χώμα άγονο. Οι αγρότες που κάποτε διαφοροποιούσαν τον ‘επιχειρηματικό’ κίνδυνο με την ανάπτυξη τουλάχιστον 30 διαφορετικών συγκομιδών στα χωράφια τους, εξαρτήθηκαν από μία και μόνη. Δεδομένου ότι η ποιότητα του χώματος επιδεινώθηκε, αντιμετώπισαν μηδενικές παραγωγές και αδυναμία να πληρώσουν τα χρέη τους. Τρία έτη ξηρασίας, αρχίζοντας από το 2001, τροφοδότησαν περαιτέρω την κρίση.

Κάτω από τις περιστάσεις αυτές, και από το 1997, αυτοκτόνησαν είκοσι πέντε χιλιάδες αγρότες. Κατά τα προηγούμενα επτά έτη, μόνο στο κράτος του Andhra Pradesh, αυτοκτόνησαν 4.500 αγρότες-αρχηγοί οικογενειών. Ο αριθμός δεν περιλαμβάνει τα άλλα μέλη της οικογένειας των αγροτών που επίσης αυτοκτόνησαν.

Πηγές: «Η Συγκομιδή του Θανάτου,» του Sarita Tukaram, CIA Factbook, Lonely Planet Guide: India; PBS; BBC.

Από το : Seeds of Suicide

Είναι τα γενετικά τροποποιημένα φυτά μια ευκαιρία για τους αγρότες των φτωχών χωρών, όπως διατείνονται οι επιχειρήσεις που τα πουλάνε; Η εμπειρία του μεταλλαγμένου βαμβακιού στην Ινδία αποδεικνύει το αντίθετο. Ρεπορτάζ (10 Οκτ. 2006)

Το Darli, μικρό χωριό παριών, είναι μια δεμένη κοινότητα, που επιβιώνει στα ανατολικά του κράτους Maharashtra, μακριά από τη Mumbai, την ισχυρή πρωτεύουσα του. Οι οικογένειες εδώ, όπως σχεδόν όλες στην περιοχή, καλλιεργούν γενετικά τροποποιημένο βαμβάκι. Τα χρέη τους έχουν κάνει «κόσκινο». Στην είσοδο του χωριού, στο μέσον μιας εύφορης πεδιάδας, ένα πανό προειδοποιεί ότι εδώ πωλούνται τα χωράφια και οι άνθρωποι. Κανένας σοβαρός αγοραστής δεν έχει παρουσιαστεί ακόμη: το Darli θέλησε αρχικά να βγάλει μια κραυγή απόγνωσης, πριν κάποιος από τους kisans (αγρότες) του διαπράξει το απονενοημένο. Κάθε χρόνο στην ευρύτερη περιοχή του χωριού, αυτοκτονούν εκατοντάδες καλλιεργητές βαμβακιού. Ο αριθμός των αυτοκτονιών έχει εκραγεί από το 2002, έτος της εισαγωγής στην Ινδία του γενετικά τροποποιημένου βαμβακιού. Το κράτος του Maharashtra έχει καταμετρήσει σχεδόν 4.100 αυτοκτονίες το 2004, πέντε φορές παραπάνω απ’όσο τη δεκαετία του 1990. Μόνο στην περιοχή Nagpur, μια τοπική οργάνωση των kisans μέτρησε περισσότερους από 900 αυτόχειρες από τον μουσώνα του τελευταίου έτους. Το 71% από αυτούς είχαν δοκιμάσει την εμπειρία της καλλιέργειας των γενετικά τροποποιημένων. Πολλοί αγνοούσαν τον κίνδυνο που διέτρεχαν.

Εργάτρια μαζεύει βαμβάκι στο χωριό Sunna στην περιοχή Vidarbha του κράτους του Maharashtra, Απρίλιος 2008

Πράγματι, η άφιξη του γενετικά τροποποιημένου βαμβακιού δεν είναι παρά η τελευταία (χρονικά) αιτία της δυστυχίας των Ινδών μικρο-καλλιεργητών. Οι τελευταίοι προσέφυγαν στο μεταλλαγμένο σπόρο, όπως ο χαμένος που ρίχνει μια τελευταία φορά τα ζάρια. Οι περισσότεροι απέτυχαν: τα ζάρια ήταν «πειραγμένα». Εδώ και μια δεκαετία, οι δεκάδες των εκατομμυρίων των Ινδών που εξαρτώνται της καλλιέργειας του βαμβακιού υφίστανται συγχρόνως την αδυσώπητη πτώση των παγκόσμιων τιμών του κλωστοϋφαντουργικού φυτού, και την αποδιάρθρωση της ινδικής τιμολογιακής προστασίας. Ήδη βαριά υπερχρεωμένοι, οι kisans ρίχτηκαν μαζικά και με πίστωση στο γενετικά τροποποιημένο, το οποίο αποτελεί σήμερα περισσότερο από το ένα τρίτο της συγκομιδής βαμβακιού της χώρας. Πολλοί αγνοούσαν τον κίνδυνο που διέτρεχαν, και κανένας δεν φαίνεται να τους προειδοποίησε.

Ο επικεφαλής του χωριού Darli, ο Sujata Haloole, 32 ετών, αγνοεί τι σημαίνει η λέξη «γενετικά». Όπως και η πλειοψηφία των kisans που ρωτήθηκαν, αρκείται να μιλά γι’αυτούς τους «αμερικάνικους σπόρους», για τους οποίους τόσα καλά λένε οι έμποροι στα παζάρια και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Την τελευταία καλλιεργητική περίοδο, οι σπόροι της αμερικάνικης εταιρείας Monsanto, παγκόσμιας κυρίαρχης στα μεταλλαγμένα, πουλήθηκαν τρισήμισυ φορές πιο ακριβά από τις κανονικές ινδικές ποικιλίες. Οι αγράμματοι kisans νόμισαν συχνά ότι αυτές οι πολύ αυξημένες τιμές ήταν δικαιολογημένες λόγω των ανώτερων αποδόσεων. Ούτε οι πωλητές, ούτε οι αρχές τους έβγαλαν έγκαιρα από την πλάνη τους.

Ο Kailash, ένας από τους δεκάδες χιλιάδες αγρότες που αυτοκτόνησαν

Η Monsanto καταδικάζεται

Το γενετικά τροποποιημένο βαμβάκι το ‘BT’ της Monsanto είναι ίδιο με τον κλασικό σπόρο, εκτός από ένα μικρό τμήμα DNA που λαμβάνεται από ένα εντομοκτόνο βακτήριο. Ικανό για να εξαλείφει κάποια σκουλήκια, το ‘BT’ επιτρέπει να γλιτώσει κανείς αρκετά κιλά χημικού εντομοκτόνου ανά καλλιεργητική περίοδο. Η ιδιότητα αυτή αποτελεί σίγουρα ένα πλεονέκτημα· όμως οι ωφέλειές του για τα οικονομικά των kisans είναι πολύ πιο συζητήσιμες. Αντισταθμίζουν οι οικονομίες σε φυτοφάρμακα το υπερβολικό κόστος της αγοράς των γενετικά τροποποιημένων σπόρων; Όλα εξαρτώνται από την τιμή πώλησης του σπόρου, και για την ακρίβεια, από το επιπλέον κόστος που πληρώνουν οι αγρότες για την πατέντα του μεταλλαγμένου, μια επιβάρυνση που ενσωματώνεται στη τελική αξία του σπόρου. Στις 1.600 ρουπίες (αντί των 450 για συμβατικές σπορές), το σακί του σπόρου Monsanto είναι, προφανώς, υπερβολικά ακριβό.

Το Μάιο, η ινδική αρχή ανταγωνισμού διαπίστωσε ότι η Monsanto χρέωνε μέχρι 900 ρουπίες την επιβάρυνση για την πατέντα του ‘BT’, δηλαδή ακριβότερα από οπουδήποτε αλλού: οκτώ φορές ακριβότερα από όσο η εταιρεία χρεώνει τους αμερικανούς πελάτες της, σύμφωνα με έναν ενάγοντα δικηγόρο! Η εταιρεία του Saint-Louis (Missouri) επωφελείται από το μονοπώλιο του μόνου πατενταρισμένου μεταλλαγμένου βαμβακιού που επιτρέπεται στην Ινδία… Τον Ιούνιο, το Νέο Δελχί υποχρέωσε τη Monsanto να ρίξει την τιμή πώλησής στις 750 ρουπίες το σακί.

Η καλλιέργεια του βαμβακιού δεν είναι πλέον επικερδής επιλογή

Υπερχρεωμένοι στους παράνομους τοκογλύφους

Ο θαυματουργός «αμερικάνικος σπόρος», που υποσχόταν στους αγρότες μια όμορφη ανατροπή χάρη στις οικονομίες του εντομοκτόνου, έκανε χιλιάδες χωριά να βυθιστούν στη δυστυχία. Κατά τη διάρκεια της σποράς του 2005, ο Dinesh Bharat Rane χρεώθηκε λίγο παραπάνω για να αποκτήσει σπόρο ‘BT’. Αρχές Ιουνίου, αυτοκτόνησε καταπίνοντας εντομοκτόνο. « Πειστήκαμε ότι θα συλλέξουμε περισσότερο βαμβάκι απ’ότι συνήθως, αλλά γελαστήκαμε », οδύρεται ο γιος του Vikas. « Πώς θα αντιμετωπίσουμε την πρόσθετη εργασία, και πώς θα ξεφορτωθούμε τα χρέη μας; » αναρωτιέται, ξέροντας πως κανένας δεν έχει απάντηση να του δώσει. Δύο εβδομάδες πριν το μουσώνα, ο Vikas δεν ήξερε πού θα μπορούσε να βρει τα λεφτά γα να αγοράσει καινούριο σπόρο. Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται ακατάπαυστα, από χωριουδάκι σε χωριουδάκι. Περισσότεροι από τους μισούς καλλιεργητές BT της περιοχής Nagpur έχουν χάσει χρήματα στο τέλος της τελευταίας συγκομιδής, δηλώνει ο εκπρόσωπός τους, Kishor Tiwari. Η συχνότητα των αυτοκτονιών συνεχίζει να αυξάνεται, και μετά την αναγγελία ενός σχεδίου βοήθειας από το πρωθυπουργό Manmohan Singh τον Ιούλιο, σχέδιο που όμως κρίνεται πολύ ανεπαρκές από το K. Tiwari.

Χωρίς τρακτέρ και σχεδόν πάντα χωρίς άρδευση, οι kisans δεν θα ήταν δυνατόν να πλησιάσουν τις αποδόσεις των Αμερικάνων και Κινέζων καλλιεργητών μεταλλαγμένων. Σχεδόν χωρίς δασμολογικούς φραγμούς και επιχορηγήσεις, η εμπειρία του βαμβακιού ‘BT’ έμελλε να οδηγήσει τους πιο ευάλωτους στην σημερινή καταστροφή. Τα τρία τέταρτα των αγροτών της ανατολικής Maharashtra, είναι πλέον χρεωμένοι σε παράνομους τοκογλύφους, σύμφωνα με μια μελέτη του ινστιτούτου Tata. Πριν ακόμη από την εισαγωγή του το 2002, αρκετοί τοπικοί και ομοσπονδιακοί υπουργοί παρουσίασαν το ‘BT’ ως τη λύση για την κρίση που περνούσαν οι Ινδοί μικρο-καλλιεργητές… Ακόμη και το Bollywood κλήθηκε για ενίσχυση. Μπροστά στην καταστροφή των αυτοκτονιών, μια βεντέτα του κινηματογράφου maharathi, ο Nana Patekar, ζήτησε πρόσφατα τη συγγνώμη επειδή διαφήμισε το γενετικά τροποποιημένο βαμβάκι. Εντούτοις, από το νέο μουσώνα, οι διαφημίσεις στις εφημερίδες και στην τηλεόραση είναι περισσότερες από ποτέ.

Οι απαιτήσεις των τραπεζών και των τοκογλύφων οδηγούν συχνά σε αυτοκτονίες

Στα γεωργικά παζάρια, οι χονδρέμποροι προωθούν κατά προτίμηση τους τροποποιημένους σπόρους, οι οποίοι τους δίνουν και το μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους. Οι τοίχοι καλύπτονται από διαφημίσεις που δείχνουν έναν ευτραφή kisan που καλλιεργεί ‘BT’. Πουθενά η παραμικρή αφίσα για μη-τροποποιημένες ποικιλίες. Επιπλέον, πάντα μονοπώλιο, η Monsanto δεν σταμάτησε να χρεώνει πανάκριβα την πατέντα της στους Ινδούς. Η καλλιέργεια της πρώτης ποικιλίας που εισήγαγε, της οποίας η τιμή έχει τώρα πέσει, γνώρισε πολλαπλές αποδεδειγμένες αποτυχίες. Για 1.300 ρουπίες το σακί σπόρου (δηλαδή σχεδόν τρεις φορές την αξία των συμβατικών τοπικών ποικιλιών), ο αμερικάνικος γίγαντας προτείνει τώρα το ‘Bollguard 2’, μια νέα ποικιλία ‘BT’ που « … προσαρμόζεται καλύτερα στους φυσικούς περιορισμούς της Ινδίας … », σύμφωνα με έναν χονδρέμπορο από το Nagpur. Αυτή η απόκλιση των τιμών που διατηρείται ανάμεσα στις συμβατικές ποικιλίες και τις γενετικά τροποποιημένες, θα συνεχίσει να ξημερώνει όμορφες μέρες για μια ακμάζουσα αγορά στην Ινδία: αυτήν των πειρατικών τροποποιημένων σπόρων… Είναι πολλοί οι αγρότες στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, αλλά, ακόμη και πολύ κοντά μας, στη Ρουμανία, οι οποίοι μεταπωλούν παράνομα σπόρους που προέρχονται από τις δικές τους μεταλλαγμένες καλλιέργειες . Αλλά πουθενά, αυτή η μαύρη αγορά δεν έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις όσο στην Ινδία.

Αγρότες χωρίς μπούσουλα

Οι πειρατικές πωλήσεις τροποποιημένων έχουν υπερβεί τις νόμιμες πωλήσεις, ήδη από τη συγκομιδή του 2004, μονάχα δύο χρόνια από τότε που επιτράπηκαν από το New Delhi. Ο όγκος του πειρατικού προϊόντος είναι τέτοιος, που τον Δεκέμβριο του 2005, ο Αμερικάνος πρέσβης στην Ινδία ‘έσπρωξε’ ένα εμπιστευτικό γραμματάκι στην κυβέρνηση του Κράτους του Gujurat, που επέσειε την απειλή της υποχώρησης των ξένων επενδύσεων εάν δεν λαμβάνονταν μέτρα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει… Σε πολλά χωριά, και χωρίς να πολυ-κρύβονται, λιανοπωλητές πούλησαν μισοτιμής, τον Ιούνιο, σάκους σπόρων με αστείες μάρκες – όπως το ‘BesT Cotton’, το πιο καλό βαμβάκι -, οι οποίες χονδροειδώς υπαινίσσονται ότι αυτοί οι σάκοι περιέχουν πράγματι σπόρους του αυθεντικού βαμβακιού ‘BT’ Monsanto.

Χωρικοί στο Bhadumari στο σπίτι του Anil Kondba Shende που αυτοκτόνησε, τουFawzan Husain, για τους The New York Times

Ο Dasharoo Goma Atram, ένας παρίας 52 ετών, κρεμάστηκε τον Μάιο στη στέγη της παράγκας του. Η Urkudabaï, η γυναίκα του, επαναλαμβάνει ότι τα σκουλήκια έχουν καταστρέψει ένα μέρος της συγκομιδής, παρά τον ‘BT’ σπόρο. Ο αγρότης δεν είχε μπορέσει να αγοράσει παρά «αμερικάνικο σπόρο» από το λαθρεμπόριο. Κανένας δεν τον είχε προειδοποιήσει, ότι αυτοί οι λαθραία διακινούμενοι τροποποιημένοι σπόροι, που παράγουν οι ίδιοι οι αγρότες, χάνουν συχνά τις εντομοκτόνες ιδιότητές τους μετά από μια-δύο συγκομιδές. Πώς να ελέγξει κανείς την επέκταση των τροποποιημένων καλλιεργειών όταν έχει ν’αντιμετωπίσει ένα τόσο ευρύ λαθρεμπόριο; Υπό την κάλυψη της ανωνυμίας του, ένας ανώτερος δημόσιος υπάλληλος του ινδικού Υπουργείου Γεωργίας κρίνει ότι μόνο οι στείροι τροποποιημένοι σπόροι μπορούν πια να αποτρέψουν τους αγρότες από το να μεταπωλούν τους σπόρους που παράγουν οι ίδιοι. Τα αποκαλούμενα από τους οικολόγους ‘Terminator’, αυτά τα ανίκανα να αναπαραχθούν φυτά, έχουν απαγορευτεί από τη σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τη βιοποικιλότητα. Όμως προς το παρόν μόνο : Την απαγόρευση αυτή, τη μάχονται οι ΗΠΑ, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία. Η επέκταση των πειρατικών καλλιεργειών τροποποιημένων ‘ρίχνει νερό στο μύλο τους’. Η Monsanto έχει βάσιμες ελπίδες: αφού η εταιρεία μόλις απέκτησε τον Αύγουστο την πατέντα των ‘Terminator’.

Καταδικασμένο στη μιζέρια λόγω των μεταλλαγμένων, το χωριό Darli προτείνει προς πώληση τη γή και τους ανθρώπους του, του Matthieu Auzanneau, TE

Συγκέντρωση γεωργικής γης

Το περιβάλλον είναι το τελευταίο θύμα της αποτυχημένης εισαγωγής του τροποποιημένου βαμβακιού στην Ινδία. Ελάχιστοι καλλιεργητές ‘BT’ γνωρίζουν ότι πρέπει να οχυρώσουν τους αγρούς των μη-τροποποιημένων καλλιεργειών τους, ώστε να αποτρέψουν τη διάδοση των τροποποιημένων γονιδίων στη φύση, γονιδίων που μεταφέρονται από τη γύρη. Η σχεδόν αποκλειστική καλλιέργεια ‘BT’ σε πολυάριθμες περιοχές αναμένεται να προκαλέσει την εμφάνιση τροποποιημένων επιβλαβών εντόμων, ανθεκτικών στα ‘τροποποιημένα’ εντομοκτόνα. Η διορία είναι τρία με τέσσερα χρόνια, δηλώνει ο Keshav Kranthi, διευθυντής του προγράμματος στο Ινδικό Κεντρικό Ινστιτούτο Έρευνας για το βαμβάκι, που εδρεύει στο Nagpur. Όταν εισήχθη το ‘BT’ το 2002, ο συναφής ινδικός τομέας ήταν βυθισμένος σε μια κρίση χωρίς προηγούμενο: εισήγαγε βαμβάκι πολύ περισσότερο απ’όσο εξήγαγε.

Οι ίνες του παραδοσιακού ινδικού βαμβακιού είναι κοντές. Δεν ανταποκρίνονται στη ζήτηση της κλωστοϋφαντουργίας, η οποία, και της ινδικής συμπεριλαμβανομένης, απαιτεί μακριές ίνες. Όπως αυτές της Monsanto. Το βαμβάκι ‘BT’ μπορεί να είναι ασύμβατο με τους περιορισμούς των Ινδών μικρο-καλλιεργητών, ταιριάζει όμως τέλεια στις ανάγκες των βιομηχάνων.

Ο Kishor Tiwari προσπαθεί να οργανώσει ένα κίνημα αγροτών

Η ινδική γεωργία βρίσκεται σε διαδικασία εκσυγχρονισμού, εις βάρος ενός πλήθους στερημένων και χωρίς δυνατότητες να επενδύσουν κοινοτήτων kisans; Η Ινδία βιώνει εδώ και λίγα χρόνια μία από τις πιο ευρείες αλλαγές ιδιοκτησίας και συγκέντρωσης γεωργικής γης στην ιστορία της. Οι γίγαντες της βιομηχανίας, αρχίζοντας από την οικογένεια Tata, εξαγοράζουν γαίες, κατά δεκάδες χιλιάδες εκτάρια, με σκοπό να στήσουν την προτυποποίηση και τις αποδόσεις κλίμακας, που έχουν ήδη δοκιμαστεί στις ΗΠΑ, Γαλλία και Βραζιλία. Οι τοκογλύφοι, με τους οποίους έχει πλέον να κάνει η πλειοψηφία των κατεστραμμένων μικρο-καλλιεργητών, μεταπωλούν ευχαρίστως τις γαίες των οφειλετών τους, που δεν μπορούν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Ας αναζητήσουμε εκεί τη σχέση αιτίου και αποτελέσματος…

Από το : Le piège meurtrier du coton OGM indien

( συνέχεια και εκτενής βιβλιογραφία στο επόμενο )

© αποδόσεις : L’Enfant de la Haute Mer

Προβολή των μεταβολών στη σύνθεση του πληθυσμού των ΗΠΑ. Το σκαρίφημα είναι του Philippe Rekacewicz. {κόκκινο: Ασιάτες, πορτοκαλί:Μαύροι, κιτρινο: Ισπανόφωνοι, γαλάζιο: Λευκοί}

Αυτές οι αλλαγές στη σύνθεση του πληθυσμού φαίνεται να έρχονται πιο γρήγορα από όσο προβλεπόταν, αφού οι εκτιμήσεις που δημοσιεύτηκαν το 2004 (βρίσκονται στον ιστότοπο της εν λόγω κυβερνητικής υπηρεσίας) έδειχναν την ανατροπή το 2050, δηλαδή, οκτώ χρόνια αργότερα.

Δημοσιεύτηκε στον Άτλαντα του 2003 της Monde diplomatique και συμπληρώθηκε με το χέρι το 2008, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του γραφείου απογραφής των ΗΠΑ.

Ο μη-ισπανόφωνος λευκός πληθυσμός, που σήμερα αποτελεί το 65% περίπου του πληθυσμού, δεν θα είναι παρά το 46% το 2050.

Ο μαύρος πληθυσμός θα περάσει από το 12% το 2008 στο 15% το 2050, και

ο πληθυσμός ασιατικής προέλευσης από 5% το 2008 στο 10% το 2050.

Η πιο θεαματική πρόοδος θα είναι αυτή του ισπανόφωνου πληθυσμού, ο οποίος θα περάσει από το 15 στο 30%.

Σύμφωνα με αυτούς αριθμούς, ο πληθυσμός των ΗΠΑ είναι σήμερα περίπου 305 εκατομμύρια και θα φθάσει να είναι το 2050

Οι γάμοι στις ΗΠΑ(με σκούρο, οι μικτοί γάμοι)

κάτι λιγότερο από 440 εκατομμύρια. Θα γεράσει επίσης σημαντικά, εφόσον οι άνω των 65 ετών θα περάσουν από 12% σήμερα στο 20% το 2050, δηλαδή, από 40 στα 90 εκατομμύρια άτομα !

Εκείνο που θα κάνει τη διαφορά, είναι η μετανάστευση – που παραμένει σημαντική – και οι υψηλότεροι δείκτες γεννητικότητας των μειονοτήτων. Ο αμερικάνικος πληθυσμός είναι όλο και περισσότερο ποικίλος, αλλά οι κοινότητες δεν αναμιγνύονται ιδιαίτερα: ελάχιστοι μικτοί γάμοι, και μια εκπληκτική συγκέντρωση της κατανομής του πληθυσμού κατά προέλευση, γεγονός που αμφισβητεί την εικόνα που πολύ συχνά έχουμε για μία Αμερική του melting-pot: αυτός ο μύθος της ‘σύντηξης’ των πληθυσμών δεν αντέχει στη γεωγραφική και την στατιστική ανάλυση.

Γεωγραφική κατανομή του ισπανόφωνου πληθυσμού. Δημοσιεύτηκε στον Άτλαντα 2003 της Monde diplomatique και βασίζεται στην απογραφή του 2000

Γεωγραφική κατανομή του μαύρου πληθυσμού. Δημοσιεύτηκε στον Άτλαντα 2003 της Monde diplomatique και βασίζεται στην απογραφή του 2000

Γεωγραφική κατανομή του λευκού πληθυσμού. Δημοσιεύτηκε στον Άτλαντα 2003 της Monde diplomatique και βασίζεται στην απογραφή του 2000

Όπως γράφει ο Serge Halimi στον Άτλαντα του 2003 της Monde diplomatique, «εδώ και πάνω από έναν αιώνα, η καλώς νοούμενη ευφορία σχετικά με το αμερικάνικο melting-pot ξεχνά ότι, ακόμη κι αν το χωνευτήρι μπορεί να περιλάβει ένα αυξανόμενο αριθμό συστατικών, στο βαθμό που τα κύματα των μεταναστών διαδέχονται το ένα το άλλο,σίγουρα δεν τα συγχωνεύει περισσότερο από πριν. Υπάρχει πάντα μια απόκλιση».

Από το : États Unis : le mythe du melting pot

Το πόνημα

REUTERS (σου λέει ο άλλος) :

” Σαν να μην έφτανε που έχει κοινό επώνυμο με τον Kαρλ Mαρξ, ο νέος ρωμαιο-καθολικός Αρχιεπίσκοπος του Μονάχου έγραψε μόλις ένα βιβλίο με τίτλο, (ναι, καλά το μαντέψατε) Das Kapital.
Με υπότιτλο «μια πολεμική», το βιβλίο του Reinhard Marx υποστηρίζει ότι «ποτέ ο καπιταλισμός δεν θριάμβευσε τόσο ξεδιάντροπα όσο σήμερα,» και ότι «οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι,» λόγω της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατίας. Κάπου δεν τάχετε ξανακούσει αυτά ?
Το βιβλίο, που βγαίνει στα ράφια στη Γερμανία από τις 5 Νοεμβρίου 2008, αντιμετωπίζει ζητήματα όπως η μεταφορά της εργασίας στις φτηνότερες χώρες και οι επιπτώσεις που έχει το κυνήγι του κέρδους στην ευημερία του εργατικού δυναμικού.
Ο Marx, που έγινε Αρχιεπίσκοπος στη βαυαρική πρωτεύουσα στις αρχές του χρόνου, είναι μια ανερχόμενη φυσιογνωμία του γερμανικού καθολικισμού – το Μόναχο ήταν η παλαιά μητρόπολη του πάπα Βενέδικτου, και με το νέο Das Kapital που δημοσιεύει 140 χρόνια μετά το πρωτότυπο, είναι βέβαιο ότι θα τραβήξει την προσοχή και έξω από την εκκλησία.
Είναι λοιπόν επαναστάτης ο αρχιεπίσκοπος ; «Υπάρχουν νέοι και καλοί λόγοι για να μη μένει ο Karl Marx στο ράφι» λέει. “

Από το :Das Kapital, Catholic style

και για τους γερμανομαθείς :
Das Kapital

“Das Kapital” – auf katholisch

Και ο δημιουργός :

ΑΛΛΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ :

προσευχές για όσους ανησυχούν για τα χρέη τους

προσευχές για την τρέχουσα οικονομική κατάσταση

προσευχές για όσους θέλουν να τα βγάλουν πέρα με τον οικογενειακό προϋπολογισμό

η αγγλική εκκλησία για το χρήμα και τα χρέη

Η παράδοση της ορκισμένης παρθένου στην Αλβανία, ένα τελετουργικό σύμφωναμε το οποίο οι αγρότισσες ‘αυτο-ανακηρύσσονται’ πατριάρχες των οικογενειών τους, παίρνοντας όρκο αγνότητας, γεννήθηκε από κοινωνική ανάγκη σε μια αγροτική περιοχή που επλήγη από τον πόλεμο και το θάνατο. Απομένουν 40 περίπου ορκισμένες παρθένες στη βόρεια αλβανική ύπαιθρο.

KRUJE, Αλβανία – Η Pashe Keqi αναθυμήθηκε τη μέρα, σχεδόν 60 χρόνια πριν, όταν αποφάσισε να γίνει άνδρας. Έκοψε τις μακριές μαύρες μπούκλες της, άλλαξε το φόρεμά της με τα φαρδιά παντελόνια του πατέρα της, οπλίστηκε με ένα κυνηγετικό όπλο και ορκίστηκε απαρνηθεί το γάμο, τα παιδιά και τις σχέσεις με το άλλο φύλο.

Επί αιώνες, στην κλειστή και συντηρητική κοινωνία της αγροτικής βόρειας Αλβανίας, η αλλαγή του κοινωνικού φύλου, θεωρήθηκε ως η πρακτική λύση για τις οικογένειες που υπέφεραν από έλλειψη ανδρών. Ο πατέρας της σκοτώθηκε σε βεντέτα, και δεν υπήρξε κανένας αρσενικός κληρονόμος. Σύμφωνα με το έθιμο, η κα Keqi, 78 ετών τώρα, πήρε όρκο παρθενίας δια βίου. Έζησε ως άνδρας, ως ο νέος πατριάρχης, με όλο το συναφή ‘τσαμπουκά’ και τα εξωτερικά σημάδια της αρσενικής αρχής – συμπεριλαμβανομένης και της υποχρέωσης να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα της.

Λέει ότι δεν θα το έκανε σήμερα, τώρα που η σεξουαλική ισότητα και ο εκσυγχρονισμός έχουν έρθει ακόμη και στην Αλβανία, με γνωριμίες μέσω διαδικτύου και την εισβολή του MTV μετά από την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Τα κορίτσια εδώ δεν θέλουν πλέον να είναι αγόρια. Το έθιμο των κοριτσιών που έδωσαν όρκο παρθενίας χάνεται, αφού δεν απομένει παρά η κα Keqi και άλλες 40 περίπου.

«Εκείνη την εποχή, ήταν καλύτερα να είσαι άνδρας αφού, μια γυναίκα και ένα ζώο θεωρούντο ένα και το αυτό,» είπε η κα Keqi, η οποία έχει βαριά φωνή, κάθεται με τα πόδια της ορθάνοιχτα όπως ένας άνδρας και κατεβάζει απολαυστικά τη ρακή της. «Τώρα, οι Αλβανίδες γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες, και ίσως είναι και ισχυρότερες. Σκέφτομαι ότι σήμερα θα είχε πλάκα για να είσαι γυναίκα.»

Η παράδοση των όρκων παρθενίας ανάγεται στο Kanun («κανόνας») του Leke Dukagjini (1), έναν κώδικα συμπεριφοράς που παραδίδεται προφορικά μεταξύ των πληθυσμών της βόρειας Αλβανίας για περισσότερο από 500 έτη. Σύμφωνα με το Kanun, ο ρόλος μιας γυναίκας περιγράφεται αυστηρά : φροντίδα των παιδιών και του σπιτιού. Αντίθετα με τη ζωή μιας γυναίκας, η οποία αξίζει το μισό αυτής του άνδρα, η αξία της παρθένου είναι η ίδια: 12 βόδια.

Ο όρκος παρθενίας γεννήθηκε από τις κοινωνικές ανάγκες σε μια αγροτική περιοχή που έχει πληγεί από τον πόλεμο και το θάνατο. Εάν ο πατριάρχης της οικογένειας πεθάνει χωρίς να έχει αρσενικούς κληρονόμους, οι ανύπαντρες γυναίκες βρίσκονται μόνες και αδύναμες. Παίρνοντας όρκο αγνότητας, οι γυναίκες μπορούν να αναλάβουν το ρόλο των ανδρών ως επικεφαλής της οικογένειας, να φέρουν όπλο, να κατέχουν ιδιοκτησία και να κινούνται ελεύθερα.

Ντύνονταν σαν άντρες και πέρασαν τις ζωές τους συναναστρεφόμενες άλλους άντρες, παρ’όλο που οι περισσότερες κράτησαν τα γυναικεία ονόματά τους. Δεν γελοιοποιήθηκαν, αντίθετα ήταν αποδεκτές στη δημόσια ζωή, με κολακευτικό τρόπο. Για μερικές η επιλογή αυτή, ήταν ο τρόπος που είχε μια γυναίκα να δηλώσει την αυτονομία της ή να αποφύγει έναν γάμο από συνοικέσιο.

«Το να απαρνηθούν τη σεξουαλικότητά τους, μέσω της δέσμευσης να παραμείνουν παρθένες, αποτελούσε για τις γυναίκες αυτές ένα τρόπο συμμετοχής στη δημόσια ζωή, σε μια κοινωνία κοινωνικού διαχωρισμού, κυριαρχούμενη από τους άντρες» λέει η Linda Gusia, καθηγήτρια ‘σπουδών για το κοινωνικό φύλο’, στο πανεπιστήμιο της Pristina, στο Κόσοβο. «Είχε να κάνει με την επιβίωση σε έναν κόσμο όπου κυβερνούν οι άντρες.»

Ο όρκος που κάνει κάποια “ορκισμένη παρθένα” δεν πρέπει, λένε οι κοινωνιολόγοι, να συγχέεται με την ομοφυλοφιλία, αρχέγονο ταμπού στην αγροτική Αλβανία. Και βέβαια, οι γυναίκες αυτές δεν υφίστανται εγχειρίσεις αλλαγής φύλου.

Γνωστή στην οικογένειά της ως «ο πασάς,» η κα Keqi είπε ότι αποφάσισε να γίνει ο άντρας του σπιτιού στην ηλικία 20, όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας της. Οι τέσσερις αδελφοί της ήταν αντικαθεστωτικοί (επί κομμουνιστικής κυβέρνησης του Enver Hoxha, κυβερνήτη για 40 έτη μέχρι το θάνατό του το 1985), και είτε φυλακίστηκαν είτε σκοτώθηκαν. Γενόμενη άντρας, είπε, ήταν ο μόνος τρόπος να υποστηρίξει τη μητέρα της, τις τέσσερις κουνιάδες της και τα πέντε παιδιά τους.

Η κα Keqi ‘κυβέρνησε’ τη μεγάλη οικογένειά της στο ταπεινό σπίτι της στα Τίρανα, όπου οι ανηψιές της τής σέρβιραν το κονιάκ της, ενώ η ίδια έδινε μεγαλόφωνα διαταγές. Είπε, ότι η ζωή της ως άντρας, της είχε επιτρέψει ελευθερίες στις οποίες άλλες γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα. Εργάστηκε σε οικοδομικές εργασίες και προσευχόταν στο τζαμί με τους άντρες. Ακόμα και σήμερα, λένε οι ανηψιοί και οι ανηψιές της, δεν θα τολμούσαν παντρευτούν χωρίς την άδεια του «θείου τους».

Όταν έφευγε έξω από το χωριό, απολάμβανε το γεγονός πως τη θεωρούσαν άντρα. «Ήμουν απόλυτα ελεύθερη ως άνδρας, επειδή κανένας δεν ήξερε ότι ήμουν γυναίκα,» είπε η κα Keqi. «Θα μπορούσα να πάω οπουδήποτε ήθελα και κανένας δεν θα τολμούσε να με προσβάλει, επειδή θα τον έδερνα. Ήμουν μόνο με άντρες. Δεν ξέρω πώς να κάνω γυναικείες συζητήσεις. Δεν φοβάμαι ποτέ.»

Όταν πρόσφατα νοσηλεύθηκε για τη χειρουργική επέμβαση, η άλλη γυναίκα στο δωμάτιό της τρομοκρατήθηκε όταν χρειάστηκε να μοιραστεί το χώρο της με κάποιον που υπέθετε ότι ήταν άντρας.

Ο ρόλος του άντρα του σπιτιού, σήμαινε επίσης ότι ήταν υπεύθυνη για να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα της, είπε. Όταν αποφυλακίστηκε ο δολοφόνος του πατέρα της, που ήταν τότε 80 ετών, πέντε χρόνια πριν, λέει η κα Keqi, ο 15χρονος ανηψιός της τον σκότωσε. Εν συνεχεία η οικογένεια του εν λόγω άντρα, πήρε εκδίκηση και σκότωσε τον ανηψιό της. «Πάντα ονειρευόμουν να εκδικηθώ το θάνατο του πατέρα μου,» είπε. «Λυπάμαι φυσικά, που ο ανηψιός μου σκοτώθηκε. Αλλά εάν με σκοτώσεις, πρέπει να σε σκοτώσω.»

Στην Αλβανία, μια κατ’εξοχήν μουσουλμανική χώρα στα δυτικά Βαλκάνια, το Kanun υιοθετείται από μουσουλμάνους και χριστιανούς. Οι Αλβανοί πολιτισμικοί ιστορικοί λένε ότι η εμμονή στο μεσαιωνικό κανόνα, που έχει απορριφθεί αλλού, εδώ και πολλά χρόνια, ήταν απότοκο της προηγούμενης απομόνωσης της χώρας. Τόνισαν ωστόσο, ότι ο παραδοσιακός ρόλος της Αλβανίδας αλλάζει.

«Η Αλβανίδα γυναίκα είναι σήμερα κάποιου είδους υπουργός οικονομικών, υπουργός στοργής και υπουργός εσωτερικών, που ελέγχει ποιος κάνει τι,» λέει ο Ilir Yzeiri, ο οποίος ασχολείται με την αλβανική λαογραφία. «Σήμερα, οι γυναίκες στην Αλβανία είναι πίσω από το κάθε τι.»

Μερικές ορκισμένες παρθένες λυπούνται που αλλάζουν τα πράγματα. Η Diana Rakipi, 54 ετών, που εργάζεται ως ‘σεκιούριτι’ στην παράλια πόλη Durres (Δυρράχιο), στη δυτική Αλβανία, και ορκίστηκε αγνότητα, ώστε να φροντίσει τις εννέα αδελφές της, είπε ότι νοσταλγεί την εποχή Hoxha. Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου, η ίδια ήταν ανώτερος αξιωματικός του στρατού, που εκπαίδευε τις γυναίκες ως μάχιμους στρατιώτες. Τώρα, παραπονείται, οι γυναίκες δεν ξέρουν τη θέση τους.

«Σήμερα οι γυναίκες βγαίνουν ημίγυμνες στις disco,» είπε η κα Rakipi, η οποία φορά στρατιωτικό μπερέ. «Μου φέρθηκαν πάντοτε, σε ολόκληρη η ζωή μου ως άνδρα, πάντα με σεβασμό. Δεν μπορώ να καθαρίσω, δεν μπορώ να σιδερώσω, δεν μπορώ να μαγειρέψω. Αυτά είναι γυναικείες δουλειές.»

Αλλά ακόμη και στα μακρινά βουνά της Kruje (3), περίπου 60 χιλιόμετρα βόρεια των Τιράνων, οι κάτοικοι λένε ότι η επιρροή του Kanun στους ρόλους του κοινωνικού φύλου εξαφανίζεται. Λένε ότι η διάβρωση της παραδοσιακής οικογένειας, στην οποία κάποτε όλοι ζούσαν κάτω από την ίδια στέγη, αλλοίωσε τη θέση των γυναικών στην κοινωνία.

«Γυναίκες κι άντρες είναι τώρα σχεδόν το ίδιο,» λέει ο Caca Fiqiri, του οποίου η θεία Qamile Stema, 88 ετών, είναι η τελευταία ορκισμένη παρθένα του χωριού του. «Σεβόμαστε πάρα πολύ τις ορκισμένες παρθένες και τις θεωρούμε άντρες, λόγω της μεγάλης θυσίας τους. Ωστόσο, το να μην έχει άντρα το σπίτι, δεν αποτελεί πλέον ρετσινιά.»

Βέβαια, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το ποιος φοράει τα παντελόνια στο πέτρινο σπίτι του ενός δωματίου της κας Stema στο Barganesh, το χωριό των προγόνων της οικογένειας. Εκεί, πολύ πρόσφατα, «ο θείος» Qamile περιστοιχιζόταν από την ευρεία οικογένεια, και φορούσε ένα qeleshe, το παραδοσιακό λευκό μάλλινο φέσι του Αλβανού άντρα. Η μόνη παραχώρησή της στη θηλυκότητα ήταν οι ροζ πλαστικές παντόφλες.

Από τότε που έγινε άντρας στην ηλικία των 20, λέει η κα Stema, είχε όπλο. Στα γαμήλια γλέντια, καθόταν με τους άντρες. Όταν μιλούσε σε γυναίκες, θυμάται, αυτές οπισθοχωρούσαν ντροπαλά.

Λέει ότι ο όρκος αγνότητας ήταν μια ανάγκη και μια θυσία. «Κάποτε αισθάνομαι μόνος, όλες οι αδελφές μου έχουν πεθάνει, και μόνο εγώ ζω. Ποτέ όμως δεν θέλησα να παντρευτώ. Μερικοί στην οικογένειά μου προσπάθησαν να με κάνουν να αλλάξω τα ρούχα μου και να φορέσω φουστάνια, αλλά όταν είδαν ότι είχα γίνει άντρας, με άφησαν ήσυχο.»

Η κα Stema είπε ότι θα πεθάνει παρθένα. Αν παντρευόταν, αστειεύτηκε, θα το έκανε με μια παραδοσιακή Αλβανίδα. «Υποθέτω ότι θα μπορούσατε να πείτε πως υπήρξα εν μέρει γυναίκα και εν μέρει άνδρας», είπε. «Μου άρεσε η ζωή μου ως άντρας. Δεν μετανιώνω για τίποτε.»

Από το:

http://www.nytimes.com/2008/06/25/world/europe/25virgins.html?_r=1&oref=slogin

(1). -Kanun («κανόνας») του Lekë Dukagjini: Το Kanun ή αυτολεξεί το «Kanuni ι Lekë Dukagjinit» (αγγλικά: Ο κώδικας του Lekë Dukagjini) είναι ένα σύνολο νόμων που αναπτύσσονται από τον Lekë Dukagjini και που χρησιμοποιούνται συνήθως στη βόρεια Αλβανία και το Κόσοβο από το 15^ο αιώνα μέχρι τον 20^ο και οι οποίοι αναβίωσαν πρόσφατα μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Αυτό το σύνολο νόμων ήταν εθιμικό, πέρασε από γενεάς εις γενεά, και δεν κωδικοποιήθηκε ούτε γράφτηκε παρά μονάχα τον 19^ο αιώνα από τον Shtjefën Gjeçov. Αν και το Kanuni αποδίδεται στον αλβανικό πρίγκηπα Lekë Dukagjini, οι κανόνες εξελίχθηκαν με την πάροδο του χρόνου ως ένας τρόπος να εφαρμοστούν νόμοι και κανόνες στα εδάφη αυτά. Ο κώδικας χωριζόταν σε διάφορα τμήματα: εκκλησία, οικογένεια, γάμος, σπίτι, ζωικό κεφάλαιο και ιδιοκτησία, εργασία, μεταφορά της ιδιοκτησίας-κληροδότηση αγαθών, ο προφορικό λόγος τιμής, η τιμή, ζημίες, κανόνες σχετικά με τα εγκλήματα, δικαστικός νόμος, απαλλαγές και εξαιρέσεις.

Μερικοί από τους πιο κακόφημους κανόνες όριζαν πώς όφειλε να αντιμετωπίζεται η δολοφονία, πράγμα που οδήγησε συχνά σε βεντέτες αίματος που διήρκεσαν ώσπου να σκοτωθούν όλα τα άρρενα άτομα των δύο εμπλεκομένων οικογενειών. Σε μερικά μέρη της χώρας, το Kanun μοιάζει με την ιταλική vendetta. Αυτοί οι κανόνες έχουν ξαναέρθει στην επιφάνεια πρόσφατα στη βόρεια Αλβανία, δεδομένου ότι οι άνθρωποι δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στην ανίκανη τοπική κυβέρνηση και την αστυνομία. Υπάρχουν οργανώσεις που προσπαθούν να μεσολαβήσουν μεταξύ των οικογενειών και να τους πείσουν «να συγχωρήσουν το αίμα» (αλβανικά: me e fal gjakun), αλλά συχνά η μοναδική κατάληξη είναι οι ενήλικες άνδρες να μένουν έγκλειστοι στα σπίτια τους, τα οποία θεωρούνται από το Kanuni ασφαλές καταφύγιο, ή να εγκαταλείπουν τη χώρα. Το αλβανικό όνομα για τη διαμάχη αίματος είναι Gjakmarrja.

Οι καθορισμένοι ρόλοι του κοινωνικού φύλου οδήγησαν μερικές φορές τις γυναίκες να παίρνουν όρκους αγνότητας και να ζουν τη ζωή τους ως άνδρες, πράγμα που τους επιτρέπει να επωμίζονται τις ανδρικές ευθύνες και τα δικαιώματα.
Ο πρωθυπουργός Enver Hoxha προσπάθησε να σταματήσει την εφαρμογή του Kanun. Μετά από την πτώση του κομμουνισμού, μερικές κοινότητες έχουν προσπαθήσει να αναβιώσουν τις παλαιές παραδόσεις, αλλά μερικά από τα μέρη τους έχουν χαθεί, οδηγώντας σε φόβους παρερμηνείας.
Ειδικότερα, ο τρέχων αλβανικός ποινικός κώδικας δεν περιέχει οποιεσδήποτε διατάξεις από το Kanun που να αφορούν τις διαμάχες αίματος, και δεν γίνεται καμία αναγνώριση αυτού του κώδικα στο σύγχρονο αλβανικό νομικό σύστημα.
Οργάνωση του κώδικα: 12 βιβλία και σχεδόν 1300 άρθρα

Από το : http://en.wikipedia.org/wiki/Kanun

Για τον LEKË DUKAGJINI (1410-1481) :

http://www.home.no/dukagjin/kanuni/Leke%20Dukagjini-en.html και : http://united-albania.blogspot.com/2008/05/lek-dukagjini-family-tree.html

Το Kanuni i Lek Dukagjinit, στα αλβανικά, πλήρες κείμενο, με τη φωτογραφία του LEKË DUKAGJINI στο εξώφυλλο

Γιατο Kanuni i Lek Dukagjinit (English-Albanian), δίγλωσση έκδοση :

Ενώ εδώ μπορείτε να δείτε αποσπάσματα από το πρωτότυπο και τη μετάφρασή τους.

© αποδόσεις : L’Enfant de la Haute Mer

Η ασφαλιστική εταιρεία New York Life Insurance Company άρχισε να πουλά ασφαλιστήρια συμβόλαια ζωής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1882. Ωστόσο, λόγω της αναταραχής που προκλήθηκε από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η New York Life σταμάτησε να πουλά ασφαλιστήρια συμβόλαια στην Ευρώπη και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά το 1914.

Διάφορες αναφορές και άλλες πηγές δείχνουν ότι πολλά άτομα ελληνικής καταγωγής που ζούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος εκτοπίστηκαν ή αφανίστηκαν κατά την περίοδο από το 1915 έως το 1923.

Επειδή η New York Life είναι δεσμευμένη να ενεργεί με βάση το βέλτιστο συμφέρον των ασφαλισμένων της, η New York Life ερεύνησε τα αρχεία της για να εντοπίσει όλα τα ασφαλιστήρια συμβόλαια ζωής που εκδόθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία πριν το 1915 σε άτομα ελληνικής καταγωγής. Η New York Life κατέβαλε τις παροχές για πολλά από αυτά τα ασφαλιστήρια συμβόλαια. Ωστόσο, η New York Life δεν έλαβε αξιώσεις και συνεπώς δεν κατέβαλε παροχές ή την αξία σε μετρητά για ορισμένα από αυτά τα ασφαλιστήρια συμβόλαια, τα οποία αναφέρονται ως “Ελληνικά Ασφαλιστήρια Συμβόλαια”.

Για να ενθαρρύνει τις αξιώσεις σχετικά με τα Ελληνικά Ασφαλιστήρια Συμβόλαια, η New York Life δημιούργησε το Πρόγραμμα Ελληνικών Ασφαλιστηρίων Συμβολαίων Ζωής. Οι απόγονοι των ατόμων που ασφαλίστηκαν σύμφωνα με τα Ελληνικά Ασφαλιστήρια Συμβόλαια μπορεί να υποβάλουν αξιώσεις για παροχές, ακολουθώντας τα βήματα που συνοψίζονται εδώ και περιγράφονται αναλυτικότερα παρακάτω.

Αν μπορείτε να αποδείξετε ότι είστε απόγονος/απόγονη ενός ατόμου που ασφαλίστηκε σύμφωνα με τα Ελληνικά Ασφαλιστήρια Συμβόλαια, μπορεί να έχετε δικαίωμα για παροχές σύμφωνα με αυτό το Πρόγραμμα

Ειδοποίηση, κατάλογος δικαιούχων, έντυπο αξίωσης κλπ., στο :

http://www.greekinsuranceclaims.com/

Posted in της ιστορίας Tagged: *συνάνθρωποι, *Οθωμανική Αυτοκρατορία ]]> http://inconue.wordpress.com/2008/09/25/%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%b1%cf%83%cf%86%ce%b1%ce%bb%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%b2%cf%8c%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%b1/feed/ 3 L’Enfant de la Haute Mer 1638vellumlarge2 http://inconue.wordpress.com/2008/05/29/%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ac%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b7-%cf%80%ce%bf%cf%85/ http://inconue.wordpress.com/2008/05/29/%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ac%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b7-%cf%80%ce%bf%cf%85/#comments Thu, 29 May 2008 16:32:04 +0000 L’Enfant de la Haute Mer http://inconue.wordpress.com/?p=115 ]]> Γράμμα από το Παρίσι

Γράφει η Μυρτώ Β., 22 χρόνων.

Δεν μπορώ να παραδεχτώ ότι άνθρωποι με τέτοια αποθέματα μυαλού και ευαισθησίας, μπορεί απλά να μην υπάρχουν πια. Ότι όλα αυτά τα αποθέματα δεν συνεχίζουν να παράγουν έργο, σκέψη, ανθρωπιά και να προσανατολίζουν χαμένα τυπάκια σαν κι εμένα. Σκέφτομαι ότι χρόνια τώρα περίμενε ένα τηλεφώνημά μου για να με πάει στο θέατρο, κι αισθάνομαι ακόμη πιο ηλίθια και σπάταλη. Μου τόπε η μάνα μου και μου λέει: «τελικά δεν πήγατε θέατρο …»

Θάχω όμως κρατήσει τις πολυτιμότερες αναμνήσεις, εκείνες ενός παιδιού που χωρίς να καταλαβαίνει την σπανιότητα της στιγμής, παίζει σένα ξεκούρδιστο πιάνο ‘τα κύματα του Δουνάβεως’ μπροστά στον Jacques Derrida, σ’ένα παλιό ετοιμόρροπο νεοκλασσικό στο κέντρο της Αθήνας, όπου στεγάζεται ο «πολίτης», το περιοδικό που εκδίδει ο Άγγελος. Θυμάμαι ακόμη τους πόνους στη μέση μου, όταν ξυπνούσα στις 3 το πρωί και σηκωνόμουνα από τις παλιές ξύλινες πλεκτές καρέκλες καφενείου του «πολίτη», όπου είχα συνοδέψει τη μαμά μου, για να γυρίσουμε επιτέλους σπίτι. Τον Άγγελο να μου τραβάει τρυφερά τα μαλλιά, μιας και η δική του κόρη «έχει κουρευτεί σαν κατσίκι» και δεν έχει πια εκείνος παιδικά τσουλούφια να παίξει. Λόγω ηλικίας, ήμουν το κέντρο ενός πολύ ιδιαίτερου κόσμου ενηλίκων. Μπορούσα να μπαινοβγαίνω ανενόχλητη στο μπαρ (με την ίδια ευκολία που μπαινόβγαινα στα γραφεία της ‘Εποχής’ κι έπειτα της ‘Αυγής’) και να σερβίρω τις μακαρονάδες, ως επίσημος βοηθός της Μαρίνας (το μοναδικό φαγητό στον «πολίτη», που παρ’όλη την απλότητά του ήταν περιζήτητο).

Με τον μεγάλο σεισμό του 1999, το νεοκλασσικό του «πολίτη» χαρακτηρίστηκε και επίσημα ετοιμόρροπο. Σκόρπισαν οι διανοούμενες βραδιές, διασπάστηκαν σε άλλα στέκια. Πλέον συναντούσα φευγαλέα τον Άγγελο μόνο σε πορείες ή σε ομιλίες και συνέδρια, όπου συνόδευα βαριεστημένα τη μάνα μου.

«Να με πάρεις τηλέφωνο να πάμε θέατρο. Εσύ διαλέγεις τη μέρα, κι εγώ την παράσταση…»

Δεν το έκανα ποτέ. Ήμουν όντως πολύ μικρή ….

]]> http://inconue.wordpress.com/2008/05/29/%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ac%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b7-%cf%80%ce%bf%cf%85/feed/ 1 L’Enfant de la Haute Mer http://inconue.wordpress.com/2008/04/08/%ce%b7-%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%bd%ce%bf%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d-%ce%ad%ce%b8%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%82/ http://inconue.wordpress.com/2008/04/08/%ce%b7-%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%bd%ce%bf%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d-%ce%ad%ce%b8%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%82/#comments Tue, 08 Apr 2008 11:23:57 +0000 L’Enfant de la Haute Mer http://inconue.wordpress.com/?p=112 ]]> Οι αμερικανικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα σε χάρτη υψηλής ανάλυσης

Από το πρόγραμμα Vulcan. Οι μονάδες είναι log (εκατομμύρια μετρικοί τόνοι/έτος/100 τετραγωνικό χλμ.) Τα στοιχεία είναι του 2002.

Ομάδα επιστημόνων έχει ολοκληρώσει μία διερεύνηση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα των Ηνωμένων Πολιτειών σε προβολή κάνναβου 100 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Που σημαίνει ότι η NASA και οι χρηματοδοτούμενοι από το Τμήμα Ενέργειας επιστήμονες είναι σε θέση να αναπαραστήσουν με λεπτομέρεια τις εκπομπές σε όλα τα 9 εκατομμύριο τετρ. χλμ. που αποτελούν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Για μια πλήρη περιήγηση, δείτε πιο κάτω το video του Kevin Gurney, το οποίο δείχνει επιπλέον και διάφορες άλλες άριστες απεικονίσεις του CO2. Ο A. Revkin, των New York Times, σε ένα άρθρο για το βίντεο, έβαλε τον τίτλο «η αναπνοή ενός έθνους.»

Η εργασία, γνωστή ως το πρόγραμμα Vulcan, έχει παραγάγει ήδη μια σημαντική ανακάλυψη: Οι προηγούμενες εκτιμήσεις για το CO2 οι οποίες χρησιμοποιούσαν τον πληθυσμό για να έχουν κάποια εικόνα για τις εκπομπές, υπερεκτίμησαν τη συμβολή του αερίου των βορειοανατολικών πολιτειών, ενώ υποτίμησαν τη συμβολή του άνθρακα των νοτιοανατολικών.

Τώρα, με δεδομένη την αντίθεση των αντιπροσωπειών των νοτιοανατολικών πολιτειών στο Κογκρέσο στις δράσεις εναντίον της κλιματικής αλλαγής, μένει να δούμε το νέο χάρτη εκπομπών σε αντιστοιχία με τους εκπροσώπους στο Κοινοβούλιο και τη Γερουσία.

Από το : Scientists Unveil High-Res Map of the U.S. Carbon Footprint

η ανάγκη

το όραμα

το κέλυφος της ψυχής

η ψυχή της ύλης

τα σημάδια των χεριών

το δημιούργημα

τα όρια του ανθρώπου

η αυταπάτη

ο χρόνος που τελείωσε

το σημάδι

ο μάρτυρας, ό,τι απέμεινε

© Photo_Copyright : LEDLHM

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !

ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΔΙΣΕΚΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ !

(δεν υπάρχει πιο εύκολος στόχος ! )

Έχετε κι εσείς φοβηθεί πως θα μείνετε άστεγοι ? Σείς, που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, μάθετε, πως δεν είστε οι μόνοι. Σύμφωνα με μία έρευνα γνώμης της BVA (που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της Humanité και της Vie, επί αντιπροσωπευτικού σε εθνικό επίπεδο δείγματος 1005 προσώπων), το 47% των Γάλλων φοβάται πως θα βρεθεί χωρίς στέγη. Σχεδόν ένας στους δύο. Αντίθετα, δεν το φοβάται το 52% των Γάλλων. Απομένει 1% : δεν έχουν άποψη ή είναι ήδη άστεγοι ;
… Οι Γάλλοι φοβούνται. Ένα συναίσθημα συγκεχυμένο, που ο πρώτος λαϊκιστής θα μπορούσε να εργαλειοποιήσει κατά βούληση …”
(Απόδοση από εδώ)

Αλλά με ποιους τρόπους συνδέεται η φτώχεια με τον χώρο ;

« … Η κοινωνική γεωγραφία των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών, όσο ασχολήθηκε με τις ανταγωνιστικές κοινωνικές σχέσεις και το πώς αυτές διαδραματίζονται στο χώρο, με διεκδικούμενο τον χώρο, αλλά και με εργαλείο τον χώρο, έδωσε μια ογκώδη παραγωγή, που κινήθηκε μεταξύ άλλων γύρω από τα ζητήματα της περιφερειακής ανισότητας, της περιθωριοποίησης, της άνισης ανάπτυξης, της σχέσης κέντρου και περιφέρειας, ή τέλος , της κοινωνικής δικαιοσύνης…

… Με τον όρο κοινωνικός αποκλεισμός περιγράφουμε την «νέα φτώχεια», η οποία έχει ως αίτιο την ανεργία μακράς διάρκειας, την εργασία σε υποβαθμισμένες συνθήκες, ή/και την πολλαπλά «ελαστική» απασχόληση, και η οποία σε βάθος χρόνου αποκλείει τα άτομα και τις κοινωνικές ομάδες από τα minimum κοινωνικά αγαθά και δικαιώματα, ενώ την ίδια στιγμή εμπεριέχει και διασφαλίζει τους μηχανισμούς παγίωσης και αναπαραγωγής της.

Όταν τεθεί το ζήτημα έτσι, το να προσδιορίσουμε τους συγκεκριμένους τόπους των οποίων οι κάτοικοι είναι σε μεγάλο ποσοστό άνεργοι, φτωχοί κι εγκλωβισμένοι σε μια διαδικασία κοινωνικού παγιωμένη, εντεινόμενη και ανατροφοδοτούμενη, είναι πολύ εύκολο και λογικό. Έτσι, αν περιοριστούμε στη λογική αυτή, οδηγούμαστε αναπόφευκτα στη χαρτογράφηση των κοινωνικών δεικτών, η οποία όμως, όχι μονάχα συρρικνώνει και υποτιμά τις πραγματικές διαστάσεις της εμπλοκής του χώρου στις κοινωνικές σχέσεις, αλλά τις περισσότερες φορές αποβαίνει παραπλανητική ως προς το μέτρο των πραγμάτων, αλλά κυρίως, ως προς τα πραγματικά κριτήρια τα οποία θα έπρεπε να υιοθετηθούν τόσο για την κατανόηση, όσο και για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Η φτώχεια βέβαια δεν είναι καινούρια κατάσταση, ενώ ο κοινωνικός διαχωρισμός μέσα στην πόλη (segregation) είναι μια παλιά κιόλας ιστορία. Αναγνωρίζουμε ως «φυσικό» το γεγονός ότι όμοιας τάξης εισοδήματα συχνά ομαδοποιούνται σε σχετικά ομοιογενείς συνοικίες. Γνωρίζουμε καλά ότι η άγρια αστικοποίηση έσπειρε τον πλανήτη παραγκουπόλεις. Τέλος, το γεγονός ότι η παραδοσιακή φτώχια στεγάστηκε στις ιστορικές φτωχογειτονιές, αποτελεί κάτι σαν μέρος της κουλτούρας μας: το ζήσαμε οι ίδιοι ή το είδαμε στο ασπρόμαυρο σινεμά.

Booth’s Poverty Map of London 1899.

Έχει ενδιαφέρον η ανάλυση του υπομνήματος και η περιγραφή των τάξεων και ειδικά των δύο ακραίων (παρατίθεται αυτούσια) :

Booth’s Description of classES
A The lowest class, which consists of some occasional labourers, street sellers, loafers, criminals and semi-criminals. Their life is the life of savages, with vicissitudes of extreme hardship and their only luxury is drink.
B Casual earnings, very poor. The labourers do not get as much as three days work a week, but it is doubtful if many could or would work full time for long together if they had the opportunity. Class B is not one in which men are born and live and die so much as a deposit of those who from mental, moral and physical reasons are incapable of better work.
C Intermittent earning. 18s to 21s per week for a moderate family. The victims of competition and on them falls with particular severity the weight of recurrent depressions of trade. Labourers, poorer artisans and street sellers. This irregularity of employment may show itself in the week or in the year: stevedores and waterside porters may secure only one of two days’ work in a week, whereas labourers in the building trades may get only eight or nine months in a year.
D Small regular earnings. poor, regular earnings. Factory, dock, and warehouse labourers, carmen, messengers and porters. Of the whole section none can be said to rise above poverty, nor are many to be classed as very poor. As a general rule they have a hard struggle to make ends meet, but they are, as a body, decent steady men, paying their way and bringing up their children respectably.
E Regular standard earnings, 22s to 30s per week for regular work, fairly comfortable. As a rule the wives do not work, but the children do: the boys commonly following the father, the girls taking local trades or going out to service.
F Higher class labour and the best paid of the artisans. Earnings exceed 30s per week. Foremen are included, city warehousemen of the better class and first hand lightermen; they are usually paid for responsibility and are men of good character and much intelligence.
G Lower middle class. Shopkeepers and small employers, clerks and subordinate professional men. A hardworking sober, energetic class.
H Upper middle class, servant keeping class.

Σήμερα όμως δεν έχουμε να κάνουμε με τη γνωστή «παραδοσιακή», στατική, ακόμα και «κληρονομική» φτώχεια του αγροτικού χώρου ή της πρόσφατης αστικοποίησης. Πρόκειται για μια καινούρια δυναμική διαδικασία ραγδαίας ‘φτωχοποίησης’ και περιθωριοποίησης μεγάλων κοινωνικών ομάδων, των μεσαίων στρωμάτων. Ομάδων, οι οποίες, πολύ πέρα από την συμμετοχή τους στη μεχρι τώρα κοινωνική οργάνωση και συμφωνία, υπήρξαν τα ίδια της τα στηρίγματα. Είναι αυτοί που είχαν αποδεχτεί και επενδύσει σ’αυτό το ‘κοινωνικό σχέδιο’ (μετείχαν στην εκπαίδευση που η κοινωνία επέλεξε και επέβαλε, δήλωσαν έμπρακτα νομιμοφροσύνη στο σύστημα και αποδέχτηκαν το πλέγμα των αξιών του). Είναι αυτοί που πλήρωσαν τα τιμήματα που τους ζητήθηκαν (οικονομικά, ηθικά, προσωπικά κλπ.), συντηρώντας αλλά και συντηρούμενοι από ιδεολογίες και αξίες συνεχιζόμενης κοινωνικής αναρρίχησης, απόλυτου ατομικισμού και ανεξέλεγκτης κατανάλωσης. Αυτοί είναι που συνθλίβονται σήμερα στο κοινωνικό περιθώριο. Η έννοια της «κοινωνικής δικαιοσύνης», με όποιους τρόπους κι αν είχε κατασκευαστεί και «συμφωνηθεί» να ισχύσει, σήμερα καταρρέει. Κι ένας μετά τον άλλο, οι καθρέφτες μέσα στους οποίους η κοινωνία λάτρεψε τον εαυτό της, θρυμματίζονται. Το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» δοκιμάζεται, κι αυτό θέτει σε κίνδυνο την κοινωνία την ίδια ….»

(Αποσπάσματα από: Δώρα Λαφαζάνη, «Χώρος και κοινωνικές σχέσεις – Χώρος και κοινωνικός αποκλεισμός», Σύγχρονα Θέματα, τ. 62, 1-3/1997, 69-75)

Δείτε και : Booth’s1898-99 Map

Poverty maps of London

Booth’s poverty map of London

Charles Booth and poverty mapping in late nineteenth century London

Charles Booth and the survey into life and labour in London (1886-1903)

Selected Studies on Charles Booth

Επίσης : Τhe spatial form of poverty in Charles Booth’s London (Μεταφέρω από το σχόλιο αρ. 5, infra, του ‘στεγασμένος’)

Κι ακόμη : Η «εξαφάνιση» της φτώχειας

Ενημέρωση (13-Ιαν-08):
Πληθαίνουν οι Άθλιοι των Αθηνών
και
Η μάχη των αστέγων για μια «θέση» ύπνου

Επίσης :

11.000 άστεγοι στην Αθήνα

«Δεν θέλω λύπηση, θέλω μόνιμη δουλειά»

Έντεκα χιλιάδες σκιές στη λαμπερή Αθήνα

Πού μπορούν να βρουν φαγητό και στέγη

Μια Εστία για 70 από τους άστεγους της Αθήνας (τους οποίους ο Δήμος Αθηναίων μέτρησε στο τέλος του 2007, και τους βρήκε 1700.)

Στη Θεσσαλονίκη ..

’Αποροι – Άστεγοι: η άλλη πλευρά της ζωής στη Θεσσαλονίκη !

Τριπλασιάστηκαν σε 3 χρόνια οι άστεγοι της Θεσσαλονίκης

Μια χούφτα ανθρωπιάς για χιλιάδες απόρους

© LEDLHM
© Photo_Copyright : Drugo

(συνεχίζεται …)

]]> http://inconue.wordpress.com/2007/11/25/%ce%b7-%cf%86%cf%84%cf%8e%cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-1/feed/ 29 L’Enfant de la Haute Mer the-destruction-of-small-ideas.jpeg poverty-map-of-london-1899.jpeg poverty-map-of-london-legend-complete.gif http://inconue.wordpress.com/2007/09/10/%cf%83%cf%84%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%b6%ce%b9%cf%84%ce%b6%ce%b9%cf%86%ce%b9%ce%ad%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1/ http://inconue.wordpress.com/2007/09/10/%cf%83%cf%84%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%b6%ce%b9%cf%84%ce%b6%ce%b9%cf%86%ce%b9%ce%ad%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1/#comments Mon, 10 Sep 2007 08:55:50 +0000 L’Enfant de la Haute Mer http://inconue.wordpress.com/2007/09/10/%ce%a3%cf%84%ce%af%cf%82-%ce%a4%ce%b6%ce%b9%cf%84%ce%b6%ce%b9%cf%86%ce%b9%ce%ad%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1/ ]]> Καπετάνιος βγήκε στη στεριά !

© LEDLHM

«…. Στο σημείο αυτό αρχίζω να νιώθω ευγνώμων για τη διασπορά των αρχαιοτήτων στα μουσεία του κόσμου. Ας υποθέσουμε ότι η Ολυμπία και το μουσείο της είχαν πράγματι γίνει καπνός (και η φωτιά μετατρέπει γρήγορα το μάρμαρο σ’ένα μικρό σωρό από ασβέστη). Κάποια τουλάχιστον από τα γλυπτά του ναού του Δία θα ήταν ασφαλή στο Λούβρο (όπως αυτά που βλέπετε εδώ). Κι αν ο ναός στις Βάσσες είχε καταστραφεί, τότε το ότι η γλυπτή ζωφόρος του βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο, θα αποδεικνυόταν εν τέλει μια καλή ιδέα.

Εδώ δεν πρόκειται για τη φροντίδα που παρέχεται σ’αυτά τα μνημεία είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό (κι όλοι σχεδόν οι φύλακες της ελληνικής κληρονομιάς – Έλληνες ή ξένοι – έχουν να ντραπούν για κάτι). Πρόκειται μάλλον για το πρόβλημα “αυτά συμβαίνουν”. Η φύση κάποτε τα κάνει άνω-κάτω. Μ’άλλα λόγια, είτε αρέσει είτε όχι, με πολιτικούς ή αισθητικούς όρους, υπάρχει ένας πολύ πρακτικός λόγος ώστε αυτά τα Θαύματα του Κόσμου να παραμένουν διεσπαρμένα ….»

Ολόκληρο το κείμενο από τους Τάιμς του Λονδίνου, 27 Αυγούστου 2007, εδώ:
http://timesonline.typepad.com/dons_life/2007/08/olympia-almost-.html

Η κάπαρη στον κήπο (αυτοφυής)

Ο Τζίτζικας και ο Μέρμηγκας ανταλλάσσουν απόψεις για τη ζωή στον κορμό του ηλιόσπορου.
Μέρμηγκας : “‘Οταν εσύ πήγαινες, εγώ ερχόμουν !”

Η Μαρίκα τρώει το αυγό της (βρασμένο και καθαρισμένο).

Η παραγωγή της πατάτας (Έθαψα τα πατατοκαθαρίσματα για να γίνουν οργανικό λίπασμα/compost και προέκυψαν ως απρόσμενο δώρο !)

Το μελλοντικό πεπόνι (σε φόντο καυτερής πιπεριάς και γλυστρίδας).
Η σκιά είναι φύλλο ζωχού.

Ντομάτες Α’

Κι άλλη παραγωγή

(Συνεχίζεται …)

Σάρα

Η γυναίκα που κοιμάται στο κρεβάτι μου

Δεν είναι πια είκοσι χρονών,

εδώ και πολύ καιρό.

Μαύροι κύκλοι στα μάτια

Από τα χρόνια,

Από τους έρωτες

Μέρα τη μέρα,

Στόμα φθαρμένο

Από τα φιλιά,

Υπερβολικά συχνά, αλλά

Υπερβολικά κακά δοσμένα,

Δέρμα ωχρό

Παρά την πούδρα,

Πιο χλωμό κι από μία

Κηλίδα φεγγαριού

#

Η γυναίκα που κοιμάται στο κρεβάτι μου

Δεν είναι πια είκοσι χρονών,

εδώ και πολύ καιρό.

Στήθη βαριά

Από τους πολλούς έρωτες,

Δεν λέγονται

Θέλγητρα,

Αποκαμωμένο σώμα

Υπερβολικά χαϊδεμένο,

Υπερβολικά συχνά αλλά

Υπερβολικά κακά αγαπημένο.

Ράxη κυρτή

Μοιάζει να φέρει

Τις αναμνήσεις

Από τις οποίες χρειάστηκε να ξεφύγει

#

Η γυναίκα που κοιμάται στο κρεβάτι μου

Δεν είναι πια είκοσι χρονών, εδώ και πολύ καιρό.

Μη γελάτε.

Μην την αγγίζετε.

Κρατείστε τα δάκρυά σας

Και τους σαρκασμούς σας.

Όταν η νύχτα

Μας ενώνει,

Το σώμα της, τα χέρια της

Δίνονται στα δικά μου

Κι είναι η καρδιά της

Η σκεπασμένη από κλάματα

Και πληγές

Που με καθησυχάζει

Sarah

La femme qui dort dans mon lit

N’a plus vingt ans depuis longtemps.

Les yeux cernés

Par les années,

Par les amours

Au jour le jour,

La bouche usée

Par les baisers,

Trop souvent mais

Trop mal donnés,

Le teint blafard

Malgré le fard,

Plus pâle qu’une

Tache de lune.

#

La femme qui dort dans mon lit

N’a plus vingt ans depuis longtemps.

Les seins trop lourds

De trop d’amours

Ne portent pas

Le nom d’appâts,

Le corps lassé

Trop caressé,

Trop souvent mais

Trop mal aimé.

Le dos voûté

Semble porter

Les souvenirs

Qu’elle a dû fuir.

#

La femme qui dort dans mon lit

N’a plus vingt ans depuis longtemps.

Ne riez pas.

N’y touchez pas.

Gardez vos larmes

Et vos sarcasmes.

Lorsque la nuit

Nous réunit,

Son corps, ses mains

S’offrent aux miens

Et c’est son cœur

Couvert de pleurs

Et de blessures

Qui me rassure.

Του Georges Moustaki
© Γιά την απόδοση LEDLHM

Update:

Για να το ακούσετε :
http://www.youtube.com/watch?v=JwFYSHPlMMg&NR=1
(ευγενική προσφορά από την Spring Time)

Από το : No Comment

Δείτε και : Αrt Athina: Επ’ αυτοφώρω

Art Athina: Ο Νέος Μεσαίωνας είδε πόρτα και μπήκε

Art Logokrisia – Εικαστική Έκθεση “Χωρίς Τίτλο”

]]> http://inconue.wordpress.com/2007/06/05/%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-art-athina/feed/ 4 L’Enfant de la Haute Mer handcuffs.jpg http://inconue.wordpress.com/2007/06/01/%e2%80%9c%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%b1%e2%80%9d/ http://inconue.wordpress.com/2007/06/01/%e2%80%9c%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%b1%e2%80%9d/#comments Fri, 01 Jun 2007 08:38:13 +0000 L’Enfant de la Haute Mer http://inconue.wordpress.com/2007/06/01/%e2%80%9c%ce%93%ce%99%ce%91-%ce%a4%ce%97%ce%9d-%ce%91%ce%9c%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%91%e2%80%9d/ ]]>

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 20719/ 192)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: inf0@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515).

Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλίa”

*Όπως το πήρα από το Ροΐδη Εμμονές

]]> http://inconue.wordpress.com/2007/06/01/%e2%80%9c%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%b1%e2%80%9d/feed/ 3 L’Enfant de la Haute Mer fakellaki_malpractise1.jpg http://inconue.wordpress.com/2007/05/29/%ce%b4%ce%ad%ce%ba%ce%b1-%ce%b1%cf%80%ce%bb%ce%ac-%ce%b2%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%83/ http://inconue.wordpress.com/2007/05/29/%ce%b4%ce%ad%ce%ba%ce%b1-%ce%b1%cf%80%ce%bb%ce%ac-%ce%b2%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%83/#comments Tue, 29 May 2007 21:32:20 +0000 L’Enfant de la Haute Mer http://inconue.wordpress.com/2007/05/29/%ce%94%ce%ad%ce%ba%ce%b1-%ce%b2%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%83%cf%85%ce%bd/ ]]>

Fascist America, in 10 easy steps, της Naomi Wolf.

στην Guardian, της Τρίτης, 24ης Μαίου 2007

http://www.guardian.co.uk/g2/story/0,,2063979,00.html#article_continue

[Update:

Έτοιμο, μεταφρασμένο, στο: http://gravityandthewind.blogspot.com/2007/10/blog-post.html ]

Από: http://defendons-la-democratie.over-blog.fr/article-10575777.html

Ρουμανία (ίσως)

Μερικοί ηττημένοι του ψυχρού πολέμου ενώ απολαμβάνουν την πρόοδο. Κάποιοι άλλοι είναι εδώ…

Η φωτό ήρθε από τον Alex.Michel

Διασκευή του πρωτότυπου, σε μικρό, για αισθητικούς λόγους (δεν ταιριάζουν τα χρώματα)

Πώς μιλάει η επιλογή των παραδοχών, των συμβάσεων και της σιωπής

1.- Είναι ο «βίαιος» θάνατος κάποιων το μοναδικό κριτήριο και η μεζούρα για την μελέτη της βίας, τότε ας το πούμε ανοιχτά. Μου φαίνεται όμως πως δεν φτάνει, αφού δεν μιλάμε, για παράδειγμα, για τον θάνατο από πείνα, ούτε από βασανιστήρια, ούτε για την ηθελημένη και σκοπούμενη μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης κάποιων κοινωνικών ομάδων κλπ. Όμως μια τέτοια οπτική είναι μάλλον στείρα, ασφυκτική και σίγουρα δεν πάει πολύ μακριά. Θα ήταν σαν να προσπαθούσε κάποιος να ερμηνεύσει αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια στα παλαιστινιακά εδάφη, στο Ιράκ αλλά και αλλού, με όρους-αριθμούς βίαιων θανάτων, εκτελέσεων ή αυτοκτονιών, με ηλικίες, χρώμα και φύλο των θυμάτων.

Η βία λοιπόν έχει πολλές μορφές τόσο στις κοινωνικές όσο και τις άλλες συγκρούσεις, ακόμη και στις προσωπικές ή τις ενδοοικογενειακές. Και είναι γνωστό ότι η κάθε μία από τις αντιμαχόμενες πλευρές έχει διαφορετικά μέσα στη διάθεσή της για να ασκήσει βία. Ειδικότερα, σε συγκρούσεις μεταξύ άνισων και ιεραρχημένων αντιπάλων, οι οποίες στοχεύουν ακριβώς στην επαναδιαπραγμάτευση ή και την ανατροπή της ιεραρχίας αυτής, τα μέσα άσκησης βίας είναι πολύ-πολύ διαφορετικά από τις δύο πλευρές. Στις περιπτώσεις αυτές η μία πλευρά έχει π.χ. βαρέα όπλα και η άλλη όχι, η μία πλευρά μπορεί να αποκλείσει την άλλη από τα τρόφιμα, το νερό, την μόρφωση, την λόγια γλώσσα, τις καλύτερες θέσεις εργασίας, την κοινωνική ασφάλεια και η άλλη όχι, η μία μπορεί να εκτοπίσει την άλλη ή να της απαγορεύσει την μετακίνηση στο χώρο και η άλλη όχι, η μία πλευρά μπορεί να προκαλεί τον φόβο ή τον τρόμο ελέγχοντας την άσκηση «έννομης» βίας και η άλλη όχι, κλπ.

Άρα, όταν επιλέγουμε να μελετήσουμε μία μονάχα από τις μορφές της βίας, αυτό θα πρέπει να δηλώνεται έντιμα, αυτή να ονομάζεται και όχι να μιλάμε γενικά και αόριστα περί βίας. Όμως υπάρχει κάτι άλλο, σημαντικότερο ίσως : Όταν επιλέγουμε ποια μορφή βίας μελετάμε, η επιλογή αυτή και με δεδομένη την διαφορετικότητα των μέσων και των μεθόδων σύγκρουσης μεταξύ ιεραρχημένων και με διαφορετική ισχύ αντιπάλων, αποκαλύπτει τις περισσότερες φορές το ποιού ενός εκ των δύο τη βία θέλουμε να μελετήσουμε. Γιατί βέβαια, και εφ’ όσον ισχύουν τα προειρηθέντα, κάθε μία μορφή μελετώμενης βίας παραπέμπει μονοσήμαντα σ’αυτόν που την μεταχειρίζεται. Κι έτσι, μπορούμε ακόμη ακριβέστερα από πριν, να δηλώσουμε εξ αρχής για το ποιας ομάδας την βία μελετάμε, αφού, όταν αφήνουμε έξω, από επιλογή μας, κάποιες μορφές βίας, αφήνουμε αναγκαστικά έξω την βία συγκεκριμένων ομάδων και άρα και τις ίδιες, υπονοώντας ίσως, ότι αυτές δεν είναι ή δεν υπήρξαν βίαιες. Και τούτο, στο πλαίσιο άλλης μίας παραδοχής, η οποία επίσης χρησιμοποιείται αξιωματικά, ότι δηλαδή, η βία είναι καταδικαστέα.

2.- Πράγματι λοιπόν, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι χωρίς κάποιες παραδοχές και οριοθετήσεις, οι οποίες δηλώνουν «προκατάληψη» και προεπιλεγμένο πλαίσιο ..

Και είναι αυτές ακριβώς οι παραδοχές και οι οριοθετήσεις, οι οποίες αποτελούν το “αυθαίρετο” τμήμα της εργασίας μας, την ευθύνη μας δηλαδή, και για τούτο συνιστούν μια σημαίνουσα προσωπική παρέμβαση στην επιστημονικότητα της εργασίας. Ο μόνος τρόπος με τον οποίον μπορούμε να αποκαθιστούμε, τόσο στις κοινωνικές όσο και στις λεγόμενες “ακριβείς” επιστήμες, το ενδεχόμενο και ελλοχεύον έλλειμμα επιστημονικότητας είναι η έντιμη και εξ αρχής διακήρυξή των παραδοχών, των συμβάσεων και των προσωπικών μας επιλογών.

Ωστόσο οι παραδοχές αυτές, αλλά και άλλα, εξ ίσου καίρια, συστατικά μιας επιστημονικής εργασίας, όπως η επιλογή της ερωτηματοθεσίας, η προβληματική, η επιλογή της μεθόδου, των όρων και του λεξιλογίου, αποτελούν ένα σημαντικό στοιχείο για την ταυτότητα μιας εργασίας.Είναι ευτυχές κατά την γνώμη μου, το ότι στις μόλις προαναφερθείσες επιλογές, ο επιστήμονας αναγκάζεται να είναι ολόκληρος παρών, και να επικαλεστεί και να αναδείξει την σύνολη προσωπικότητά του, και κύρια τις πεποιθήσεις του και τις αξίες του. Και είναι ακόμη πιο ευτυχές ότι λίγο-λίγο η επιστημονικότητα επιδεικνύει, άλλοτε με την θέλησή της και άλλοτε όχι, τις πεποιθήσεις της και αναγκαστικά αναλαμβάνει την ευθύνη γι’αυτό.

3.- Τέλος, και επειδή την ιστορία κάθε διαμάχης σε πρώτη φάση την γράφει ο νικητής, καμιά διαμάχη δεν ολοκληρώνεται και δεν κρίνεται παρά από στο βαθμό που εκείνος θα κατορθώσει να επιβάλει την δική του ερμηνεία των πραγμάτων.

Ο νικητής που όλα τα πήρε, διεκδικεί όχι βέβαια να απολογηθεί, αλλά κυρίως το φωτοστέφανο. Κι έχει ακόμη την έγνοια να μην τύχει και πάρει στη συνείδηση των ανθρώπων το ρόλο τού δήμιου και του «χασάπη». Θέλει ένα λούστρο ηθικής, να είναι ο «καλός». Μόνο που για τούτη εδώ την τελευταία και πιο δύσκολη μάχη και για όσο ζουν οι μάρτυρες, εμπόδιο είναι μεγάλο η κοινωνική μνήμη.

Κι έτσι στις μέρες μας βλέπουμε, συχνά πυκνά, και προϊούσης της αποχώρησης από τον μάταιο τούτο κόσμο των μαρτύρων των όποιων κοινωνικών συγκρούσεων, οι νικητές τους, σε πολλά μέρη του κόσμου και του μικρόκοσμου, να δραστηριοποιούνται ξανά για να διεκδικήσουν κάτι : το φύλλο της ηθικής.

Και τότε μένει σε μας να δούμε και να παραδεχτούμε σε ποια κατεύθυνση βρισκόμαστε όσο μιλάμε, κι όσο σιωπούμε…

5 Αυγούστου 2002 (‘πειράχτηκε’ στις 25 Μαρτίου 2007)

© L’Enfant de la Haute Mer

Visual: World Press Photo awards 2007, “General News Stories” —2nd. Peter van Agtmael, USA, Polaris Images, Night raids, Iraq, January-March

Ευτυχία είναι κάποια απλά πράγματα :

το ότι δεν είσαι μόνος

το ότι γυρίζεις στο σπίτι και σε περιμένει ένα χαμόγελο

είναι μια γλυκιά αγκαλιά

και μια ματιά που σε τυλίγει από παντού

είναι ένα ζεστό σπίτι

το να μπορείς να μοιραστείς τον ύπνο σου

και το σώμα σου

με κάποιον που σε ξέρει καλά

κι έναν περίπατο στη μελαγχολία της βροχής

το να τον βλέπεις και οι δυσκολίες της ζωής να μοιάζουν μικρότερες

Το ότι αυτά τα πράγματα είναι για σένα λίγα

ότι περνούν απαρατήρητα

ότι είναι ανεπαρκή

το ότι ζητάς ακόμη κάτι

κι αυτόν τον ίδιο άνθρωπο να ήταν αλλιώς,

το ότι ζητάς να ήταν άλλος

Είναι ίσως ανωριμότητα

είναι πλεονεξία

είναι ύβρις

Ή είναι που σήκωσες κιόλας άγκυρα για το άγνωστο

έτοιμος για όλα τα ρίσκα που αυτό συνεπάγεται …

Ανάδυση στην επιφάνεια