Ας φάνε λάσπη (update)

Οι αυξανόμενες τιμές των τροφίμων στην Αϊτή, υποχρεώνουν τους φτωχούς να τρώνε λάσπη

Η Yolen Jeunky ετοιμάζει μπισκότα από λάσπη, αλάτι και φυτικό λίπος στη στέγη του Fort Dimanche.

Οι φτωχοί Αϊτινοί καταφεύγουν όλο και περισσότερο στην κατανάλωση μπισκότων φτιαγμένων από λάσπη, καθώς οι τιμές των τροφίμων πετούν στα ύψη σ’αυτή τη χώρα της Καραϊβικής. Τα μπισκότα-δίσκοι γίνονται από ξηρή κίτρινη άργιλο που αναμιγνύεται με νερό, αλάτι και φυτικά αρτύματα ή και μαργαρίνη. Η λάσπη, που προέρχεται από τα κεντρικά υψίπεδα της Αϊτής, στραγγίζεται αρχικά και πλάθεται έπειτα σε μπισκότα, τα οποία στεγνώνουν στον ήλιο.

Η Kiskey, 43 ετών, φτιάχνει μπισκότα από λάσπη στη στέγη του Fort Dimanche, που ήταν κάποτε φυλακή, στο Port-au-Prince

Τα ανοιχτόχρωμα καφετιά μπισκότα, που είναι γνωστά στους ντόπιους απλά ως «terre» (χώμα), τρώγονται παραδοσιακά από εγκύους Αϊτινές αλλά και τα παιδιά ως αντιόξινα και πηγή ασβεστίου. Εντούτοις, για μερικούς Αϊτινούς ανήμπορους ν’αντέξουν οικονομικά ακόμη και ένα πιάτο ρυζιού, η terre έχει γίνει η βασική διατροφή τους.
Η Οργανισμός για τη Διατροφή και την Γεωργία (FAO) των Ηνωμένων Εθνών έχει εκφράσει ανησυχία σχετικά με τις τιμές τροφίμων στην Καραϊβική, κηρύσσοντας πρόσφατα κατάσταση της έκτακτης ανάγκης στην Αϊτή και διάφορες άλλες χώρες. Ο Οργανισμός εκτιμά ότι οι τιμές έχουν ανέβει στα ύψη, κατά τουλάχιστον 40 τοις εκατό λόγω των πλημμυρών και των ζημιών στις συγκομιδές που προκλήθηκαν από τον τυφώνα του 2007.

Μια γυναίκα, πριν αγοράσει, δοκιμάζει ένα λασπο-μπισκότο στην αγορά της La Saline, στο Port au Prince, 25 Ιανουαρίου 2008

Στην αγορά της παραγκούπολης La Salines της Αϊτής, δύο φλυτζάνια του ρυζιού πωλούνται τώρα για 60 αμερικανικά σεντς, 10 σεντς περισσότερο απ’όσο τον περασμένο Δεκέμβριο και 50% πάνω, απ’όσο από ένα χρόνο πριν. Τα φασόλια, το συμπυκνωμένα γάλα και τα φρούτα ανέβηκαν σε αντίστοιχο ποσοστό. Ακόμη και η τιμή της αργίλου που χρησιμοποιείται για τα μπισκότα έχει αυξηθεί αρκετά, εντούτοις, τα λασπο-μπισκότα, με πέντε σεντς το ένα, παραμένουν ακόμα σχετικά φτηνά.

Τα μπισκότα σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες έχουν ήπια γεύση, αλλά απορροφούν την υγρασία από το στόμα μόλις αγγίζουν τη γλώσσα, αφήνοντας δυσάρεστο χωματένια επίγευση που διαρκεί για ώρες. Ο Gerald Callahan, ένας καθηγητής ανοσολογίας στο κρατικό πανεπιστήμιο του Κολοράντο που έχει μελετήσει τη γεωφαγία (geophagy), το επιστημονικό όνομα για την κατανάλωση λάσπης, λέει ότι η εν λόγω λάσπη μπορεί να περιέχει επικίνδυνα παράσιτα ή τοξίνες. Αλλά μπορεί επίσης να ενισχύσει το ανοσολογικό σύστημα των αγέννητων μωρών απέναντι σε ορισμένες ασθένειες.

Μία γυναίκα ξεραίνει λασπο-μπισκότα στον ήλιο, στη στέγη του Fort Dimanche, στο Port-au-Prince, Αϊτή, 29 Νοεμβρίου 2007

Η Αϊτή είναι η φτωχότερη χώρα στο δυτικό ημισφαίριο. Εβδομήντα έξι τοις εκατό του πληθυσμού ζουν με λιγότερο από $2.25 ημερησίως. Ο υποσιτισμός είναι διαδεδομένος και η διάρροια σκοτώνει ένα στα πέντε παιδιά κάτω από την ηλικία των πέντε ετών. Οι αϊτινοί γιατροί λένε ότι οι άνθρωποι που τρέφονται με τα μπισκότα αυτά κινδυνεύουν από υποσιτισμό. Ο Δρ Gabriel Thimothée, εκτελεστικός διευθυντής του υπουργείου υγείας της Αϊτής, είπε: «Πιστέψτε με, εάν δω κάποιον να τρώει εκείνα τα μπισκότα, θα τον αποθαρρύνω.»

Πηγή : Haiti’s rising food prices drive poor to eat mud

Η René Cazeau, 56 ετών, τραβάει ένα σεντόνι με στεγνά λασπο-μπισκότα στη Cité Soleil στο Port au Prince, 29 Νοεμβρίου 2007

Οι Αϊτινοί τρώνε λάσπη

Τα αίτια είναι η ακρίβεια των διατροφικών προϊόντων, οι πλημμύρες, η πολιτική αστάθεια και μια ανεπαρκής διεθνής συνεργασία.

Ο Cajeunes, 11 ετών, δείχνει τη γλώσσα του, αφού έφαγε ένα λασπο-μπισκότο, στη Cité Soleil, 18 Ιανουαρίου 2008

Όταν δεν υπάρχει τροφή, υπάρχει ακόμη το χώμα. Το μίγμα, με λίγο νερό, αλάτι και φυτική λιπαρή ύλη, δίνει μια λεία λασπώδη μάζα. Κομμένη σε επίπεδες ροδέλες και ξεραμένη στον ήλιο, γίνεται ένα είδος «μπισκότου», «καθόλου ορεκτικού, και φέρνει πονόκοιλο», λένε εκείνοι που δοκιμάζουν. Αλλά είναι το μόνο γεύμα που παίρνουν χιλιάδες Αϊτινοί τρεις φορές την ημέρα εδώ και μερικές εβδομάδες. Μ’άλλα λόγια η Αϊτή δεν παύει να κατεβαίνει όλο και πιο βαθιά στην κόλαση.

Πώς φτάσαμε εκεί; Ο Charles Ridoré, κάτοικος Fribourg, Αϊτινής καταγωγής και πρώην γαλλόφωνος γραμματέας της φιλανθρωπικής οργάνωσης «η Δράση της Σαρακοστής», κατηγορεί περισσότερο την πολιτική τάξη της γενέτειράς του. «Η αστάθεια και ο πόλεμος των φατριών έχουν αποτρέψει κάθε πρόοδο. Οι μεταρρυθμίσεις, αγροτικές κυρίως, δεν έχουν γίνει, και η χώρα εισάγει τον κύριο όγκο των βασικών διατροφικών προϊόντων», εξηγεί. Πράγματι, το σύνολο του αλευριού που καταναλώνεται, δηλαδή 200.000 τόνοι το χρόνο, εισάγεται. Για το ρύζι, το 75% της κατανάλωσης, δηλαδή 320.000 τόνοι, έρχεται από το εξωτερικό.

Οι Αϊτινοί μαζεύουν τροφή ή οτιδήποτε άλλο χρήσιμο σε μια χωματερή στο Port au Prince

Όμως, τον τελευταίο καιρό, στην παγκόσμια αγορά, οι τιμές του ρυζιού και του αλευριού έχουν πάρει την ανιούσα. Οι αιτίες είναι πολλαπλές: κακοκαιρίες, ανεπαρκείς συγκομιδές, ισχυρή απορρόφηση από την αναδυόμενη Ασία και χρησιμοποίηση του σιταριού για βιοκαύσιμα. «Για τα 6 εκατομμύρια των Αϊτινών που ζουν μέσα σε ακραία φτώχεια, σε σύνολο πληθυσμού 9 εκατομμυρίων, η αύξηση των τιμών των διατροφικών προϊόντων είναι αφόρητη», εξηγεί ο Mario Rapacosta, δημόσιος υπάλληλος στην Παγκόσμια Οργάνωση Διατροφής (η FAO), που εδρεύει στη Ρώμη. Υπογραμμίζει επίσης ότι υπάρχουν όλο και λιγότερα διαθέσιμα τρόφιμα για την ανθρωπιστική βοήθεια.

Άλλη αιτία αυτής της καταστροφής: η Noël και η Olga, δύο τροπικοί κυκλώνες που κατέστρεψαν τη χώρα το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο. «Χτύπησαν ακριβώς πριν τις συγκομιδές μπανάνας και λαχανικών και κατέστρεψαν τα πάντα», συνεχίζει ο Mario Rapacosta. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ακριβώς οι αγρότες των υψιπέδων που έχασαν τα πάντα και σήμερα καταδικάζονται σε ακραία φτώχεια.

H Yolen Jeunky τακτοποιεί σε μια λεκάνη ξερά λασπο-μπισκότα για πούλημα, στη Cité Soleil στο Port-au-Prince, 29 Νοεμβρίου 2007.

Ο Marco Gilli, υπεύθυνος της ελβετικής ανθρωπιστικής βοήθειας στο Port-au-Prince, την πρωτεύουσα της Αϊτής, δεν εκπλήσσεται που οι εξαθλιωμένοι άνθρωποι καταλήγουν να φάνε λάσπη. «Βλέπουμε όλο και περισσότερα παιδιά στην ύπαιθρο, να έχουν ένα κοκκινωπό χρώμα. Είναι ένας αξιόπιστος δείκτης του ακραίου υποσιτισμού», λέει. Η ελβετική συνεργασία δίνει περίπου 5 εκατομμύρια φράγκα κατ’έτος στην Αϊτή. Το κύριο μέρος δίνεται στο παγκόσμιο επισιτιστικό πρόγραμμα (PAM) που αγοράζει και διανέμει τρόφιμα.

Ο Mario Rapacosta δεν κρύβει την απογοήτευσή του απέναντι αυτήν την κατάσταση. Εκτιμά ότι η λειτουργία της FAO, αλλά επίσης του συνόλου των οργανισμών του ΟΗΕ και των μη-κυβερνητικών οργανώσεων, είναι η αιτία. «Ενεργούμε σε επείγουσες περιπτώσεις και παραμελούμε τα διαρθρωτικά προβλήματα, λέει. Η εργασία της πρόληψης των καταστροφών – κατασκευή των υποδομών, εκπαίδευση των αγροτών – μπλοκάρεται».

»

Τα βασικά προϊόντα της Αϊτής, όπως μαύρα φασόλια, καλαμπόκι, ρύζι, φυλάσσονται πάρα πολύ καλά

Για τον Charles Ridoré, υπάρχει κι άλλος ένοχος : οι επιδοτούμενες εξαγωγές ρυζιού, αλευριού και άλλων τροφίμων από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. «Σιγά-σιγά, οι αγρότες μας εγκατέλειψαν τα χωράφια, επειδή δεν μπορούσαν ν’αντιμετωπίσουν τις εισαγωγές σε χαμηλές τιμές, εξηγεί. Σήμερα εξαρτώμαστε από τις εισαγωγές και πληρώνουμε τιμές εξαιρετικά ύψηλές κάθε φορά που η διεθνής αγορά ανεβαίνει».

Πηγή : Des Haïtiens mangent de la boue

Η Αϊτή σε αριθμούς :

Έκταση : 27.750 km2

Πρωτεύουσα : Port-au-Prince

'Αποψη της Cité Soleil

Πληθυσμός : 9 εκατομμύρια

Προσδόκιμο επιβίωσης : 53 έτη

Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν/κάτοικο : 450 δολάρια

Πληθυσμός που ζει με λιγότερα των 2 δολαρίων/ημέρα : 78%

Πληθυσμός που ζει με λιγότερα του 1δολλαρίων/ημέρα : 55%

Κατάταξη σύμφωνα με τους δείκτες της ανθρώπινης ανάπτυξης (του PNUD): 146^η μεταξύ 177

Πληθυσμός που υποσιτίζεται : 46%

Διεθνής βοήθεια : 515 εκατομμύρια δολάρια

Βοήθεια ανά κάτοικο και ανά έτος : 60 δολάρια.

Δημόσιες δαπάνες στον τομέα της υγείας : 2% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος

Πηγή : http://www.temoignages.re/article.php3?id_article=27647

Φωτογραφία της χρονιάς 2008, βραβείο UNICEF, της Βελγίδας φωτογράφου Alice Smeets, 21 ετών. Από την παραγκούπολη Cité Soleil, του Port au Prince

Dwindling Food Supply Forces Haitians to Eat Mud

© αποδόσεις : L’Enfant de la Haute Mer