Σάρα
Η γυναίκα που κοιμάται στο κρεβάτι μου
Δεν είναι πια είκοσι χρονών,
εδώ και πολύ καιρό.
Μαύροι κύκλοι στα μάτια
Από τα χρόνια,
Από τους έρωτες
Μέρα τη μέρα,
Στόμα φθαρμένο
Από τα φιλιά,
Υπερβολικά συχνά, αλλά
Υπερβολικά κακά δοσμένα,
Δέρμα ωχρό
Παρά την πούδρα,
Πιο χλωμό κι από μία
Κηλίδα φεγγαριού
#
Η γυναίκα που κοιμάται στο κρεβάτι μου
Δεν είναι πια είκοσι χρονών,
εδώ και πολύ καιρό.
Στήθη βαριά
Από τους πολλούς έρωτες,
Δεν λέγονται
Θέλγητρα,
Αποκαμωμένο σώμα
Υπερβολικά χαϊδεμένο,
Υπερβολικά συχνά αλλά
Υπερβολικά κακά αγαπημένο.
Ράxη κυρτή
Μοιάζει να φέρει
Τις αναμνήσεις
Από τις οποίες χρειάστηκε να ξεφύγει
#
Η γυναίκα που κοιμάται στο κρεβάτι μου
Δεν είναι πια είκοσι χρονών, εδώ και πολύ καιρό.
Μη γελάτε.
Μην την αγγίζετε.
Κρατείστε τα δάκρυά σας
Και τους σαρκασμούς σας.
Όταν η νύχτα
Μας ενώνει,
Το σώμα της, τα χέρια της
Δίνονται στα δικά μου
Κι είναι η καρδιά της
Η σκεπασμένη από κλάματα
Και πληγές
Που με καθησυχάζει
Sarah
La femme qui dort dans mon lit
N’a plus vingt ans depuis longtemps.
Les yeux cernés
Par les années,
Par les amours
Au jour le jour,
La bouche usée
Par les baisers,
Trop souvent mais
Trop mal donnés,
Le teint blafard
Malgré le fard,
Plus pâle qu’une
Tache de lune.
#
La femme qui dort dans mon lit
N’a plus vingt ans depuis longtemps.
Les seins trop lourds
De trop d’amours
Ne portent pas
Le nom d’appâts,
Le corps lassé
Trop caressé,
Trop souvent mais
Trop mal aimé.
Le dos voûté
Semble porter
Les souvenirs
Qu’elle a dû fuir.
#
La femme qui dort dans mon lit
N’a plus vingt ans depuis longtemps.
Ne riez pas.
N’y touchez pas.
Gardez vos larmes
Et vos sarcasmes.
Lorsque la nuit
Nous réunit,
Son corps, ses mains
S’offrent aux miens
Et c’est son cœur
Couvert de pleurs
Et de blessures
Qui me rassure.
Του Georges Moustaki
© Γιά την απόδοση LEDLHM
Update:
Για να το ακούσετε :
http://www.youtube.com/watch?v=JwFYSHPlMMg&NR=1
(ευγενική προσφορά από την Spring Time)
Posted by zelig on Ιουνίου 21, 2007 at 2:20 μμ
Δεν το έχω ακούσει (φαντάζομαι ότι είναι τραγούδι)
αλλά είναι όμορφο.
“Κι είναι η καρδιά της
Η σκεπασμένη από κλάματα
Και πληγές
Που με καθησυχάζει “
Posted by doctor on Ιουνίου 21, 2007 at 10:18 μμ
Υπέροχο, και ακόμη πιο υπέροχη η μετάφραση/απόδοση.
doctor
Posted by L’Enfant de la Haute Mer on Ιουνίου 22, 2007 at 9:50 πμ
Το άκουσα τυχαία στο ραδιόφωνο τον περασμένο Γενάρη,
το ακούσαμε, πιο σωστά.
Εψαξα και το βρήκα, οι στίχοι είναι του Moustaki.
Δεν κατάφερα ν’αναρτήσω το ίδιο το τραγούδι.
Κι ούτε και πλάι-πλάι πρωτότυπο και μετάφραση,
όσο κι αν προσπάθησα.
Και το αφιερώνω,
όχι χωρίς κάποια ανησυχία κι επιφύλαξη..
Posted by marado on Ιουνίου 25, 2007 at 4:59 μμ
Εξαιρετική η εικόνα ….την κρατώ.
Posted by μούργος on Ιουνίου 28, 2007 at 11:18 μμ
υπεροχο!!! (και στα ελληνικά του)
Posted by lisadel on Ιουλίου 7, 2007 at 1:28 πμ
ψυχές πονεμένες εγκλωβισμένες σε πονεμένα σώματα..μπορείς να το αφιερώσεις χωρίς επιφύλαξη. Ακόμα και για τους πιο τυχερούς
Posted by inconnue on Ιουλίου 7, 2007 at 3:22 μμ
> lisadel:
‘Ακόμα και για τους πιο τυχερούς’.
Δηλαδή ?
Posted by inconnue on Ιουλίου 7, 2007 at 3:59 μμ
Σε όλους σας:
Χαίρομαι που σας άρεσε, κι αναρωτιέμαι τι, άραγε, να είπε στον καθένα.
Θα το ξαναεπιχειρήσω.
Posted by hliaxtina on Ιουλίου 8, 2007 at 9:27 μμ
Μιλάει για την αγάπη!
Είδος προς εξαφάνιση.
Να το επιχειρείς….
Καλή βδομάδα!
Posted by lisadel on Ιουλίου 10, 2007 at 3:16 πμ
ακόμα και γι αυτούς που δεν υπήρξαν κακά αγαπημένα σώματα ή ραγισμένα χείλη από κακά δοσμένα φιλιά. ακομα και αυτοί οι πιο τυχεροί δεν αναγνωρίζουν το σώμα που φοράνε κάποιες στιγμές
Posted by keimgreek on Ιουλίου 10, 2007 at 1:44 μμ
omorfo
Posted by parafonos on Ιουλίου 11, 2007 at 8:22 πμ
Κανένα σχόλιο, μόνο ηρεμία στην ψυχή μου…
Posted by hliaxtina on Ιουλίου 12, 2007 at 10:18 πμ
http://www.youtube.com/watch?v=JwFYSHPlMMg&NR=1
Το βρήκα να το τραγουδά ο Rene Mary!
Posted by inconnue on Ιουλίου 12, 2007 at 2:47 μμ
Πολύ σ’ευχαριστώ !!
Posted by Μαρία on Ιουλίου 15, 2007 at 10:30 μμ
Κατ’ αρχήν η μετάφραση είναι καταπληκτική (σπάνιο για γαλλικά τραγούδια). Όσο για τους στίχους… υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να αγαπιέται ένα σώμα όπως ακριβώς είναι, με όσα έχει ζήσει, με όσα έχει προσφέρει; Και αυτό το αίσθημα προστασίας είναι φοβερό. “Μη γελάτε, μην την αγγίζετε”… Καταπληκτικό!
Posted by L’Enfant de la Haute Mer on Ιουλίου 16, 2007 at 10:34 πμ
Ενα σώμα και μια ψυχή,
υφάδι και στημόνι αξεδιάλυτα,
με όσα έχουν και όσα τους λείπουν..
Ετσι ακριβώς είναι και
σ’ευχαριστώ για τον τρόπο που
διάλεξες να το διαβάσεις
Posted by Μαρία on Ιουλίου 17, 2007 at 11:38 πμ
Χαρά μου :-) Θα σε διαβάζω συχνά. Καλημέρες!
Posted by Grigsgr on Ιουλίου 19, 2007 at 11:26 μμ
πολύ καλό.
Posted by inconnue on Ιουλίου 20, 2007 at 6:48 πμ
Grigsgr,
Ευχαριστώ πολύ.
Posted by eleni on Ιουλίου 25, 2007 at 4:00 μμ
είναι τόσο αληθινό, που κανείς μας δεν μπορεί να μιλήσει αληθινά μπροστά του…
γι’αυτό θες να πεις πολλά κι απλώς φέρνεις το τραγούδι…
καμιά φορά οι μεταφράσεις είναι μη σου πω και πιο καλές από τους στίχους τους…
υγ. μπήκα εξαιτίας του τίτλου της ανοιχτής θάλασσας, και πέτυχα αυτό το κείμενο, να σαι καλά να ταξιδεύεις μακριά…
Posted by inconnue on Ιουλίου 25, 2007 at 4:49 μμ
eleni,
Ετσι είναι :
“…θέλω να πω πολλά κι απλώς φέρνω το τραγούδι…”
Σ’έφερε τυχαία η σχεδία σου, καλώς ήρθες, όσο έμεινες !
Μα δεν είναι η τύχη:
η κάθε μια σκηνοθεσία της πραγματικότητας
κάπου μας οδηγεί… συγκεκριμένα !
Και,
Μεγάλη δουλειά κι ηδονική η μετάφραση.
Θα περάσω να σου ανταποδόσω την επίσκεψη
Posted by ritsmas on Ιουλίου 30, 2007 at 9:25 πμ
Καλός ο Μουστακί, αλλά ποιός τον αντεχει τον στίχο, όταν ξέρει ότι πλησιάζει η ώρα που θα ισχύσει και γι αυτόν;
ριτσα μασουρα
Posted by L’Enfant de la Haute Mer on Ιουλίου 30, 2007 at 10:09 πμ
Καλώς την !
Γι’αυτόν ή γι’αυτήν ?
Posted by Σάρα « Hypericum Perforatum on Ιανουαρίου 27, 2009 at 9:00 πμ
[...] Πρωτοδημοσιεύτηκε και σχολιάστηκε εδώ [...]