Η ταινία χαρτογραφεί ένα 24ωρο συναισθηματικής έντασης με τραγική κατάληξη, τριών μεταναστών, έπειτα από μια εξέγερση νεαρών στα Παρισινά προάστια (banlieues). Οι πρωταγωνιστές, μια παρέα τριών νεαρών φίλων, που κατάγονται από διαφορετικές εθνοτικές ομάδες και ζουν σε ένα υποβαθμισμένο οικοδομικό συγκρότημα στέγασης μεταναστών (πόλη-υπνωτήριο) στα προάστια του Παρισιού: ο Vince είναι Εβραίος, ο Hubert είναι μαύρος και ο Saїd είναι Άραβας… Αυτά όμως που τους ενώνουν είναι πανίσχυρα: η γενιά τους, η έλλειψη προοπτικής, η απόγνωση … Συνιστώ να δείτε εδώ μια πολύ καλή ανάλυση. Στο τέλος της, ολόκληρη την ταινία σε δέκα video.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Κι άλλο πλοίο στα βράχια … δεν μπορώ να πω: αν και εκείνοι είναι οι μισοί από μας, μοιάζει να τα κατάφεραν πολύ καλύτερα .. και η Αμερική είναι τώρα ακόμη πιο μακριά …
Με αφετηρία την best seller ομώνυμη αυτοβιογραφία του Ιρλανδού μετανάστηFrank McCourt (19 Αυγούστου 1930-19 Ιουλίου 2009), οι «Στάχτες της Άντζελα», η ταινία του Alan Parker (1999) παρακολουθεί τον νεαρό Frankie και την οικογένειά του καθώς προσπαθούν να ξεφύγουν από την ενδημική φτώχεια του προπολεμικού Limerick. Η ταινία αρχίζει το 1935 με την οικογένεια στο Μπρούκλιν. Ύστερα από το θάνατο μιας από τις αδελφές του Frankie, βρέφους ακόμη, επιστρέφουν στην Ιρλανδία, για να βρουν μια κατάσταση ακόμα χειρότερη.
Στο βιβλίο, ο πατέρας του Frankie, αφού είχε υπηρετήσει στον IRA, έφυγε για την Αμερική, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε την Angela Sheehan από το καθολικό και ‘επαρχιώτικο’ Limerick της Ιρλανδίας. Η Angela γεννάει το ένα παιδί μετά το άλλο. Το ένα πέθανε βρέφος ακόμη, άλλα δύο δίδυμα πέθαναν από πνευμονία. Οι συγγενείς κανονίζουν την επιστροφή της οικογένειας στην Ιρλανδία.. Τα στοιχειωμένα απομνημονεύματα του Frank McCourt κέρδισαν το Pulitzer.
Ζητείται βοήθεια – Δεν μας χρειάζονται Ιρλανδοί
Η ταινία εξιστορεί σκηνές από την παιδική ηλικία του συγγραφέα αρχικά στην Νέα Υόρκη και ύστερα το Limerick στην Ιρλανδία. Ο McCourt εικονογραφεί μια βάναυση και οδυνηρή εικόνα των παιδικών χρόνων του, όταν το φαγητό σπάνιζε στο τραπέζι, και οι μπότες και τα παλτά ήταν πολυτέλεια. Με μια μελωδική ιρλανδική φωνή που καλύπτει με ένα συχνά ευγενές αλλά και πικρό χιούμορ το άφατο, ο συντάκτης θυμάται το δύστροπο αλλά αξιαγάπητο πατέρα του, που έπινε μονίμως τα λίγα χρήματα που είχε η οικογένεια. Εξιστορεί την απώλεια των αδελφών του από την ασθένεια και την πείνα, μιλά για την υπερήφανη μητέρα του, που αναγκάζεται να ζητιανεύει, περιγράφει τη δυσωδία των λυμάτων έξω από τη είσοδο του σπιτιού. Καθώς ο McCourt φτάνει στην εφηβεία, ανακαλύπτει την ντροπή της φτώχειας μαζί με τη μαγεία του Shakespeare, το μυστήριο του φύλου και το φλερτ με το θάνατο, αλλά και την πανίσχυρη ιρλανδική καθολική εκκλησία που δεν συγχωρεί. Πρόκειται για μια δυνατή και συνάμα σπαρακτική ωδή στην ανθεκτικότητα και την αποφασιστικότητα της νιότης. (ξανα-)Δείτε την: κάνει καλό..
πηγές-σημειώσεις : - η επανάληψη που έκανα πριν λίγες μέρες στην ταινία - παρόμοιο κλίμα στα πολυάριθμα βιβλία του Archibald Joseph Cronin (19 Ιουλίου1896–6 Ιανουαρίου 1981) και της Betty Smith (Elisabeth Wehner, 15 Δεκεμβρίου 1896- 17 Ιανουαρίου 1972). Κάποια από αυτά έγιναν ταινίες. Η Betty Smith δημοσίευσε το 1943 το: A Tree Grows In Brooklyn, και το 1945 ο Elia Kazan το έκανε ταινία.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Οι ΗΠΑ δημοσίευσαν την Δευτέρα 15 Νοεμβρίου την τελική έκδοση της ACTA, αφού απάλειψαν τις αποκλίσεις που είχαν με την έκδοση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των αρχών Οκτωβρίου 2010. Σημειώνουν πράγματι: «οι συμμετέχοντες στις διαπραγματεύσεις για την ACΤΑ κατέληξαν στο κείμενο της συμφωνίας, αφού έλυσαν τις κάποιες αποκλίσεις που απέμειναν μετά τον τελικό γύρο των διαπραγματεύσεων στο Τόκυο». Αλλά η ACΤΑ πρέπει ακόμη να υποστεί ακόμη μια τελευταία νομική εξέταση.
‘κλικ’ στο εικονίδιο για να δείτε ολόκληρο το κείμενο του Νοέμβρη 2010
Ελευθερώστε το Internet!
Αυτό θα είναι το αντικείμενο συνεδρίασης που προγραμματίζεται στην Αυστραλία στο τέλος Νοεμβρίου. Το Υπουργείο Εμπορίου των ΗΠΑ διευκρινίζει ότι το κείμενο θα υποβληθεί, έπειτα από μερικά τελευταία νομικά συμμαζέματα, «στις αντίστοιχες αρχές των συμμετεχόντων κρατών ώστε αυτά με τη σειρά τους ν’αναλάβουν τις κατάλληλες εσωτερικές διεργασίες». Θα πρέπει κυρίως να λάβει την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πριν να μπορέσει να επικυρωθεί και να τεθεί σε ισχύ. Εντέλει, οι συμμετέχοντες στην ACΤΑ είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι ΗΠΑ, η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, το Μεξικό, το Μαρόκο, η Νέα Ζηλανδία, η Σιγκαπούρη, και η Ελβετία. Η Ινδία, η Κίνα και η Βραζιλία, που έχουν εναντιωθεί στο κείμενο, είναι οι μεγάλοι απόντες. Κάτι που κινδυνεύει να πυροδοτήσει νέες εντάσεις, εφόσον η ACΤΑ δεν είναι μόνο ένα κείμενο συνεργασίας για την πνευματική ιδιοκτησία, αλλά η αρχή μιας νέας διεθνούς οργάνωσης.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Ο Franz Reichelt πήδηξε το 1912 από τον πύργο του Άιφελ, θέλοντας να αποδείξει την αξία της εφεύρεσής του: της «στολής-αλεξίπτωτο». Η πτώση του κινηματογραφήθηκε και τον έκανε διάσημο.
ο Franz Reichelt εν δράσει (μεγαλώστε)
Ο Γάλλος ράφτης κυριών Franz Reichelt, γεννήθηκε στην Βιέννη το 1879, πήγε όμως στη Γαλλία σε ηλικία 19 ετών, έζησε και δούλεψε εκεί, έγινε Γάλλος πολίτης στα τριάντα του, και «γαλλοποίησε» και το όνομά του σε François. Ζούσε και εργαζόταν στο 8 της οδού Gaillon, κοντά στη Λεωφόρο de l’Opéra.
το πρώτο αλεξίπτωτο(μεγαλώστε το)
Όπως είπε η θυρωρός, ο ράφτης είχε «μια όμορφη πελατεία», κυρίως από Αυστριακές κυρίες, περαστικές από το Παρίσι. Θεωρείται ο τραγικός πρόδρομος του B.A.S.E. (Buildings-Antennas-Spans-Earth ) Jumping. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Το αλεξίπτωτο είχε ανακαλυφθεί το 1797 από τον Γάλλο André-Jacques Garnerin, ο Reichelt όμως ήθελε να δημιουργήσει μια «στολή-αλεξίπτωτο».
«Το πρώτο εναέριο ταξίδι του πολίτη Garnerin με την πολίτη Henri». Εφημερίδα για τις Κυρίες και τη Μόδα, 1797-1798 (μεγαλώστε)
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η αεροπλοΐα είναι η μεγάλη ατραξιόν. Αλλά τα δυστυχήματα είναι πολλά, με αποτέλεσμα να ενταθούν οι προσπάθειες για την τελειοποίηση του αλεξίπτωτου. Καθώς ο Reichelt ως ράφτης, έχει να κάνει με υφάσματα, θεωρεί ότι «το έχει». Καθώς είχε και μόλις μία τριετία που πολιτογραφήθηκε Γάλλος, αναζητεί έναν τρόπο ώστε να ενσωματωθεί ταχύτερα αλλά και να λάμψει στη γαλλική κοινωνία. Οι μελέτες του για την «στολή-αλεξίπτωτο» άρχισαν το 1910. Ένα σύστημα μικρών ράβδων και λουριών επέτρεπε να ξεδιπλώνονται μερικά τετραγωνικά μέτρα αδιάβροχου μεταξωτού υφάσματος.
Ouest-Eclair, που εκδόθηκε από το 1899 ως το 1944 (φύλλο για την καθέλκυση του "La Normandie")
Ο εφευρέτης έκανε τις πρώτες δοκιμές στην αυλή του κτηρίου του στην οδό Gaillon, χρησιμοποιώντας κούκλες βιτρίνας. Σύμφωνα με την εφημερίδα Ouest-Eclair (1899-1944), το 1911 ο Reichelt κάνει μια πρώτη δοκιμή της εφεύρεσής του, πηδώντας ο ίδιος από δέκα περίπου μέτρα. Για καλή του τύχη, έπεσε πάνω σ’ένα παχύ στρώμα άχυρα.
η αυτοκτονία του στρατηγού Boulanger στο κοιμητήριο Ixelles, Σάββατο 10 Όκτωβρίου 1891
Ύστερα από λίγο καιρό, σύμφωνα με την εφημερίδα le PetitJournal (1863-1944), επανέρχεται και από τον πρώτο όροφο του πύργου του Άιφελ (57 μέτρα υψόμετρο) ρίχνει μια κούκλα βιτρίνας, στην οποία είχε φορέσει τη «στολή-αλεξίπτωτο». Το πείραμα δεν πέτυχε, ο Reichelt όμως επιμένει.
Πράγματι, στις αρχές Φεβρουαρίου 1912 ο Reichelt ειδοποιεί τον τύπο, ότι θα πραγματοποιήσει ο ίδιος δοκιμή από τον πρώτο όροφο του πύργου του Άιφελ.
Le Petit Parisien (1876-1944). φύλλο 1ης Μαΐου 1891, για τη «σφαγή της Fourmies». Για την ιστορία: Η Fourmies, μικρή βιομηχανική πόλη του γαλλικού βορρά γνώρισε στα τέλη του 19ου αιώνα το βιομηχανικό και δημογραφικό της απόγειο, χάρη στην υφαντουργία. Απέχει 200km από το Παρίσι και έχει 15.000 κατοίκους σχεδόν όλοι εργάτες. Ύστερα από τη σφαγή της πλατείας Haymarket στο Chicago, με αφορμή τις διαδηλώσεις για το 8ωρο, η Δεύτερη Διεθνής αποφασίζει τον Ιούλιο του 1889 την διεθνή διαδήλωση της Πρωτομαγιάς. Οι σοσιαλιστές προσπαθούν να οργανώσουν και στην Fourmies μια γενική απεργία με αίτημα το 8ωρο και την αύξηση των μισθών. Στις 30 Απριλίου 1891 η εργοδοσία κάνει αφισοκόλληση στους τοίχους της πόλης, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Ο Δήμαρχος πιέζεται και ζητάει δυό διμοιρίες στρατού. Η διαδήλωση επρόκειτο να είναι εορταστική και ειρηνική. Στις 10Η00 το πρωί οι εργάτες θα έφερναν τις διεκδικήσεις τους στο Δημαρχείο και το απόγευμα θα ήταν εορταστικό και θα τελείωνε με χορό. Όμως, στις 9Η00 συλλαμβάνονται 4 διαδηλωτές, έπειτα από επεισόδιο με έφιππους αστυνομικούς. Άλλες δυό διμοιρίες στρατού έρχονται ως ενισχύσεις. Οι διαδηλωτές ζητούν 8ωρο, οι στρατιώτες ρίχνουν στον αέρα, οι διαδηλωτές απαντούν με πέτρες. Ο διοικητής ζητά να οπισθοχωρήσει ο στρατός και να ρίξει: 10 νεκροί (Maria Blondeau 18 ετών, Louise Hublet 20 ετών, Ernestine Diot 17 ετών, Félicie Tonnelier 16 ετών, Kléber Giloteaux 19 ετών, Charles Leroy 20 ετών, Emile Ségaux 30 ετών, Gustave Pestiaux 14 ετών, Emile Cornaille 11 ετών, Camille Latour 46 ετών) και τουλάχιστον 35 τραυματίες.
Την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 1912, από τις 7Η00 το πρωί έχουν μαζευτεί στο Champ-de-Mars τριάντα περίπου περίεργοι και δημοσιογράφοι, που έμελλε να είναι και οι μάρτυρες της συντριβής του. Είναι μια παγωμένη μέρα, αφού καμιά στιγμή η θερμοκρασία δεν ξεπέρασε τους 0°C. Έρχονται και μερικοί αστυνομικοί για να τηρήσουν την τάξη. Η αστυνομία είχε επιτρέψει την δοκιμή, ωστόσο εκ των υστέρων ισχυρίστηκε ότι ο François Reichelt δεν είχε ξεκαθαρίσει ότι θα πηδούσε ο ίδιος αυτοπροσώπως (ενώ βεβαίως οι εφημερίδες το διατυμπάνιζαν!!).
Ο Reichelt έφτασε φορώντας «ένα είδος καφετιάς φόρμας, λίγο πιο ογκώδους από μία συνήθη ένδυση» γράφει η leGaulois (1868-1929). «Το στήθος έμοιαζε με το προστατευτικό της ξιφομαχίας, επενδεδυμένο με ύφασμα» σημειώνει η εφημερίδα, «και πάνω στους ώμους, οι διπλωμένες φτερούγες της στολής έμοιαζαν με επωμίδες, που δεν χαλούσαν καθόλου την αρμονία». Ο ράφτης είχε ομολογουμένως καλό γούστο. Στο κεφάλι του φορά κάτι σαν τραγιάσκα. Παρά την άδεια της αστυνομίας, λέει η lePetitParisien (1876-1944),ένας φύλακας, που υπήρξε μάρτυρας της προηγούμενης ατυχούς δοκιμής του Reichelt, φοβάται μια νέα και χειρότερη καταστροφή και του απαγορεύει την πρόσβαση στον πύργο του Άιφελ. Ωστόσο, έπειτα από παρέμβαση των ανωτέρων του φύλακα, ο εφευρέτης καταφέρνει ν’ανέβει στον πρώτο όροφο του πύργου. Το επεισόδιο της απαγόρευσης, λέγεται ότι πολύ εκνεύρισε τον Reichelt.
Ο Reichelt ποζάρει στο έδαφος, δίπλα στον πύργο, επιδεικνύοντας την «στολή-αλεξίπτωτο» και από εμπρός και από την πλάτη. Έπειτα ανεβαίνει στον πρώτο όροφο του πύργου του Άιφελ.
Ο Reichelt διστάζει για σαράντα περίπου δευτερόλεπτα, και στη συνέχεια, στις 8Η22, βλέποντας προς τον Σηκουάνα ρίχνεται στο κενό.
Le Petit Parisien (1876-1944). φύλλο της προεκλογικής περιόδου του 1899
«Το σύστημα άνοιξε κατά το ήμισυ και η πτώση άρχισε ήπια», σημειώνει η leGaulois. «Ξαφνικά, το σύστημα διπλώθηκε κάτω από τον Reichelt κι εκείνος άρχισε να πέφτει σαν πέτρα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα το σώμα του συντρίβεται στο παγωμένο έδαφος. Η σορός του μεταφέρθηκε άμεσα στον αστυνομικό σταθμό της οδού Amélie, κι έπειτα στο σπίτι της οδού Gaillon. Σύμφωνα με την έκθεση αυτοψίας, ο Reichelt πέθανε πιθανόν από καρδιακή κρίση, ακριβώς πριν την πρόσκρουση στο έδαφος.
Την επομένη, όλα τα καθημερινά πρωτοσέλιδα ανακοινώνουν το δράμα με φωτογραφίες, επαναλαμβάνοντας τη φράση: «τραγικό πείραμα».
Στην αρχή της στήλης του, ο δημοσιογράφος της le Gaulois αναφέρεται στους εφευρέτες -«τρελέςιδιοφυΐες». Για να προσθέσει: «Φοβάμαι όμως πως εκείνος που σκοτώθηκε χτες δεν χαρακτηρίζεται παρά μόνο από το πρώτο μισό του όρου». Ήταν πράγματι τρελός ο Reichelt; Μας δείχνει το φιλμ έναν άνδρα 33 ετών που αυτοκτονεί σε ναρκισσιστικό παραλήρημα; Ήταν το πήδημα θανάτου μια μορφή υπέρτατης τέχνης;
Le Gaulois (1868-1929). Φύλλο της 17ης Φεβρουαρίου 1884
Η συνέχεια του άρθρου της leGauloisπροσπαθεί ν’αποδείξει ότι ο Reichelt δεν είχε σχέση με τέτοια παθολογία. Την Κυριακή το βράδυ, ο ρεπόρτερ συνάντησε κατά τύχη έναν φίλο του Reichelt, ο οποίος του εξομολογήθηκε : «Όσο κι αν σας φαίνεται παράδοξο, ο δυστυχής φίλος μου έπεσε θύμα του νόμου που προστατεύει τους εφευρέτες εντελώς πρόσκαιρα». Πράγματι, την εποχή εκείνη, η ευρεσιτεχνία διαρκούσε δεκαπέντε χρόνια. Έπρεπε λοιπόν ο εφευρέτης να προλάβει να βάλει στο εμπόριο την πατέντα του σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, πριν επιτραπούν οι «μαϊμούδες». Για να μπορέσει λοιπόν να δεχτεί γρήγορα παραγγελίες έπρεπε να προβεί σε θεαματικές επιδείξεις. «Αυτός είναι και ο λόγος που βιάστηκε να δοκιμάσει το τολμηρό αυτό πείραμα», κατέληξε ο φίλος του ράφτη-εφευρέτη.
le Petit Journal (1863-1944). Φύλλο της 7ης Οκτωβρίου 1906: «Λυντσάρισμα στις ΗΠΑ, η σφαγή των νέγρων στην Ατλάντα, Georgia»
Το ατύχημα θα είχε ίσως προ πολλού ξεχαστεί, αν δεν υπήρχε το σχετικό διάσημο φιλμάκι μεταξύ πολλών άλλων σχετικών με τον πύργο του Άιφελ, με τους πρωτοπόρους της «αεροπλοΐας» ή ακόμη με τη ζωή στο Παρίσι της BélleEpoque(1879-1914).
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.
Αντίθετα με όσα διαδίδονται, η πατέντα του iPhone ανήκει στον Leonardo da Vinci. Δείτε το παρακάτω σχέδιο-μελέτη, το οποίο μιλά από μόνο του:
Ο ίδιος, λίγα χρόνια νωρίτερα, είχε εφεύρει και την φωτογραφική μηχανή, που όμως δεν θεωρήθηκε κάτι πολύ σπουδαίο, καθώς η επιτυχία του αυτή επισκιάστηκε γρήγορα από τη λαμπρή εφεύρεση του iPhone.
Κι ας το παραδεχτούμε : «Δεν υπάρχει τίποτε πραγματικά καινούριο, εκτός ίσως από εκείνα που έχουμε ξεχάσει».
Leonardo da Vinci, (15 Απριλίου 1452– 2 Μαίου 1519). Αυτοπροσωπογραφία με κόκκινη κιμωλία (γύρω στο 1512-1515), Royal Library of Turin
Δημοσιεύθηκε από L’Enfant de la Haute Mer 
Ως εδώ, όλα καλά !
Νοεμβρίου 25, 2010Η ταινία αρχίζει με τα λόγια αυτά:
“Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που πέφτει από κτίριο 50 ορόφων …
… ο τύπος όσο πέφτει μονολογεί ασταμάτητα για να καθησυχάσει τον εαυτό του:
« … ως εδώ όλα καλά …
…. ως εδώ όλα καλά …
… ως εδώ όλα καλά … »
όμως το σημαντικό δεν είναι η πτώση είναι η προσγείωση….”
Και με τα ίδια λόγια τελειώνει.
από την ταινία : “La Haine (1995)” τουMathieu Kassovitz
Η ταινία χαρτογραφεί ένα 24ωρο συναισθηματικής έντασης με τραγική κατάληξη, τριών μεταναστών, έπειτα από μια εξέγερση νεαρών στα Παρισινά προάστια (banlieues). Οι πρωταγωνιστές, μια παρέα τριών νεαρών φίλων, που κατάγονται από διαφορετικές εθνοτικές ομάδες και ζουν σε ένα υποβαθμισμένο οικοδομικό συγκρότημα στέγασης μεταναστών (πόλη-υπνωτήριο) στα προάστια του Παρισιού: ο Vince είναι Εβραίος, ο Hubert είναι μαύρος και ο Saїd είναι Άραβας… Αυτά όμως που τους ενώνουν είναι πανίσχυρα: η γενιά τους, η έλλειψη προοπτικής, η απόγνωση … Συνιστώ να δείτε εδώ μια πολύ καλή ανάλυση. Στο τέλος της, ολόκληρη την ταινία σε δέκα video.
©-απόδοση: L’Enfant de la Haute Mer
Για άλλα (περί φτώχειας) συναφή, δείτε εδώ
Για άλλα (περί βίας) συναφή, δείτε εδώ
Share this:
Like this: