«.. Αποχαιρετούμε το καθαρό βλέμμα του …

… Υποκλινόμαστε στον Θόδωρο της καρδιάς μας…»

Σήμερα-

«Αποχαιρετούμε τον ποιητή του Χρόνου και της Ιστορίας, τον ραψωδό της ερημωμένης πατρίδας, της πατρίδας που διαρκώς εξεγείρεται. Αποχαιρετούμε τον διαλεκτικό της επανάστασης και της ήττας, της εξορίας και της επιστροφής, του διωγμού, της προσφυγιάς και της αναζήτησης, της ενσωμάτωσης και της σύγκρουσης. Αποχαιρετούμε τον τραγικό του τέλους του 20ού αιώνα, τον επικό των σπαραγμένων Βαλκανίων, τον λυρικό των ξεριζωμένων λαών. Αποχαιρετούμε τον οραματιστή που ξαναέδειξε γυμνή την Ελλάδα, τον ανατόμο της ιστορικής επιλογής. Αποχαιρετούμε το καθαρό βλέμμα του ριζοσπάστη αισθητικού. Το σώμα του έσβησε εκεί όπου ετάχθη. Η σκέψη και οι εικόνες του ανήκουν στη μνήμη του λαού μας»(Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών)

-

«Έβρεχε γλυκά εχθές το βράδυ, όπως τότε που μας συμφιλίωνες με το δάκρυ μας, που μας φανέρωνες τα Κύθηρα, που μας δώριζες την Ελλάδα, που μας χάιδευες το παιδί μέσα μας... Και σαν διάλεξες να φύγεις, πρόλαβες και μας πέρασες στην άλλη θάλασσα: στην αξιοπρέπεια και στο όνειρο. Έβγαινες απ' το όνειρο, καθώς μπαίναμε στο όνειρο, έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα 'ναι δύσκολο πολύ να ξαναχωρίσει... Υποκλινόμαστε στον Θόδωρο της καρδιάς μας...» (Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών)

-

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας/ Είμαι επισκέπτης/Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά/ κι έπειτα δεν μου ανήκει/ Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι»/ Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία/ Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε/ Ότι δεν έχω καν όνομα/ Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο/ Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω/ Ξεχάστε με στη θάλασσα/ Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».(ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)

-

«Τελευταία πήρα ένα γράμμα από νέο που με ρωτάει: "χωράει η ποίηση στο σινεμά;" Και σκεφτόμουν: χωράει; Εγώ νομίζω ναι. Η ποίηση είναι μια υγρασία που την έχουμε ανάγκη γιατί διώχνει τη στεγνή καθημερινότητα. Η ποίηση υπάρχει παντού, όχι μόνο στο σινεμά. Και σου καλυτερεύει τη ζωή».

-

Ποιητές που κυκλοφορούν στις ταινίες μου είναι αυτοί που αγαπάω προσωπικά. Ένα μέρος της ποίησης του Ρίτσου μου αρέσει πολύ σε αντίθεση με την καθαρά πολιτική ποίηση του, τη στρατευμένη, που δεν μου αρέσει καθόλου. Από τους Έλληνες εκτιμώ βαθύτατα τον Σεφέρη, βεβαίως. Κυρίως όμως μου αρέσουν οι ξένοι ποιητές, ο Έλιοτ ή οι Γερμανοί, ο Ρίλκε, αυτοί. Εγώ ξεκίνησα από την ποίηση. Δημοσίευσα ποιήματα στη Νέα Εστία, άρα σχετίστηκα με την ποίηση πολύ νωρίτερα απ’ ότι με τον κινηματογράφο.

-

-«Είχατε εκδώσει ποτέ ποιητική συλλογή;» -«Όχι, απλώς είχα δημοσιεύσει ποίηση μου στη Νέα Εστία και στη φιλολογική Βραδινή.» -«Θα υπάρχουν άραγε στο αρχείο της Βουλής στη Λένορμαν;» -«Μπορεί, ίσως! Κατά καιρούς, λοιπόν, περνάνε ποιητικοί στίχοι άλλων από τις ταινίες μου που δεν αναφέρονται και φαίνονται ως διάλογοι. Κάτι που μερικούς λίγο τους ξενίζει και σε κάποιους άλλους αρέσει πολύ. Σημασία έχει βέβαια ότι αρέσει σε μένα πάρα πολύ και αδιαφορώ τελείως αν κάποιοι δυσανασχετούν με την παρέμβαση της ποίησης.»

-

«..Αναφέρομαι στον περασμένο Δεκέμβρη! Γι’ αυτά τα παιδιά υπάρχει ένας κλειστός ορίζοντας και καμία πολιτική πρόταση, από τη μεριά των κομμάτων θα συναντήσεις την άρνηση ή την απολογία! Ότι πιο τραγικό!.. Το παιδί που χάθηκε συμβολίζει πια το σώμα της αθωότητας που προσκρούει σ’ έναν κλειστό ορίζοντα. Ό,τι ακολούθησε φέρνει στην επιφάνεια όσο τίποτα την παθογένεια μιας κοινωνίας βυθισμένης στην αδιαφορία και τη διαπλοκή. Χωρίς πίστη, χωρίς έρμα. Λάφυρο του ανέμου. Κύρια όμως φέρνει στην επιφάνεια την οξύτητα του προβλήματος μιας νεότητας αντιμέτωπης μ’ ένα αύριο χωρίς όνομα.»

-

Akira Kurosawa had some very positive things to say about the film "Mεγαλέξανδρος" : “Through his lens, Angelopoulos looks at things in silence. It is the weight of this silence and the intensity of the immobile stare of Angelopoulos’ camera which makes "Megalexandros" so powerful that the viewer cannot break away from the screen. This kind of filmmaking, so personal and unique in its particularity, tends to return to the roots of cinema. This is precisely what creates the impression of freshness and strength. As for myself, watching this film I deeply felt the pleasure of cinema in the most absolute meaning of the term.”

——–

Θόδωρος Αγγελόπουλος: "“MEGALEXANDROS involves the transformation of a person into a tyrant. It does not aim only at the phenomenon of fascism or of Stalinism, but also any type of power. The view expressed in MEGALEXANDROS is that of the danger of the transformation of any authority or power, regardless of how good its intentions were at the beginning, into despotism.”

σημείωση: οι δύο τελευταίες λεζάντες θα μεταφραστούν αργότερα. Για την ώρα συνεχίζω να συμπληρώνω το υλικό μου.

Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη στον Αντ. Μποσκοΐτη, που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009, εδώ

«Να αποκτήσουμε μια οραματική σχέση με το μέλλον, δεν κουραζόταν να επαναλαμβάνει  ο Θόδωρος Αγγελόπουλος…». Δείτε την τελευταία του τηλεοπτική συνέντευξη στην ΝΕΤ, στις 20 Μαΐου 2011

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

«Η αναπαράσταση»-σπαράγματα (1970)

Για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο (1935–2012)

« …Ύστατος φόρος τιμής στον άνθρωπο που μας έμαθε να στοχαζόμαστε και να (ανα)στοχαζόμαστε τους παρελθόντες, παρόντες και μέλλοντες καιρούς στους χρόνους που τους πρέπουν …» αναδημοσίευση από την Λέσχη και τον Κώστα Γούση, μεταπτυχιακό φοιτητή στο ΑΠΘ.

… από την «αναπαράσταση», την πρώτη ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου

-

-

-
-
… Η τελευταία του ταινία «Η Άλλη Θάλασσα» που ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είχε μόλις αρχίσει και δεν πρόλαβε … είχε θέμα της την χρεωκοπία της χώρας του, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης.

.

«Στην ηλικία του θα μπορούσε να είχε πεθάνει όπως όλος ο κόσμος, από την μακρά αρρώστια που λέγεται γηρατειά. Όμως όχι: τον χτύπησε ένας μοτοσικλετιστής εν μέσω των γυρισμάτων της ταινίας του, σ’ ένα εξαθλιωμένο προάστειο, της ευρύτερης Αθήνας, μια λαϊκή συνοικία, παραμορφωμένη από την άναρχη δόμηση και τα σκελετωμένα γιαπιά, κάτω από έναν λόφο που συνθλίβεται από την κτηματομεσιτική κερδοσκοπία, σ’ ένα τοπίο που αποκρύπτεται επιμελώς από τους τουρίστες…. Κι όμως αυτό το τοπίο είναι χαριτωμένο κι ανθρώπινο, υπό τον όρο ότι ο σκηνοθέτης θα μπορέσει να βρει τα ανοιχτά πλάνα και τα μακρόσυρτα “traveling“, που ο Théo Angelopoulos χρησιμοποιούσε για να βγάλει από την καθημερινότητα την κρυμμένη της ομορφιά…..

Κανείς άλλος εκτός από τον ίδιο δεν ήξερε πώς να συντήκει ανθρώπους και ανυποψίαστα τοπία, ώστε να αναστέλλει το χρόνο, κανείς άλλος δεν ήξερε καλύτερα ξεριζώνει τα πάθη τα πιο αλλόκοτα, τα πιο εξευτελιστικά, τα πιο θανατηφόρα, δίνοντας ένα μήνυμα ανθρωπιάς, ένα κράμα απο-μαγεμένης ματιάς και όμως αισιόδοξης. Σκηνοθέτης του Χώρου και του Χρόνου, ο Théo μπόρεσε να εντάξει τις ρωγμές των κρίσεων στην ιστορική συνέχεια.

Δεν ήταν ούτε εύκολος άνθρωπος, ούτε εύκολος σκηνοθέτης: με φωνή επιβλητική, μερικές φορές μόλις ακουγόταν, επέβαλλε την ματιά του, που δεν είχε άλλο αντικείμενο από την ψυχή. Μια πανθεϊστική ψυχή, όπου σχεδόν τα πάντα ήταν συνδεδεμένα. Γη και δέντρα, εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα, ξεκοιλιασμένα σπίτια, ορίζοντες ταραγμένοι από τεχνητά σύνορα, μικροπρέπεια αλλά και ανθρώπινο μεγαλείο, ιστορικά αναπόφευκτα, βάλτοι και ομίχλες που σε κάνουν να υποπτεύεσαι μια ζωή τόσο μακριά και τόσο κοντά. Ούτε εκείνος ούτε οι ταινίες του γνώρισαν σύνορα: ως ένας samurai αλλοτινών εποχών, ο κόσμος του ήταν αυτή του η εμπιστοσύνη στον άνθρωπο: μια άνευ άνευ όρων πίστη στον άνθρωπο, γαλήνια και ατάραχη και σε ό,τι αυτός κρύβει ή καταπιέζει μέσα του…

Και θα κλείσω αυτό το τιμητικό σημείωμα, που δεν βρίσκει τα λόγια του, με την εικόνα μιας ατέλειωτης ανθρώπινης ουράς στο στο Τόκιο, μπροστά στο «Μετέωρο Βήμα του πελαργού», αυτήν την ταινία, που καθώς δείχνει τα Βαλκάνια με τρυφερότητα και νοσταλγία, διείσδυσε στην γιαπωνέζικη ψυχή μέσα από ένα τελετουργικό-ύμνο στο θέατρο Nô: ένα σώμα αναποφάσιστο, διχασμένο πάνω από ένα σύνορο που το σημαδεύει μπογιά ξεθωριασμένη και παρωχημένη, να χωρίζει τους ίδιους ανθρώπους και τα ίδια τοπία … Αντίο Théo.» (οι αποδόσεις των δύο κειμένων  από τα γαλλικά, δικές μου)

Στις 27 Απριλίου του 2009 πραγματοποιήθηκε για τις Αναιρέσεις μια ειδική προβολή της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου “Η σκόνη του χρόνου” στον κινηματογράφο Τριανόν, παρουσία του ίδιου του σκηνοθέτη. Ακολούθησε διάλογος, που πραγματοποιήθηκε μετά από πρωτοβουλία του ίδιου του Θόδωρου Αγγελόπουλου αφού ολοκληρώθηκε η προβολή της ταινίας και οι εισηγήσεις της Αιμιλίας Καραλή, του Θανάση Σκαμνάκη και του Παναγιώτη Φραντζή. Τα αποσπάσματα αυτού του διαλόγου περιλαμβάνονται στο παραπάνω ηχητικό ντοκουμέντο.

PLAY για να το ακούσετε

via
-

Την Παρασκευή 3 Φλεβάρη 2006, σε εκδήλωση στον Ιανό για τα 40 χρόνια του Θόδωρου Αγγελόπουλου στον κινηματογράφο και για τα 30 χρόνια του «Θιάσου», έλεγε στον «Ριζοσπάστη»:

«Έζησα καταπληκτικά πράγματα. Ηταν μια δυνατή ανθρώπινη περιπέτεια, μια “οδύσσεια”. Για μένα ο κινηματογράφος είναι τρόπος ζωής …….. Παρά τη δυσκολία των καιρών… η νέα ταινία μου, «Η σκόνη του χρόνου» θα είναι η δυσκολότερη από κάθε προηγούμενη. Θα μιλά για μεγάλα ιστορικά γεγονότα των τελευταίων 50 χρόνων του 20ού αιώνα, μέσα από την ιστορία ενός έρωτα, ενός ανθρώπου και μιας οικογένειας. Η δυσκολία βρίσκεται στο πώς, μέσα από την ατομική μνήμη, θα περιγράψει τη συλλογική ιστορική μνήμη. Έλεγα σε μια φίλη για τα παλιά… Για τη νοσταλγία γι’ αυτά, για τις βεβαιότητές μας και τις απώλειες… Δεν είμαι πεσιμιστής. Δε μου αρέσει η λέξη απογοήτευση. Η Ιστορία προχωρά υπόγεια. Πιστεύω, και το θέλω για τα παιδιά μου, ότι κάτω βαθιά υπάρχει κάτι που θα βγει. Θα φανεί. Αν στη μια μεριά της ζυγαριάς της Ιστορίας είναι η απογοήτευση, εγώ θέλω να ρίχνω το βάρος στην άλλη μεριά, τη μεριά του ονείρου…».

από εδώ

«…  Ζούμε μια περίοδο που θα την ονόμαζα μοναδική, όχι με την καλή έννοια αλλά με την αρνητική της» είχε πει πέρσι, τέτοια εποχή στο Βήμα ο Αγγελόπουλος. «Έχω αρκετά χρόνια πίσω μου και τέτοιο πράγμα δεν το έχω ξαναζήσει. Ακόμα και στην περίοδο του Εμφυλίου, στην περίοδο της δικτατορίας ή και στην Κατοχή, ακόμα και τότε τα πράγματα είχαν μια δυναμική περίεργη, μια δυναμική υπόγεια, που δούλευε. Υπήρχε μια αντίσταση, υπήρχαν συγκρούσεις με ιδεολογικό περιεχόμενο, υπήρχε η αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου. Όταν είχαμε χούντα, πιστεύαμε ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει και ότι τα πράγματα θα ανοίξουν. Πιστέψαμε σε αυτό που έμοιαζε ότι πάει να πάει να γίνει και ποτέ δεν έγινε…».

-

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

παλιές στρογγυλές φωτογραφίες με Kodak original N°1

Ο George Eastman (αριστερά), ιδρυτής της "Eastman Kodak Company", φαίνεται με τον συνάδελφό του επίσης εφευρέτη Thomas Edison, σε μια φωτογραφία που χρονολογείται στα τέλη της δεκαετίας του 1920. (μεγαλώστε)

Το 1888, ο George Eastman (1854 –1932) εφηύρε τη φωτογραφική μηχανή Kodak, αλλά και το φωτογραφικό φιλμ σε ‘καρούλι’.  Η  Kodak original No. 1 αποτελείτο από ένα απλό ξύλινο κουτί χωρίς καμία ρύθμιση. Με αυτήν, τράβηξε φωτογραφίες  κυκλικής διαμέτρου 6,35 cm, χωρίς να περικόπτει την κυκλική εικόνα, ώστε να δημιουργηθεί μια τετράγωνη ή ορθογώνια φωτογραφία, όπως γινόταν αργότερα με τις άλλες φωτογραφικές μηχανές. Το 1889 ίδρυσε την “Eastman Dry Plate and Film Company”.
–

This slideshow requires JavaScript.

—
πηγές:
- Photo History Galleries
- diabolus /The Thanatos archive
- Kodak No.1 Circular Snapshots
- Early Kodak Cameras & Photographs
– Photo_History’s photostream
-

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

η ζωή στο βυθό των Αντιπόδων

απολαύστε το:

-

-

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

προς υπερχρεωμένα βρέφη:

Το Blog “Powerline“ διοργάνωσε έναν διαγωνισμό με βραβείο 2,000 δολάρια για βίντεο που θα παρουσιάσει με τον πιο αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο την οικονομική κρίση. Αυτό είναι το βίντεο (0′ : 54”) του Don Brookins από το Colorado που κέρδισε τα $2,000 του βραβείου του κοινού:

-

-

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

ωδή στη λινοτυπία

από την μεγάλου μήκους ταινία

“Linotype: The Film” είναι ένα ντοκυμανταίρ μεγάλου μήκους του Douglas Wilson που αναφέρεται στην Λινοτυπική μηχανή. Ο Thomas Edisonτην ονόμασε , Το «όγδοο θαύμα του κόσμου» και έφερε την επανάσταση στις εκτυπώσεις και την κοινωνία.

το λογότυπο της Mergenthaler Linotype Company

Το ντοκυμανταίρ αναφέρεται στην εκπληκτική και συγκινητική ιστορία των ανθρώπων που δούλευαν αυτή την μηχανή και το πώς επηρέασε τον κόσμο.

via

«λινοτυπία», το Trailer (2′ : 11”), γιορτάζοντας τα 127 χρόνια από την εφεύρεση της Λινοτυπίας

Λινοτυπία

Η λινοτυπία (στιχοτυπία) είναι μια μορφή τυπογραφικής τεχνικής που έχει πλέον  εξαφανιστεί. Η επικράτηση του ηλεκτρονικού υπολογιστή στην επεξεργασία των τυπογραφικών κειμένων, εκτόπισε σταδιακά και οδήγησε στην κατάργηση τελικά την λινοτυπική μηχανή.

η μετοχή της Mergenthaler Linotype Company (μεγαλώστε)

Η λινοτυπική μηχανή ήταν ογκώδης και παρήγαγε συμπαγείς στίχους (αράδες) με ανάγλυφους χαρακτήρες, οι οποίοι μετά το μελάνωμά τους αποτυπώνονταν στο χαρτί. Η σύνθεση κάθε στίχου γινόταν μηχανικά κάθε φορά που ο χειριστής της μηχανής, διαβάζοντας το χειρόγραφο συνήθως κείμενο που είχε τοποθετημένο μπροστά του, πατούσε το αντίστοιχο με κάθε γράμμα πλήκτρο στο πληκτρολόγιο. Οι συμπαγείς στίχοι δημιουργούνταν από ένα κράμα μολύβδου, κασσιτέρου και αντιμονίου, που βρισκόταν τηγμένο στο πίσω μέρος της μηχανής. Η εργασία του λινοτύπη, εξαιτίας ακριβώς της ύπαρξης αυτού του κράματος και των αναθυμιάσεων που ανέδυε, ήταν εξαιρετικά ανθυγιεινή.

Με την τεχνική της Λινοτυπίας τυπώθηκαν εφημερίδες, περιοδικά και πόστερ από τα τέλη του 18^ου ως δεκαετία του 1960 και 1970. Αντικαταστάθηκε από την λιθογραφία-offset.

το εργοστάσιο της Mergenthaler Linotype Company στο Brooklyn

Ο χειριστής της λινοτυπικής μηχανής γράφει το κείμενο σε πληκτρολόγιο 90 χαρακτήρων. Η μηχανή συναρμολογεί τα καλούπια των γραμμάτων σε στίχους. Ο συναρμολογημένος στίχος λέγεται slug (slug από την πλευρά της εκτύπωσης-κατοπτρικό, slug  από την πλευρική όψη). Τα καλούπια των γραμμάτων ξαναλιώνουν όταν ολοκληρωθεί η εκτύπωση και ξανα-χρησιμοποιούνται.

Ottmar Mergenthaler

Η λινοτυπική μηχανή, εφεύρεση του Ottmar Mergenthaler, έφερε την επανάσταση στην τυπογραφία και ειδικά στις εφημερίδες, επιτρέποντας σε σχετικά μικρό αριθμό χειριστών να τυπώνουν πολυάριθμες σελίδες σε καθημερινή βάση.

Ο Ottmar Mergenthaler, που ονομάστηκε και δεύτερος Gutenberg,εφηύρε την λινοτυπική μηχανή το 1884. Πριν την εφεύρεσή του, καμία εφημερίδα στον κόσμο δεν μπορούσε να έχει περισσότερες από 8 σελίδες.

το λογότυπο του περιοδικού της Mergenthaler Linotype Company

Ο Ottmar Mergenthaler γεννήθηκε το 1854 στο χωριουδάκι Hachtel στην περιφέρεια της πόλης Bad Mergentheim της επαρχίας Württemberg (παλαιότερα Wirtemberg) της Γερμανίας. Στην Γερμανία ήταν ωρολογοποιός. Το 1882 μετανάστευσε στην Αμερική και το 1878 πήρε την αμερικανική υπηκοότητα. Πέθανε από φυματίωση στη Βαλτιμόρη το 1899, σε ηλικία 45 ετών.

This slideshow requires JavaScript.

Το 1886 ιδρύεται η εταιρεία Mergenthaler Linotype Company

περισσότερες εικόνες εδώ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.