Σπουδαίοι Δικτάτορες στην παρέλαση για την γιορτή της Δημοκρατίας (β’ έκδοση βελτιωμένη & επαυξημένη)

Δεκατρείς αρχηγοί Αφρικανικών Κρατών παραβρέθηκαν στην παρέλαση της 14^ης Ιουλίου, και οι στρατιώτες τους άνοιξαν την πομπή. Οι ΜΚΟ καταγγέλλουν την παρουσία εγκληματιών πολέμου στην παρέλαση και δικτατόρων στην εξέδρα των επισήμων.
……………………….[στη φωτό πάνω, φαντάροι του Μαλί κάνουν ...................................την παραμονή πρόβα για την παρέλαση]

Πρέπει ν’αναγνωριστεί στον Σαρκοζί ένα απίστευτο ταλέντο πειθούς. Μια που δεν είχε και πολλή όρεξη να κάνει περιοδεία διαμέσου της Αφρικής για να παραβρεθεί στην (πάνω-κάτω) πεντηκονταετηρίδα από την ανεξαρτησία κάθε κράτους, ο Γάλλος Πρόεδρος πέτυχε να πείσει μια ντουζίνα αρχηγών Αφρικανικών Κρατών να έρθουν να γιορτάσουν την ανεξαρτησία των χωρών τους στο Παρίσι, και προσκάλεσε τους στρατιώτες τους να παρελάσουν στο πλευρό του παλαιού αποικιοκρατικού στρατού…

o Σαρκοζί ανταλλάσσει χαιρετούρες με τους παρασημοφορημένους παλαίμαχους, τους Αφρικανούς που πολέμησαν στο πλευρό των Γάλλων αποικιοκρατών

Ο Laurent Gbagbo της Ακτής Ελεφαντόδοντος, είναι ο μόνος που αρνήθηκε.

Laurent Gbagbo, Ακτή Ελεφαντόδοντος

Οι αρχές της Ακτής Ελεφαντόδοντος δεν θέλησαν «να το παίξουν υποκριτές ή αφελείς», από την στιγμή που διαρκεί ακόμη η «αντιδικία» με το Παρίσι. Το Abidjan δεν πολυγουστάρει το σίριαλ «των γαλλικών παρεμβάσεων στα εσωτερικά του» σε μια σειρά εκλογικές διαδικασίες και επιμένει να κρατά τις αποστάσεις του. Τους Ακτο-Ελεφαντοδόντιους θα εκπροσωπήσει μόνο ο υπουργός άμυνας της χώρας.

Andry Rajoelina, νυν Πρόεδρος της "Υψηλής Μεταβατικής Αρχής της Μαδαγασκάρης"

Άλλος απών, για άλλους όμως λόγους, ο “Πρόεδρος” Andry Rajoelina της Μαδαγασκάρης (σσ.: επάγγελμα Disc Jockey).

Ο Rajoelina, που στις 17 Μαρτίου του 2009 ανέτρεψε τον Marc Ravalomanana με πραξικόπημα, έπειτα από μία περίοδο με δύο προέδρους, έγινε αρχηγός μιας μακρόπνοης ήδη μεταβατικής κυβέρνησης. Ο Rajoelina δεν θεωρείται και τόσο νόμιμος και οι υπόλοιποι δεν τον πολυκάνουν παρέα, παρ’όλα αυτά,  οι στρατιώτες του θα κατηφορίσουν τα Ηλύσια Πεδία.

Marc Ravalomanana, πρώην Πρόεδρος Μαδαγασκάρης

Τα δεκατρία αφρικανικά αγήματα άνοιξαν την Τετάρτη την «άγια των αγίων παρέλαση της δημοκρατίας» της 14^ης Ιουλίου κι έφτασαν μέχρι την εξέδρα που κάθισαν, στο πλευρό του Σαρκοζί, οι Πρόεδροί τους.
Paul Biya, Denis Sassou n’ Guesso, Ali Bongo  και Faure Gnassingbé: «Παρελαύνει η Γαλλική Αφρική» καταγγέλλουν κάποιες ΜΚΟ: καταγγέλλουν την παρουσία εγκληματιών πολέμου στα αγήματα που επελέγησαν, αλλά και την παρουσία δικτατόρων στην εξέδρα. Το γαλλικό Προεδρικό Μέγαρο διαψεύδει την παρουσία «προσώπων που ενδιαφέρουν τη δικαιοσύνη». Μα φυσικά: ωστόσο, αν κοιτάξει κανείς από πιο κοντά, ανάμεσα σε Προέδρους-καταπατητές του συντάγματος μια ζωή, πραξικοπηματίες και αρχηγούς κρατών-γιόκες του μπαμπά τους/αρχηγού, οι τιμώμενοι φιλοξενούμενοί μας δεν είναι όλοι τους και μεγάλοι δημοκράτες…

Σαρκοζί και σύζυγοι τιμώμενων καλεσμένων

Paul Biya, η «αμετακίνητη σφίγγα» του Καμερούν

Αυτός παίρνει πριμ μακροημέρευσης: μετά το θάνατο του Omar Bongo, ο Paul Biya είναι, μαζί με τον Robert Mugabe της Ζιμπάμπουε, ο πρύτανης των αρχηγών των αφρικανικών κρατών. «Διορισμένος» Πρόεδρος το 1982, ύστερα από την παραίτηση του Ahmadou Ahidjo, διατηρείται εδώ και 28 χρόνια στην εξουσία, προσαρμοζόμενος χωρίς τη δυσκολία στις πολιτικές τάσεις της ηπείρου.

Paul BIYA, Καμερούν

Μήπως το μονοκομματικό σύστημα είναι ξεπερασμένο;
Δέχεται εκλογές που κερδίζει κάθε φορά άνετα, χωρίς διόλου ν’ανησυχεί για τις κατηγορίες μαζικής και συστηματικής εκλογικής απάτης.
Μήπως το σύνταγμα περιορίζει σε δύο τις προεδρικές θητείες;
Τροποποιείται το 2007: έτσι, ο Paul Biya μπορεί να ξανακατεβεί άνετα το 2011, και γιατί όχι, και το 2018.
Δημοσιογράφοι φυλακίζονται (ή δολοφονούνται στη φυλακή όπως ο Bibi Ngota πρόσφατα), η αντιπολίτευση φιμώνεται, το καμερουνέζικο καθεστώς έχει πάντα μια περίοπτη θέση στις εκθέσεις των ΜΚΟ για τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

ο δημοσιογράφος Bibi Ngota

Ο ίδιος ο Paul Biya, αν και κατηγορούμενος για υπόθεση «παράνομης κτήσης αγαθών» ρίχτηκε, κάτω από την πίεση των δανειστών του, σε μια μεγάλη εκστρατεία κατά της διαφθοράς. Υπουργοί συνελήφθησαν, μια δικηγόρος καταδικάστηκε σε 40 χρόνια φυλάκιση. Αλλά όσο πλησιάζει η προεδρική εκλογή, τόσο η επιχείρηση «καθαρά χέρια» μοιάζει όλο και περισσότερο με επιχείρηση εκκαθάρισης πολιτικών αντιπάλων.

François Bozize, ο αιώνιος πραξικοπηματίας της Κεντρικής Αφρικής

Αυτό το καλοκαίρι, ο François Bozizé «ποζάρει» για μια παράξενη «οικογενειακή φωτογραφία»: στο πρωτοσέλιδο του Foreign Policy, τον βλέπουμε στο πλευρό του Βορειο-Κορεάτη Kim Jong Ill, του Robert Mugabe της Ζιμπάμπουε, του Σουδανού Omar EL Béchir, και του Than Shwé της Μπούρμα…
Οι χειρότεροι δικτάτορες του κόσμου, σύμφωνα με το περιοδικό που αφιερώνει έναν ολόκληρο φάκελο στους «bad guys» της διεθνούς σκηνής.
Ο στρατηγός Bozizé βρίσκεται στην εξουσία από τότε που ανέτρεψε με πραξικόπημα τον Ange-Félix Patassé, και κατάφερε να διατηρηθεί στην αρχηγία της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας χάρη στην αδιάλειπτη υποστήριξη του παντοτινού συμμάχου του, του Idriss Déby του Τσαντ, αλλά και χάρις στους  Γάλλους στρατιωτικούς που σταθμεύουν στην ΚεντροΑφρικανική Δημοκρατία.

Robert Mugabe, Ζιμπάμπουε

François Bozizé, ΚεντροΑφρικανική Δημοκρατία

Έχει απαράμιλλο ταλέντο στην εξουδετέρωση των στασιαστών, «εξαγοράζοντας» τους αρχηγούς τους έναντι υπουργικών χαρτοφυλακίων,  ταλέντο που δεν μπορεί να συγκριθεί παρά με την συνήθειά του να αναβάλει κάθε τόσο επ’αόριστο τις εκλογές. Η τελευταία εκλογή Προέδρου έπρεπε να είχε γίνει στις 25 Απριλίου του 2010, έπειτα πήγε στις 16 Μαΐου, και μετά παραπέμφθηκε στις ελληνικές (στμ. γαλλισμός) καλένδες. Η εντολή του έληξε στις 11 Ιουνίου, εντούτοις ο François Bozizé επιθεώρησε τους στρατιώτες του που κατέβαιναν τα Ηλύσια Πεδία, υπό την διπλή του ιδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας και του υπουργού άμυνας.

Idriss Déby Itno, ο πολέμαρχος, από το Τσαντ

Βρίσκεται κι αυτός σε πολύ καλή θέση (13^ος), στο hit-parade των «bad guys» του Foreign Policy. Ο Idriss Deby εκμεταλλεύεται εδώ και πολύ καιρό την ευμένεια των Δυτικών, που βλέπουν σ’αυτόν τον ικανό στρατηγό, τον άνθρωπο που θα σταθεροποιήσει το Τσαντ. Εν πλήρη λοιπόν ατιμωρησία εξάρθρωσε και κατέστειλε κάθε αντιπολιτευτική φωνή, και ηγείται μιας άκρως συγκεντρωτικής κυβέρνησης, οργανώνοντας ευρέως αμφισβητούμενες στο εξωτερικό εκλογές.

Idriss Deby Itno, Τσαντ

Αφού τροποποίησε το σύνταγμα κατά το δοκούν, ώστε να μπορεί να είναι υποψήφιος, ο στρατηγός Déby αφιερώνει εφεξής περισσότερο από 12% του προϋπολογισμού του Κράτους του στην αγορά εξοπλισμών. Λέγεται ότι είναι όλο και πιο απομονωμένος, μέσα στο παλάτι του στην N’Djamena, ύστερα και από τις δύο εναντίον του απόπειρες πραξικοπήματος του 2006 και του 2008. Το 1990, ο Idriss Deby ανέτρεψε τον προηγούμενο δικτάτορα Hissène Habré.

[Σημείωση: Ο ανατραπείς Hissène Habré κατέφυγε στο Ντακάρ της Σενεγάλης, όπου, το 2000, δηλ. δέκα χρόνια μετά την ανατροπή και την εκεί άφιξή του ένας Σενεγαλέζος δικαστής του απήγγειλε κατηγορίες.

Hissène Habré, ο προηγούμενος δικτάτορας του Τσαντ και σήμερα (με καθυστέρηση είκοσι ετών) υπόδικος στη Σενεγάλη.

Η Δικαιοσύνη της Σενεγάλης δήλωσε αναρμόδια και αρνήθηκε να τον δικάσει. Το 2006 (δεν βιαζόμαστε άλλωστε), η Ένωση Αφρικανικών Κρατών (U.A.) έδωσε εντολή στην Σενεγάλη να τον δικάσει “εν ονόματι της Αφρικής”, κατηγορούμενο για χιλιάδες πολιτικές δολοφονίες, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, για εγκλήματα πολέμου και για συστηματικά βασανιστήρια, στα χρόνια που βρισκόταν στην εξουσία (1982-1990),  αλλά δεν …. Εντέλει, το Δικαστήριο της Οικονομικής Κοινότητας των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (Cédéao), μέσω του εκπροσώπου τύπου του, δήλωσε αρμόδιο να δικάσει τον 68χρονο σήμερα πρώην πρόεδρο του Τσαντ Hissène Habré, ο οποίος κατηγορείται για τα προαναφερθέντα ‘ψιλοπράγματα’ και εξακολουθεί να βρίσκεται στο Ντακάρ, εδώ και είκοσι χρόνια.]

Ο σημερινός Πρόεδρος του Τσαντ Idriss Deby βρίσκεται λίγο-πολύ στην ίδια κατάσταση με τον παλαιό δικτάτορα.
Άλλο κοινό σημείο ανάμεσα στους δύο άνδρες: οι δεκάδες χιλιάδες θυμάτων των καθεστώτων τους.
Ωστόσο, όλοι οι φαντάροι του Τσαντ που πέρασαν την Τετάρτη κάτω από την αψίδα του θριάμβου, είχαν βεβαίως τη νόμιμη ηλικία. Όμως, στο ανατολικό Τσαντ, μερικοί νεοσύλλεκτοι δεν είναι ούτε καν 12 χρονών…

Blaise Compaoré, ο αξιοσέβαστος δικτάτορας της Μπουρκίνα Φάσο

Με το φωτοστέφανο του μεσολαβητή μεταξύ Ακτής Ελεφαντοστού-Τογκό και Γουινέας, ο Blaise Compaoré χρίστηκε τα τελευταία χρόνια ως ο σεβάσμιος γέροντας σοφός, που αναγνωρίζεται και εισακούγεται από τους ομοίους του.

Blaise Compaoré, Μπουρκίνα Φάσο (πρώην Άνω Βόλτα)

Κάτι που ξεχείλισε το ποτήρι για την «International Crisis Group» για την οποία, ο Μπουρκιναμπέζος Πρόεδρος «δεν είναι και ο πιο αξιόπιστος άνθρωπος για να κάνει κηρύγματα περί δημοκρατίας και αστικής εξουσίας».

ο δολοφονημένος Πρόεδρος Thomas Sankara

Το ‘Foreign Policy‘ δεν μασάει τα λόγια του: «Αυτός ο ‘σκουπιδο-Δεσπότης’ χωρίς όραμα και χωρίς πρόγραμμα, κατάφερε να γαντζωθεί στην εξουσία, εκκαθαρίζοντας τους αντιπάλους του και καταπνίγοντας κάθε αποστασία».

Charles Taylor, Λιβερία

O Blaise Compaoré κατηγορείται ότι παρήγγειλε την δολοφονία του προκατόχου του Thomas Sankara,  κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του 1987.

Κατηγορείται επίσης ότι υποστήριξε τον Λιβεριανό πολέμαρχο Charles Taylor, ο οποίος είναι σήμερα κατηγορούμενος στο CPI (Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο).

Norbert Zongo: Δέκα χρόνια ατιμωρησίας. "Υπογράψτε για να ξανανοίξει ο φάκελλος"

Κατηγορείται επίσης ότι παρήγγειλε την δολοφονία του δημοσιογράφου Norbert Zongo το 1998.

Ο Blaise Compaoré αναλαμβάνει την μια Προεδρική εντολή μετά την άλλη, χάρη σε μια εντελώς προσωπική ερμηνεία του συντάγματος της Μπουρκίνα Φάσο.

Τα εκλογικά του σκορ είναι τύπου δημοψηφίσματος (περισσότερο από 80% το 2005). Θα είναι υποψήφιος και στην επόμενη προεδρική εκλογή, το Νοέμβριο του 2010.

Dénis Sassou N’Guesso, ο επικεφαλής της αιμοσταγούς πολιτοφυλακής, του Κογκό

Ο στρατηγός Essongo είναι εγκληματίας πολέμου; Αυτός ο Κογκολέζος αξιωματικός επρόκειτο να βαδίσει στα Ηλύσια Πεδία την Τετάρτη το πρωί.

Denis Sassou N'guesso, Κογκό

Αρκετές ΜΚΟ και οι εκπρόσωποι των εξόριστων Κογκολέζων κινητοποιήθηκαν, κατηγορώντας τον συγκεκριμένο στρατιωτικό ότι διέταξε τη σφαγή αμάχων, ενώ ήταν επικεφαλής των Cobras το 1997. Η Brazzaville διαψεύδει τις κατηγορίες, ωστόσο το κογκολέζικο ΓΕΣ αποφάσισε τελικά την Τρίτη να αντικαταστήσει τον κατηγορούμενο στρατηγό.

Η σφοδρή πολεμική υπενθυμίζει, ότι εάν ο Denis Sassou Guesso άρπαξε φέτος την εξουσία από τον Pascal Lissouba, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτή την αιμοσταγή πολιτοφυλακή και με τίμημα 400.000 θανάτους.

ο καθηγητής Pascal Lissouba, ο πρώτος και τελευταίος ως τώρα, δημοκρατικά εκλεγμένος Πρόεδρος του Κογκό. Εξελέγη το 1992, ανατράπηκε το 1997 και εγκατέλειψε τη χώρα του

Ο Denis Sassou Guesso επανεξελέγη το 2002, έπειτα από εκλογές «μοναδικού υποψηφίου», κυβερνά χωρίς πρωθυπουργό, ανάμεσα σε συλλήψεις πολιτικών αντιπάλων, αιματηρές καταστολές, απαγωγές και εξαφανίσεις ξένων προσφύγων και σε οικονομικά σκάνδαλα. Κύριος κατηγορούμενος για την υπόθεση «παράνομης κτήσης αγαθών» εκ μέρους των Αφρικανών Αρχηγών Κρατών, ο ίδιος καταγγέλλει εκστρατεία αποσταθεροποίησης.

Faure Gnassingbé ο γιόκας του μπαμπά, του Τογκό

Είναι μια μόδα που ενισχύεται στη Δυτική Αφρική. Η δεκαετία του 2010, θα είναι άραγε η δεκαετία των δυναστειών;
Το Τογκό και η Γκαμπόν είναι οι μπροστάρηδες.

Faure Gnassingbé, Τογκό

Στο Τογκό, το 2005, ο Faure Gnassingbé διαδέχεται τον πατέρα του Gnassingbé Eyadema, που πέθανε ύστερα από 38 χρόνια στην εξουσία. Στον γιόκα θα καλάρεσε μια άμεση διαδοχή αλλά η Αφρικανική Ένωση και η διεθνής κοινότητα τον ανάγκασαν να οργανώσει εκλογές που τις κέρδισε, πνίγοντας εν συνεχεία στο αίμα όσους τον κατηγόρησαν για εκλογική απάτη: αρκετές εκατοντάδες αντιπάλων του δολοφονούνται. Η επανεκλογή του τον Φεβρουάριο του 2010, δεν αμφισβητήθηκε λιγότερο από την προηγούμενη.

Ali Bongo, ο γιόκας του μπαμπά, της Γκαμπόν

Στη Γκαμπόν, ο Ali Bongo διαδέχτηκε τον πατέρα του, Omar Bongo, εμβληματική μορφή των γαλλο-αφρικανικών δικτύων.

Ali Bongo, Γκαμπόν

Εξελέγη με καθολική ψηφοφορία, τον Αύγουστο του 2009 και δεν είχε και μεγάλες δυσκολίες να βουλώσει τα στόματα όσων τον υποπτεύονταν για παρατυπίες, προτείνοντας υπουργικά χαρτοφυλάκια στην πλειοψηφία των αντιπάλων του. Μια μέθοδος δοκιμασμένη από τον πατέρα του, η οποία του εξασφάλισε μια εξαιρετικά θητεία στην αρχηγία της Γκαμπόν: 33 χρόνια!

Στο μεταξύ, έχουμε πρόβλημα: Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ifop για την France Soir, που δημοσιεύτηκε την Τρίτη και 13 Ιουλίου, “αισθάνονται υπερήφανοι που είναι Γάλλοι” το 79% των ερωτηθέντων, ενώ πέρισυ την ίδια μέρα ήταν 89%.
Αναλυτικά:
πιο καλά “κρατάνε” οι άνω των 65 ετών (83%), χειρότερα οι 25-34 ετών(74%)
Τα ελεύθερα επαγγέλματα και τα ανώτερα στελέχη τα πάνε καλύτερα (86%), ενώ οι υπαλληλάκοι 74%.
Οι δεξιοί 85%, ενώ οι αριστεροί ένα ψωρο-74%.

Και το χειρότερο όλων:
φέτος, λόγω λιτότητας, δεν έχει garden party στο γαλλικό προεδρικό μέγαρο. Μόνο καμιά δεκαριά άξιοι προσκλήθηκαν, των οποίων τα ονόματα, όμως, κρατήθηκαν μυστικά.

Moussa Dadis Camara, Γουινέα

Σημειώσεις

Και για να μην ξεχνιόμαστε:

1.- οι Γάλλοι στήριξαν επίσης και τον πραξικοπηματία Moussa Dadis Camara, τον αρχηγό των σφαγέων της Γουινέας, που υπήρξε πρόεδρος της Γουινέας για κάτι λιγότερο από ένα χρόνο (24 Δεκεμβρίου 2008 – 3 Δεκεμβρίου 2009), όταν σε προσπάθεια ανατροπής του πυροβολήθηκε στο κεφάλι και έφυγε τρέχοντας για την Μπουρκίνα Φάσο.

Abdoulaye Wade, Σενεγάλη

2.- Ο Πρόεδρος της Σενεγάλης, διαψεύδει πως θέλει να εγκαταστήσει τον γιόκα του ως διάδοχό του στην Προεδρεία ! [πηγή εδώ]

© Μετάφραση – Μοντάζ : L’Enfant de la Haute Mer

Πηγές:
Very important dictateurs au défilé du 14-Juillet
Certains invités du 14 Juillet sont-ils des criminels de guerre?
Le défilé des troupes d’ex-colonies divise la presse africaine
Nicolas Sarkozy justifie le défilé de troupes africaines pour le 14-Juillet
La fierté d’être Français, un sentiment en baisse
The Bad Guys
Le défilé des dictateurs
Conflit d’intérêt, Françafrique et droits de l’homme: le 14 juillet pourri du Président.
Sarkozy contre démocratie

χαρές και πανηγύρια υπό καταρρακτώδη βροχή

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Marc Ravalomanana, πρ.Πρ. Μαδαγασκάρης

«Μπανανίες»: μικρό δοκίμιο για τα κράτη-μαριονέττες

«… κοστίζει φτηνότερα να εξαγοράσεις έναν βουλευτή, απ’όσο ένα μουλάρι …» (Sam Zemurray, δείτε πιο κάτω, τον κύριο στην ένθετη φωτογραφία και τον εκτεταμένο υπότιτλο)

Όλοι ξέρουμε τι είναι Μπανανία ( Republica Bananera, Banana Republic, République bananière):

είναι μια χώρα που είναι κατ’επίφαση μόνον δημοκρατία, ενώ στην πραγματικότητα διοικείται από τα ιδιωτικά συμφέροντα ή/και ξένες-πολυεθνικές εταιρείες.

Διαφήμιση των ατμόπλοιων της «United Fruit Company». (χρονολογείται μεταξύ 1899 και 1924, απ'όσο μπόρεσα να συμπεράνω από την θητεία του προέδρου και αντιπροέδρου και το ιστορικό της εταιρείας)

Αλλά πώς αυτό συνδέεται με τις μπανάνες;

Η «United Fruit Company» και τα Κράτη Μαριονέττες

Όλα άρχισαν το 1899, με τη δημιουργία της «United Fruit Company». Αυτή η πανίσχυρη επιχείρηση-μεσάζων φρούτων δεν άργησε να βάλει πόδι σε κάποιες χώρες της Νότιας Αμερικής, με σκοπό να δημιουργήσει εκεί φυτείες μπανάνας: κυρίως στην Κόστα Ρίκα, την Κούβα, την Κολομβία, την Γουατεμάλα, τη Τζαμάικα και την Νικαράγουα.

Η αμερικανική «United Fruit Company», είναι διάσημη για την οικονομική «αποικιοποίηση» ειδικά της Κεντρικής Αμερικής, χρησιμοποιώντας την στήριξη των ΗΠΑ πολιτικά, και κατά περίσταση, και στρατιωτικά, ώστε να αποκομίσει μεγάλα κέρδη στην περιοχή. Η αντίθεση μέσα στις ΗΠΑ ενάντια στην συνεργασία κυβέρνησης-«United Fruit Company», κορυφώθηκε στη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα.

εισιτήριο για το πλοίο Ethelred της «United Fruit», Αύγουστος 1900. Το πλοίο τσακίστηκε σε τυφώνα στο Gallant Point της Τζαμάϊκα το 1904.

Για περισσότερα, δείτε μια περίληψη της αμερικανικής εισβολής στη Γουατεμάλα.
Η κυβέρνηση της χώρας, που ανέτρεψαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η CIA στις 27 Ιουνίου 1954, ήταν η δημοκρατικότερη που είχε ποτέ η Γουατεμάλα. Ο Πρόεδρος, εκλεγμένος με καθολική ψηφοφορία, ο Jacobo Árbenz Guzmán, ήταν κεντρο-αριστερός σοσιαλιστής, τέσσερις από τις πενήντα έξι έδρες στο κοινοβούλιο είχαν οι κομμουνιστές. Αυτό που ήταν το πιο συνταρακτικό για τα αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα ήταν ότι ο Arbenz απαλλοτρίωσε 234.000 στρέμματα γης που κατείχε η «United Fruit Company», προσφέροντας αποζημίωση που η «United Fruit Company» θεώρησε «απαράδεκτη».
Τον ανατραπέντα από την CIA Jacobo Árbenz Guzmán, διαδέχτηκε για δύο σχεδόν μέρες ο Carlos Enrique Díaz de León, τον οποίο ανέτρεψε η χούντα του Elfegio Monzón. Πέντε μέρες μετά (σαν σήμερα, 2 Ιουλίου 1954), ανέλαβε ο αντικαταστάτης του Arbenz, ο επίσης πραξικοπηματίας Carlos Castillo Armas. Αυτός έσπευσε να δώσει πίσω τις γαίες στην «United Fruit Company», και επί πλέον, κατάργησε τους φόρους στα κέρδη και τα μερίσματα των ξένων επενδυτών, κατάργησε τη μυστική ψηφοφορία, και φυλάκισε χιλιάδες επικριτές της πολιτικής του.

Το ατμόπλοιο Abangarez (S.S., Steam Ship), ένα από τα φορτηγά μεταφοράς μπανάνας του "Λευκού Στόλου" της «United Fruit Company» (1945)

Για τη μεταφορά της μπανάνας ως τις ΗΠΑ, η επιχείρηση «United Fruit Company» διέθετε ένα πολύ σημαντικό μεταφορικό δίκτυο διαμέσου της Νότιας Αμερικής: περισσότερα από 180 χιλιόμετρα σιδηροδρόμων, τριάντα καράβια και μια δεκάδα ατμόπλοια.
Η επιρροή της πανίσχυρης εταιρείας ήταν τέτοια, που το 1904, ο δικτάτορας της Γουατεμάλα Manuel Cabrera, «εμπιστεύθηκε» στην «United Fruit Company» τον έλεγχο όλων των σιδηροδρόμων της χώρας του, φροντίζοντας να παράσχει πλήρη φοροαπαλλαγή στις επιχειρήσεις της.
Η «United Fruit Company» υπαγόρευε στα νοτιοαμερικανικά Κράτη την μισθολογική πολιτική τους.
Καθένας μπορεί λοιπόν να φανταστεί τις κοινωνικές καταστροφές που κάτι τέτοιο μπορεί να προκαλέσει.
Κάτι που, δυστυχώς, έγινε στην Κολομβία τον Δεκέμβριο του 1928, όταν άρχισαν να απεργούν περισσότεροι από 25.000 μισθωτοί εργάτες, που «υπηρετούσαν» στις φυτείες της μπανάνας και στην κατασκευή των σιδηροτροχιών.
Γιατί απεργούσαν; Ζητούσαν γραπτά συμβόλαια, οχτάωρη ημερήσια εργασία, έξη μέρες τη βδομάδα και βέβαια, δεν ανέχονταν πια να πληρώνονται με άθλια «κουπόνια αγοράς», που δεν μπορούσαν να εξαργυρωθούν παρά μόνον στα καταστήματα της «United Fruit Company». Η απεργία γενικεύτηκε και έγινε το μεγαλύτερο απεργιακό κίνημα που γνώρισε ποτέ η χώρα, μέχρι και σήμερα. Συμμετείχαν μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, του Κομμουνιστικού αλλά και ριζοσπάστες του Φιλελεύθερου Κόμματος.

Η είσοδος των παλαιών κτηρίων της United Fruit Company (1920), στη λεωφόρο St. Charles, στη Νέα Ορλεάνη, στη Louisiana

Ύστερα από αίτημα της «United Fruit Company», η κολομβιανή κυβέρνηση της εποχής πέρασε νόμους που περιόριζαν τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Η επιχείρηση έφτασε μάλιστα μέχρι του σημείου να απαγορεύσει τις μισθολογικές διεκδικήσεις. Λίγες μέρες αργότερα, στο χωριό Cienaga, της επαρχίας Magdalena της  Κολομβίας χρησιμοποιήθηκε βία για να σταματήσει τις διαδηλώσεις, και το πέτυχαν. Στις 6 Δεκεμβρίου 1928, η κολομβιανή κυβέρνηση έστειλε επί τόπου ένα σύνταγμα στρατού, χωρίς να είναι και σήμερα αποδεδειγμένο (στμ. !!) ότι ενήργησε με εντολή της «United Fruit Company». Τα μυδράλια στήθηκαν στις στέγες των χαμηλών κτηρίων της κεντρικής πλατείας του οικισμού, αποκλείστηκαν όλες οι διέξοδοι διαφυγής και υπήρξε πεντάλεπτη προειδοποίηση.
Το συγκεντρωμένο πλήθος των εργατών, των συζύγων και των παιδιών τους, έβγαινε από την λειτουργία της Κυριακής, και περίμενε  την ομιλία του τοπικού κυβερνήτη. Περισσότερα από 75 πρόσωπα δολοφονήθηκαν (ο αριθμός των νεκρών ποικίλλει και κάποιοι τον ανεβάζουν στις 2.000 άτομα) και, σαν αυτό να μην ήταν αρκετά τραγικό από μόνο του, οι μισθωτοί αναγκάστηκαν να δεχτούν μια μεγάλη μείωση των μισθών τους.
Για το περιστατικό έγραψαν οι Κολομβιανός Gabriel García Márquez στο μυθιστόρημά του Εκατό Χρόνια Μοναξιάς(1967), όπως και ο Álvaro Cepeda Samudio στο έργο του La Casa Grande(1962). Μείζονες Λατινοαμερικάνοι συγγραφείς, όπως ο Carlos Luis Fallas από την Κόστα Ρίκα, ο Ramón Amaya Amador από την Ονδούρα, ο Miguel Ángel Asturias από την Γουατεμάλα, ο Eduardo Galeano από την Ουρουγουάη και ο Pablo Neruda από την Χιλή, κατήγγειλαν την εταιρεία «United Fruit Company» μέσα από το έργο τους, όπως και την εξάρτηση των κυβερνήσεών τους από τον ξένο παράγοντα.

Οι ηγέτες της απεργίας των εργατών στις φυτείες της μπανάνας στην Κολομβία. Από αριστερά προς τα δεξιά: ο Pedro M. del Río, ο Bernardino Guerrero, ο Raúl Eduardo Mahecha, ο Nicanor Serrano και ο Erasmo Coronel. Ο Guerrero και ο Coronel σκοτώθηκαν από τον κολομβιανό στρατό.

Διαφήμιση των ατμόπλοιων της «United Fruit Company»

Καταλαβαίνετε λοιπόν τη σημασία και την επιρροή που μπορεί να είχε μια τέτοια εταιρεία σε αναπτυσσόμενες χώρες, όπως ήταν οι χώρες της κεντρικής Αμερικής τότε. Η «United Fruit Company»,  ήταν κυριολεκτικά κράτος εν κράτει.
Αλλά η βασιλεία της δεν κράτησε και τόσο.

Γουατεμάλα, αρχές της δεκαετίας του 1950, το φόρτωμα της μπανάνας στην επιχείρηση «United Fruit Company». (αρχείο Baker Library Bloomberg Center, Harvard Business School)

Το 1944, στη Γουατεμάλα, ο λαός ανέτρεψε τον δικτάτορα. Έγιναν οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές στην ιστορία της χώρας: η κυβέρνηση ήταν, συνεπώς, λιγότερο επιρρεπής στη διαφθορά (στμ., λέμε τώρα…).

Γουατεμάλα, το σπιτάκι του manager της «United Fruit Company» στη Bananera, κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. (αρχείο Baker Library Bloomberg Center, Harvard Business School)

Το 1954, στην Ονδούρα, απέργησε περισσότερο από το 15% των εργατικών χεριών της χώρας. Η επιχείρηση υποχρεώθηκε να αυξήσει τους μισθούς.
Στην Κούβα το 1959, ο Fidel Castro προχώρησε σε αναδιανομή των φυτειών της «United Fruit Company»: αυτό αποτέλεσε μία από τις αιτίες της αμερικάνικης απόβασης στον Κόλπο των Χοίρων, τον Απρίλιο του 1961.
Εν ολίγοις, με την πάροδο του χρόνου η επιχείρηση έχανε όλο και περισσότερο την επιρροή της και οι κυβερνήσεις μαριονέτες εξατμίστηκαν σιγά-σιγά.
Αλλά η «United Fruit Company» δεν εξαφανίστηκε κιόλας. Το 1989, άλλαξε όνομα και έγινε «Chiquita Brands International Inc.», ώστε να ξεχαστεί το ενοχλητικό παρελθόν της.
Προφανώς, αυτό δεν ήταν αρκετό..

Διαφήμιση των ατμόπλοιων της «United Fruit Company», 1916

Το 2007, η επιχείρηση κρίθηκε ένοχη παροχής οικονομικής βοήθειας σε κολομβιανές ακροδεξιές ομάδες, οι οποίες ήταν υπεύθυνες για τις σφαγές που διαπράχθηκαν μεταξύ 1997 και 2002. Η «Chiquita Brands International Inc.» εξόπλιζε τις ομάδες αυτές και είχε στις αποθήκες της περισσότερα από  3.500 Καλάσνικοφ, με την συνδρομή της Banadex (θυγατρικής της), μιας άλλης επιχείρησης-μεσάζοντα μπανάνας επίσης.
Ποιος θα το πίστευε ότι η μπανάνα μπορούσε να είναι τόσο επικίνδυνη;

Ο "Banana Man", Samuel Smuri. Ο Smuri, γιος εβραίου αγρότη από την Βεσσαραβία (Ρωσσία) έφθασε στις ΗΠΑ στα 1892, στα 15 του. Στα 18 αλλάζει το όνομά του σε Zemurray και αρχίζει να αγοράζει στις αποβάθρες της Νέας Ορλεάνης, σε χαμηλές τιμές, μισοσάπιες μπανάνες, τις οποίες μεταπωλεί γρήγορα στα γειτονικά χωριά. Στα 21 του έχει 100.000 δολάρια στο λογαριασμό στην τράπεζά του. Ο Sam Zemurray δεν σπούδασε και δεν μιλούσε καλά αγγλικά, αλλά ήταν έτοιμος για μεγάλες επιχειρήσεις. Παντρεύεται την κόρη του Jacob Weinberger, του μεγαλύτερου έμπορου μπανάνας στην Νέα Ορλεάνη, αγοράζει μια θαλάσσια επιχείρηση σε πτώχευση και το 1905 ξεμπαρκάρει στο Puerto Cortès (Ονδούρα). Εκεί, αποκτά άλλη μια εταιρεία στο χείλος της πτώχευσης, την «Cumayel Fruit Company». Το 1910 είναι ιδιοκτήτης 6.000 εκταρίων (60.000 στρέμματα), αλλά υπερχρεώνεται στις διάφορες αμερικάνικες τράπεζες. Αποφασίζει τότε ν'αρπάξει την Ονδούρα, με το λιγότερο δυνατόν κόστος. Τα καταφέρνει το επόμενο έτος: Ο Zemurray γυρίζει στη Νέα Ορλεάνη και ψάχνει τον Manuel Bonilla, τον εξόριστο πρώην Πρόεδρο της Ονδούρας. Τον πείθει να κάνει πραξικόπημα και να ανακτήσει την εξουσία. Ο Bonilla είναι παλαιός μαραγκός, βιολονίστας και κλαρινετίστας, που στη τη διάρκεια του εμφύλιου έχει γίνει στρατηγός. Ο Zemurray πείθει επίσης έναν τυχοδιώκτη στρατιώτη, το «στρατηγό» Lee Christmas, να συμμετάσχει στην κεντρο-αμερικάνικη περιπέτεια, καθώς και τον προστατευόμενό του Guy Molony «το Μυδράλιο», έναν επαγγελματία δολοφόνο. Τον Ιανουάριο του 1911, οι τέσσερις επιβιβάζονται σε πειρατικό στόλο και βάζουν πλώρη για την Ονδούρα. Οπλισμένοι με ένα βαρύ μυδράλιο, με ένα κιβώτιο επαναληπτικά όπλα, με 1500 κιλά πυρομαχικών και με μπουκάλες καλού bourbon, οι μισθοφόροι για έναν ολόκληρο χρόνο, καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους και φθάνουν στην Τεγκουσικάλπα την 1η Φεβρουαρίου του 1912, όπου και εγκαθιστούν τον Bonilla στην εξουσία. Το 1912, ο «Πρόεδρος» Bonilla, ευγνώμων, παραχωρεί στον Zemurray δέκα χιλιάδες εκτάρια, χωρίς φόρους, για να καλλιεργήσει μπανάνα, για 25 χρόνια. «Το έδαφος που ελέγχεται από την εταιρεία «Cumayel Fruit Company» του Zemurray είναι ένα κράτος εν κράτει», ενημερώνει ο ίδιος τον Αμερικανό πρόξενο στο Puerto Cortès το 1916. «Στεγάζει τους υπαλλήλους του, καλλιεργεί φυτείες, χρησιμοποιεί σιδηροδρόμους, ατμόπλοια, συστήματα υδροδότησης, ηλεκτρικά εργοστάσια, επιτροπές, λέσχες». Το 1929, στην καρδιά της μεγάλης παγκόσμιας κρίσης, ο Zemurray πουλάει την «Cumayel Fruit Company» στην «United Fruit Company» με αντάλλαγμα 300.000 μετοχές, που αξίζουν 31 εκατομμύρια δολάρια, κάτι που του επιτρέπει να μείνει ο κύριος μέτοχος. Ο κερδοσκόπος Zemurray γίνεται τότε γνωστός ως «ο άνθρωπος μπανάνα». Ο Sam Zemurray θα καταλάβει υψηλά πόστα στη «United Fruit Company» ως το 1957, συμπεριλαμβανόμενης και της θέσης του προέδρου. Το 1961, στα 84 πέθανε από Parkinson. Έχει την πατρότητα μιας φράσης που έχει μείνει στην ιστορία της κεντρικής Αμερικής: «στην Ονδούρα κοστίζει φτηνότερα να εξαγοράσεις έναν βουλευτή, απ’όσο ένα μουλάρι !!!!».

Και η επίσημη ανταλλαγή τηλεγραφημάτων της εποχής, μεταξύ ΗΠΑ και Κολομβίας

1.- Τηλεγράφημα από την πρεσβεία της Bogotá στον Αμερικανό ΥΠΕΞ (της 5ης Δεκεμβρίου 1928):
«Παρακολουθώ την «απεργία των φρούτων» στη Santa Marta μέσω του εδώ αντιπροσώπου της «United Fruit Company». Επίσης μέσω του ΥΠΕΞ της Κολομβίας, ο οποίος μου είπε το Σάββατο ότι η κυβέρνηση θα έστελνε πρόσθετα στρατεύματα και θα συνελάμβανε όλους τους ηγέτες της απεργίας και θα τους μετέφερε στη φυλακή στην ‘Καρχηδόνα’. Και ότι η κυβέρνηση θα παρείχε επαρκή προστασία στα εμπλεκόμενα αμερικανικά συμφέροντα ».
2.- Τηλεγράφημα από τον πρόξενο στη Santa Marta στον Αμερικανό ΥΠΕΞ (6ης Δεκεμβρίου 1928):
«Τα αντικυβερνητικά αισθήματα του προλεταριάτου, κοινά και σε μερικούς από τους στρατιώτες είναι έντονα, και είναι αμφισβητήσιμο εάν μπορούμε να υπολογίζουμε στην κολομβιανή κυβέρνηση για προστασία. Μπορώ, με σεβασμό, να προτείνω ότι το αίτημά μου για παρουσία μέσα σε εύλογη απόσταση ενός αμερικανικού πολεμικού σκάφους θα εγκριθεί… Αναγνωρίζεται ότι ο χαρακτήρας της απεργίας έχει αλλάξει και ότι η αναταραχή είναι μια εκδήλωση με ανατρεπτικό χαρακτήρα ».

Διαφήμιση του στόλου της «United Fruit Company», του "Gran Flota Blanca", από Κουβανέζικο περιοδικό του 1953.

3.- Τηλεγράφημα από την πρεσβεία της Bogotá στον Αμερικανό ΥΠΕΞ (7ης Δεκεμβρίου 1928):
«Κατάσταση έξω από την πόλη Santa Marta αδιαφιλονίκητα πολύ σοβαρή: η εξωτερική ζώνη είναι σε εξέγερση. Οι στρατιωτικοί, που έχουν διαταγές «να μην χρησιμοποιήσουν πυρομαχικά» έχουν ήδη σκοτώσει ή τραυματίσει περίπου πενήντα απεργούς. Η κυβέρνηση μιλά τώρα για γενική επίθεση ενάντια στους απεργούς, μόλις φθάσουν επί τόπου όλες οι ενισχύσεις, στην αρχή της προσεχούς εβδομάδας».
4.- Τηλεγράφημα από το αμερικανικό ΥΠΕΧ προς το προξενείο της Santa Marta, (8ης Δεκεμβρίου 1928):
«Η πρεσβεία στη Μπογκοτά αναφέρει ότι έχουν δοθεί κατηγορηματικές διαταγές στις αρχές στη Santa Marta, ώστε να προστατεύσουν όλα τα αμερικανικά συμφέροντα. Το ΥΠΕΞ δεν (επανάληψη δεν) επιθυμεί να στείλει πολεμικό σκάφος στη Santa Marta. Κρατήστε το ΥΠΕΞ ενήμερο για όλες τις εξελίξεις μέσω τηλέγραφου».
5.- Τηλεγράφημα από το προξενείο της Santa Marta προς τον Αμερικανό ΥΠΕΞ, (9ης Δεκεμβρίου 1928):
«Τραίνο με στρατεύματα από τη ζώνη μπανανών μόλις έφθασε στη Santa Marta, με όλους τους αμερικανικούς πολίτες. Κανένας Αμερικανός δεν σκοτώθηκε και δεν τραυματίστηκε. Η εχθροπραξίες των ανταρτών συνεχίζεται τώρα στη ζώνη, αλλά οι στρατιωτικές δυνάμεις έχουν εμπλακεί ενεργά στις εκκαθαρίσεις της περιοχής από τους κομμουνιστές».
6.- Επιστολή από τον πρόξενο στη Santa Marta προς τον Αμερικανό ΥΠΕΞ (11ης Δεκεμβρίου 1928):
«Λεηλασίες και δολοφονίες συνεχίστηκαν από τη στιγμή που αναγγέλθηκε η επιβολή Στρατιωτικού Νόμου, και το γεγονός ότι οι Αμερικανικοί κάτοικοι στη ζώνη βγήκαν από εκεί ζωντανοί οφείλεται στο ότι υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους επί έξι ώρες, καθώς κράτησαν μακριά τον όχλο που ρίχτηκε να τους δολοφονήσει. . Είχα δίκιο να ζητώ βοήθεια και θα χαρώ να υπερασπιστώ τη θέση που πήρα το πρωί της 6^ης ως το απόγευμα της 8^ης Δεκεμβρίου»
7.- Επιστολή από την πρεσβεία της Bogotá στον Αμερικανό ΥΠΕΞ (11ης Δεκεμβρίου 1928):
«Ο Τύπος της αντιπολίτευσης, δηλ., ο Τύπος του Φιλελεύθερου κόμματος, ενορχηστρώνει μια βίαια εκστρατεία ενάντια στην κυβέρνηση για τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται για το σπάσιμο της απεργίας, και χρησιμοποιεί άσχημες λέξεις, ειδικά αναφερόμενος στον Υπουργό Πολέμου και Ενόπλων Δυνάμεων, με λέξεις όπως «δολοφόνος» και «εγκληματίας». Αν και οι σκεπτόμενοι άνθρωποι της χώρας συνειδητοποιούν ότι η κυβερνητική άμεση δράση απέτρεψε την καταστροφή, αυτή η δόλια εκστρατεία του φιλελεύθερου Τύπου θα λειτουργήσει αναμφισβήτητα υπέρ της ανόδου του αντικυβερνητικού αισθήματος και θα τείνει να καλλιεργήσει στα μυαλά του λαού την πεποίθηση ότι η κυβέρνηση επέδειξε αδικαιολόγητη σπουδή για να προστατεύσει τα συμφέροντα της «United Fruit Company». Οι συντηρητικές εφημερίδες υπερασπίζονται την κυβερνητική γραμμή, αλλά αμφιβάλλω ότι το απαντητικό πυρ θα επαρκέσει για να ξεπλύνει τη ζημιά που προκαλεί ο φιλελεύθερος Τύπος».

To "στρατηγείο" της Chiquita στο κέντρο του Cincinnati

8.- Επιστολή από την αμερικανική πρεσβεία στη Bogotá προς τον Αμερικανό ΥΠΕΞ (29ης Δεκεμβρίου 1928):
«Έχω την τιμή να αναφέρω ότι ο νομικός σύμβουλος της «United Fruit Company» εδώ στη Bogotá δήλωσε χθες ότι ο συνολικός αριθμός των απεργών που σκοτώθηκαν από τις κολομβιανές στρατιωτικές αρχές κατά τη διάρκεια της πρόσφατης αναταραχής έφθασε μεταξύ πέντε και εξακοσίων, ενώ ο αριθμός των νεκρών στρατιωτών ήταν ένας».
9.- Επιστολή από την αμερικανική πρεσβεία στη Bogotá προς τον Αμερικανό ΥΠΕΞ (16ης Ιανουαρίου 1929):
«Έχω την τιμή να αναφέρω ότι ο αντιπρόσωπος της «United Fruit Company» στη Bogotá μου είπε χθες ότι ο συνολικός αριθμός των απεργών που σκοτώθηκαν από κολομβιανά στρατεύματα υπερβαίνει τους χίλιους».

καρτ-ποστάλ, στη διάθεση των επιβατών των ατμόπλοιων της «United Fruit Company»(από το αρχείο του The Washington Banana Museum)

© Μετάφραση – Μοντάζ : L’Enfant de la Haute Mer

Πηγές:

-Pourquoi dit-on une « République bananière » ?

-United Fruit : des bananes, des avocats et des mitrailleuses:L’origine des “républiques bananières”

-Massacre des bananeraies

-The United Fruit Historical Society

-Banana Rrepublic / Republica Bananera: United Fruit Company

-The United Fruit Company

-The Washington Banana Museum

-The United Fruit Company

-The United Fruit Company

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

Samuel Smuri, fils d’un paysan juif de Bessarabie (Russie) arriva aux USA en 1892, à 15 ans. A 18 ans il change son nom pour Zemurray et commence à acheter à bas prix des bananes sur le point de se décomposer sur les quais de la Nouvelle-Orléans, qu’ensuite il vend rapidement à des villages voisins. A 21 ans il possède 100.000 dollars sur son compte en banque.

Sam Zemurray n’a pas fait d’études et ne parle même pas bien l’anglais, mais le voilà prêt pour les grandes affaires. Il épouse la fille de Jacob Weinberger, le vendeur de bananes le plus important de la Nouvelle-Orléans, achète une entreprise maritime en faillite et en 1905 débarque à Puerto Cortès (Honduras). Il acquiert là une autre compagnie au bord de la faillite, la Cumayel Fruit Company.

En 1910 il est propriétaire de 6000 hectares, mais il est endetté avec diverses banques usaméricaines. Il décide alors de s’emparer de tout le pays au moindre coût. Il y parvient l’année suivante.

Zemurray retourne à la Nouvelle-Orléans et cherche Manuel Bonilla, ex-président du Honduras en exil, qu’il convainc de faire un coup d’État pour récupérer le pouvoir. Bonilla est un ancien charpentier, violoniste et clarinettiste qui pendant les guerres civiles est devenu général. Zemurray enthousiasme aussi pour participer à l’aventure centre-américaine le « général » Lee Christmas, un soldat de fortune et son protégé Guy  « Mitrailleuse » Molony, un tueur professionnel.

En janvier 1911, les quatre embarquent à bord d’une flotte de corsaires en direction du Honduras. Armés seulement d’une mitrailleuse lourde, d’une caisse de fusils à répétition, de 1500 kilos de munitions et de bouteilles de bourbon, durant une année les mercenaires dévastent tout sur leur passage et arrivent à Tegucigalpa le 1er février 1912 où ils installent Bonilla au pouvoir.

En 1912, le président reconnaissant attribue à Zemurray une concession libre d’impôts de dix mille hectares pour cultiver la banane durant 25 ans. « Le territoire contrôlé par la Cumayel est un état en soi », informe le consul usaméricain à Puerto Cortès en 1916. « Il héberge ses employés, cultive des plantations, opère avec des chemins de fer, des lignes de vapeurs, des systèmes d’eau, des usines électriques, des commissariats, des clubs ».

En 1929, en pleine grande crise mondiale, le commerçant russe vend la Cumayel à l’United Fruit en échange de 300.000 actions évaluées à 31 millions de dollars, ce qui lui permet de rester le principal actionnaire individuel. Le spéculateur est alors connu comme «  l’homme banane ».

Sam Zemurray va occuper de hauts postes à l’United Fruit Company jusqu’en 1957, y inclus la présidence. En 1961, à 84 ans il meurt victime de la maladie de Parkinson. Il est l’auteur d’une phrase qui est passée dans l’histoire de l’Amérique centrale : « Au Honduras il est meilleur marché d’acheter un député qu’une mule »

José Saramago : «Η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γ@μημένη ιδέα για τον κόσμο στον οποίο ζει»

«Πού είναι η αριστερά; »

José Saramago(16 Νοεμβρίου 1922–18 Ιουνίου 2010)

Πριν τρία ή τέσσερα χρόνια, κατά τη διάρκεια συνέντευξης σε μια λατινοαμερικάνικη εφημερίδα, θαρρώ αργεντίνικη, μέσα σε μια διαδοχή ερωτήσεων και των απαντήσεων, πέταξα μια δήλωση, για την οποία φανταζόμουν (τόσο αφελής ήμουν) ότι θα προκαλούσε αγανάκτηση, διαμάχες και σκάνδαλο: πρώτα-πρώτα στις τάξεις της τοπικής αριστεράς, και, ποιος ξέρει, θα διαδιδόταν, όπως ένας κυματισμός, στους διεθνείς χώρους που επικαλούνται την εν λόγω αριστερά, είτε αυτοί είναι πολιτικοί, είτε συνδικαλιστικοί, είτε πολιτιστικοί. Η εφημερίδα αναπαρήγαγε ακριβώς την φράση μου, σε όλη την σκληρότητά της, χωρίς την παραμικρή υποχώρηση απέναντι στην αισχρότητά της: «Η αριστερά δεν έχει την παραμικρή γ@μημένη ιδέα για τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει». Στην πρόθεσή μου, που ήταν σκοπίμως προβοκατόρικη, η αριστερά που προκλήθηκε κατ’αυτόν τον τρόπο, απάντησε με την πιο παγερή σιωπή.
Κανένα κομουνιστικό κόμμα, αρχίζοντας π.χ., από εκείνο του οποίου είμαι μέλος, δεν ανέβηκε σε καμιά έπαλξη για να διαμαρτυρηθεί ή έστω να επιχειρηματολογήσει για το δίκαιο ή το άδικο της φράσης που είχα προφέρει. Πολύ περισσότερο, κανένα από τα σοσιαλιστικά κόμματα που βρίσκονται στις αντίστοιχες κυβερνήσεις, και έχω κατά νου ειδικά εκείνα της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δεν έκρινε απαραίτητο να απαιτήσει εξηγήσεις από τον ξεδιάντροπο συγγραφέα, που τόλμησε να πετάξει ένα κοτρώνι μέσα στο σάπιο τέλμα της αδιαφορίας. Μηδέν από μηδέν, πλήρης σιωπή, ως εάν οι ιδεολογικοί τάφοι μέσα στους οποίους είχαν καταφύγει να μην περιείχαν τίποτε άλλο εκτός από σκόνη κι  αράχνες, κι ένα παλαιό κόκκαλο, που δεν θα μπορούσε μάλιστα να χρησιμέψει ούτε ως λείψανο. Για μερικές ημέρες ένοιωσα  αποκλεισμένος από την ανθρώπινη κοινωνία, σαν να είχα πανούκλα, να είχα πάθει κάποιου είδους κίρρωση του εγκεφάλου, και να μην ήξερα πια τι λέω. Είχα φθάσει μάλιστα για να σκέφτομαι πως μια συμπονετική φράση σίγουρα θα κυκλοφορούσε μεταξύ εκείνων που σιώπησαν, και θα ήταν περίπου αυτή: «Ο κακομοίρης, τι άλλο να περιμένουμε απ’αυτόν στην ηλικία που είναι;» Είναι ξεκάθαρο ότι δεν με έκριναν άξιο να πω τη γνώμη μου.
Πέρασε ο καιρός, και η κατάσταση του κόσμου έγινε όλο και περισσότερο πολύπλοκη, και η ατρόμητη αριστερά, συνέχισε να παίζει το ρόλο που της μοιράστηκε, στην εξουσία ή στην αντιπολίτευση. Κι εγώ ––που στο μεταξύ είχα κάνει άλλη μια ανακάλυψη, ότι δηλαδή ο Marx δεν είχε ποτέ τόσο δίκιο όσο σήμερα–– φανταζόμουν, όταν πέρυσι  εξερράγη το καρκίνωμα της αισχροκέρδειας των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, ότι η απανταχού αριστερά, εάν ζούσε ακόμη, θα άνοιγε τελικά το στόμα της για να πει τι νόμιζε για το ζήτημα… Έχω την εξήγηση: η αριστερά δεν σκέφτεται, δεν δρα, δεν ρισκάρει. Ύστερα, συνέβη ό,τι συνέβη, μέχρι και σήμερα, και η αριστερά, χαλαρά κι ανεύθυνα, συνεχίζει να μην σκέφτεται, να μην ενεργεί, να μην ρισκάρει. Μην εκπλήσσεστε επομένως με την αυθάδεια του ερωτήματος του τίτλου: «Πού είναι η αριστερά; » Δεν ρίχνω τον οβολό μου, έχω πληρώσει ήδη υπερβολικά ακριβά τις αυταπάτες μου.

Πηγή

© Μετάφραση : L’Enfant de la Haute Mer

Υστερόγραφο:
Η «Ανανεωτική Πτέρυγα» διοργανώνει συνάντηση στο ‘λαϊκό’ εντευκτήριο (μπαρ) ΠΟΛΙΣ (στην ταράτσα της Στοάς του Βιβλίου), σήμερα στις 9.00 το βράδυ, με ανθρώπους των γραμμάτων, των τεχνών και δημοσιογράφους. Θα χαιρετίσει ο Φώτης Κουβέλης.
Άντε και μ’έναν καλό εργαζόμενο !

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

«Τέταρτος Κόσμος» (Quart Monde)

άστεγος, Παρίσι, 2007

«Τέταρτος Κόσμος» ή «κοινωνίες στο σκοτάδι», είναι οι κοινωνικές τάξεις των πλουσίων χωρών που ζουν κάτω από το κατώφλι (κατώτατο όριο) της φτώχειας, σε καθεστώς κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι η τάξη των παγκόσμιων φτωχών και των μεταναστών, που δημιουργείται από την παγκοσμιοποίηση και είναι παρούσα σε κάθε μέρος του κόσμου, σε μεγάλους ή μικρούς αριθμούς. Ας πούμε, σχηματικά, πως είναι «ο Τρίτος Κόσμος μέσα στις χώρες του Πρώτου και του Δεύτερου Κόσμου». Υπ’αυτήν την έννοια, όταν μιλάμε για Τέταρτο Κόσμο, δεν μιλάμε για χώρες, αλλά για κοινωνικές ομάδες, κάποιου είδους “underclass” (παρ’όλο που ως “underclass” ορίζεται το φτωχότερο κομάτι της εργατικής τάξης, που δεν έχει κοινωνική κινητικότητα και δυνατότητα να σχεδιάσει το μέλλον του- συμφραζόμενο βιομηχανικών κοινωνιών). Οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε απόλυτη ένδεια, ενώ λέμε συνήθως γι’αυτούς, ενδεικτικά, πως ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα. Σε αυτό το επίπεδο, οι άνθρωποι δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις πρωταρχικές και βασικές ανάγκες τους για επιβίωση.

Λονδίνο

Πρόκειται για αναλυτική κατηγορία, αμφιλεγόμενη εν μέρει ως προς το περιεχόμενό της, ανάλογη με τον όρο «Τρίτος Κόσμος», ο οποίος περιλαμβάνει τις αναπτυσσόμενες (παλαιότερα: υποανάπτυκτες) χώρες.

Jakarta

Ο όρος επανεμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1960 στο Παρίσι, στην περιοχή Noisy le Grand. Αυτή τη φορά, τον «ξέθαψε» ο π. Joseph Wresinski. Ο όρος επέτρεψε να συνειδητοποιηθεί η ύπαρξη, στο εσωτερικό των πλουσίων χωρών, ενός πληθυσμού τόσο φτωχού, όσο και εκείνος των υποανάπτυκτων χωρών. Ο Joseph Wresinski είναι γνωστός ως ο ιδρυτής του κινήματος «ATD Quart Monde», που στοχεύει να ξαναδώσει στους πιο φτωχούς φωνή, δικαιώματα και αξιοπρέπεια.

Bangladesh

Όμως ο όρος είχε χρησιμοποιηθεί και το 1789 στην Γαλλία, ως «Τέταρτη Τάξη» ή η «Ιερή Τάξη των Δυστυχισμένων»: των ξεβράκωτων (των sans culotte), των φτωχών που νοίκιαζαν την εργατική τους δύναμη για να μπορέσουν να επιβιώσουν μέρα τη μέρα, των ανάπηρων κλπ. Την εποχή εκείνη, η Τάξη αυτή περιελάμβανε έναν πολύ μεγάλο αριθμό προσώπων. Αντίθετα απ’όσα λέγονται η «Τρίτη Τάξη» δεν περιελάμβανε παρά ένα μέρος μόνο του πληθυσμού, αφήνοντα έξω όσους δεν είχαν να πληρώσουν τις έξη λίρες που απαιτούντο για να είναι κάποιος μέλος της.

Κομοτηνή

Για να μην ξεχνιόμαστε: η «Πρώτη Τάξη» ήταν ο κλήρος, ενώ η «Δεύτερη Τάξη» ήταν η αριστοκρατία και τα μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Το 1957, ο π. Joseph Wresinski δημιούργησε το κίνημα «Aide à Toute Détresse»ΑΤD, Βοήθεια σε Κάθε Απόγνωση), για να δώσει ένα θετικό και ελπιδοφόρο συλλογικό όραμα στους ανθρώπους της παραγκούπολης Noisy le Grand, που ζούσαν σε έσχατη ένδεια. Το 1966 δημιουργήθηκε το κίνημα ( «ATD-Τέταρτος Κόσμος»). Ο «Τέταρτος Κόσμος» είναι αυτή η τάξη του πληθυσμού, που δεν έχει τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους, και που υπάρχει σε κάθε χώρα, είτε αυτή είναι πλούσια είτε φτωχή.

Ιαπωνία

Άλλες χρήσεις του όρου «Τέταρτος Κόσμος»

• ο όρος  χρησιμοποιείται πιο σπάνια να υποδείξει τις πιο φτωχές χώρες του «Τρίτου Κόσμου», που δεν έχουν πρώτες ύλες ή υποδομές ή τεχνολογία κλπ, και άρα δεν λέγονται «αναπτυσσόμενες»
• χρησιμοποιείται επίσης από το κίνημα «ATD-Τέταρτος Κόσμος» για να δηλώσει τους φτωχούς και τους μη-φτωχούς που δεσμεύονται και μάχονται για την άρνηση της εξαθλίωσης και του κοινωνικού αποκλεισμού.
• χρησιμοποιείται για να περιγράψει εθνοτικές και μειονοτικές ομάδες (γηγενείς, νομαδικούς, τους ποιμενικούς, τροφοσυλλέκτες) που λόγω εθνοτικής καταγωγής, φύλου, θρησκείας κλπ, ζουν εκτός της κυρίαρχης κοινωνίας (συχνά συνδεδεμένης με την αποικιοκρατία) και δεν αντιπροσωπεύονται σε ένα έθνος-κράτος. Έχουν περιορισμένες ή καθόλου δυνατότητες κοινωνικής κινητικότας, περιορισμένα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα και άρα το εθνοτικό τους «ανήκειν» (belonging, appartenance) ταξικοποιείται.

'Αμστερνταμ

© Μετάφραση-μοντάζ : L’Enfant de la Haute Mer

Συναφές : Η φτώχεια και ο Χώρος της

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανώνυμα σχόλια ή σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, δεν εγκρίνονται και δεν απαντώνται.

πάθος, αντιπερισπασμός, καταστολή: παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου

Την Παρασκευή 11 Ιουνίου, χτες, άρχισε στη Νότια Αφρική το 19^ο Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, που οργανώνεται υπό την αιγίδα της FIFA. Προβλέπονται συνολικά, τριάντα δισεκατομμύρια σχεδόν τηλεθεατές, περίπου 73.000 ώρες αναμετάδοσης σε 214 χώρες, 64 παιχνίδια, το Mundial αποτελεί την νούμερο ένα επικαιρότητα του πλανήτη. Είναι επίσης ένα πραγματικό οικονομικό «μάννα» για τη FIFA. Ανάμεσα σε δικαιώματα αναμετάδοσης, διαφημιστικές συμβάσεις, πώληση εισιτηρίων και συνεργασίες με επιχειρήσεις όπως η Coca-Cola ή η McDonald’s, ελπίζει να μαζέψει τρία σχεδόν δισεκατομμύρια ευρώ συνολικής είσπραξης, ένα μέρος των οποίων προορίζεται για τους παίκτες, υπό μορφή πριμ με πολλά μηδενικά, και τις ομάδες, των οποίων οι πιο σημαντικές, όπως η Real Μαδρίτης, Barcelona ή Chelsea, θα «τα πάρουν χοντρά». Η FIFA, με πρόεδρο τον Ελβετό Joseph Blatter –ο ετήσιος μισθός του οποίου, μυστικός, εκτιμάται στα σχεδόν 4 εκατομμύρια δολάρια–   παρουσιάζει μια ακτινοβόλο οικονομική ευρωστία : τα κέρδη της ανήλθαν το 2009 στα 147 εκατομμύρια ευρώ, τα ίδια κεφάλαιά της φτάνουν στα 795 εκατομμύρια ευρώ.

Τα τηλεοπτικά δίκτυα θα επωφεληθούν επίσης αυτής της χυμώδους αγοράς. Η TF1, που πλήρωσε 120 εκατομμύρια ευρώ για να αναμεταδώσει τα διάφορα παιχνίδια, θα μεταδώσει για τον τελικό ένα διαφημιστικό σποτάκι τριάντα δευτερολέπτων του οποίου η τιμή ανέρχεται στα 300.000 ευρώ (μικτά), τιμή που όμως θα διαιρεθεί δια δύο, εάν η ομάδα της Γαλλίας δεν φθάσει στον τελικό. Με την πρόσφατη απελευθέρωση των αθλητικών στοιχημάτων online, οι διαφημιζόμενοι και οι σπόνσορες θα είναι πολύ περισσότεροι από το 2006, κάτι που θα επιτρέψει στα γαλλικά κανάλια να αποσβέσουν κατά ένα μεγάλο μέρος τις επενδύσεις τους.

Για πρώτη φορά στην ιστορίας της, η διοργάνωση πάει στην αφρικανική ήπειρο, όπως είχε ευχηθεί ο προκατόχος του K. Blatter, ο Joao Havelange. Στη διαθήκη του, που δημοσιοποιήθηκε το 1998, ο Havelange αναφέρθηκε στην επιλογή του για τη Νότια Αφρική, της οποίας υμνούσε τα «ατού»: : «Το απαρτχάιντ έχει καταργηθεί, και η Νότια Αφρική μπορεί να οργανώσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Χάρη στο χρυσό και  στο διαμάντι, η χώρα αυτή έχει ένα από τα πιο σημαντικά χρηματιστήρια στον κόσμο, ένα τέλειο σύστημα επικοινωνιών,όμορφες και μεγάλες πόλεις, αεροδρόμια, δρόμους και στάδια».

Ο K. Blatter, που του αρέσει να θυμίζει τις προνομιακές σχέσεις του με την Αφρική, «την ήπειρό του», είχε αγωνιστεί για να υποδεχτεί η Πραιτώρια το 18^ο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου το 2006, αλλά τον Ιούλιο του 2000 προκρίθηκε τελικά η Γερμανία, ύστερα από διάφορες σκοτεινές μανούβρες και συμφωνίες που καταγγέλθηκαν τότε από τους Νοτιοαφρικανούς. Αυτή τη φορά, έγινε πραγματικότητα, προς μεγάλη ικανοποίηση του Νοτιοαφρικανού Προέδρου ο Jacob Zuma, ο οποίος βλέπει στη διοργάνωση το πιο μεγάλο γεγονός για τη χώρα από το τέλος του απαρτχάιντ και εννοεί να το χρησιμοποιήσει ως ευκαιρία εθνικής συνοχής, όπως το είχε κάνει και ο Nelson Mandela για το παγκόσμιο κύπελλο του rugby, που οργανώθηκε από τη Νότια Αφρική το 1995.

η συνοικία Κhayelitsha, κοντά στο Cape Town

Η Πραιτώρια πόνταρε στο παγκόσμιο κύπελλο για να αναθερμάνει την οικονομία της χώρας, που πλήττεται σκληρά από την οικονομική κρίση. Ωστόσο ο λογαριασμός  κινδυνεύει να έρθει βαρύς και το ξύπνημα θάναι δύσκολο για το Νοτιοαφρικανικό φορολογούμενο. Επ’ευκαιρία, η κυβέρνηση έχει αναλάβει τεράστιες προσπάθειες. Χτίστηκαν ή ανακατασκευάστηκαν γιγάντια στάδια, διευρύνθηκαν ή επεκτάθηκαν αυτοκινητόδρομοι, η χώρα κατασκεύασε νέο αερολιμένα σε Ντέρμπαν, επίσης ένα πολυτελές και γρήγορο τρένο, το Gautrain, που εξυπηρετεί τις καλές συνοικίες του Γιοχάνεσμπουργκ, οι τηλεπικοινωνίες βελτιώθηκαν… Συνολικά, ο δημόσιος τομέας ξόδεψε 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ, πολύ περισσότερα από τα 230 εκατομμύρια ευρώ, που η κυβέρνηση υπολόγιζε στην αρχή. Το υπουργείο οικονομικών αναθεώρησε προς τα κάτω τα θετικά αποτελέσματα της διοργάνωσης στην οικονομική αύξηση. Αυτή είχε υπολογιστεί στο 1%, τώρα διαιρέθηκε δια δύο και θα μπορούσε στο τέλος να είναι ακόμη πιο κάτω.

Το συνολικό κόστος των εννέα σταδίων, παραδείγματος χάρη, εκτιμήθηκε στα 120 εκατομμύρια ευρώ: όμως ο τελικός λογαριασμός ανέβηκε στο ένα δισεκατομμύριο ευρώ, δηλαδή δέκα φορές παραπάνω απ’ό,τι αρχικά προβλεπόταν. Βεβαίως, η χώρα υπολογίζει να τσεπώσει ένα κλάσμα από τα έσοδα που θα φέρει από παγκόσμιο κύπελλο, ωστόσο κάποιοι εμπειρογνώμονες προβλέπουν ότι η κυβέρνηση θα κάνει δραστικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για να αποσβέσει την επένδυση, της οποίας η βραχυπρόθεσμη αποδοτικότητα θα είναι γελοία. Το χρήμα που θα εξοικονομηθεί, ίσο με τα κονδύλια που αντιστοιχούν στην κατασκευή κατοικιών για μια δεκαετία, θα επιτρέψει να στεγαστούν 250.000 άτομα στο Γιοχάνεσμπουργκ, μια πόλη που χτυπιέται από τη φτώχεια και που έχει τη διαρκή πληγή των παραγκουπόλεων και των άστεγων. Η Πραιτώρια προτίμησε να κάνει ογκώδεις απελάσεις σε όλη τη χώρα, όπως στο Κέηπ Τάουν, όπου είκοσι χιλιάδες άτομα εκτοπίστηκαν για «να εξωραϊστεί» η πόλη, όπως υπογραμμίζει έκθεση του ΟΗΕ που παρουσιάστηκε τον τελευταίο Μάρτιος στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Οινοπαραγωγική μονάδα κοντά στο Stellenbosch

Για να ανταποκριθεί στις δρακόντειες προϋποθέσεις που επέβαλε η FIFA σε σχέση με την ασφάλεια, σε μια χώρα που μετρά 20.000 δολοφονίες το χρόνο κατά μέσο όρο, η νοτιοαφρικανική κυβέρνηση δεν εφείσθη μέσων. Σχεδόν 150 εκατομμύρια ευρώ επενδύθηκαν για να εγγυηθεί τη δημόσια τάξη κατά τη διάρκεια της αθλητικής διοργάνωσης. Στρατολογήθηκαν επί τούτου και εκπαιδεύτηκαν πάνω από 40.000 αστυνομικοί –κυρίως από τη γαλλική αστυνομία. Συνολικά, κινητοποιήθηκαν περίπου 200.000 όργανα της τάξης για να αντιμετωπίσουν την εγκληματικότητα καθώς επίσης και  το χουλιγκανισμό. Θα έχουν στη διάθεσή τους εξοπλισμό αντι-διαδήλωσης, τουφέκια εφόδου εντελώς τελευταίας τεχνολογίας, ελικόπτερα, θωρακισμένα οχήματα, κάμερες επιτήρησης διασκορπισμένες σε όλη χώρα, ένα σύστημα προστασίας στα σύνορα, ακόμη και υποβρύχια και καταδιωκτικά αεροπλάνα. Χωρίς να ξεχάσουμε και τους 420.000 ιδιωτικούς πράκτορες ασφάλειας παρόντες σε όλη την επικράτεια. Επιπλέον, συστάθηκαν πενήντα περίπου ειδικά δικαστήρια, «υπό την διεύθυνση» περισσότερων από χίλιους δικαστές, δικηγόρους και δικαστικούς υπαλλήλους, ώστε να εκδικάζουν τις υποθέσεις το συντομότερο δυνατόν. Θα λειτουργούν επτά ημέρες στις επτά, από τις 8Η30 το πρωί ως τις 11^Η00 το βράδυ.

Το παγκόσμιο κύπελλο, «μια ευκαιρία για τη χώρα μας», επαναλαμβάνει ασταμάτητα η νοτιοαφρικανική κυβέρνηση. Είμαστε όμως υποχρεωμένοι ν’αμφιβάλλουμε. Στις 100.000 που θέσεις απασχόλησης που δημιουργήθηκαν στα πέντε τελευταία χρόνια, παραδείγματος χάρη, οι περισσότερες θα εξαφανιστούν. Το έθνος «ουράνιο τόξο» παραμένει ένα από τα πιο άνισα στον κόσμο, με είκοσι εκατομμύρια φτωχούς, σε πληθυσμό 47 εκατομμυρίων κατοίκων (εκ των οποίων 79% Μαύροι, 9% Μιγάδες, 2,5% Ινδοί και 9,5% Λευκοί, οι τελευταίοι νέμονται τον κύριο όγκο του πλούτου, από κοινού με μια νέα τάξη Μαύρων που εμφανίστηκε μετά το απαρτχάιντ), ενώ το μισό του πληθυσμού ζει με λιγότερο από 1,50 ευρώ την ημέρα. Οι Νοτιοαφρικανοί έχουν εναποθέσει  μεγάλες ελπίδες στα θετικά αποτελέσματα παγκόσμιου κύπελλου, αλλά «αυτές ελπίδες έμειναν χωρίς συνέχεια», όπως εξηγεί η Ελβετική Εκστρατεία Έργου Εργατικής Αλληλοβοήθειας (OSEO): «φτωχές συνοικίες ισοπεδώθηκαν: οι εργάτες έχτισαν στάδια για μισθούς εξαθλίωσης, οι πλανόδιοι πωλητές κυνηγήθηκαν από τους δρόμους και στερήθηκαν την πηγή του εισοδήματός τους. Εν ολίγοις, η πλειοψηφία του νοτιοαφρικανικού πληθυσμού έμεινε έξω από το παιχνίδι».

οι παραγκουπόλεις ισοπεδώθηκαν και οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν σε "στρατόπεδα" έξω από τις πόλεις ....

Το παγκόσμιο κύπελλο χρησιμεύει μάλλον ως βιτρίνα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, για τον οποίο ο αθλητισμός γενικά και το ποδόσφαιρο ειδικά αποτελούν ένα εμβληματικό στοιχείο, και πολύ απέχει από το να ευνοήσει την ενότητα της χώρας, όπως θα το ήθελαν οι αξιωματούχοι του ANC, του κυβερνώντος κόμματος. Ο κόσμος της μπάλας δεν έχει πια και πολλή σχέση με το άθλημα που ξεκίνησε στο τέλος του δέκατου ένατου αιώνα στην Αγγλία. Από την αρχή της δεκαετίας του 1990, ιδιαίτερα, με την βοήθεια και της έκρηξης των δικαιωμάτων της αναμετάδοσης αλλά και της απορρύθμισης της αγοράς των μεταγραφών, μπήκε στην εποχή του «ποδοσφαίρου-επιχείρηση», με πάμπλουτες ευρωπαϊκές ομάδες και «star» επαγγελματίες παίκτες, με αστρονομικά εισοδήματα, που αγγίζουν την «πρόκληση». Σε σημείο που πολλοί παθιασμένοι ερασιτέχνες δεν μπορούν να ταυτιστούν πια, όπως λέει ο φιλόσοφος Jean-Claude Michéa. Κατ’αυτόν, «η οικονομία -που ελέγχει εφεξής αυτό το άθλημα- δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να εκπληρώσει και στον τομέα του ποδοσφαίρου αυτό που είναι ο οικουμενικός προορισμός της: να πνίξει “μέσα στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού” το σύνολο των πράξεων και των ανθρώπινων σχέσεων, και άρα, να  τις ακρωτηριάσει αθεράπευτα στην ίδια την ουσία τους». Τα ιδεώδη της αδελφοσύνης, της ισότητας, της αλληλεγγύης και της τιμής, στα οποία προσέβλεπαν οι ιδρυτές αυτού του συλλογικού αθλήματος, επιβίωσαν άραγε;

Olivier Pironet

.. όπου σταθμεύουν μόνιμα τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας

Πηγή:

Le Monde diplomatique

© Μετάφραση-μοντάζ : L’Enfant de la Haute Mer

Άλλες πηγές :

-Περισσότερες φωτογραφίες: ‘Blikkiesdorp’, the Symphony Way TRA
-’Tin Can Town’ Evictions Before World Cup
-South Africa’s Poor Targeted by Evictions, Attacks in Advance of 2010 World Cup
-Media: Cape Town homeless relocated during World Cup
-Mondial en Afrique du Sud : des townships et quartiers rasés
-South Africa’s poor complain of evictions as country prepares to host World Cup

-και το κλασσικό: H μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή για την Ελλάδα, ήταν η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων

και άλλες πολλές …

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Σχόλια που παραπέμπουν σε πλαστή διαδικτυακή προσωπικότητα, με ψευδές e-mail μιας χρήσεως και πλαστό ψευδώνυμο, στο εξής θα διαγράφονται.

Ουγγαρία: Η “διάσωση” από το Δ.Ν.Τ. και το σκιάχτρο της χρεωκοπίας

Η θέα από τον λόφο Kissvábhegy, Βουδαπέστη (photo Peter Visontay)

Το ουγγρικό εθνικό νόμισμα, το φιορίνι, όπως και το Χρηματιστήριο της Βουδαπέστης κατέρρευσαν, ενώ εκτινάχθηκαν τα CDS (credit default swaps-ασφάλιστρα έναντι κινδύνου χρεωκοπίας) ύστερα από τις κινδυνολογικές δηλώσεις των ηγετών του κεντροδεξιού κυβερνητικού κόμματος Fidesz σχετικά με την οικονομική κατάσταση της χώρας.

ο Δρόμος του Δαχτυλιδιού, μία από τις κύριες αρτηρίες της Βουδαπέστης (photo Peter Visontay)

Μέσα σε 24 ώρες, σήμερα, το φιορίνι υποτιμήθηκε κατά 5,5%, ενώ το Χρηματιστήριο της Βουδαπέστης, μετά το πτωτικό κλείσιμο κατά 1% της Πέμπτης 3^ης Ιουνίου, συνέχισε την πτώση του σήμερα Παρασκευή, και στις σε 12Η00 (GMT) έπεφτε 3,14%. Και τούτο, ενώ οι χρηματιστηριακοί δείκτες των άλλων χωρών της περιοχής είχαν ανοδικές τάσεις.

Κι ενώ η Ουγγαρία, προκειμένου να αποφύγει την πτώχευση του Κράτους, βρίσκεται από το φθινόπωρο το 2008 με τον ορό των 20 δισεκατομμυρίων ευρώ του Δ.Ν.Τ.,

ο πρωθυπουργός Viktor Orbán

της ΕΕ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αυτή η νέα οικονομική εκτροπή ήρθε σε συνέχεια της κινδυνολογίας των ηγετών του Fidesz, που σχημάτισε την νέα κεντροδεξιά κυβέρνηση πριν μια βδομάδα και έχει μια πλειοψηφία δύο τρίτων στο κοινοβούλιο.

οδός Gül Baba, μεσαιωνικό σοκάκι, που οδηγεί στο τζαμί του Gül Baba, Βουδαπέστη (photo Peter Visontay)

Ο Mihaly Varga, υπουργός επικρατείας υπό τον πρωθυπουργό Viktor Orbán και ειδικός του κεντροδεξιού Fidesz για τα οικονομικά θέματα, ανήγγειλε ότι το δημόσιο έλλειμμα θα μπορούσε να φθάσει μέχρι το 7,5% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος το 2010, ενώ ο «οδικός χάρτης» που υιοθετήθηκε από την προηγούμενη σοσιαλιστική κυβέρνηση υπό τον Gordon Bajnai, σε συμφωνία με το ΔΝΤ, δεν προέβλεπε παρά 3,8%.

η λεωφόρος József, που διασχίζει το Józsefváros, μια φτωχή, αλλά σταθερά αναπτυσσόμενη συνοικία της Βουδαπέστης (photo Peter Visontay)

Ο αντιπρόεδρος του Fidesz, Lajos Kosa, ανήγγειλε ότι η ουγγρική οικονομική κατάσταση είναι «τόσο κρίσιμη, που θα μπορούσε να συγκριθεί με εκείνη της Ελλάδας» και ότι η «πτώχευση του Κράτους» «επίκειται».

Πηγή : Le Figaro

© Μετάφραση : L’Enfant de la Haute Mer

Δείτε τι λέει και το σημερινό ΒΗΜΑ ( Σάββατο 5 Ιουνίου)

Σημείωση 1 : Και για όποιον δεν κατάλαβε : «Εμπρός παιδιά, να σας πάρουμε και νέα μέτρα για να μη χρεωκοπήσουμε».

Η θέα από το ψηλό σημείο της οδού Gül Baba (photo Peter Visontay)

Σημείωση 2: Εξακολουθώ να εκπλήσσομαι με το θράσος των κυβερνητών να λένε πως ειδικά για την Ελλάδα υπήρξε το μαξιλάρι της συμμετοχής της ΕΕ και της Ευρ.Κεντρ.Τράπεζας και όχι μία από σκέτη ΔΝΤ. (προσεχώς Ρουμανία, που κι αυτή “διασώθηκε από την τρόικα”)

το κέντρο της Βουδαπέστης (photo Peter Visontay)